နောက်ဆုံး တစ်ခု
Vol. 4 Ch. 42
“ဘိုးဘေးကြီး… ကျွန်တော် ပြန်လာပါပြီ…”
ကျိုးပဲ့နေသည့် ဓားကျောက်တိုင်ရှည်ကြီးများရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ စုရွှမ်က ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ဟင်းလင်းပြင်က ကျိုးပျက်သွားပြီး အရိပ်ယောင်တစ်ခုက စုရွှမ်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
စိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ကျော့ရှင်းကာ အလှမှာ တုနှိုင်းဖွယ်မရှိချေ။ သူကား တာယန်ဘိုးဘေးကြီးပင် ဖြစ်သည်။
“စုရွှမ်… မင်း တစ်ရက်လေးနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာပဲ… တော်တော် ထိရောက်တာပဲ…”
တာယန်ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ တစ်ခဏမျှ လောကကြီးက အရောင်အသွေး အချို့ လျော့ကျသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
ဤအချက်မှပင် စုရွှမ်က တာယန်ဘိုးဘေးကြီးမှာ သူ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက မည်မျှ တုနှိုင်းမရအောင် တင့်တယ်လှပခဲ့သည်ကို ပြောပြနိုင်သည်။
“ဘိုးဘေးကြီး… တကယ်တော့ ကျွန်တော် မနေ့ကတည်းက ပြန်ရောက်တာပါ…”
စုရွှမ်က သူ့ခေါင်းကို မလုံမလဲ ကုတ်၍ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ဆီ မလာတာလဲ… ပျင်းနေတာလား…”
တာယန်ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးများပွင့်လာကာ စုရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘိုးဘေးကြီး… ကျွန်တော် မနေ့က အရမ်း ပင်ပန်းနေလို့ ကျင့်ကြံချင်စိတ် မရှိလို့ပါ…”
စုရွှမ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်၏။ သူက ဘိုးဘေးကြီးမှာ သူ့ကို နောက်နေမှန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။
“အင်း… ငါ နားလည်ပါတယ်… ဒီနေ့ကစပြီး သေချာ ကျင့်ကြံတော့…”
တာယန်ဘိုးဘေးကြီး၏ အသံမှာ ညင်သာသော လေသံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။
စုရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဘိုးဘေးကြီး… ကျွန်တော် ဒီနေ့ ကျန်နေတဲ့ အခြေခံ ဓားအသိ ကိုးမျိုးကို ကျင့်ကြံဖို့ စီစဉ်ထားတယ်…”
“ကျင့်ကြံလိုက်လေ… မင်းရဲ့ ဓားနှလုံးသားကြည်လင်ခြင်းနဲ့ဆို ဓားသိုင်းပညာလမ်းစဉ်မှာ မင်းရဲ့ ပါရမီက အရမ်းမြင့်တယ်… မင်းအတွက်တော့ ဒါက မခက်ခဲပါဘူး…”
သူမ၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့် တာယန်ဘိုးဘေးကြီးက သူမ၏ လက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝါးတောတစ်ခု၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်၊ ကျောက်ခုံတစ်လုံးနှင့် ရှေးဟောင်း စောင်းတစ်လုံးတို့က သူမ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် တာယန်ဘိုးဘေးကြီးမှာ လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ…
တာယန်ဘိုးဘေးကြီးက ထိုသို့သော နည်းလမ်းကို သုံးသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း စုရွှမ်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩမိနေသေးသည်။
သူ မည်သည့်အချိန်တွင် ထိုကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်နိုင်မည်ကို သူ တွေးနေမိ၏။
စုရွှမ်က ခေါင်းခါ၍ ဓားကျောက်တိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကျန်ရှိသော အခြေခံ ဓားအသိ ကိုးမျိုးကို စတင်လေ့လာဆင်ခြင်လိုက်သည်။
သူ၏ ဓားနှလုံးသားကြည်လင်ခြင်း ပါရမီကြောင့် စုရွှမ်က ဓားသိုင်းပညာလမ်းစဉ်တွင် အလွန်မြင့်မားသော အရည်အချင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
တစ်နေ့တစ်ဝက်မျှ အချိန်အတွင်း စုရွှမ်က ကျန်ရှိသော အခြေခံ ဓားအသိ ကိုးမျိုးလုံးကို အပြည့်အဝ နားလည်သွား၏။
“ကောင်းကင်ဘုံ တိုးတက်ပြောင်းလဲခြင်းက လေးဆယ့်ကိုးမျိုး ရှိပြီး လူသားက တစ်ပါးဖြင့် လွတ်မြောက်တယ်… အခု ငါ ဒီ လေးဆယ့်ကိုးပါးကို ရပြီ…”
“ဒါပေမဲ့ အခြေခံ ဓားအသိ တစ်ခုချင်းစီက သိပ်အားကောင်းပေမဲ့ အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်မပေးနိုင်သလိုပဲ… ‘တစ်’ ဆိုတာ ပျောက်နေလို့လား…”
စုရွှမ်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်ရင်း တာယန်ဓားသိုင်းကိုးမျိုး၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။
“ဘိုးဘေးကြီး… အဲဒီ တစ်ခု က တိတိကျကျ ဘာလဲ… ပြီးတော့ အဲဒါ ဘယ်မှာလဲ…”
စုရွှမ်က အနီးအနားတွင် ညင်သာစွာ စောင်းတီးနေသော တာယန်ဘိုးဘေးကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။
“တစ်နေ့တစ်ဝက်နဲ့ ဓားအသိ ကိုးမျိုး… မဆိုးဘူး… မင်းရဲ့ ပါရမီက တော်လေးကောင်းတယ်…”
စုရွှမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် ပတ်သက်၍ တာယန်ဘိုးဘေးကြီးက ပထမဦးစွာ ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ပြောကြား၏။
“အဲဒီ တစ်ခု နဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ အခုချိန်မှာ မင်းအတွက် နည်းနည်းစောလွန်းနေသေးတယ်…”
