စစ်တပ်ရောက်လာပြီ

အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းမှ တပ်ကြီးသည် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။

ပြင်ပဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်များသာမက ဂိုဏ်းအတွင်းပိုင်းမှ အဆင့်မြင့် ခေါင်းဆောင်များပါ ပါဝင်လာကြ၏။

၎င်းတို့ ယခုနေရာသို့ ရောက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကျူးချန်ဖုန်းနှင့် ချန်ကျုံးတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုတပည့်နှစ်ဦးသည် အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းမှ နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမည့်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုနှစ်ဦးအား တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ဂိုဏ်းအတွက် အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်နစ်နာမှုဟု သတ်မှတ်ရပေမည်။

အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ၎င်းတို့၏ ပုံရိပ်ကို ခိုင်မာအားကောင်းစေရန် ဖြစ်သည်

အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း ကမ္ဘာကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် မိုင်တစ်သိန်း ပတ်လည်နယ်ပယ်အတွင်း အကြွင်းမဲ့ အုပ်စိုးသူများ ဖြစ်ကြကြောင်း၊ အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းကို စော်ကားပါက ရလဒ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး၊ ထိုရလဒ်မှာ သေခြင်းတရား ဖြစ်သည့်အတွက် မည်သူမျှ ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းကို မပြုလုပ်ဝံ့ကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ခေါင်းဆောင် သုံးဦးနှင့်အတူ ထူးချွန်သော ပြင်ပဂိုဏ်းနှင့် အတွင်းဂိုဏ်း တပည့် နှစ်ရာကျော်တို့သည် အရှေ့ဘက် တံခါးကို ဝိုင်းရံထားကြ၏။ ၎င်းတို့ထံမှ လွှမ်းခြုံထားသည့် ကြီးမားသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကြောင့် မည်သူမျှ ချဉ်းကပ်ဝံ့ခြင်း မရှိချေ။

ရာနှင့်ချီသော အဆင့်(၃)နတ်ဆိုးသားရဲ များသည် မောက်မာစွာဖြင့် အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များကို နှာခေါင်းမှ ရှူထုတ်နေကြပြီး ၎င်းတို့ကို မြင်ရသူတိုင်း ကြောက်ရွံ့သွားစေသည့် နတ်ဆိုးသားရဲ စစ်တပ်နှင့် မခြားဘဲ ထင်ရပေသည်။

“ဒုန်း….”

လျှပ်စီးကြောင်းသည် ကောင်းကင်ကိုဖြတ်၍ လျှပ်စီးသွားကာ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ စုဝေးလာတော့၏။ လေထဲရှိ စိုထိုင်းဆသည် တိုးလာပြီးပတ်ဝန်းကျင်သည် မုန်တိုင်းတစ်ခု ရောက်လုနီးပါး သဖွယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာခဲ့သည်။

“ငါ အဲ့ဒီသုံးယောက်ရဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းကို မခံစားမိဘူး”

“သူတို့ သေများ သေသွားပြီလား”

ဧရာမ ရေသမင်ကြီး တစ်ကောင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက မျက်ခုံးတွန့်ကာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ့ဘေးတွင် အခြားခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက “မဖြစ်နိုင်တာ ဒီ ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့လေးက ဘယ်သူကများ ငါတို့ အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဘယ်သူကများ အဲ့ဒီလောက် သတ္တိရှိရဲတာလဲ” အော်ပြောလိုက်၏။

ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် အတွင်းပိုင်းမှ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြ၏။ ရေသမင်စီးလာသူကို လျူချန်ဖုန်းဟု ခေါ်ပြီး ချန်ကျုံးအား သူ၏ အမွေဆက်ခံမည့် တပည့်အဖြစ် ရွေးချယ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ အခြားခေါင်းဆောင်မှာ ဟဲချန်ကောင်း ဖြစ်ပြီး ကျူးချန်ဖုန်းအား ကိုယ်ပိုင်တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် စီစဉ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ယနေ့တွင် ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုနှစ်ဦး၏ နောက်တွင်မူ ဂိုဏ်းပြင်ပမှ ခေါင်းဆောင် ချန်ထျန်းယောင် ရှိနေသည်။

ချန်ထျန်းယောင်သည် ခန့်ညားသော အမူအရာရှိပြီး သူ၏ အစွမ်းထက်သော အာရုံခံစားမှုများသည် ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့ တစ်မြို့လုံးကို လှည့်ပတ် လွှမ်းခြုံကာ ဆက်တိုက် ရှာဖွေစုံစမ်းနေတော့၏။

ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့၏ လူဦးရေမှာ သိန်းနှင့်ချီရှိသည်။ ထိုမျှ ကြီးမားသော လူဦးရေ ထူထပ်မှုရှိသည့်တိုင် သူ၏ အာရုံခံစားမှုများသည် လူတိုင်းကို ဖြတ်ကျော် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်းက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ကို ပြသနေချေသည်။

ခဏအကြာတွင်...

