သုံးကီလိုမီတာတိုက်ပွဲလိုင်း ၁

အေးစက်သော လေသည် တဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေစဉ် နဂါးတောင် ၁ နှင့် အနန္တ ရထားတို့သည် မြောက်ပိုင်းရထားလမ်းပေါ်တွင် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရပ်တန့်နေကြသည်။

နဂါးတောင် ၁ ၏ ရှေ့ဆုံးတွင် လုရှင်းချန်သည် ရထားခေါင်းပေါ်တွင် ထူထဲသော အအေးဒဏ်ခံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှင်းမုန်တိုင်းကို စိုက်ကြည့်လျက် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးနားကြပ်ကို ဖွင့်ထားပြီး အချက်ပြမှုကို စောင့်နေသည်။ ထိုအတောအတွင်း နဂါးတောင် ၁ ပေါ်ရှိ လုယောင်နှင့် အခြားသူများသည် ရထားကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

နှစ်ထပ်တွဲများ အတွင်းတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ သို့မဟုတ် ကလေးသူငယ်များ မရှိပေ—လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော လူကြီးများသာ ရှိသည်။

စက်သေနတ်ကြီးများ၊ ရိုင်ဖယ်များ၊ 1130 CIWS စက်အမြောက်များနှင့် G-3 လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်များကို ရထားပေါ်တွင် နေရာချထားပြီး ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း အရှေ့ဘက်ရှိ ကျယ်ပြန့်သော နှင်းလွင်ပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

“သုံးကီလိုမီတာ…”

အနန္တရထားကြီး၏ ယာဉ်မောင်းခန်း အတွင်းတွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် လင်းရှန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တင်းမာသွားသည်။ ဝေးလ် 03E ကြီးမားသော ဓာတ်ငွေ့တာဘိုင် ရထားခေါင်းကို လျှပ်စစ်ရေခဲဖျက်စနစ်ဖြင့် ကြိုတင်အပူပေးထားပြီး ဖြစ်ကာ၊ နောက်ဘက်ရှိ Gemini 11R နျူကလီးယား လျှပ်စစ်ရထားခေါင်းသည် လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တွဲများအတွင်းတွင် အပူပေးစနစ်သည် အပူချိန်ကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေစေသည်။

“အားလုံး အဆင်သင့်ပြင်ကြ။ ငါတို့ ထွက်ခွာဖို့ နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်ပဲ လိုတော့တယ်”

ခရီစ် ခရီစ် ခရီစ်—

တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတာ ကြာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရထား၏ သံချပ်ကာသည် ရေခဲထူအလွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသည်။ တစ်ချိန်က အနက်ရောင်ဖြစ်ခဲ့သော ကြီးမားသော ရထားခေါင်းသည် ယခုအခါ အဖြူရောင်နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်း၏ ဘေးဘက် အကာများသည် နှင်းများထဲတွင် မြှုပ်နေသည်။ ရထားအောက်တွင် ရထားလမ်းများနှင့် သတ္တုဘီးများသည် ဆူညံစွာ အသံပေးနေကြသည်။

အပူချိန် ဆက်လက်ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ရထား၏ စနစ်အချို့သည် ပျက်ယွင်းနေပြီ သို့မဟုတ် ပိတ်နေပြီ—ရေစုပ်စက်များ၊ လေလည်ပတ်မှု ယူနစ်များ၊ ဘရိတ်အဆို့ရှင်အချို့၏ သတိပေးမီးများပင် ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်းရှိ မျက်နှာပြင်တွင် ဆိုးရွားစွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

ချန်ဆီရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး သူမ၏ အမူအရာသည် တင်းမာနေသည်။ လက်တစ်ဖက်သည် အရှိန်ထိန်းခလုတ်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး လင်းရှန်၏ အချက်ပြမှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်နေသည်။

အနန္တရထား၏ နောက်တွဲများ အတွင်းတွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် လေထုကို ပြည့်စေခဲ့သည်။ လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ တာလို့သည် ပေါက်ကွဲဒဏ်ခံတံခါးနောက်တွင် ရပ်နေပြီး စက်သေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အကာကွယ်ပစ်အားပေးရန် အသင့်ရှိနေသည်။

ခေါင်မိုးပေါ်တွင် 1130 CIWS လက်နက်စနစ် နှင့် G-3 လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်တို့ကို နေရာချထားပြီး ဖြစ်ကာ ၎င်းတို့၏ ရေဒါစနစ်များသည် အသက်ဝင်နေသည်။ ပြောင်းများ လှည့်တိုင်း အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာသော ရေခဲအလွှာကို တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ချိုးဖျက်နေသည်။