“ဘိုးဘေးကြီး… ကျွန်တော့်ကို အရင်ပြောပြပါလား… ဒါမှ ကျွန်တော် ကြိုးစားစရာ ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိမှာပေါ့… ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား…”
စုရွှမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
တာယန်ဓားသိုင်းကိုးမျိုး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြီးနောက် စုရွှမ်မှာ ထို တစ်ခု ဆိုသောအရာကို အမှန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေ၏။
“အင်း… မင်း သိချင်မှတော့ ပြောပြလိုက်တော့ရော ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ…”
“အဲဒီ တစ်ခု ဆိုတာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဓားအသိပဲ…”
တာယန်ဘိုးဘေးကြီးက ခဏရပ်ပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက စုံစမ်းမှုတွေအရ အဲဒီ တစ်ခုက လောကသုံးထောင်ထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်မြေရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းပင်လယ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်…”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းပင်လယ်က သိပ်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အန္တရာယ်များတယ်… အထဲဝင်ဖို့ဆိုရင် သူတော်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံမှု အနည်းဆုံးတော့ လိုလိမ့်မယ်…”
“ရှီး… ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်မြေလား… အဲဒါက လောကသုံးထောင်က ရှေးဟောင်းလောက ဆယ်ခုထဲက တစ်ခုပဲ… ဒါက တာအိုရွှမ်နယ်မြေထက် အများကြီး သာလွန်တဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုပဲ…”
“နောက်ဆုံး တစ်ခု က ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်မြေထဲက ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းပင်လယ်မှာ ရှိနေတာလား…”
“ပြီးတော့ အထဲဝင်ဖို့ သူတော်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ဖို့လိုတယ်…”
“ဒါက ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲတဲ့ ခရီးတစ်ခုပဲ…”
တာယန်ဘိုးဘေးကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ စုရွှမ်မှာ အတန်ငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
နောက်ဆုံး တစ်ခု မှာ အမှန်ပင် ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် အနည်းငယ် ဝေးကွာနေသေးသည်ဟု ထင်ရ၏။
သူ စိတ်မရှည်လို့ မဖြစ်ပေ။ အရာရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စီစဉ်ရန် လိုအပ်သည်။
“ဘာဖြစ်လဲ စုရွှမ်… မင်း နည်းနည်း ကြောက်သွားပြီလား…”
တာယန်ဘိုးဘေးကြီးက ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် စနောက်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူတော်စင်အဆင့်တစ်ဦးသာလျှင် ထို ‘တစ်’ ကို ချဉ်းကပ်ရန် အရည်အချင်းရှိသည်။ ဤသည်မှာ သာမန် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
စုရွှမ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူ၍ သူ၏ အကြည့်များမှာ နက်ရှိုင်းသွားသည်။
“ဘိုးဘေးကြီး… ကျွန်တော် နောက်ဆုံး တစ်ခု ကို ရှာတွေ့အောင် လုပ်မှာပါ…”
“ကျွန်တော် သေချာပေါက် ရှာမှာပါ…”
“ပြီးတော့ အဲဒီနေ့က သိပ်မဝေးတော့ပါဘူး…”
စုရွှမ်က မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
အင်း
စုရွှမ်၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ တာယန်ဘိုးဘေးကြီး၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းသော အရောင်ဖြင့် တောက်ပသွားသည်။
ဤကဲ့သို့သော ယုံကြည်မှုမျိုး…
သူမ ဤကလေးငယ်ကို အထင်မမှားခဲ့ဟု ထင်ရ၏။
“ကောင်းပြီ… ဘိုးဘေးကြီး မင်းကို ယုံတယ်…”
တာယန်ဘိုးဘေးကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် စုရွှမ်က တာယန်ဘိုးဘေးကြီး၏ ရေခဲခေါင်းတလားရှေ့တွင် ကျင့်ကြံခြင်း စတင်လိုက်သည်။
သူက သူ၏ ဟွမ်သွမ့်နတ်မိစ္ဆာခန္ဓာမှ ထုတ်လွှတ်သော ဟွမ်သွမ့်ချီစွမ်းအင်နှင့် ဟွမ်သွမ့်ကြာပန်းစိမ်း ဖြစ်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ တာယန်ဘိုးဘေးကြီး၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ကူညီပေး၏။
စုရွှမ် ကျင့်ကြံနေစဉ် တာယန်ဘိုးဘေးကြီးက ဘေးတွင်ရပ်၍ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။
ဝုန်း
ရုတ်တရက် တာယန်ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။
စုရွှမ် ကျင့်ကြံနေစဉ် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ဖြစ်စဉ်မှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး တာယန်ဘိုးဘေးကြီးက ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရ၏။
