လာ… ဒီအဖိုးရှေ့မှာ မင်း ထပ်ပြီး ပြသကြည့်လိုက်ပါဦး

လော့ထျန်သည် (၅) ရက်ကြာမျှ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ရှာဖွေခြင်းတို့ကို အချိန်ကုန်ခံခဲ့သော်လည်း နှစ်တစ်ထောင်ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်အတော်လေးပျက်နေပြီဖြစ်သည်။

အဆင့်တက်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူသည် နှစ်တစ်ထောင်ဖုတ်ကောင်ဘုရင်နှင့်တိုက်ခိုက်ရန် လုံလောက်သော ခွန်အားရှိလာခဲ့၏။

သို့သော် သူသည် ယင်းကို မတွေ့ရချေ။

“ဟောကောင်ရေ၊ မင်း ဘာလို့ ပေါ်မလာသေးတာလဲကွာ”

ဗီဒီယိုဂိမ်းများတွင် ခေါင်းဆောင်စ ်များသည် အများအားဖြင့် သတ်မှတ်ထားသောနေရာများတွင်သာ ရှိတတ်၏။ လော့ထျန်သည် ဂိမ်းတစ်ခုကို ဆော့နေခြင်းမဟုတ်သည့်အတွက်ကြောင့် နှစ်တစ်ထောင်ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် သူ့ကိုစောင့်ရန်အတွက် နေရာတစ်ခုတည်းတွင် ထိုင်နေမည် မဟုတ်သည်က သေချာပါသည်။

တောင်တန်းကြီးသည် ရိုးရိုးလေးနှင့်ပင် အလွန်ကျယ်ပြောလွန်းလှပြီး ၎င်းကို အမြန်ရှာဖွေလိုခြင်းသည် ခက်ခဲသောအလုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်သည် (၁၃) ရက်ပင် ပြည့်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် တစ်လ၏တစ်ဝက်ကျော်ကျော်သာ ကျန်တော့၏။ အချိန်အတော်လေး ကျန်နေသေးသဖြင့် လော့ထျန်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်းစိုးရိမ်ခြင်း မရှိသေးချေ။

သူသည် နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်မံရှာဖွေရန် စီစဉ်ထားပြီး မတွေ့နိုင်တော့လျှင်သာ ပြန်ရန်ဆုံးဖြတ်ထား၏။

ဤနေရာသည် တောင်တန်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အလွန်နီးကပ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် အဆင့်မြင့်

သားရဲများနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားပါသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် အဆင့် (၆) နတ်ဆိုးသားရဲနှင့် တွေ့ဆုံပါက သေခြင်းတရားသည်သာ သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသောရလဒ်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ညနေစောင်းသောအခါ...

မှောင်မည်း၍ မှိုင်းမှိုင်းမှုန်မှုန်ရှိသော တောနက်ကြီးထဲတွင် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာတတ်၏။

လော့ထျန်သည် ကျားသစ်နက်တစ်ကောင်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ချက်ချင်းသတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက “ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။ဝတုတ်၊ ဒီကျားသစ်နက်ကို ယူပြီး သေချာဆေးကြောလိုက်” ပြောလိုက်သည်။

ကျားသစ်နက်၏ သွေးအနှစ်အားလုံးကို စုပ်ယူပြီးနောက် ဖုန်းလေးက “ဟုတ်ကဲ့” ပြန်ဖြေ၏။

သရဲနဂါး၏ ကျောပေါ်တွင် အန်ချွင်းချွင်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အပြည့်အဝနိုးသေးပုံမပေါ်ဘဲ “အကိုကြီး၊ အခု ကျွန်မတို့ စားရတော့မှာလားဟင်” မေးခဲ့၏။

လော့ထျန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာပြုံးလိုက်ပြီး အန်ချွင်းချွင်းသည် နေ့ရက်များကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ချစ်စဖွယ်ကောင်းလာသည်ဟု ခံစားမိ၏။ “အေး၊ ဒီညတော့ မီးဖုတ်ထားတဲ့ ကျားသစ်နက်သားစားကြမယ်”

“ဟေး ဟေး ဟေး”

“ထမင်းစားချိန် ပြန်ရောက်လာပြီ၊ ဟဲဟဲ”

