မဟာဗျူဟာ ၂
Vol. 23 Ch. 341
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကီကီဘက်သို့ လှည့်သွားကြသည်။ ယုတ္တိရှိသော ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ယုဟန်၏ အစီအစဉ်သည် ဖြစ်နိုင်ချေရှိပုံရသည်။ သူသည် အရန်မဟာဗျူဟာသုံးခုကိုပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်—၎င်းတို့သည် ပြင်းထန်သော်လည်း အနည်းဆုံး ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
ယုဟန်၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်, ကီကီသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ရှင်ရဲ့ အလုပ်က ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ အရင်ထဲက ပတ်သက်မှုမရှိခဲ့ဘူး ဟုတ်လား။ စစ်မှန်တဲ့ အန္တရာယ် အချိန်တွေကို ရှင်တကယ် မကြုံတွေ့ခဲ့ရဘူး ဟုတ်တယ်မလား”
ယုဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံကို မင်း မေးခွန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”
“ဒါက အတွေ့အကြုံအကြောင်း မဟုတ်ဘူး—သာမန် အသိပညာအကြောင်းပဲ”
ကီကီသည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။ “မွန်းစတားကောင်တွေကို ဆွဲဆောင်တဲ့ ကိရိယာပဲဖြစ်ဖြစ်...သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သွေးပဲဖြစ်ဖြစ်...ရှင်က အရေးကြီးဆုံး အချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ဒီသတ္တဝါတွေမှာ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းနဲ့ နားတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က အမှောင်ထဲမှာ ကျွန်မတို့ကို ခြေရာခံနိုင်ပြီး အသိဉာဏ် အဆင့်တစ်ခုအထိတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ကျွန်မတို့ ညဘက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ ရေတွက်မရအောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်—ကျွန်မတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာတွေက ပြေးရင်း သေမလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို ရပ်ပြီး သတ်ဖို့ပဲ။ ဒါဆို ကျွန်မကို ပြောစမ်းပါ...သူတို့ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားတာကို ရှင်ဘယ်နှခါ မြင်ဖူးလဲ”
သူမ၏ စကားများကြောင့် ယုဟန်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး ချန်ဝေသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အဖွဲ့ နှစ်ခုခွဲတဲ့ ရှင့်ရဲ့ အကြံ—ဒါက ပိုဆိုးတယ်။ ကျွန်မတို့အားလုံး အတူတူရှိနေရင်တောင်မှ အကာကွယ်နေရာတွေကို အားကိုးပြီး သူတို့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ထိန်းထားနိုင်ရုံပဲ ရှိတယ်။ လူခွဲသွားတာက ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှင်သန်နိုင်ခြေကို တိုးလာစေမယ်လို့ ရှင့်ကို ဘယ်အရာက ထင်စေတာလဲ။ ဒီနှင်းလွင်ပြင်ထဲမှာ နှင်းတစ္ဆေတွေနဲ့ မွန်းစတားတွေ ဘယ်လောက်များများ ပုန်းအောင်းနေတယ်ဆိုတာကို ရှင်သိလား။ တစ်သောင်း ကျော်လား...တစ်သိန်း ကျော်လား...သန်းနဲ့ ချီပြီလား။ သူတို့အတွက် ကျွန်မတို့ရဲ့ အရေအတွက်က အရေးမပါဘူး။ ကျွန်မတို့ အဖွဲ့နှစ်ခု ခွဲသည်ဖြစ်စေ နှစ်ဆယ် ခွဲသည်ဖြစ်စေ...အရေးမကြီးဘူး—အဆုံးမဲ့သတ္တဝါအစုအဝေးက ကျွန်မတို့ကို ပိုပြီး မြန်မြန် ဝါးမျိုသွားလိမ့်မယ်”
ကီကီ၏ အသံသည် ပြတ်သားသောနေပြီး သူမ ဆက်ပြောသည်။ “ပြီးတော့ နောက်ထပ် တစ်ခုက—သုံးကီလိုမီတာအကွာမှာ သေဆုံးနေတဲ့ အနက်ရောင်ပိုးကောင် တစ်ကောင်ရှိတယ်။ မြေအောက်မှာ တစ်ကောင်တည်းပဲ ရှိတယ်လို့ ရှင့်ကို ဘာက အရမ်းယုံကြည်ချက်ရှိစေတာလဲ”
နောက်ဆုံးစကားကြောင့် ယုဟန် ပြန်မပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ရှီတိယွမ်၊ ချီလီနှင့် အခြားယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များ၏ မျက်နှာများသည် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံရှိသော ခေါင်းဆောင်များအနေဖြင့် သူတို့သည် အစီအစဉ်များတွင်ရှိသော အားနည်းချက်များကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။
“ဒါဆို မင်းရဲ့ အဆိုအရ... ငါတို့က ဒီမှာပဲ ထိုင်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးကို စောင့်နေသင့်တာလား” ချန်ဝေ နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ သူ၏ အသံသည် ထက်ရှနေသည်၊၊ ကီကီ၏ စကားလုံးများသည် ရေခဲပုံးတစ်ပုံးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူတို့ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမတိုင်မီ ကျန်ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို အေးခဲသွားစေသည်။ သူ့လို စစ်သည်တစ်ယောက်အတွက် ဒီလို အဆိုးမြင်စိတ်ထားမျိုးက လက်ခံနိုင်စရာမရှိပေ။
