စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ

~ကျင့်ကြံရာကွင်းပြင်ရှိ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဝမ်ဘိုးဘေးက ချက်ချင်းထွက်ခွာမည်ဟု ကြေညာလိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးများ လေးလံသွားရသည်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ လမ်း မဟုတ်ခဲ့ချေ။

သို့မဟုတ်ပါက နောင်တစ်ချိန်၌ ပြန်လည် စစ်ဆေးမေးမြန်းသည့်အခါတွင်၊ စိမ်းပြာနွား ဓားသခင်ပင်လျှင် အကျိုးဆက်များကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

မိသားစုကြီးများနှင့် လုပ်ငန်းဆောင်တာများ ရှိကြသည့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်များအတွက်မူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသေး၏။ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ထွက်ပြေးနိုင်သော်လည်း ဘုရားကျောင်းကမူ ထွက်ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ ဘုန်းကြီးကိုယ်တိုင်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

[ဒါကတော့ အလွန်နာမည်ကြီးတဲ့ တရုတ်စကားပုံ (俗语 - Suyu) တစ်ခုဖြစ်တဲ့:

跑得了和尚，跑不了庙

(ပင်ယင်: pǎo dé liǎo héshang, pǎo bù liǎo miào)

လို့ ခေါ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။

* 跑得了和尚 (pǎo dé liǎo héshang): "ဘုန်းကြီးကတော့ ထွက်ပြေးနိုင်တယ်"

* 跑不了庙 (pǎo bù liǎo miào): "ဘုရားကျောင်းကတော့ ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး"

အတွင်းသဘော (Implied Meaning):

ဒီစကားပုံကို ဘယ်လိုနေရာမှာ သုံးလဲဆိုတော့... ပြဿနာတစ်ခုခုကို ဖြစ်စေတဲ့လူ (ဘုန်းကြီး) က ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားလို့ ရနိုင်ပေမဲ့၊ သူနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ အရာတွေ၊ ဥပမာ သူ့ရဲ့ အိမ်၊ သူ့မိသားစု၊ သူ့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်း၊ သူ့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း (ဘုရားကျောင်း) ကတော့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ ဆိုတာကို ဆိုလိုတာပါ။

ဒါကြောင့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းချင်တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် လက်စားချေချင်တဲ့သူက ထွက်ပြေးသွားတဲ့လူကို ရှာမတွေ့ရင်တောင်၊ သူ့ရဲ့ "ဘုရားကျောင်း" (သူ့အိမ်/အဖွဲ့အစည်း) ကို သွားပြီး အရေးယူလို့ ရပါတယ်။

ဒါကြောင့်မို့လို့... "ဘုန်းကြီးကိုယ်တိုင်ပင် အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်သွားတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။]

အကောင်းဆုံးသော လုပ်ဆောင်ချက်မှာ လိုက်ပါသွားပြီး အခြေအနေအရ လှုပ်ရှားကာ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာလုံရှန်းသည် လူတိုင်းအား အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ခင်ဗျားတို့ အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့ကြရပြီး၊ အခုလို မိစ္ဆာတွေကို အတူတကွ ချေမှုန်းရတော့မယ်ဆိုတာကလည်း ကံကြမ္မာပါပဲ။ အဲ့ဒီအခါကျရင်တော့ အတူတကွ လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားကြပါ၊ ကျွန်တော်နဲ့ တခြား ကောင်းကင်ဘုံလူသားတွေရဲ့ အနီးအနားမှာပဲ နေကြပါ၊ မိစ္ဆာ ဂိုဏ်း ကျွမ်းကျင်သူတွေက ဟာကွက်ရှာတွေ့သွားမှာ စိုးလို့ပါ။”

သည်ကိစ္စက ဝမ်ဘိုးဘေးကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့ရသော်လည်း၊ တာအိုဆရာလုံရှန်းသည်လည်း ကြံစည်မှု၏ သားကောင် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူတိုင်းသည် မိမိ ကျင်းပသော ကောင်းကင်ဘုံလူသား မဟာအခမ်းအနားကို တက်ရောက်ခဲ့သောကြောင့်သာ သည်အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ရာ၊ သူ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် အချို့သော စကားလုံးများကိုမူ ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆို၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။