ချန်ထျန်းယောင်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီးနောက် “ခေါင်းဆောင် နှစ်ဦး၊ သူတို့ သုံးယောက်၏ စွမ်းအင်လှိုင်းများ မြို့တွင်းမှာတော့ တကယ် မရှိဘူး။ ဒါဆို ငါ့သားများ...” ပြောလိုက်သည်။

သူ့အသံသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

ချန်ထျန်းယောင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက် သူ့ရင်ထဲမှ ဒေါသတရားများသည် မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

လျူချန်ဖုန်း၏ အသားအရောင်သည် မဲမှောင်သွားပြီး၊ ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်လှိုင်းသည် သူထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်မှာ “ဒီလို နယ်မြို့လေးက ငါတို့ အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ခန့်ညားမှုကို စိန်ခေါ်ရဲတယ် ဟုတ်လား။ သူတို့ သေတွင်းကို တူးနေကြတာပဲ”

“သူတို့ ငါတို့ အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒီလူတွေ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်တယ်” ဟဲချန်ကောင်းက ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်၏။

ချန်ထျန်းယောင်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူက နက်နဲဆရာ အဆင့် ၉ပဲ ရှိတယ်။ သူက ချန်ဖုန်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ သူတို့ကို သတ်တဲ့သူက ထွက်ပြေးသွားပြီများလား” ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လူသတ်သမား ထွက်ပြေးသည်ဖြစ်စေ၊ မထွက်ပြေးသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါတို့ အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကို ဘယ်သူမှ လာသတ်လို့ မရဘူး။ ဒီမြို့ကြီးလည်း ရှိနေစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်” လျူချန်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

သူ ပြောနေရင်းနှင့်ပင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသည် ပျံ့နှံ့လာ၏။ ထိုစိတ်များသည် ထူထဲပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်မြို့လုံးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် သူ့အတွက် ဘာမျှ မဟုတ်ပေ။

“မြို့ထဲဝင်ကြ”

“ငါတို့ အရင်ဆုံး ကျူးမျိုးနွယ်စုကိုသွားပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြမယ်”

“အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း တပည့်တို့ နားထောင်ကြ မြောက်၊ တောင်၊ အရှေ့နှင့် အနောက် ဝင်ပေါက်အားလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြ လူတွေ ဝင်လို့ရပေမဲ့ ဘယ်သူမှ အပြင်မထွက်ရဘူး”

“ငါ့တပည့်ကို သတ်တဲ့သူ မြို့ထဲမှာ ရှိရှိ၊ မရှိရှိ အရေးမကြီးဘူး။ အတွင်းထဲက လူတိုင်း သူတို့နဲ့အတူ မြှုပ်နှံခြင်း ခံရလိမ့်မယ်”

၎င်းတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် အကြွင်းမဲ့ ဖြစ်သည့်အတွက် မည်သူကမှ ဆန့်ကျင်ဝံ့မည်နည်း။

တောင်များထံမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်နေချိန်တွင် အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း တပည့်တို့သည် သာမန်လူများထက် သာလွန်သူများသဖွယ် မထီမဲ့မြင်နှင့် မာနထောင်လွှားသည့် အမူအရာများကို ပြသနေကြ၏။

၎င်းတို့သည် ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျူးမျိုးနွယ်စုဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်ချီတက်သွားကြသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် ထိုအဖွဲ့နှင့် တိုက်မိဝံ့သူတိုင်း ရလဒ်တစ်ခုတည်းသာ ကြုံရပေမည်။ ချက်ချင်း သေဆုံးခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒါဇင်နှင့်ချီသော လူများသည် ၎င်းတို့၏ ဓားအောက်၌ သေဆုံးခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် လုံးဝ လူမဆန်ကြချေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသူများသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လူများမဟုတ်ကြဘဲ ၎င်းတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသည့် ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့၏ ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းသတ်ခံကြရသည်။

အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုံစံဖြင့် မြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရာ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည့် လမ်းတိုင်းတွင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေခဲ့၏။ မြို့တစ်မြို့လုံးသည် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒုန်း…”

ကြီးမားသော လျှပ်စီးကြောင်းသည် ကောင်းကင်ကိုဖြတ်၍ လျှပ်စီးသွားပြီး ရုတ်တရက် တောက်ပမှုက အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း တပည့်များ၏ မထီမဲ့မြင်နှင့် အေးစက်သော မျက်နှာများကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည်။

လော့မျိုးနွယ်စု၏ အဓိက ခန်းမဆောင်တွင်…

လူတိုင်းသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ပုံစံဖြင့် မတ်မတ် ထိုင်နေကြ၏။

၎င်းတို့သည် အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းမှ လူများ တကယ် စေလွှတ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြချေ။ သူတို့ ရောက်လာသည်မှာလည်း အလွန် ရုတ်တရက်နှင့် လျင်မြန်လွန်းသည်။

သူတို့သည် ခေါင်းဆောင် သုံးဦးကိုပင် စေလွှတ်ခဲ့သည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တွေ့ရခဲလှချေသည်။

လော့ထျန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးလျက် ရှိပြီး သူ၏ အတွေးများက လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။ လော့မျိုးနွယ်စုသည် ဤကျရောက်လာတော့မည့် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်...

သူ ဘာကိုမှ စဉ်းစား၍ မရခဲ့ချေ။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ သူ လုံလောက်သော အစွမ်းအစ မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

“သတင်းပို့ပါတယ်”

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို သတင်းပို့ပါတယ်၊ အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင် အများစုဟာ ကျူးမျိုးနွယ်စုကို ရောက်ရှိနေကြပါပြီ။ မြို့တံခါးကြီး လေးခုစလုံးကို သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေက သိမ်းပိုက်ထားပြီးပါပြီ။ လူတွေ ဝင်လို့ရပေမဲ့ ဘယ်သူမှ အပြင်ကို ထွက်လို့ မရပါဘူး”

လော့ထျန်၏ မျက်ခုံးများ ပိုမို တွန့်ချိုးသွားပြီး “ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ လမ်းကြောင်းတောင် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီပေါ့…” ပြောလိုက်သည်။

ဆုံးယန်နန်၏ မျက်ခုံးများ မှေးစင်းသွားပြီး လော့မျိုးနွယ်စုမှ လူများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး “မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါရစေ”

လူတိုင်းသည် ဆုံးယန်နန်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဆုံးယန်နန်သည် ဖြူဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့မှာ လက်ရှိ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်တဲ့အတွက် အားလုံးရဲ့ တာဝန်ကို ယူဖို့ အသင့်တော်ဆုံးသူ ဖြစ်ပါတယ်။”

“ဒါ့အပြင် သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေကို ကျွန်တော်က သတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူတို့ကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ဖို့ ကျွန်တော်မှာပဲ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့ အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း တပည့်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့အတွက် လက်စားချေဖို့အတွက် သူတို့ သုံးယောက်ကို သတ်လိုက်တယ်လို့ ပြောရင် အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေတောင် သဘာဝကျကျ ယုံကြည်တယ်လို့ ထင်တယ်”

ဤလောကသည် လူတစ်ဦး၏ လက်သီးက မည်သည်ကို သဘာဝကျကြောင်း ဆုံးဖြတ်ပေးသည့် နေရာ ဖြစ်သည်။

သင်သည် အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်များနှင့် သဘာဝကျစွာ တွေးခေါ်ရန် ကြိုးစားနေသည်လား။ သင် အမှန်တကယ်ပင် နောက်ပြောင်နေခြင်းလော။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆုံးယန်နန်သည် အခြေအနေ၏ အမှန်တရားကို သိသည်။ သူသည် လော့ထျန်အား သူ တာဝန်ယူခွင့်ပေးရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်သာ ထိုစကားများကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆုံးယန်နန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် လော့ထျန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး “မဖြစ်နိုင်ဘူး” ပြောလိုက်သည်။

“ငါက လော့မျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်တယ်။ ဒီကိစ္စကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တာဝန်ယူရမယ်ဆိုရင် ငါပဲ ဖြစ်သင့်တယ်။”

