ဒီညလာ၊ လျှို့ဝှက် ဆုကြီးလား

ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့၏ ဗဟိုရင်ပြင်၌ မျိုးနွယ်စုအချင်းချင်းကြား ပြိုင်ပွဲအတွက် စင်မြင့်ကို အသင့် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင်...

ရင်ပြင်သည် လူများနှင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး တက်ကြွသော လေထုနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"မင်းတို့ ကြားကြလား မနေ့ညက လော့ထျန်ဟာ ဝိညာဉ်တောင်တန်းက ကြင့်ကြံရာမှ ပြန်လာခဲ့တယ်တဲ့။ သူ ပြန်ရောက်တာနဲ့ မူးယစ်နေသော နတ်ဘုရား စားသောက်ဆိုင်ရှေ့မှာ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ဦးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ သူ သေလမ်း ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အဲ့ဒီ မိုးတိမ်ဂိုဏ်း တပည့်က ဆုံးမျိုးနွယ်စုဝင် အများကြီးကို သတ်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူ သေသင့်တယ်"

"မှန်တယ်၊ ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့က လူတွေဟာ သူတို့ စိတ်ကြိုက် ကစားနိုင်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ကို သိပါစေ"

"မင်းတို့ ရူးနေကြလား မိုးတိမ်ဂိုဏ်းဟာ နက်နဲ ဂုရုသခင် နယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ စေလွှတ်ပြီး ငါတို့ ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့ကို မြေပြန့် ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်"

"အဲ့ဒီကောင်လေး လော့ထျန်က အရမ်းကို မောက်မာလွန်းတယ်၊ သူ လူတစ်ယောက်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်သတ်လိုက်တယ်။ လော့မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး ဆုံး

မျိုးနွယ်စုရဲ့ ခြေလှမ်းကို လိုက်ရဖွယ် ရှိတယ်"

"ငါ ထင်တာက လော့မျိုးနွယ်စုဟာ ဒီနေ့ ပြိုင်ဖို့ မရဲလောက်ဘူး။ စင်ပေါ်တက်တယ်ဆိုတာ သေဖို့ပရဇိမယ်။ ဆုံးမျိုးနွယ်စု ပျက်စီးသွားတာက အကောင်းဆုံး ဥပမာပဲ။ လော့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အားနည်းသူတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ အခုဆိုရင် ဘောင်းဘီထဲ သေးပါလောက်အောင် ကြောက်နေကြလိမ့်မယ်"

"ဟားဟားဟား... ဒီတစ်ခါတော့ ကျူးမျိုးနွယ်စု အနိုင်ရဖို့ ငါ လောင်းမယ်ဆိုတာ သေချာတယ်"

သာမန်လူများအားလုံး ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ အချို့က လော့မျိုးနွယ်စုအတွက် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း အချို့က လျှို့ဝှက်စွာ ရှိုးကို ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

လူအများအပြားက လော့မျိုးနွယ်စုသည် မတိုက်ရဲဟု ထင်နေကြသည်။

လော့မျိုးနွယ်စုသည် ကျူးမျိုးနွယ်စုကို ရင်ဆိုင်နေရုံသာမက စစ်သင်္ဘောတစ်ခု၏ တည်ရှိမှုနှင့်တူသော မိုးတိမ်ဂိုဏ်းနှင့်လည်း ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို နားလည်ရန် လိုအပ်၏။

မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသည် မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်း ပတ်လည်တွင် အုပ်စိုးနေသော သခင်များ ဖြစ်သည်။ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းကို စော်ကားခြင်း၏ ကံကြမ္မာသည် သေခြင်းထက် ပိုဆိုးသော အရာဖြစ်သည်။

လော့ထျန်သည် အပြင်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်၏ သားကို သတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လော့မျိုးနွယ်စုနှင့် သူသည် အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးခံရမည့် ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိပေ။

မကြာမီတွင်...