ဟွမ်သွမ့်ကြာပန်းစိမ်းက လောက သုံးထောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များက တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေကာ အမတဘုရင်က ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုထိုင်နေကြသည်။
မှုံဝါးသော အမတအလင်းရောင်တစ်ခုက စုရွှမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။
၎င်းက စုရွှမ်၏ ချောမောပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော မျက်နှာကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသောနတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့ လောကီနှင့် မဆိုင်အောင် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အသွင်ကို ဆောင်စေသည်။
“ရှီး… ဟွမ်သွမ့်ကြာပန်းစိမ်း…ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုမှ အမတဘုရင်ဆင်းသက်ခြင်း… မဟာဧကရာဇ်အဆင့် ဖြစ်စဉ် နှစ်မျိုးတောင်… ဒီကလေးက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းသွားတာလဲ…”
တစ်ချိန်က လောကသုံးထောင်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော တာယန်ဘိုးဘေးကြီးပင်လျှင် စုရွှမ်၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်မိလိုက်သည်။
ထိုနှစ်များအတွင်း သူမက မဟာဧကရာဇ်အဆင့်တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသော ပါရမီရှင်များစွာကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။
သို့သော် သူတို့ကို စုရွှမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူတို့မှာ ချက်ချင်းပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် မှေးမှိန်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“ဒီကလေး… စုရွှမ်… သူ့ပါရမီက ငါ အနှစ်တစ်သိန်းအတွင်း တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အကြီးမြတ်ဆုံးပဲ… တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ…”
တာယန်ဘိုးဘေးကြီးမှာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်မိလိုက်သည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် စုရွှမ်က မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အေးစက်သော လေကို ရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားသည်။
ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း စုရွှမ်က ဘိုးဘေးကြီး၏ နေရာမှ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျင့်ကြံရန် ပို၍ သင့်တော်သည်ဟု သတိပြုမိခဲ့သည်။
“ဘိုးဘေးကြီး… ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော် ဒီမှာ ဘိုးဘေးကြီးနဲ့အတူ ရှိနေရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံနှုန်းက ပိုမြန်တယ်လို့ ခံစားရတာလဲ…”
စုရွှမ်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်၏။
“ဟား… စုရွှမ်… အဲဒီ ခေါင်းတလားကို တွေ့လား… အဲဒါက အနှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိတဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရေခဲနဲ့ ထုလုပ်ထားတာ… အထဲမှာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ တာအိုသဘောတရား အနည်းငယ် ပါဝင်တယ်… သူ့ပတ်လည်မှာ ကျင့်ကြံတာက အားတစ်ဝက်စိုက်တာနဲ့ နှစ်ဆ အကျိုးရတာ သဘာဝပဲ…”
တာယန်ဘိုးဘေးကြီးက စုရွှမ်ကို ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်၏။
“ဒါကြောင့်ကိုး…” စုရွှမ် နားလည်သွားသည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ဒီမှာနေပြီး ကျင့်ကြံလို့ရမလား…”
“မင်း ဆန္ဒရှိရင် ရတာပေါ့”
တာယန်ဘိုးဘေးကြီးက စုရွှမ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် စုရွှမ် ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းအတွက် အလွန် ပျော်ရွှင်နေ၏။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စုရွှမ်မှာ သူမအတွက် ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ စုရွှမ်သာ နေ့တိုင်း ဤနေရာတွင် အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံမည်ဆိုလျှင် သူမက တစ်လမပြည့်မီ သူမ၏ “နိဗ္ဗာန်ဝင်ခြင်း” ကို အချိန်စော၍ အပြီးသတ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် နှိမ့်ချစွာ လက်ခံပါရစေ…”
စုရွှမ်က ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားသည်။
ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံခြင်းက တိတ်ဆိတ်ရုံသာမက သူ၏ ကျင့်ကြံနှုန်းကိုပါ တိုးမြှင့်ပေးပြီး တာယန်ဘိုးဘေးကြီးကိုလည်း သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ကူညီနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ငှက်များစွာကို ပစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် စုရွှမ်က ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ယခုမှစ၍ သူ ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံမည် ဖြစ်သည်။