“ဒါ့အပြင် သူတို့ အားလုံးကို ငါ သတ်ခဲ့တာကို မြို့တစ်မြို့လုံးက သက်သေရှိတယ်။ အစ်ကိုကြီး ဆုံး၊ ဒီအတွက် ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကို စွန့်စားဖို့ ကျွန်တော် ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး” ပြောဆိုသည်။

လူတစ်ဦးသည် မိမိလုပ်ခဲ့သည့် အရာ၏ အကျိုးဆက်များကို အမြဲတမ်း ခံယူရပေမည်။ လော့ထျန်သည် ပြဿနာကို ကြောက်ရွံ့တတ်သူ မဟုတ်ပေ။

အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်းကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ သူ ကြောက်ရွံ့မှု မခံစားရချေ။

လော့ထျန်သည် အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူခဲ့ပြီး နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် လော့မျိုးနွယ်စု၏ ကျောက်တိုင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆုံးယန်နန် ဆက်လက် ငြင်းခုံရန် လုပ်နေစဉ်တွင် လော့မျိုးနွယ်စု၏ အဓိက ဝင်ပေါက်မှ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒုန်း”

လော့မျိုးနွယ်စု၏ အဓိက ဝင်ပေါက်သည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားချေပြီ။ စောင့်ကြပ်နေသော တပည့် လေးဦးကို ယခုအခါ အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း တပည့် လေးဦးတို့က နင်းထားကြ၏။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများတွင် ဒဏ်ရာ ဒါဇင်နှင့်ချီ ရှိပြီး၊ သွေးများ စီးကျနေကာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။

သူတို့သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောက်လာကြသည်

“ဒါက လော့မျိုးနွယ်စုလို့ ခေါ်တာလား”

“သူတို့က အမှိုက်တွေသာသာပါပဲ”

“သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကလည်း အမှိုက်တစ်ပိုင်းပဲ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်”

ထိုအဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း တပည့်လေးဦးသည် မထီမဲ့မြင် ပြောဆိုလာကြ၏။

နင်းချေခံနေရသည့် လော့မျိုးနွယ်စု တပည့်တစ်ဦးက ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်မှာ “ငါတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က အမှိုက်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့က အမှိုက်တွေ မင်းတို့ရဲ့ အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းလုံးက အမှိုက်တွေပဲ”

၎င်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် လော့ထျန်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ လူများအား စော်ကားရန် ခွင့်မပြုရသည့် ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေသည်။

သူ ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း တပည့်သည် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခြေထောက်ဖြင့် အားစိုက်နင်းလိုက်ရာ ထိုတပည့်၏ ခေါင်းသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။ “မင်းလို ခွေးကောင်က အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း ဆိုတဲ့ စကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောဖို့ အရည်အချင်းရော ရှိရဲ့လား” ပြောလိုက်သည်။

ချန်ထျန်းယောင်သည် အလွန်ဒေါသထွက်နေသော ပုံစံဖြင့် ကျူးမေးကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ “လော့ထျန် အတွင်းထဲမှာ ရှိတာ သေချာလား” မေးသည်။

ကျူးမေးသည် သူမ၏ ခေါင်းတွင် အဖြူရောင် ပန်းခွေပန်ဆင်ထားပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမက “သေချာပါတယ်။ ကျွန်မ အစ်ကိုကြီး ချန်ကျုံးနဲ့ အစ်ကိုကြီး ချန်ဝူတို့အတွက် လက်စားချေဖို့ ခင်ဗျားကို စောင့်နေဖို့အတွက်နဲ့ လော့မျိုးနွယ်စုကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်ထားပါတယ်” ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ချန်ထျန်းယောင်၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားပြီးသူ၏ နက်နဲဂုရုသခင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ သူ၏ နက်နဲ စွမ်းအင် သည် လှိုင်းထန်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်များသည် လော့စံအိမ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဝန်းရံသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်မှာ “လော့ထျန် ငါ့သားရဲ့ အသက်ကို ပြန်ပေး”

ဤသို့ဖြင့် အဇူရာမိုးတိမ်ဂိုဏ်း၏ ကြမ်းတမ်းခြင်းသည် လော့မျိုးနွယ်စုအပေါ်သို့ သက်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။

လော့ထျန်အနေဖြင့် မျိုးနွယ်စု၏ ကျောက်တိုင်တစ်ခုအနေနှင့် ဤအခြေအနေကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းမည်ဟု ထင်ပါသနည်း။