အန်ချွင်းချွင်းသည် သရဲနဂါး၏ကျောပေါ်မှ ခုန်ချကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လော့ထျန်ရှိရာသို့ အမြန်ခုန်သွားပြီး သူ့ခါးကို ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ လော့ထျန်၏ပါးကို အမြန်နမ်းလိုက်ပြီး “အကိုကြီး အသက်ရာကျော်

ရှည်ပါစေ” ပြောသည်။

ဤကလေးမလေးသည် အစားပုပ်တစ်ယောက်ပင်။

သူမသည် လော့ထျန်ထက်ပင် ပို၍ စားတတ်၏။ သူသည် သူမ၏ဗိုက်သေးသေးထဲတွင် အစားအစာများစွာကို မည်သို့ထည့်နိုင်သည်ကို အမြဲတစေ တွေးမိခဲ့သည်။

ထင်းများစုဆောင်းခြင်း၊ မီးမွှေးခြင်းနှင့် မီးကင်စင်ကို တပ်ဆင်ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ နာရီဝက်ပင်မပြည့်မီတွင် မွှေးကြိုင်သောအသားသည် မကြာမီကျက်တော့မည်။

ကင်ထားသောအသား၏ ရနံ့သည် လေထဲတွင်ပျံ့လွင့်သွားပြီး တောအုပ်၏အခြားနေရာများသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

မကြာမီပင် သားရဲ (၁၂) ကောင်ကျော်သည် လော့ထျ

န်မှ မီတာ (၁၀၀) ခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ကောင်မျှ ပိုနီးကပ်လာရန် မရဲကြချေ။

၎င်းတို့သည် သရဲနဂါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်ကို အထူးကြောက်ရွံ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် အနီးမကပ်ရဲကြသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသံနိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေတတ်၏။

ဖုန်းလေး၏မျက်လုံးများသည် ၎င်းတို့ကိုဖြတ်၍ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် “သူတို့ရဲ့ဟိန်းသံတွေက အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖို့ကောင်းတယ်” ပြောသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်...

သူသည် သူ၏ကြီးမားသော တန်ဓားကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး “ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားနှုတ်ပိတ်လိုက်ဦးမယ်” ပြော၏။

လော့ထျန်သည် လက်ယမ်းကာ “အေး၊ သွား၊ ဂရုစိုက်နော်” ပြန်ပြောသည်။

ဖုန်းလေးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး “မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော် နက်နဲဆရာအဆင့်ကို ရောက်သွားလို့ ဒီမိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ကို အပြီးသတ်နိုင်ပါတယ်” ပြောသည်။

(၅) ရက်ကြာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို သွေးအနှစ်များကို စုပ်ယူမှုကြောင့် ဖုန်းလေးသည် နက်နဲဆရာအဆင့်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအရှိန်သည်...

ရိုးရိုးလေးနှင့်ပင် အလွန်အံ့ဩစရာကောင်းလှ၏။

လော့ထျန်သည် အဆင့်တက်ရန် အတော်လေးဝေးနေသေးသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အတွေ့အကြုံမှတ် (၁) သိန်းခန့် လိုအပ်နေသေးသောကြောင့် အဆင့်နိမ့်သားရဲများက သူ၏လိုအပ်ချက်ကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တော့ပေ။

“ဝတုတ်အကိုကြီး မြန်မြန်ပြန်လာနော်၊ မဟုတ်ရင် အသားကင်တွေ အကုန်လုံး ကျွန်မစားပစ်တော့မှာ” အန်ချွင်းချွင်းသည် နှုတ်ခမ်းများတွန့်လိမ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်နှင့်တူနေသည်။

ဖုန်းလေးသည်လည်း မိုက်မဲစွာပြုံးလိုက်ပြီး တောနက်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ပုံရိပ်သည် အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သူ၏အသံကို ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရ၏။ “ငို၊ ငို၊ ငို၊ ဘုရားရေ အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒီအဖေ မင်းတို့ကို ဘယ်လိုရှင်းမလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်”

“ဘုန်း”

“ဘုန်း”

တိုးလျ၍လေးလံသောအသံများစွာ ကြားရပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

“အဆီဝက်ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေက ပိုပြီးအားကောင်းလာပြီ။ သူက လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်လောက်ပဲ လိုတော့တယ်...”

“စောင့်ဦး...”

ရုတ်တရက်...