“ကီကီ၊ လင်း—မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ အစီအစဉ် ရှိလား” ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည့် ရှီတိယွမ် တက်ကြွလာသည်။ ကီကီက သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်စရာ အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်လို့ သူနဲ့ လင်းရှန်မှာ တခြားတစ်ခုခု ရှိရမယ်လို့ သူထင်သည်။ သူ၏ လေသံသည် အရေးတကြီးဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်မတို့မှာ ရှိတယ်” ကီကီသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အခန်း၏ လေထုသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် လင်းလက်လာသည်။
ကီကီသည် ယုဟန်နှင့် ချန်ဝေတို့၏ အစီအစဉ်နှစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှန်သည် ရှေ့သို့ ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယုဟန်ကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ “ကပ္ပတိန်ယု... ကျုပ်တို့ အားလုံး သဘောတူတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိတယ်—ခင်ဗျားနဲ့ ဖီးနစ်အရာရှိတွေက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံမှုကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ကျုပ်တို့ ရှင်သန်သူတွေရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်တည်ဖို့ ဆန္ဒရှိကြတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သတ္တိနဲ့ ယုံကြည်ချက်က အသိအမှတ်ပြုခံထိုက်ပါတယ်”
ကီကီက သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခံရပြီးနောက် ယုဟန်၏ မျက်နှာသည် ဝေခွဲမရတော့ပဲ ဒွိဟဖြစ်နေသည်။ လင်းရှန်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်, သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက် လျော့နည်းစွာဖြင့် ပြောသည်။
“မင်းမှာ ပိုကောင်းတဲ့ အစီအစဉ် ရှိရင် ပြောပါ။ ငါ့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ မလိုပါဘူး။ သူမ ပြောတာ မှန်တယ်—ငါက နည်းပညာအထူးပြုတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ အတွေ့အကြုံ အားနည်းတယ်...”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အချိန်ကို စစ်ဆေးကာ တည့်တိုး ပြောလိုက်သည်။
“ဖြေရှင်းချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်—ကျုပ်တို့ အားလုံး ညမရောက်ခင် အတူတူ ထွက်ပြေးကြမယ်”
တဲအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းမိုးသွားသည်။
လူတိုင်း မယုံနိုင်သော အမူအရာများဖြင့် လင်းရှန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဒါက ဘယ်လို အစီအစဉ်မျိုးလဲ။
ချန်ဝေ၏ မျက်နှာသည် မှောင်သွားသည်။ လင်းရှန်သည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရာ ထိုသူထံမှ ကောင်းမွန်စွာ စဉ်းစားထားသော မဟာဗျူဟာတစ်လုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်—သူကြားလိုက်ရတာက... ဒါပဲလား။
ထွက်ပြေးရုံပဲလား။ ဒါက သိသာလွန်းမနေဘူးလား၊၊ ဒီလောက် လွယ်ရင် သူတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်ပြီး ပုန်းနေကြမှာလဲ။
လင်းရှန်ကို ပုံမှန်အားဖြင့် ယုံကြည်တတ်သော ရှီတိယွမ်ပင် ရှုပ်ထွေးသွားပုံရသည်။ သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊၊
“အမ်...လင်း ဒါပဲလား”
“အတိကျပြောရရင် မဟုတ်ဘူး” လင်းရှန်က လေးနက်သောအမူယာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ သူ့တွင် နောက်ပြောင်နေရန် အချိန်မရှိပေ။
“ပထမဦးဆုံး ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုကို သတိပေးပါရစေ— အခု ၁၅း၂၀ ရှိပြီ”
လင်းရှန်သည် သူ၏ နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
“နှင်းတစ္ဆေတွေ အားလုံးဟာ နှင်းထုအောက်ကနေ ထွက်လာကြတာ။ သူတို့ နေရောင်ခြည်နဲ့ အကြာကြီး ထိတွေ့လို့ မရဘူး။ သူတို့က နှင်းမုန်တိုင်းတွေ ကျနေတဲ့ အချိန်မှာ ပိုပြီး တက်ကြွနေကြတယ်… ဒါက အလင်းဟာ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေအတွက် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြနေတယ်။ အဲဒီ ဧရာမပိုးကောင်တောင်မှ—သူ မျက်နှာပြင်ပေါ် နှစ်ကြိမ် ပေါ်လာခဲ့တယ်…. သူ မြေပေါ်မှာ အကြာကြီး မနေခဲ့ဘူး။ နေရောင်ခြည်နဲ့ ထိတွေ့တဲ့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေက ကျုပ်တို့ရဲ့ ပစ်ခတ်မှုတွေကြောင့် အသားနဲ့ သွေးစတွေ ကျန်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခုခုကို မပြောနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျုပ် ဘာပြောရမယ်မှန်း မသိတော့ဘူး”
“အဲဒါကို ငါတို့ သိပြီးသားပါ”
ချီလီက သူ၏ လက်များကို ပိုက်ထားပြီး စိုက်ကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ညကျရောက်တာနဲ့, ဒီသတ္တဝါတွေက ဒီလောက် ပျင်းရိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ပြီးရင် ဘာလဲ” ယုဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဖိအားပေးသည်။
လင်းရှန်သည် သူတို့၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို မြင်ပြီး ယုဟန်ဆီ လမ်းလျှောက်သွားကာ သူ၏ လက်ထဲမှ မိုဘိုင်းလ်terminalကို ယူပြီး ကီကီဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။