ထိုအတောအတွင်း သံချပ်ကာယာဉ်များ၏ သံမဏိဒီရေလှိုင်းသည် နှင်းပြင်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဖြတ်၍ တိုက်ခိုက်နေပြီး ကာကွယ်ရေး မျက်နှာစာတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ၎င်းတို့နောက်တွင် အဆုံးမရှိသော နှင်းတစ္ဆေအစုအဝေးသည် ဆူနာမီအလား တရိပ်ရိပ်တက်လာပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး ရှည်လျားနေသည်။ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါများ ပို၍ ပို၍ စုစည်းလာကြပြီး ၎င်းတို့၏ အရေအတွက်က တိုးလာနေသည်။ ကြီးမားသော ခြေလေးချောင်း သားရဲများသည် နှင်းတစ္ဆေများကို ဖြတ်၍ တိုးဝင်လာပြီး ၎င်းတို့ကို ဘေးသို့ တွန်းတိုက်ကာ ယဉ်တန်း၏ ဘေးခြမ်းများဆီသို့ ခုန်ဝင်လာကြသည်။

လက်နက်ငယ်များနှင့် လက်နက်ကြီးများ၏ သေနတ်ပစ်ခတ်မှုများမှ နားကွဲမတတ် ဆူညံသံသည် ယဉ်တန်းတစ်ခုလုံး ရှေ့သို့ ဖိအားပေးချီတတ်နေစဉ် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် ကြီးမားသော မြေပြင်သွားရထားသည် အနီရောင် လေဆာရောင်ခြည်ကို ထုတ်ကာ မုန်တိုင်းထဲတွင် မီးရှူးတိုင်ကဲ့သို့ နှင်းတစ္ဆေများကို ဖြတ်တောက်နေသည်။

ဟူး... ဟူး..

အားဖေးသည် သူ၏ နေကာမျက်မှန်ကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသည်။ လေဆာကို ကြာရှည်စွာ အသုံးပြုခြင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေလေသည်။

ရှောင်ချင်းသည် သူမ၏ ခါးတွင် ချိတ်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားပြီး တွဲများစွာ၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်ကျော်သွားကာ နှင်းတစ္ဆေများကို ခုတ်ချနေသည်။

ညာဘက်ခြမ်းတွင် ကပ္ပတိန်စွန်း၏ တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ခဲယမ်းများ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ ဆုတ်ခွာရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် လူအိုကြီးကျိုး၏ သံချပ်ကာယဉ်တန်းကို အပြင်ဘက် နယ်မြေမှ ၎င်းတို့၏ နေရာကို ယူစေခဲ့သည်။

ဝင်ရိုးစွန်းယာဉ်ပေါ်တွင် လင်းရှန်သည် ဝင်လာသော အချက်ပြများကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အမူအရာသည် လေးနက်နေကာ တွက်ချက်မှုများကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။

“တစ်ကီလိုမီတာ ကျန်သေးတယ်” ဆက်သွယ်ရေး ချောမွေ့စေရန်အတွက် သူသည် အနန္တ ရထားကြီး၏ ကြိမ်နှုန်းကို လော့ခတ်ထားပြီး ချန်ဆီရွှမ်နှင့် တိုက်ရိုက် စကားပြောနေသည်။

“တစ်မိနစ်လောက် လိုသေးတယ်”

“အဖွဲ့အားလုံး လှည့်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ”

ဝှူးးး—

လင်းရှန်သည် ရှေ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံသည် ပြင်းထန်သော နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် ပိတ်ဆို့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရထားသည် မုန်တိုင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည်ကို သူ သိပေသည်။

“သုံးကီလိုမီတာ…ဆရာမချန် မောင်းတော့”

နောက်ဆုံးတွင် ယဉ်တန်းသည် သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နဂါးတောင် ၁ နှင့် ဝင်ရိုးစွန်းယာဉ် နှစ်ခုစလုံး ညာဘက်သို့ ရုတ်တရက် ကွေ့လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်သွားသည်။ လင်းရှန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ယဉ်တန်းတစ်ခုလုံး လှုပ်ယမ်းသွားသည်။

တစ်စက္ကန့်အတွင်း သူတို့သည် တွင်းနက်ပိုးကောင် ဖြစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤတစ်ခါမှာ မတူညီပေ။ တုန်ခါမှုများသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ စစ်တပ်ယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စွန်းကိုင်၏ ရေဒါမျက်နှာပြင်သည် အနီရောင်အစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားသည်၊၊

အနီရောင်ပင်လယ်၏ နောက်ကွယ်မှ ဆိုးရွားသော အနီရင့်ရောင်လှိုင်းသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ယဉ်တန်းဆီသို့ တရိပ်ရိပ်တက်လာသည်။ ရေဒါမော်ဂျူးသည် ချွတ်ယွင်းသွားပြီး စူးရှသော အချက်ပေးသံ ထွက်လာသည်၊၊

သူ၏ သွေးများ အေးခဲသွားသည်။ သူ၏ လက်ကို ဆက်သွယ်ရေးမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ပြီး ထအော်လိုက်သည်-

“ဒါ မွန်းစတားဒီရေလှိုင်းပဲ”

အနန္တရထားပေါ်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထား၏ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်မှတစ်ဆင့် နဂါးတောင် ၁ ပေါ်မှ လုယောင်နှင့် လုရှင်းချန်တို့ကို ချက်ချင်း အမိန့်များ ပေးပို့လိုက်သည်။

“ထွက်တော့”

“မီးလျှံကောင်းကင်လမ်းကြောင်း စတင်ပြီ”