တာအိုဆရာလုံရှန်း၏ စကားများအတွင်းမှ ဆိုလိုရင်းမှာ အနည်းငယ် မရေရာသော်လည်း၊ မူလအမြုတေ နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများ အားလုံး နားလည်ကြ၏။

လူတိုင်းသည် တာအိုဆရာလုံရှန်းအား ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တညီတညွတ်တည်း ဆိုလိုက်ကြသည်။

“စစ်မှန်သူကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်

ခင်ဗျာ။”

ထို့နောက် တာအိုဆရာလုံရှန်းသည် စိမ်းပြာနွား ဓားသခင်နှင့် အခြား သုံးဦးဘက်သို့ လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်၏။

စိမ်းပြာနွား ဓားသခင်သည် သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်ဟန် တူကာ လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒီအခါကျရင်တော့ ကျုပ်တို့ အချင်းချင်း ပံ့ပိုးကူညီနိုင်ကြတာပေါ့။ မိစ္ဆာ ဂိုဏ်းရဲ့ ဌာနခွဲလေးက အရမ်း ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”

လွတ်လပ်ခြင်းဘုရင်နှင့် စစ်မှန်သူ ပိုင်ဟဲ့တို့သည်လည်း ပြိုင်တူ ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး၊ တာအိုဆရာလုံရှန်းအား စိတ်ချရန် အချက်ပြလိုက်ကြသည်။

ထိုလေးဦးသည် တိတ်တဆိတ် ခုခံကာကွယ်ရေး မဟာမိတ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြပြီး၊ ဝမ်ဘိုးဘေးအား အလိုအလျောက် ဖယ်ထုတ်လိုက်ကြ၏။

ဝမ်ဘိုးဘေးသည် မိမိအား လူအများ နှစ်သက်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိသိကြီးနှင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်တော့၊ အခုပဲ ထွက်ခွာကြကြစို့။”

သူ့စကား အဆုံးသတ်လိုက်သည်နှင့်...

သူသည် ရှေ့ဆုံးမှ လေထဲ၌ ခရီးနှင်နေခဲ့လေပြီ။

တာအိုဆရာလုံရှန်းသည် သူ၏တပည့်များအား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် နောက်ဆုံးတွင် နင်ချီထံသို့ ကျရောက်သွား၏။ တိတ်တဆိတ် အသံလွှင့်၍ မှာကြားလိုက်သည်။

“ကိုးလေး၊ ဒီတစ်ကြိမ် အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်မှာ လူပေါင်းများစွာ ကျန်နေခဲ့လိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားခဲ့ရင်၊ အထူး ဂရုစိုက်ပေးပါကွာ”

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် သူ့တပည့်ငယ်၏ အစွမ်းကို သိရှိထား၏။

ယခု ကောင်းကင်ဘုံလူသား နယ်ပယ်နှင့် မူလအမြုတေ နယ်ပယ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်များ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ နင်ချီသည် အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မိစ္ဆာ ချေမှုန်းရေးသည် ချောမွေ့စွာ မပြီးဆုံးခဲ့ပါလျှင်၊ နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့သူများ စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

နင်ချီသည် ထိုအခိုက်အတန့်၌ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိ၏။

'ငါ ဆရာ့အတွက် စိတ်ပူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ လုံလောက်တဲ့ အစွမ်း မရှိဘူး။ လိုက်သွားလည်း အလကားပဲ၊ မလိုအပ်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေပဲ ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်နေမှာကိုး။'

သူသည် တာအိုဆရာလုံရှန်းအား တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ဘိုးဘေး၏ နောက်ကျောအား လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိ၏။