လမ်း၏ အဆုံး၌ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ ထူးချွန်သော တပည့် ဆယ်ဦးက လမ်းကို ဖွင့်ပေးနေကြသည်။ သူတို့က "ဖယ်၊ ဖယ်၊ လစ်

လိုက်စမ်း" အော်ဟစ်နေကြသည်။

သူတို့၏ အသံများသည် လေကို လှုပ်ခါသွားစေပြီး ရိုင်းစိုင်းသော မာနနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ကျူးချန်ဖုန်း ပြန်လာခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ထို အလုပ်သမား တပည့်များပင်လျှင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူကြသည်။ မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ကြတော့ပေ။

ထူးချွန်သော တပည့်များက သုံးမီတာကျယ်သော လမ်းကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။ တစ်မီတာမြင့်သော သားရဲတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ နှာခေါင်းမှ ထူထဲသော အဖြူရောင် မြူခိုးများ ပန်းထုတ်ရင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ ပိုင်ရှင် စီးနင်းနေသူနှင့် အလားတူ မြင့်မားစွာ ကြွားဝါစွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်သူ့ကိုမျှ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် မထားသကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင်ပြုစွာနှင့် မာနအပြည့်ဖြင့် လူများကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ဤ ကြီးမားသော သားရဲသည် အဆင့် (၂) နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်ပြီး စီးနင်းရန်အတွက် ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်၏။

ဤ သားရဲသည် ကျူးချန်ဖုန်းက မိုးတိမ်ဂိုဏ်းမှ ငှားရမ်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကြွားဝါရန်၊ သူ့ကိုယ်သူ မိုက်မဲအောင် ပြသရန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်သည်။

ကြီးမားသော သားရဲ၏ ထိပ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျူးချန်ဖုန်းသည် ဖြစ်ပျက်နေသော ဆွေးနွေးမှုများအားလုံးကို နားမထောင်သကဲ့သို့ ပြုမူသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေပြီး သူသည် လူတိုင်းထက် သာလွန်သော အမူအရာကို ပြသနေခဲ့သည်။

"အရမ်း ခန့်လိုက်တာ"

"သူ အရမ်းကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ ချန်ဖုန်းအစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ချစ်တယ်"

"ဒီ ကျူးချန်ဖုန်းရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာ တကယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ အဆင့် (၂) နတ်ဆိုးသားရဲကို စီးနင်းထားရုံနဲ့... ဟူး၊ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေဟာ လုံးဝ အဆင့်မတူဘူး"

"ဒါက သဘာဝပဲ။ သူက အပြင်ဂိုဏ်းရဲ့ နံပါတ်တစ် တပည့်ဆိုတာ မင်း မကြားဖူးဘူးလား ခေါင်းဆောင်

ပင် သူ့ကို အာရုံစိုက်နေတာ၊ ဒါကြောင့် သူ အနာဂတ်မှာ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်"

အဆုံးမဲ့သော ချီးကျူးသံများသည် ကျူးချန်ဖုန်းကို ပို၍ပင် ရေပန်းစားလာစေသည်။

ကျူးချန်ဖုန်း၏ အဆင့်အတန်း ပိုမိုမြင့်မားလာလေ၊ ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့တွင် ကျူးမျိုးနွယ်စုသည် ပို၍ပင် တည်ကြည်လာလေဖြစ်၏။

ကျူးချန်ဖုန်း၏ ဘေးတွင် ကြီးမားသော သားရဲကို စီးနင်းလာသော အခြားအမျိုးသားတစ်ဦး ရှိသေးသည်။ သူ၏ အမူအရာသည် ပို၍ပင် အေးစက်နေပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပို၍ပြည့်နေကာ သူက "တကယ့် တောသားအုပ်စုပဲ" ရံဖန်ရံခါ တိုးတိုးလေး လှောင်ပြောင်နေခဲ့သည်။

"ချန်ဖုန်း၊ လော့မျိုးနွယ်စု အမှိုက်ပုံက ကြောက်လို့ ပေါ်မလာတာ မဟုတ်ဘူးမလား" ချန်ကျုံးက စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက လူအုပ်ကို ရှာဖွေနေသည်။

ကျူးချန်ဖုန်းသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မြို့ရဲ့ ထွက်ပေါက်တွေမှာ လူအချို့ကို စီစဉ်ထားတယ်။ သူ ကမ္ဘာရဲ့ အဆုံးအထိ ထွက်ပြေးနိုင်ရင်တောင် ငါ အဲ့ဒီကို သွားပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်ဦးမှာပဲ"

ချန်ကျုံးသည် တိုးလျလျ ပြုံးလိုက်သည်– "ချန်ဖုန်းညီလေး၊ မင်း ဒီတစ်ခါ ကောင်းမွန်တဲ့ ပြပွဲတစ်ခုကို ပြသရမယ်။ ငါ့ ဦးလေးရဲ့ စိတ်ဆိုးဒေါသက..."