လော့ထျန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အာရုံများသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။ အသက်ရှူသွင်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ၏အာရုံများက သိရှိလိုက်သည့်အရာကြောင့် သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်ခြည်းပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ “သတ်လိုစိတ် အလွန်အားကောင်းတဲ့ သတ်လိုစိတ်”

“အဆီဝက်...”

“နတ်မိစ္ဆာနဂါး၊ အန်ချွင်းချွင်းကို ကာကွယ်ထား”

သူ၏အသံ မှေးမှိန်သွားချိန်တွင် လော့ထျန်သည် မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အန်ချွင်းချွင်းသည် လော့ထျန်၏ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် “နဂါးလေး၊ အကိုကြီး အဆင်ပြေမှာပါနော်” ဟု ပြော၏။

နတ်မိစ္ဆာနဂါးသည် သဘာဝအလျောက် ခေါင်းခါလိုက်၏။

သူသည် အန်ချွင်းချွင်းပြောနေသည်ကို အမှန်တကယ် နားလည်နေသည်

လော့ထျန်သည် ဤအရာကိုမြင်ပါက အမှန်ပင် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားလိမ့်မည်

အန်ချွင်းချွင်းသည် မွေးရာပါစွမ်းရည်အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရ၏။

ယင်းသည် မြေခွေးမိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ ကြေကွဲဖွယ်ပြိုလဲမှုအတွက် အကြောင်းရင်းဖြစ်ခဲ့သော အလွန်အားကောင်းသော ထူးခြားသည့်စွမ်းရည်တစ်ခုပင်တည်း။

“ဝတုတ်”

လော့ထျန်သည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ “မင်း ခွေးကောင် နောက်ဆုံးတော့ မင်း ပေါ်လာပြီ”

ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၊ နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်။

၎င်းသည် လော့ထျန်ကို ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ လိုက်လံခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်အားကောင်းသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ရှိသော နှစ်

ထောင်ချီ ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ဖြစ်သည်။

ငါ မင်းကိုနေရာအနှံ့လိုက်ရှာအောင် လုပ်နေတာလာ။

ဖုန်းလေသည် မြေပြင်မှ တွားတက်လာပြီး ပါးစပ်မှ သွေးနက်တွေနဲ့ ချောင်းဆိုးနေသည်။ ထို့နောက် သူက “ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ် ခေါင်းဆောင်။ ဒီလူယုတ်မာက အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ်။ ၎င်းဟာ နတ်ဆိုးသားရဲတွေရဲ့ အစုအဝေးကြားထဲမှာ ပုန်းနေပြီး ကျွန်တော့်ကို နောက်ကနေ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ” အော်လိုက်သည်။

ဤနတ်ဆိုးသားရဲများ အဘယ်ကြောင့် အဆက်မပြတ် နိမ့်ကျစွာ အသံပြုနေကြသည်ကို အံ့သြစရာမရှိတော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် သရဲနဂါး၏ သေခြင်းတရားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်ကို မကြောက်ကြဘဲ နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ကြောက်ရွံ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဟူး… ဟူး… ဟူး…”

လရောင်အောက်တွင် နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် အဖြူရောင် မြူခိုးများကို မရပ်မနား ထုတ်လွှတ်နေသည်။၎င်း၏ အသားမည်းအောက်တွင် အပြာရောင် သွေးပြန်ကြောများက အသက်ရှူခြင်းနှင့်အတူ တပြိုင်နက်တည်း တုန်ခါနေသည်ကို မြင်နိုင်ပေသည်။

ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လို စိတ်၏ လုံးဝ အနိုင်ယူနိုင်သော အာရုံဖြစ်သည်။

နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် ဖုန်းလေ အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးခြောက်လုံးသည် ပြောင်းလဲမှုကို ပြသနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ခုန်ထွက်လာသည်။

ဖုန်းလေသည် နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ တစ်ချက်တည်း ရိုက်နှက်မှုကြောင့် အတော်လေး ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး နာကျင်နေသော်လည်း ဒဏ်ရာများမှာ မပြင်းထန်ပေ။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ခုခံနိုင်စွမ်းသည် နက်နဲ ဆရာအဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များထက်ပင် ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် သူ့ဆီသို့ လေထဲတွင် ခုန်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်းလေသည် ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ထန်ဓားကို မျဉ်းကွေးပုံစံဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “ဒီအဖိုးက မင်းနဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မယ်” ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