ကောင်းကင်ဘုံလူသား အများအပြားသည် လေထဲ၌ ခရီးနှင်သွားကြသည်။

မူလအမြုတေ နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် သူတို့၏ ဂျူနီယာများအား မှာကြားကြပြီး၊ အချို့မှာ နောက်ဆုံး စကားများ ချန်ထားခဲ့ကြရာ၊ အချို့သော ဂျူနီယာများ၏ မျက်လုံးများကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်သီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူ သိုင်းသမား အနည်းငယ်မှလွဲ၍၊ အများစုမှာ ဂိုဏ်းများ သို့မဟုတ် မိသားစုများမှ လာကြသူများ ဖြစ်ကြပါသည်။ သူတို့က အမြင်ကျယ်စေရန် ဂျူနီယာများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံလူသား မဟာအခမ်းအနားသို့ လာရောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ယခုလို မမျှော်လင့်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်များကို ကြိုတင် မမှန်းဆထားခဲ့ကြပါ။

မှာကြားပြီးနောက် မူလအမြုတေ နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးချင်းစီသည် ချီစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံဝဲ၍ တက်သွားကြ၏။

ဝမ်ဘိုးဘေးသည် မူလအမြုတေနှင့် ကောင်းကင်ဘုံလူသား နယ်ပယ်များကိုသာ အဘယ့်ကြောင့် လိုလားခဲ့သနည်းဟူမူ၊ သဘာဝအတိုင်းပင် သူတို့သည် အလျင်မြန်ဆုံးသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အထောက်အပံ့ ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ထွက်ခွာကြစို့။”

ဝမ်ဘိုးဘေးသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေ၏။ အခြားသူများမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ ပုံရိပ်များသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားကြရာ အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်၏ မူလ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အငွေ့အသက်ကို အနည်းငယ် မှိုင်းညှို့သွားစေခဲ့သည်။

ကနဦးက ပြီးပြည့်စုံသော အခမ်းအနားတစ်ခုသည် ယခုအခါ ဤပြောင်းလဲမှုကြောင့် အစွန်းအထင်း ထင်သွားခဲ့လေပြီ။

အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ တပည့်အများအပြားသည် ပြသနာ ရှာသော ဝမ်ဘိုးဘေးအား တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲနေကြ၏။

သို့သော် ကျန်ရစ်ခဲ့သူများအတွက် စီစဉ်မှုများ ပြုလုပ်ရန်မူ လိုအပ်နေသေးသည်။

လော့ဝမ်ထျန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အသံဩဇာပါပါ ငြေညာလိုက်တော့၏။

“ဒါက မိစ္ဆာ ချေမှုန်းရေးအတွက် ဖြစ်နေမှတော့၊ လူကြီးမင်းတို့ ကျေးဇူးပြုပြီး လာမယ့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်မှာပဲ နေထိုင်ပေးကြပါ၊ လောလောဆယ်တော့ အောက်ကို မဆင်းကြပါနဲ့ဦး။ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ စုစည်းဖို့ဆိုတာ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပါပဲ။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သိုင်းလမ်းစဉ်အကြောင်း အပြန်အလှန် ဖလှယ်ကြပါ။ ပြီးတော့ မိစ္ဆာ ဂိုဏ်း သူလျှိုတွေ ညဘက်မှာ တိတ်တဆိတ် ခိုးဆင်းသွားတာမျိုး မဖြစ်အောင် အချင်းချင်း ကြီးကြပ်ပေးကြပါ ခင်ဗျာ။”

လော့တမ်ထျန်းသည် ဝမ်ဘိုးဘေး၏ စောစောပိုင်းက အခြားသူများအား အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်၌ နေထိုင်ရန် ပြောဆိုခဲ့ခြင်းမှာ သတင်းပေါက်ကြားမှုကို တားဆီးရန် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထား၏။

မျက်လုံးများစွာ ရှိနေသည့်အတွက် သတင်းသည် နောက်ဆုံး၌ ပျံ့နှံ့သွားမည်သာ။

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ဒီလောက် လျင်မြန်စွာ မဟုတ်သေးချေ။

ယင်းက မိစ္ဆာ ချေမှုန်းရေး လှုပ်ရှားမှုအတွက် အချိန်ကွာဟချက် ရရှိစေရန် အထောက်အကူ ပြုပေလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ မူလအမြုတေနှင့် ကောင်းကင်ဘုံလူသား ကျွမ်းကျင်သူများသည် အလွန် မြန်ဆန်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