ချန်ကျုံး စကားဆုံးအောင် မစောင့်ဘဲ ကျူးချန်ဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်– "ငါ ချန်ခေါင်းဆောင်ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခု သေချာပေါက် ပေးမှာပါ"

"လော့ထျန်၊ မင်း ခွေးလိုကောင် ဒီနေ့ သေရမယ်"

"မင်းရဲ့ လော့မျိုးနွယ်စုလည်း ပျက်စီးလိမ့်မယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေကြပြီး သူတို့အောက်ရှိ ကြီးမားသော သားရဲနှစ်ကောင်သည် ဗဟိုရင်ပြင်သို့ ကြွားဝါစွာ လှမ်းလာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်...

အခြားနေရာတစ်ခုတွင် အခြားလမ်းမှ လူအုပ်တစ်

အုပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦးက "ကြည့်လိုက် လော့မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ လာနေပြီ" အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူအုပ် ဆူညံသွားပြီး လူများစွာက သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လော့ထျန်၏ ဘယ်ဘက်တွင် ချစ်စရာကောင်းပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာမလေးလေး အန်ချွန်းချွန်းကို မြင်နိုင်သည်။ သူ၏ ညာဘက်တွင် လူများကို အသက်ရှူကျပ်စေနိုင်လောက်အောင် လှပသော လီရွှယ်အာ ရှိနေသည်။ သူ၏ နောက်တွင် တရုတ် သုံးပွင့်ဆိုင် နယ်မြေလုပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ထားသကဲ့သို့ ခမ်းနားသော လော့မျိုးနွယ်စု ညီအစ်ကိုကြီးများ၏ အုပ်စုကြီး ရှိနေသည်– သူတို့သည်လည်း အလွန် အားကောင်းပုံပေါ်သည်။

"ရွှယ်အာအစ်မကြီး၊ ဒီမှာ လူတွေ အများကြီးပဲ၊ အရမ်းကို စည်ကားတာပဲ" အန်ချွန်းချွန်းက တဟီးဟီး ရယ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ပွင့်လန်းသော အပြုံးသည် အလွန် ချစ်စရာကောင်းသည်။

သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းမှုသည် လီရွှယ်အာကိုပင် သူမကို နှစ်သက်လာစေခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပယ်ချခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အန်ချွန်းချွန်း ပေါ်လာသည်နှင့် လီရွှယ်အာက သူမကို ချက်ချင်း ချစ်ခင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လော့ထျန်နှင့် အနီးကပ်မနေရန် အန်ချွန်းချွန်းကိုပင် ပြောခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရိုင်းစိုင်းသော လူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ သကြားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် အန်ချွန်းချွန်းကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ အန်ချွန်းချွန်းသည် အမြဲတမ်း လီရွှယ်အာ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေလေ့ရှိသည်။ လော့ထျန်သည် အန်ချွန်းချွန်းကို ပွေ့ဖက်လိုပါက လီရွှယ်အာထံမှ ခွင့်ပြုချက်ကို အရင်ယူရမည်။

တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ

လီရွှယ်အာသည် ပေါ့ပါးသော အပြုံးကို ပြသပြီး လော့ထျန်၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။ "ဟိုအဖွဲ့က ကြီးမားတဲ့ သားရဲ စီးနင်းပြီး ထိုင်လာကြတာ၊ ပြီးတော့ ရှင်က လမ်းလျှောက်နေတာ။ရှင် ဒီလော့မျိုး မျက်နှာအပျက်ခံတော့မှာလား"

"ဟမ်"

လော့ထျန်သည် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤကိစ္စကြောင့် မျက်နှာပျက်နေသည်ဟု မခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လီရွှယ်အာက လော့ထျန်၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်– "ရှင်ကို အားပေးမှု အချို့ ပေးပါရစေ– ဒီနေ့ သူတို့အားလုံးကို အနိုင်ယူလိုက်ပါ။ သူတို့အားလုံးကို ရိုက်ချနိုင်ခဲ့ရင် ဒီည ရှင်ကို လျှို့ဝှက် ဆုကြီးတစ်ခု ပေးမယ်"

