ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီး

ဒရာကာမာ ရေခဲချောက်ကြီးကို အကူအညီပေးရန် စေလွှတ်လိုက်သော ဖီးနစ်၏ စတားဖလိ့ စစ်တပ်သည် လင်းရှန်၏ အချက်ပြစနစ်ကို ဖမ်းယူရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကီလိုမီတာရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့်သော အီလက်ထရွန်းနစ် မီးပြတိုက်ကွန်ယက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤကွန်ယက်သည် မုန်တိုင်းကြားမှပင် ၎င်းတို့ကို မှန်ကန်သောနေရာသို့ အောင်မြင်စွာ လမ်းပြပေးခဲ့သည်။

(မီးပြတိုက်- နှင်းထဲတွင် လင်းရှန်စိုက်ခဲ့တဲ့ အချက်ပြတိုင်)

လင်းရှန်လည်း ဤ မီးပြတိုက်များက အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု မူလက မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ညအချိန် နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် ဖီးနစ် ၏ အကူအညီတပ်ဖွဲ့များ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟူ၍လည်းကောင်း...အကူအညီတောင်းရန် စေလွှတ်လိုက်သော ပျံသန်းနိုင်သည့် စွမ်းအားရှင်သည်ပင် စီလန်မြို့သို့ မရောက်ရှိနိုင်ဟူ၍လည်းကောင်း ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်၍ သူ၏ အရန်အစီအစဉ်သည် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ...

မီးပြတိုက်များသည် ၎င်းတို့၏ လက်ရှိတည်နေရာနှင့် မကိုက်ညီတော့ပေ။

လင်းရှန် သည် ဖီးနစ်၏ ကင်းလှည့်ယာဉ်များထံမှ ရှာဖွေရေးအချက်ပြမှုများကို သိရှိလိုက်သည့် အချိန်တွင် ထိုအချက်ပြမှုများ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။

ထိုအခါမှသာ သူသည် နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် အစီအစဉ်ကို စတင် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ ၎င်းမှာ ဆွဲငင်အားမှန်ဘီလူးကို မီးရှူးမီးပန်းအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းပင်။

ညအချိန် ရောက်ရှိလာခြင်း

ညမှောင်ကျလာခါနီးလေပြီ....အနန္တ ရထားပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသနေချိန်တွင်....နဂါးတောင် ၁ လည်း ပြန်လည် နာလန်ထူရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

ရထားခေါင်မိုးပေါ်တွင် တိုက်ပွဲကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အားဖေးသည် သူ၏ ခွန်အားအချို့ကို ပြန်လည်ရရှိရန် မနည်း ရုန်းကန်နေရသည်။ ယခုအခါ သူသည် ရှေ့ရှိ မုန်တိုင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် သူ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေရဲကြပေ၊၊ အမှောင်ည၏ အန္တရာယ်များသည် အမြဲတစေ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ရုတ်တရက် အားဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပြင်းထန်သော နှင်းမုန်တိုင်းကို ဖြတ်၍ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာတစ်ခုကို လျှပ်တစ်ပြက် မြင်လိုက်ရသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လှုပ်ရှားနေသည့် လက်တံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ကြီးမားသည့် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်သည် မုန်တိုင်းထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ၎င်းသည် နှင်းပြင်များပေါ်တွင် ပင်လယ်လိပ်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး ၎င်း၏ တောက်ပနေသော အနီရောင်မျက်လုံးများသည် တစ်ခဏတာ လင်းလက်သွားပြီးနောက် မုန်တိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အမြင်အာရုံ

ထိုအချိန်တွင် အနန္တ ရထားပေါ်၌ လူတိုင်း အလုပ်များနေဆဲဖြစ်သည်။

ရှောင်ယွမ်နှင့် အခြားဒဏ်ရာရရှိသူများ အခြေအနေသည် တည်ငြိမ်သွားလေပြီ။

ရှုချင်းနှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့သည် စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံများနှင့် စွမ်းအင်သံချပ်ကာများကို အားပြန်သွင်းရန် အသည်းအသန် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ ခဲယမ်းမီးကျောက်များ အားလုံးနီးပါး ကုန်ဆုံးနေပြီ။

လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်ကိုသာ ဆက်လက်အသုံးပြုနိုင်သည့် စွမ်းအင်များကျန်ရှိနေပြီး အခြားအရာအားလုံးနီးပါး ကုန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက်နှင့် မူးဝေနေဆဲဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် သူအိပ်မက်မက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူသည် ကျိအန်းမြို့ သို့ ပြန်ရောက်နေပြီး သူ၏ တိုက်ခန်း အဆောက်အအုံ၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။

တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့သော လေထဲမှ ဧရာမအလောင်းကောင်ကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