လော့ဝမ်ထျန်းသည် မနက်ဖြန်၌ တစ်စုံတစ်ဦးအား သတင်းစကား ပျံ့နှံ့စေရန် အောက်သို့ ဆင်းသက်စေရန် အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံလူသား မဟာအခမ်းအနားအတွက် ကြွရောက်လာကြသော ကျွမ်းကျင်သူများသည် သိုင်းလမ်းစဉ်အကြောင်း ဆက်လက် ဖလှယ်ရန် တောင်ပေါ်၌ နေထိုင်ကြမည် ဟူ၍။ အစစ်အမှန်သိုင်းမြို့တော်အတွင်းမှ သိုင်းသမားများထံမှ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာများကို ရှောင်ရှားရန် ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်မျှ ကြန့်ကြာအောင် ပြုလုပ်နိုင်လျှင်ပင် အမြတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ဘိုးဘေးအား ကူညီခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ တာအိုဆရာလုံရှန်းအား ကူညီခြင်း ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာ ချေမှုန်းရေး လှုပ်ရှားမှုသည် ပို၍ ချောမွေ့လေလေ၊ သူ့ဆရာ ပို၍ ဘေးကင်းလေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လော့ဝမ်ထျန်းသည် ဆရာ ဖြစ်သူ ကောင်းကင်ဘုံ လူသားနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းသွားခြင်းက ဆရာ့အား အနိုင်ယူ၍မရသူ ဖြစ်သွားစေသည်ဟု မာနကြီးစွာ မယူဆပါချေ။

ဤလှုပ်ရှားမှု၏ အန္တရာယ် အဆင့်အတန်းသည် မသိရှိရသေးသော အကဲဖြတ်မှုတစ်ခု လိုအပ်နေသေး၏။

ထို့ပြင် ဝမ်ဘိုးဘေးက အဆိုပြုခဲ့သည်ဖြစ်ရာ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် တာဝန်ကို အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းအပေါ်သို့လည်း တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားခဲ့ပါလျှင်၊ အနာဂတ်၌ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြေ ရှိနေခဲ့သည်။

လော့ဝမ်ထျန်းသည် အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များအား တိတ်တဆိတ် လူဦးရေ စတင် စစ်ဆေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်တော့၏။

ဧည့်သည် တစ်ဦးချင်းစီအား အနီးကပ် စောင့်ကြည့်လေ့လာနေ၏။

လူတိုင်း အလွန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် အောက်ကို ဆင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်သူမဆို ဆင်းဖို့ ကြိုးစားရင် အားလုံးက ဝိုင်းတိုက်ခိုက်ကြမှာပါ။”

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအောက်၌ အတင်းအကျပ် ဆင်းသက်ရန် ကြိုးစားသူ မည်သူပင် ဖြစ်‌စေကာမူ၊ အကြောင်းရင်း မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ၊ မိစ္ဆာ ဂိုဏ်း သူလျှိုများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ထိုအတိုင်း ကိုင်တွယ်ခံရပေလိမ့်မည်။

လော့ဝမ်ထျန်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။

ထို့နောက် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ချိုးနှိမ်လိုက်ပြီး၊ လူတိုင်း၏ စိတ်ခံစားမှုများကို တစ်ဦးချင်းစီ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့၏ မူလအမြုတေ ကျွမ်းကျင်သူများ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည့် အင်အားစုများ ဖြစ်၏။ ထိုသူတို့ စိုးရိမ်ပူပန်လာပြီး နောက်ထပ် ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အထူး ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

ထိုစဉ် နင်ချီ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သူ၏ ဘေးနားတွင် ကျွမ်းချန်သည် ရှားရှားပါးပါး စိုးရိမ်သော အမူအရာ ပြသလျက် မေးလိုက်သည်။

“နင်ချီ၊ ကျွန်တော့် ဆရာ... သူ အန္တရာယ်တော့ မရှိလောက်ပါဘူးနော်။”

ထိုအခါ နင်ချီက သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ရင်း အားပေးလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ၊ နတ်ဘုရားဓား စီနီယာရဲ့ စွမ်းအားက အားကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ဆရာက သူ့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်မှာပါ။ သူတို့ ဘေးမသီရန်မခ ပြန်လာကြမှာပါကွ”

ကျွမ်းချန်သည် အားမာန်ပါစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူသည် စိတ်အတွင်း၌ အမြင်ကတ်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

'ဒါတွေအားလုံး ဟိုဝမ်ဘိုးဘေး၊ အဲ့ဒီ သောက်အဘိုးကြီးကြောင့် ဖြစ်ရတာ...'