"ဒီည လျှို့ဝှက် ဆုကြီးလား" ပျော်ရွှင်မှုသည် လော့ထျန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လီရွှယ်အာ၏ ရင်ဘတ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ချောင်းမှ မျိုချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီရွှယ်အာသည် လော့ထျန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဒေါသထွက်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်– "မင်း ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ကောင်၊ မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ"

လော့ထျန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောလိုက်သည်– "ဒီနေ့ သူတို့အားလုံးကို သေချာပေါက် ရိုက်ချပစ်မယ်၊ ဒါဆို အရိပ်အမြွက်တစ်ခု ပေးလို့ မရဘူးလား"

"မရဘူး"

"အချိန်တန်ရင် မင်း သိလိမ့်မယ်" လီရွှယ်အာသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ ဝိုးတဝါးပုံစံသည် အလွန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။

ဒီည... ဟစ်၊ ဟစ်၊ ဟားလား

"ချွန်းချွန်း၊ အစ်ကိုကြီး လော့ထျန်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားလိုက်ပါ၊ ဒါမှ သူ ကြွားဝါနိုင်မှာ" လီရွှယ်အာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို မဲ့လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

အန်ချွန်းချွန်းက တဟီးဟီး ရယ်လိုက်ပြီးမှ သဘာဝအတိုင်း သူမ၏ လက်များကို လော့ထျန်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက တိုးတိုးလေးဖြင့် "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ အစောကြီးကတည်းက အစ်ကို့လက်ကို ကိုင်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရွှယ်အာအစ်မကြီး ဆူမှာကို ကြောက်နေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ သည်းခံခဲ့ရတာ၊ ဟီးဟီး..."

လော့ထျန်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"ဟယ်၊ မြန်မြန် ကြည့် အဲ့ဒီကောင်လေး လော့ထျန်ရဲ့ မိန်းမကိစ္စ ကံဇာတာက မဆိုးဘူး"

"မင်း အဲ့ဒီကောင်မလေးကို မြင်လား ငါ တစ်သက်လုံးမှာ ဒီလောက် လှပတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

"ဟို မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးလည်း အတူတူပဲ၊ သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပါအုံး။ အဲ့ဒီ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ဆိုရင် သူ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြီးပြင်းလာတာနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခိုးယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လောင်းရဲတယ်"

"ကျူးချန်ဖုန်းက ကြီးမားတဲ့ သားရဲစီးပြီး လာနေတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ လော့ထျန်ကတော့ လှပတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ဦးရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး လာနေတာ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျူးချန်ဖုန်း ရှုံးပြီလို့ ငါ ထင်တယ်"

ကျူးချန်ဖုန်းသည် လော့ထျန်၏ ဘေးတွင်ရှိသော လီရွှယ်အာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် "ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့မှာ ဘယ်တုန်းက ဒီလို လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့တာလဲ" တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချန်ကျုံးသည် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကွေးညွတ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက တိုးလျလျဖြင့် "ချန်ဖုန်းညီလေး၊ ငါတို့သာ အဲ့ဒီ မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ရအောင် ယူနိုင်ခဲ့ရင်၊ ငါ့ ဦးလေးရဲ့ စိတ်ဆိုးဒေါသက တစ်ဝက်လောက်တော့ လျော့သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်" ပြောလိုက်သည်။

ကျူးချန်ဖုန်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီးမှ ကျယ်လောင်စွာဖြင့် "ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ပါ"

ဖုန်းလေ၏ မျက်လုံးများ တင်းမာသွားပြီး လော့ထျန်

ထံသို့ ပြေးသွားကာ "ခေါင်းဆောင်၊ ကျူးမျိုးနွယ်စုအဖွဲ့က အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီ"

လော့ထျန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ မြင်တယ်၊ သူတို့ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖန်တီးဖို့ စီစဉ်နေတာလား"

သူတို့ ပြဿနာ ဖန်တီးနေလား၊ ဒါမှမဟုတ် သေဖို့ တောင်းဆိုနေလား