စုရွှမ်ကျီ၏ တန်ခိုးစွမ်းအား။ လမ့်ရိုလီ ရောက်ရှိလာပြီ။
Vol. 4 Ch. 49
ဘုန်း…
ထိုစကားသုံးလုံးမှာ ရှိနေသော လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မိုးကြိုးတစ်စင်းသဖွယ် ဖြစ်သွား၏။
“စုရွှမ်ကျီက တကယ် ဘယ်သူလဲ…”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူတို့ အဖွဲ့အစည်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို မေးလိုက်၏။
“ဟဲဟဲ… စုရွှမ်ကျီ… လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်က မြောက်ပိုင်းဒေသမှ ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီး တာအိုရွှမ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးမှာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိ စိုးမိုးခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ”
ရှီး…
အဘိုးကြီး၏ အထောက်အထားကို သိရှိသွားသောအခါ ရှိနေသောလူများအားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်က သူသည် တာအိုရွှမ်နယ်မြေတွင် ပြိုင်စံရှားခဲ့သည်လား။ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတိတ်ဖြစ်လိုက်လေသနည်း။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်ကပင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိသော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီးဖြစ်ပါက ယခုအခါတွင်မူ…
သူ မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီနည်း။
၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်စရာ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ… အခု ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ အထောက်အထားကို သိသွားပြီဆိုတော့ ပြောစရာ ရှိသေး”
မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုက လောကတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ကြီးမြတ်သော နတ်ဘုရားဂိုဏ်း နှစ်ခုနှင့် ထိုက်ရွှမ်ဂိုဏ်းမှ လူများကို ခေါင်းငုံ့သွားစေခဲ့သည်။
ဤအခိုက်တွင် မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်ဆိုရဲခြင်း မရှိတော့ချေ။
“မ… မဝံ့ရဲပါဘူး…”
ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက ဘူထျန်းဂိုဏ်းနှင့် အဓိက အင်အားစု သုံးခု၏ စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ ကျောပြင်များမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာကာ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“အကြီးအကဲ ရွှမ်ကျီ… ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ မဆင်မခြင် ပြုမူမိပါတယ်… ဒီကိစ္စကို ထားလိုက်လို့ ရမလား”
“ကျွန်တော်တို့… စုရွှမ်ရဲ့ တာဝန်ကို ဆက်မလိုက်တော့ပါဘူး…”
ထိုက်ရွှမ်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လျိုရူဖုန်းက အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဆိုလိုက်၏။
“ဟုတ်ပါတယ် အကြီးအကဲ ရွှမ်ကျီ… ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ကြမလား”
ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ဘူထျန်းဂိုဏ်းချုပ် ထျန်ရိနှင့် ကျဲ့ထျန်းဂိုဏ်းချုပ် ချန်းဟယ်တို့ကလည်း ဇွတ်မတိုးတော့ဘဲ ဆိုလိုက်ကြ၏။
ဤအခိုက်တွင် အဓိက အင်အားစု သုံးခုမှ လူများမှာ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ပြီး ဖြစ်သည်။
စုမိသားစုမှ စုရွှမ်ကျီ ရှိနေသရွေ့ ယနေ့ မည်သူလာသည်ဖြစ်စေ အသုံးမဝင်ပေ။
သူတို့မှာ စုရွှမ်ကို လုံးဝ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ထားလိုက်ရုံသာ…
“မင်းတို့ မလိုက်တော့ဘူးဟုတ်လား … ဒီနေ့ ဒီအဘိုးကြီးသာ မလာခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ စုမိသားစု ဧကရာဇ်သားတော်က မင်းတို့လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
အေးစက်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဓိက အင်အားစု သုံးခုမှ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲသို့ အေးစိမ့်သွားစေကာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခုက သူတို့၏ ခေါင်းထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားသည်။
တစ်ခဏအတွင်း နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မည်သူမျှ အသံတစ်စက်မျှ မထွက်ရဲဘဲ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။
ဘုန်း…
ဖိအားတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး အဓိက အင်အားစု သုံးခုမှ လူတိုင်းမှာ မြေပေါ်တွင် ဝပ်တွားလိုသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါဆို… အကြီးအကဲက… ဘာလိုချင်တာလဲ…”
“ငါ ဘာလိုချင်လဲဟုတ်လား… ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ… ငါ့ရဲ့ စုမိသားစု ဧကရာဇ်သားတော်ကို မေးလိုက်…”
စုရွှမ်ကျီက အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုပြီး သူ့ အရှိန်အဝါ က နေရာတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိမ်နေခဲ့သည်။
ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းမှာ ဤအငြင်းပွားမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သော ဇာတ်လိုက်ထံသို့ သူတို့၏ အကြည့်များကို လှည့်သွားကြ၏။
စုရွှမ်။
သူတို့က စုရွှမ်ကို တာယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေနှင့်အတူ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ အလွန် တည်ငြိမ်နေ၏။
သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် လောကုတ္တရာဆန်လှသဖြင့် ရှိနေသော လူတိုင်းမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။
စုရွှမ်က လက်ရှိအခြေအနေကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်နိုင်သလော။
“တာယန်မြင့်မြတ်သားတော်… ဒီတစ်ခါ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ယူမှု တောင်းဆိုဖို့ လာရောက်ခြင်းက ငါတို့ဘက်က မဆင်မခြင် ပြုမူမိတဲ့ လုပ်ရပ်သက်သက်ပါပဲ… ဒါ ငါတို့ရဲ့ အမှားပါ…”
“ဒီနေရာမှာ ငါတို့ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်…”
“ငါတို့ ဒီကိစ္စကို ထားလိုက်လို့ ရမလား…”
ဘူထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က ဆိုလိုက်၏။ သူ့မျက်နှာမှာ သူ ခွေးချေးစားမိသကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။
“ထားလိုက်မယ်…”
စုရွှမ်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး ဘူထျန်းဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သူ့အနားမှ အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက မထီမဲ့မြင် ဆိုလိုက်၏။
“ငါက ဒီကိစ္စကို ထားလို့မရဘူးလို့ ပြောရင်ကော…”
ရှီး…
တစ်ခဏအတွင်း နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ထပ်မံ၍ ခဲသွား၏။
လူများစွာမှာ စုရွှမ် ထိုသို့သော စကားမျိုး ဆိုလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။
သူက ကိစ္စများကို အစွန်းရောက်သည်အထိ တွန်းပို့ရန် အမှန်တကယ် ကြံရွယ်နေသလော။
“တာယန်မြင့်မြတ်သားတော်… မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”
ဘူထျန်းဂိုဏ်းနှင့် ကျဲ့ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် ထိုက်ရွှမ်ဂိတ်သခင်တို့၏ မျက်နှာများအားလုံးမှာ တိမ်မည်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ လုံးဝ မည်းမှောင်သွားပြီး အလွန်မည်းနက်သွားသည်။
“မင်းတို့အားလုံး… သေစေချင်တယ်…”
ဘုန်း…
စုရွှမ်၏ စကားများမှာ ဤနေရာတွင် ပေါက်ကွဲသွားသော မိုးကြိုးသံတစ်စင်းနှင့် တူ၏။
လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
စုရွှမ်က ကိစ္စများကို အစွန်းရောက်သည်အထိ တွန်းပို့ရန် အမှန်တကယ် ကြံရွယ်နေခဲ့သည်။
အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးအရာမှာ စုရွှမ် ဤစကားများကို ပြောဆိုချိန်တွင် သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး လုံးဝ မတုန်လှုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ရှီး…
ရှိနေသောလူများအားလုံးမှာ အေးစက်သော လေကို ရှူသွင်းလိုက်ကြ၏။
တာယန်မြင့်မြတ်သားတော်… ဤမျှငယ်ရွယ်သော အရွယ်တွင်သာရှိသေး၏။
“စုရွှမ်…”
ထိုအခိုက်တွင် အနည်းငယ် အံ့ဩနေသော အသံတစ်ခုက ဤနေရာတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များကို ခဲသွားစေသည်။
သူတို့က ကောင်းကင်ယံတွင် လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဆောင်းဦးရေကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ အဝေးမှ တောင်တန်းများကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
သူမ၏ ဆံပင်နက်များမှာ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေပြီး သူမ၏ ခါးသို့ ရောက်ရှိနေ၏။
သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာမှာ သန့်စင်ပြီး တောက်ပနေလျက် ဖမ်းစားနိုင်သော အရောင်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
လွင့်ပျံနေသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် သူမက လောကုတ္တရာဆန်ပြီး ထူးခြားသောအရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေကာ သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလောက်အောင် လောကုတ္တရာဆန်ပြီး ငြိမ်းချမ်းနေ၏။
၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုမှ နတ်သမီးတစ်ပါးက မတော်တဆ လူ့လောကသို့ ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
“ဘယ်လောက်လှတဲ့ အမျိုးသမီးလဲ… သူမက ဘယ်သူလဲ…”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤလှပသော ပုံရိပ်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အလှအပကြောင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
“မိန်းမ…”
သူ့ရှေ့မှ လှပသော ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ စုရွှမ်မှာလည်း အံ့ဩသွား၏။
လမ့်ရိုလီလည်း လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။
စုရွှမ်၏ အသံက ကျောက်တစ်လုံးဖြင့် လှိုင်းထောင်ပေါင်းများစွာကို လှုပ်ခတ်လိုက်၏။
ချက်ချင်းပင် ၎င်းက ဆူညံသံများကို လှုပ်ခတ်လိုက်သည်။
ဒီရေကဲ့သို့ နေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
“ဘာ… တာယန်မြင့်မြတ်သားတော်က အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီလား”
“သေစမ်း… တာယန်မြင့်မြတ်သားတော်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရည်အချင်းက ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားတာတင် မဟုတ်ဘူး… သူ့မိန်းမကလည်း အရမ်းလှတယ်… ဒီမှာ တရားမျှတမှုက ဘယ်မှာလဲ…”
“သေစမ်း… ဒီတာယန်မြင့်မြတ်သားတော်က ဘယ်လို ကံကောင်းမှုမျိုး ရှိလို့ ဒီလို ကောင်းကင်နတ်သမီးလို မိန်းမမျိုးကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ…”
“အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက တကယ် ဘယ်သူလဲ… တာယန်မြင့်မြတ်သားတော်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရခဲ့တာ… ဝူးဝူးဝူး… ငါ့နှလုံးသား ကွဲကြေသွားပြီ…”
“...”