မူလက သူသည် ဤကဲ့သို့သော စကားများကို တိုးတိုးလေးပင် ပြောရန် မဝံ့ရဲခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝမ်မျိုးနွယ်၏ တပည့်များ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ယခုအခါ၌မူ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထိုဝမ်မျိုးနွယ် တပည့်များသည် ကံဆိုးကြလေပြီ။

သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော မျက်စောင်းများနှင့် ရန်လိုသော အကြည့်များသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို အေးစက်သွားစေခဲ့၏။

အထူးသဖြင့် သူတို့၏ မူလအမြုတေ အကြီးအကဲများ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရသည့် အင်အားစုများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထိုနေရာ၌ပင် နှုတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုမိရုံတမယ်သာ ရှိတော့သည်။

ဝမ်မျိုးနွယ် တပည့်များသည် စုပေါင်း တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျင့်ကြံရာကွင်းပြင်၌ ကြာရှည်စွာ မနေဝံ့ကြတော့ချေ။ လော့ဝမ်ထျန်းအား တောင်းပန်စကား ဆိုပြီးနောက် သူတို့သည် ဧည့်ဂေဟာသို့ ဒရောသောပါး ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ညသည် ကျရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ ဧည့်သည်များသည် ဧည့်ဂေဟာသို့ သွားရောက် တည်းခိုကြ၏။

နင်ချီမှာမူ တက်သစ်စ လကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

'ဒါက မဟာယန် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ရဲ့ အစွမ်းအစကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ရိုက် သိမြင်လိုက်ရတာပဲ။ ဒါကြောင့် လိုအပ်တဲ့အခါမှာ တိတ်တိတ်ကလေး နေထိုင်ဖို့က လိုအပ်တာပဲ။'

'နောက်ဆုံးတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးက မဟာယန် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိနေသေးတာပဲ။ သိုင်းသူတော်စင် အမိန့်ပြား တစ်ခုတည်းကကို ကောင်းကင်ဘုံလူသား လေးယောက်ကို ဦးညွှတ်စေပြီး၊ မိစ္ဆာ ချေမှုန်းရေးမှာ နာနာခံခံ လိုက်ပါသွားစေဖို့ လုံလောက်နေတယ် လေ။'

နင်ချီသည် အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်၌ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြေရှိသော မငြိမ်မသက်မှုများအတွက် မပူပါချေ။

ကျန်ရစ်ခဲ့သူများထဲ၌ အစွမ်းအထက်ဆုံးမှာ ကျောက်စိမ်းအရည် နယ်ပယ်သာ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အစွမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေမည်။

သူ၏ဆရာဘက်မှ အရာအားလုံး ချောမွေ့စွာ ဖြစ်ပျက်သွားရန်သာ မျှော်လင့်နေမိတော့သည်။

ထိုစဉ် ယဲ့ချင်းဟယ်က ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ဂျူနီယာ မောင်လေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကြည့်ရတာ ဝမ်ဘိုးဘေးက ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံပဲ။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံလူသား ငါးယောက်တောင် ပါသွားတာဆိုတော့၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ပါဘူး။ နင် ပူပန်နေဖို့ မလိုဘူး။ ဆရာ သေချာပေါက် ဘေးမသီရန်မခ ပြန်လာမှာပါဟယ်။”

နင်ချီကမူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်လိုက်၏။

ဤ မိစ္ဆာ ချေမှုန်းရေး လှုပ်ရှားမှုသည် ဤမျှ ရိုးရှင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ ခံစားနေရသည်ကိုမူ သူ့ရင်တွင်း ဖယ်ရှား၍ မရခဲ့ချေ။