အမိန့်သည် နားကြပ်မှတစ်ဆင့် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်နှင့် လုရှင်းချန်သည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေရာမှ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ် မြှောက်လိုက်သည်။

အနီရောင်မီးတောက်သည် ကောင်းကင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မီးတိုင်ကြီးတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ လေကို ပြင်းထန်စွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူသည် မီးတောက်ကို ရှေ့သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ မီးလျှံများ ဟိန်းဟောက်ကာ အပြာရောင်ကွင်းများအဖြစ် လောင်ကျွမ်းလာပြီး ပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။

ဘန်းး

မီးတောက်သည် ရှေ့မှ ရထားလမ်းကို ထိမှန်သွားပြီး နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော မီတာတစ်ရာခန့်သံလမ်းကို ချက်ချင်း ပေါ်လာစေသည်၊၊ ရထားလမ်းများသည် မည်းနက်ပြီး လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနန္တရထားနှင့် နဂါးတောင် ၁ တို့သည် ကီလိုဝပ် ၂၅၀,၀၀၀ ကျော်ရှိသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စက်ခေါင်းများ အသက်ဝင်လာကြသည်။

နဂါးတောင် ၁ သည် ၎င်း၏ အလျားလိုက်ရွေ့လျားစနစ်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဆွဲငင်အားအတွက် ရေခဲနေသော ရထားလမ်းများပေါ်တွင် လျှပ်စစ်သံလိုက်စနစ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ခရက် ခရက် ခရက်

ပေါင်းစည်းထားသော ရထားတွဲရှည်ကြီးသည် ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရွေ့လျားသွားရာ ၎င်းတို့၏ သံချပ်ကာများမှ ရေခဲအလွှာများ ကွဲအက်ကုန်သည်။ နှင်းများသည် ခေါင်မိုးများမှ ပြိုကျသွားပြီး တွဲဆက်များသည် ဖိအားအောက်တွင် စူးရှစွာ အော်မြည်နေကြသည်၊၊

အနန္တရထားအတွင်းတွင် အပြင်ဘက်မှ စုပုံနေသော နှင်းများသည် ပြတင်းပေါက်များသို့ နီးပါး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သတ္တဝါမည်မျှ ပုန်းအောင်းနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။

“၂၀ ကီလိုမီတာ... ၃၀ ကီလိုမီတာ... အမြန်နှုန်း တိုးလာနေတယ်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လင်းရှန်၏ ယဉ်တန်းနှင့် အချက်ပြမှု ပြတ်တောက်သွားပြီ—ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် ယခုအခါ နှစ်ကီလိုမီတာကျော် ဝေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေါ ဝေါ

နှင်းမုန်တိုင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြစ်နေပြီး မြင်ကွင်းကို မီတာ ၂၀ ခန့်သာ မြင်ရတော့သည်။ သူမသည် နဂါးတောင် ၁ ၏ နောက်ဆုံးတွဲကိုသာ မြင်နိုင်တော့သည်။ ထိုအနောက်တွင် ဘာမှမမြင်ရတော့ပဲ အဖြူရောင်လေဟာနယ်သာ ရှိနေသည်။

တစ်မိနစ်။

နှစ်မိနစ်။

သူမသည် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ကြိမ်နှုန်းမှ လျှပ်စစ် ဆူညံသံသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အချက်ပြ ညွှန်ပြချက်သည် အနီနှင့် စိမ်းကြားတွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

“လင်းရှန် ကြားလား”

“လင်းရှန် ပြန်ဖြေပါ”

တဟူးဟူးတိုက်နေသော မုန်တိုင်းကသာ ပြန်ဖြေနေသည်။

ထို့နောက်—

ဒုန်း

အရုပ်ဆိုးသော နှင်းတစ္ဆေတစ်ကောင်သည် ပြတင်းပေါက်ကို ဆောင့်ဝင်တိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ချန်ဆီရွှမ်သည် ယိုင်လဲသွားစဉ် ထိုသတ္တဝါသည် ရေခဲများကို ခြစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရထား၏ ဘီးများအောက်သို့ ချော်ကျသွားကာ ချက်ချင်း ကြေမွသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ပို၍ များလာသည်။

တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် မွန်းစတားပုံရိပ်များသည် နက်ရှိုင်းသော နှင်းထဲမှ တွားထွက်လာပြီး အနန္တရထားနှင့် နဂါးတောင် ၁ ကို ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

ရုတ်တရက် ဝေးကွာသော မုန်တိုင်းမှ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ချန်ဆီရွှမ်၏ နှလုံးသားသည် ခုန်ပေါက်သွားသည်။ သူမသည် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အချက်ပြမီးသည် အနီနှင့် အစိမ်းကြားတွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

“ဂျစ်... ချန်...”

“လင်းရှန်” သူမ အော်လိုက်သည်။

“ဆရာမချန်” လင်းရှန်၏ အသံသည် ဆူညံသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူ၏ နောက်စကားများ ထွက်ပေါ်လာရာ သူမ၏ ကျောရိုးကို စိမ့်သွားစေသည်။

“ပစ်ကြတော့—အခုပဲ”