မဟာဗျူဟာ ၃
Vol. 23 Ch. 342
“ဟေး ကလေးမ”
“ကောင်းပြီလေ” ကီကီသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ပြီး စနစ်ကို စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ယုဟန်၏ နောက်ရှိ မျက်နှာပြင်သည် ယာယီမြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြေပုံကို ပုံရိပ်ဖော်လိုက်သည်။
လင်းရှန်သည် နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့က အခု ဒရာကာမာ ရေခဲချောက်နဲ့ နီးတဲ့ ယာဇီကန်နားမှာ ရှိနေတယ်။ အလွန်အေးတဲ့ ရာသီဥတုမှာ လေအေးက မြေပြင်နဲ့ ကပ်နေပြီး, ‘ပြောင်းပြန် အလွှာ’ လို့ ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် နေ့လယ်အချိန်မှာ ထူထဲတဲ့ တိမ်တွေက နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းပြန်အလွှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အချိန်မှာ နေဟာ အနောက်ဘက်သို့ ထောင့်ချိုးသွားပြီး နှင်းရောင်ပြန်ဟပ်မှုက အလင်းကို ချဲ့လိုက်တယ်—ဒါက နေ့ရဲ့ အလင်းဆုံး အချိန်ပဲ”
“ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရမယ်ဆိုရင်...” လင်းရှန်သည် သူ၏ နာရီကို ပြန်စစ်ဆေးသည်။
“အဲဒီ အချိန်က ၁၆း၀၀ ကနေ ၁၇း၀၀ ကြားပဲ။ ကျုပ်တို့ အဲဒီ အချိန်မှာ ထွက်ပြေးရင် ကျုပ်တို့ရဲ့ အခွင့်အရေးက အမြင့်ဆုံးပဲ”
“ဟမ့်” ချန်ဝေက စိတ်မရှည်စွာ လှောင်လိုက်သည်။
“ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ကောင်းကင်မှာ တိမ်မည်းတွေ ဖုံးနေတယ်—ဘာလဲ…မင်း နေကို အမိန့်ပေးပြီး လင်းစေနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ယုဟန်၏ မျက်နှာသည် မှောင်သွားသည်။ “ဒီနှင်းမုန်တိုင်းနဲ့ ရာသီဥတုက ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး။ မင်း ပြောတာကို ငါနားလည်ပါတယ်…ဒါပေမဲ့ နေရောင်ခြည်က—”
“အဲဒါကို ကျုပ် ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်” လင်းရှန်က ဖြတ်ပြောသည်။
သေစေနိုင်လောက်သော တိတ်ဆိတ်မှု။
လူတိုင်း ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“လင်း” စွန်းကိုင်က မယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
မည်သူမှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ, လင်းရှန်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းရည်ကို သက်ဝင်စေသည်—ဆွဲငင်အား မှန်ဘီလူး၊၊
ဝီဝီ
သေးငယ်သော လေဟာနယ်ထဲမှ ဝဲကတော့တစ်ခုသည် တဲထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် အလင်းကို လှည့်ပစ်လိုက်သည်။ အခန်းတစ်ခုလုံးသည် အလွှာလိုက် အလင်းယိုင်မှုများထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်များသည်ပင် မူမမှန်စွာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလာကာ ၎င်းတို့၏ အချက်ပြမှုများသည် ဆွဲငင်အား ပျက်ယွင်းမှုဆီသို့ ကွေးသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရာအားလုံး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
“ကျုပ်က အလင်းကို အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်”
လင်းရှန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
သူ၏ စကားများက ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ချန်ဝေနှင့် ယုဟန်တို့ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“နေဦး—ဘယ်လို…မင်းက ရာသီဥတုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား”
“မဟုတ်ဘူး… ကျုပ်က အလင်းကို ချဲ့နိုင်တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒါက သိပ်အသုံးဝင်တာ မဟုတ်ဘူး၊၊ ဒါပေမဲ့ နေ့အလင်းကို မုန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေကို ဆန့်ကျင်တဲ့နေရာမှာတော့... ဒါက အသုံးဝင်လာတယ်” လင်းရှန်က သူ၏ စွမ်းရည်ကို သိပ်အရေးမပါဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင် ဘယ်သူမှ မတွေးမိတဲ့ အခြား အရေးပါတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်” သူသည် အခန်းတစ်ဝိုက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျုပ်တို့ မရောက်ခင်တုန်းက ယာဇီကန်ပတ်လည်မှာ နှင်းတစ္ဆေတွေ မရှိဘူး။ အခုတော့ သူတို့အားလုံးက ဒီကို ဝိုင်းလာနေကြတယ်။ ဒါက မီကာ ဒါမှမဟုတ် အဆင့်မြင့်ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတစ်ခုခုက သူတို့ကိုဆွဲဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ ရွေ့သွားရင် သူတို့က ကျုပ်တို့နောက်ကို လိုက်လာကြလိမ့်မယ်။ နှစ်နာရီအတွင်း စီလန်မြို့ကို သူတို့ထက် ပိုမြန်အောင် ကျုပ်တို့ ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အရန်စစ်ကူ မရှိဘဲ…ကျုပ်တို့ လွတ်မြောက်ရင်တောင်မှ ကျုပ်တို့ ဆက်ပြီး လိုက်ပြီးဖမ်းဆီးခံရဦးမယ်”
“ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ အနန္တရထားနဲ့ ရှီရဲ့ နဂါးတောင် (၁) က ရထားလမ်းပေါ် မြောက်ဘက် ၁၀၀ ကီလိုမီတာ အကွာမှာ ချထားတယ်။ သူတို့က လက်နက်အပြည့်အစုံနဲ့ ကာကွယ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ။ ကျုပ်တို့က သူတို့ဆီရောက်နိုင်ရင် ညမရောက်မချင်း ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ပစ်အားကို ရလိမ့်မယ်”
“နေဦး” ယုဟန် ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“နှင်းမုန်တိုင်းက အချက်ပြအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်—မင်းက ၁၀၀ ကီလိုမီတာအကွာက ယာဉ်တန်းတစ်ခုနဲ့ ဘယ်လို ဆက်သွယ်နိုင်မှာလဲ”
“ဟုတ်တယ်… မင်းက နဂါးတောင် (၁) နဲ့ အဆက်အသွယ်ရသွားမှန်း ငါတောင် မသိခဲ့ဘူး” ရှီတိယွမ်က ထပ်ပြောသည်။
သူ၏ ဘေးတွင် နန်ကျင်းလည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး, သူမ၏ မျက်နှာသည် တောက်ပလာသည်။
လင်းရှန်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျုပ်က ဆက်သွယ်လို့ မရဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောတာလဲ”
လင်းရှန် ပြုံးလိုက်ပြီး,ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ဖြင့် သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ဟေး… ဆရာမချန်။ မီးတောက် လမ်းရှင်းပြီလား” သူသည် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး ကိရိယာထဲသို့ ပြောသည်။
ကလစ်... ဂျစ် ဂျစ်...
“လင်းရှန် ကျွန်မတို့ ဒီမှာ အဆင့်သင့်ပဲ”
လေသံများကြားမှ ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံသည် ကျယ်လောင်ပြီး ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ တိတ်ဆိတ်နေသော တဲထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်၊၊
လူတိုင်း၏ ခေါင်းများသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် လင်းရှန်ဘက်သို့ လှည့်သွားကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များ အောက်တွင် သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အချက်ပြတိုင်တစ်ခု—အင်တာနာနှင့် ဆင်တူသော သေးငယ်သည့် တောက်ပနေသောကိရိယာတစ်ခုကို ပေါ်လာစေသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း မပြုပဲ လေထဲတွင် မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ကျုပ်က သတိကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ” သူ ရယ်ကာ ရှင်းပြသည်။
“အစ်ကိုရှီကို ရှာဖို့ ကျုပ် ထွက်လာတုန်းက လမ်းမပျောက်ချင်ဘူး၊၊ ဒါကြောင့် အချက်ပြတိုင်တွေကို မီတာအနည်းငယ်အကွာဝေးတိုင်း စိုက်ထားခဲ့တယ်”
ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးပြူးနေသော ယုဟန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး “အော်…ဒါနဲ့ ကပ္ပတိန်ယု—ကြို ပြောထားတာပါ။ ကျုပ်ရဲ့ အနီးဆုံး အချက်ပြတိုင်က နှစ်ကီလိုမီတာ အကွာမှာပဲ ရှိတယ်။ ကျုပ် ဒီကိုလာတဲ့ လမ်းမှာ ထပ်ပြီး စိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး၊၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မွန်းစတားအုပ်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် အစောပိုင်းက ကျုပ် ယူနစ် ၀၁ ရဲ့ အဆင့်မြင့် အချက်ပြ လွှဲပြောင်းမှုစနစ်ကို ငှားပြီး ကျုပ်ရဲ့ ကွန်ရက်နဲ့ ချိတ်ဆက်ဖို့ တံတားတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့တယ်”
ယုဟန်၏ မျက်မှန်သည် သူ၏ နှာခေါင်းအောက်သို့ လျှောကျသွားပြီး, သူ၏ ပါးစပ်သည် ဖွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် လုပ်နေကာ စကားလုံးများ ဖွဲ့စည်းဖို့ ရုန်းကန်နေရသည်။
“မင်း—မင်း... ဘယ်တုန်းက... ဘယ်လို...”
လင်းရှန်သည် ပြုံးစစဖြင့် ကီကီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ယုဟန်သည် သူ၏ အကြည့်ကိုလိုက်သွားပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကီကီက မျက်လုံးများမှေးကာ နတ်ဆိုးဆန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“စိတ်လျှော့ပါ~ ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဖိုင်တွေကို ခိုးမကြည့်ခဲ့ပါဘူး”
ရှီတိယွမ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
“မင်းက ပါးနပ်တဲ့ မြေခွေးတစ်ကောင်ပဲ၊၊ ဒါဆို မင်းမှာ အရန် အစီအစဉ်တစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိခဲ့တာပေါ့…ဟုတ်လား။ ဟားဟားဟား”
ချီလီလည်း အထင်ကြီးသွားပြီး လင်းရှန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ “သောက်ကျိုးနဲ…ကောင်လေး—မင်းက နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေပြီပဲ”
“ဒီအစီအစဉ်က ခိုင်မာတယ်” ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက ပြောသည်။
“သေချာပေါက် ကြိုးစားကြည့်သင့်တယ်” အခြားသူများလည်း ထောက်ခံလိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ အသံများသည် ပြန်လည်ရှင်သန်လာသောမျှော်လင့်ချက်ကို ဆောင်ယူလာသည်။