ကြီးမားသော တိမ်တိုက်ကြီးများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

နေဝင်ချိန်သည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြို့ကြီးတစ်မြို့၏ အပေါ်၌ ရှည်လျားသော အရိပ်များကို ကျနေသည်။

တီတီ တီတီ—

သူ၏ နာရီမှ နှိုးစက်အသံ သည် သူ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

သူသည် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

၁၈:၄၀။

သူ၏ မျက်နှာအမူယာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ချီးပဲ”

သူသည် လှေကားထစ်များမှ ဆင်းပြေးသွားသည်၊၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် ရွေ့လျားနေသည်။ သို့သော် သူသည် လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ တိုက်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူသည် ယန္တရားနှလုံးသား ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သော့ကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်း၌—

မည်သူမျှ မရှိ။

ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်၊ သိုလှောင်ခန်းနှင့် အိပ်ခန်း—

ကျိအန်းမြို့ မှ သူထွက်ပြေးခဲ့စဉ်က သူထားခဲ့သည့်အတိုင်း အရာရာတိုင်း ရှိနေသည်။

သို့သော်... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားစဉ်က ကီကီသည် တံခါးကို ပေါက်ကွဲသွားအောင် လုပ်ပစ်ခဲ့သည်ကို သူမှတ်မိသည်၊၊ သို့သော် ယခု—တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်လည်တပ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ထက်ပင် ထူးဆန်းသည်မှာ—

တစ်စုံတစ်ယောက် ဤနေရာတွင် ရှိခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်နှင့် ဧည့်ခန်းတွင် စည်သွပ်ဘူးများကို ဖွင့်ထားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ပူပူနွေးနွေး ချက်ပြုတ်ထားသည်။

လင်းရှန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်—

ဒါ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး။

“ဒီအချိန်ဆို ကျိအန်းမြို့က အမှောင်ညက ဝါးမျိုသွားသင့်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်က ခုနက လင်းနေတယ်။ ပြီးတော့ ဒီအပြောင်းအလဲတွေက ငါထွက်ခွာပြီးမှ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...”

ထိုအချိန်တွင်—

အသံတစ်သံ။

အိပ်ခန်းထဲမှ လာနေသည်။

လင်းရှန် ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာသည်။ သူသည် အိပ်ခန်းကို အစောပိုင်းက စစ်ဆေးခဲ့သည်—

ဗလာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ဦးခေါင်းသည် လေးလံနေသော်လည်း သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ရွေ့လျားကာ အိပ်ခန်းဆီသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။

ထို့နောက်—

အရိပ်တစ်ခု....

အမျိုးသမီးတစ်ဦး....

အတွင်း၌ ရပ်နေခဲ့သည်....

“မင်း ဘယ်သူလဲ”

လင်းရှန်သည် ယန္တရားနှလုံးသားကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်—ထို့ထက်ပင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းသည် သူ့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော်—

သူမသည် သူ့ကို မြင်ပုံမရပေ။

“ဘယ်သူ စကားပြောနေတာလဲ”

လင်းရှန် လုံးဝ ကြက်သေသေသွားသည်။

သူသည် သူမကို ယခု ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သွားသည်—

သူမသည် အသက် ၂၆ သို့မဟုတ် ၂၇ ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အရပ်ပုသော်လည်း ထူးခြားစွာ လှပသည်။

သူမ၏ တိုတောင်းပြီး လှိုင်းတွန့်ဆံပင်သည် သူမအား ပြတ်သားပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ပေးသည်။

ထို့နောက်—

သူမသည် လင်းရှန် ရပ်နေသည့် နေရာသို့ သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီး ရေထဲရှိ လှိုင်းများကဲ့သို့ ပုံပျက်သွားစေသည်။

လင်းရှန် အလိုအလျောက် နောက်သို့ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်၊၊

ဒါက သာမန်စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။

သူမ၏ စွမ်းအားသည် သူ၏ ဆွဲငင်အားမှန်ဘီလူးနှင့် ဆင်တူနေသည်၊၊

သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မပြုမီ အမျိုးသမီးသည် ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လာပြီး သူခုနက ရပ်နေသည့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်—

လေဟာနယ်တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသည်။

ပြင်းထန်သော အင်အားတစ်ခုသည် သူ့ကို အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။

သူသည် အဆက်မပြတ်ပင် ဆွဲငင်အားဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်—

【ယန္တရားမဟုတ်သော စွမ်းအင် ကို တွေ့ရှိသည်—ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ် ၆၀၀ အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်】

【လက်ရှိ ယန္တရားနှလုံးသားအဆင့် : LV.4 (၄၆၉၀/၇၀၀၀)】

ကျယ်လောင်စွာ အသက်ရှူရင်း လင်းရှန် သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထထိုင်လိုက်သည်။