လော့ထျန်နှင့် ဖုန်းလေကြားတွင် ကြီးမားသော အကွာအဝေး ရှိနေသေးသည်။

ဖုန်းလေ၏ လက်ရှိအင်အားဖြင့် သူသည် နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ချေ။ ဖုန်းလေကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မသတ်နိုင်ခြင်းသည် လုံးဝ စော်ကားမှုဖြစ်သည်ဟု နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်က ခံစားနေရသည်။

၎င်းသည် နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို ဒေါသထွက်စေသည်။

အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

လော့ထျန်သည် သူ၏သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး “အဆင့်(၂) ကြမ်းတမ်းခြင်း” အော်လိုက်သည်။

ဂုဏ်သတ္တိများ၏ လေးဆသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လော့ထျန် ထပ်မံ၍ အော်လိုက်သည်။ “အဆင့်(၂)… လေလေအရိပ်ခြေလှမ်း”

“ဟူး”

နက်နဲ ဆရာ ပဉ္စမအဆင့်၏ အစွမ်းသည် လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ “မင်း ခွေးကောင်၊ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်။ လာ… ငါ့ကို လိုက်”

“ဝတုတ်၊ ရှောင်လိုက်၊ မင်းက သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သေးဘူး”

“ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ အသေကစားရမယ်”

လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က သူ၏ အကြောက်တရားဖြင့် ထွက်ပြေးခဲ့ပုံကို သတိရရင်း လော့ထျန်၏ ဒေါသသည် နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ခမ်းနားသော မျက်နှာကို သတိရသောအခါ မြင့်တက်လာသည်။

ငါးရက်ငါးညလုံး သူ့ကို ရှာဖွေခဲ့ပုံကို တွေးမိသောအခါ ဒေါသသည် ပို၍ပင် တိုးလာသည်။

… ဒီတစ်ခါ မင်းကို မသတ်ရင် ဒီအဖိုးကို လော့ထျန်လို့ မခေါ်တော့ဘူး။

လော့ထျန်၏ အရှိန်သည် အလွန်မြန်သည်။

ဂုဏ်သတ္တိများ၏ လေးဆနှင့် အဆင့်(၂) လေအရိပ်ခြေလှမ်းတို့ဖြင့် လော့ထျန်သည် နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ဆင်းသက်မည့် နေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်း အခု ဘယ်လို ပုံသွင်းပြမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

“မင်းကိုငါ့ သိုင်းပညာအသစ်ကို စမ်းကြည့်စေရမယ်”

“ရွှေထုကို ဖြိုခွဲသည့် ခြင်္သေ့ ကျားဟိန်းသံ”

“ဟိန်းးးး”

ခြင်္သေ့နှင့် ကျားတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းလိုက်ကြပြီး သားရဲအားလုံး ဒူးထောက်ကြရမည်။ ရွှေနှင့် လူတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ချေဖျက်နိုင်သော အစွမ်းထက်သည့် စွမ်းရည်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

လှိုင်းများကဲ့သို့သော စွမ်းအင် အဝိုင်းများသည် လှိုင်းတွန့်များ စတင်ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ နားစည်ကို စူးရှသော နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် အားနည်းသွား၏။

ရှောင်ယန် ကျင့်ကြံခဲ့သော သိုင်းပညာသည် အဘယ်ကြောင့် အားမကောင်းဘဲ ရှိမည်နည်း။

ဤအချိန်တွင်…

မည်းနက်သော တိမ်များ လှိမ့်ဝင်လာပြီး မိုးချုန်းသံများ ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံလာသည်။ လျှပ်စီးကြောင်းကြီးတစ်ခုသည် နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

သိုင်းပညာ။ မရေမတွက်နိုင်သော မိုးခြိမ်းသံ။

၎င်းသည် ဒေါသထွက်နေသော မိုးကြိုးသိုး၏ သိုင်းပညာဖြစ်၏။

လော့ထျန်သည် ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မင်း ခွေးသတ္တဝါ၊ ဒီအဖိုးရှေ့မှာ မင်း ဘယ်လို လမ်းလျှောက်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ လာ… ဒီအဖိုးရှေ့မှာ မင်း ထပ်ပြီး ပြသကြည့်လိုက်ပါဦး”

“အဆက်မပြတ် မိုးခြိမ်းသံ”

“ဒီကောင်ကို ငါ့အတွက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်”