တစ်ခဏမျှတော့ အသံအမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်လာ၏။
အမျိုးသား ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ စုရွှမ်အပေါ် မနာလိုမှု၊ မကျေနပ်မှုနှင့် မုန်းတီးမှုများကို ခံစားနေကြရပြီး အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများမှာမူ လမ့်ရိုလီအပေါ် ထိုသို့ ခံစားနေကြရသည်…
“ချွေးမ…”
“တူမ…”
လာရောက်သူကို မြင်သောအခါ စုမိသားစု၏ ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အပြုံးများ ချက်ချင်း ပေါ်လာ၏။
အခြားသူမဟုတ်ချေ။ လာရောက်သူမှာ သူတို့ စုမိသားစု ဧကရာဇ်သားတော်၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် သူမက စုမိသားစု၏ သခင်မဖြစ်လာမည်သူဖြစ်သည်။
“မိန်းမ… ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ… မင်းယောက်ျားအတွက် စိုးရိမ်နေတာလား”
စုရွှမ်မှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေပြီး သူ့အပြုံးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေ၏။
“မဟုတ်ငါဘူး… ငါ… မဟုတ်ဘူး…”
စုရွှမ်၏ ချစ်ခင်ဖွယ် ခေါ်ဝေါ်သံကို နားထောင်ရင်း လမ့်ရိုလီ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ကောင်းကင်မှ ရောင်စုံတိမ်များကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိနေ၏။
လမ့်ရိုလီ၏ နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး စုရွှမ်ကို တုံ့ပြန်တော့မည်အပြုတွင် သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဖြစ်သည်။
“စုရွှမ်”
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း လမ့်ရိုလီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။
စုရွှမ် အဓိက အင်အားစု သုံးခု၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းကို ခံနေရကြောင်း ကြားရသောအခါ လမ့်ရိုလီမှာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်မှု၊ ပူပန်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ရောနှောနေသော ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုစိတ်ခံစားချက်ကို လမ့်ရိုလီ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဘာလဲဟု ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိချေ။
ယုတ္တိတန်စွာဖြင့် သူမက စုရွှမ် အမြန်ဆုံး သေဆုံးသွားရန် ဆန္ဒရှိသင့်သည် မဟုတ်လော။
သို့သော်လည်း သူမက စုရွှမ်၏ လုံခြုံရေးအတွက် အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်နေသနည်း။
လမ့်ရိုလီမှာ ထိုသို့သော စိတ်ခံစားချက်များကို ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။
ထို့ကြောင့် သူမမှာ ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားနေရ၏။
“ဒီနှစ်ယောက်က ဒီလို မကစားသင့်ဘူး… သူတို့က နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ လူသိရှင်ကြား အချစ်ပြနေကြတာ…”
“သေစမ်း… ငါက စစ်ပွဲကြီး ကြည့်ဖို့ လာတာ… ကြက်မြစ်ကြက်သည်းစားဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးဟ”
“ဝူးဝူးဝူး… ဒါလား အချစ်ဆိုတာ… ငါ အားကျလိုက်တာ”
“...”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရှိနေသောလူများစွာမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ သွားကြိတ်နေကြသည်။
“ဟားဟားဟား… ကောင်းတယ်… တကယ် ကောင်းတယ်…”
စုလင်းထျန်းက သူ့သားနှင့် ချွေးမတို့၏ စိတ်ခံစားမှု ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းအတွက် ပျော်ရွှင်စွာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။
“ရှောင်ရွှမ်က ပြောပြီးမှတော့ မင်းတို့ရဲ့ အဓိက အင်အားစု သုံးခုက တည်ရှိနေစရာ မလိုတော့ဘူး…”
အေးစက်ပြီး ဩဇာအာဏာရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ အတွေးများကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။