ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်က ရပ်တန့်ပြီး အောက်ဘက်မှ အစိမ်းရောင်ဝတ်ကျင့်ကြံသူကို ဘေးတိုက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဘာလို့လဲ… မင်းလိုမျိုး အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ဦးက ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ ထိန်းထားနိုင်မယ် ထင်လို့လား”

ဧကရာဇ်မြောက်ပိုင်းခွန်၊ ဧကရာဇ်တောင်ပိုင်းဖန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ကြ၏။

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်သည် ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ထားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ပုံမှန်အခြေအနေမှာဆိုလျှင် ကိစ္စများကို ထပ်မံ၍ ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်စရာမလိုတော့ပေ။

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်ဟာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အထွတ်အထိပ် ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။

ထျန်ဟွမ်ကုန်းမြေတိုက်မှ ဤလူအုပ်စုသည် အထွတ်အထိပ်ဧကရာဇ်များနှင့် ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ဖို့ နေနေသာသာ သူတို့မှာ ကာကွယ်ပေးမည့် ဧကရာဇ်ပညာရှင်တစ်ဦးပင် မရှိကြပေ။

ဆူဇီမိုသည် လေထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းတက်ပြီး အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်နန်းတော် ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ သူ့မျက်လုံး၏ အနက်ပိုင်းထဲမှာ အေးစက်စက်အလင်းတစ်ခု ဖျတ်ခနဲလက်သွားပြီး သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်၏။

“အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေမှာ စိတ်ဝိညာဉ်အရင်းအမြစ်တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ငါကြားထားတယ်… အဲဒါက ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်ပဲ”

“ဟုတ်တယ် အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ”

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်က လှောင်ရယ်လိုက်၏။

“မင်းတို့ နိမ့်ကျသက်ရှိတွေက ငါ့ရဲ့အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေကို လာပြီးသတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်… အခု မင်းက ငါ့ရဲ့ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်ကိုပါ ယူချင်နေပြီလား”

ဧကရာဇ်မြောက်ပိုင်းခွန်နှင့် ဧကရာဇ်တောင်ပိုင်းဖန်းတို့က အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီး တိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့သည်လည်း ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်ကို ကြားဖူးထားကြ၏။

ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်သည် ပွင့်ဖူးဖို့အတွက် နှစ်သုံးသောင်း အချိန်ယူရပြီး အသီးသီးဖို့အတွက် နောက်ထပ် နှစ်သုံးသောင်း အချိန်ယူရကာ ရင့်မှည့်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် နှစ်သုံးသောင်း ထပ်မံ၍ အချိန်ယူရလေသည်။

ဂျင်ဆင်းသစ်သီး တစ်လုံးချင်းစီမှာ အလွန်တရာ သန့်စင်ကြွယ်ဝသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအမြုတေချီ ပါဝင်ပြီး သူတို့ကို စားသုံးပြီးနောက် လူတစ်ယောက်၏ ဘဝသက်တမ်းကိုပင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်လေသည်။ သို့သော်လည်း အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေမှ အခြေအနေသည် နတ်ဆေးမိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ် မဟာနယ်မြေနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေ၏။

နတ်ဆေးမိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေမှာ နတ်ဆေးမိုးကောင်းကင်နန်းတော်သည် ထျန်ဟွမ်ကုန်းမြေတိုက်မှ ဤလူအုပ်စုနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြလေသည်။ ထို့သို့ဖြင့် သူတို့က တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရခဲ့သောကြောင့် ရတနာခုနှစ်ပါး အံ့ဖွယ်သစ်ပင်ကို လုယူလာခဲ့သည်မှာ ယုတ္တိတန်လေသည်။

သို့သော်လည်း အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်နန်းတော်သည် ဆူဇီမိုနှင့် အခြားသူများနှင့် မည်သည့်ပဋိပက္ခမှ ရှိမထားခဲ့ပေ။ သူတို့က လောကတစ်ခုကို ဖန်တီးချင်ရုံမျှနှင့် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အရင်းအမြစ်ကို လုယူချင်သည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် အနည်းငယ် လောဘကြီးလွန်းပြီး မလွဲမသွေ လွန်ကျူးရာကျပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေအောက်မှာ သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအိုအနေဖြင့် သူ့ကို ကူညီပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဓားကမ္ဘာမှ လူများသည် မှန်ကန်ဖြောင့်မတ်မှုအရှိဆုံးဖြစ်ကြ၏။ သူတို့သည် ဓားများကို ကိုင်စွဲထားပြီး အားနည်းသူကို ထောက်ထားကာ ဆိုးယုတ်မှုများကို ရွံရှာစက်ဆုပ်လေသည်။

ဤအပြုအမူက သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်နှင့် ကွဲလွဲဆန့်ကျင်နေ၏။

တကယ်တော့ သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအိုသည် ဆူဇီမိုအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိထားပြီး သူ၏ မေးခွန်းနောက်ကွယ်မှာ ပိုမိုလေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနေရမည်ကို သူက သိရှိထားလေသည်။

သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအို၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်သည် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်နန်းတော်ကို ဖြန့်ကြက်သွားပြီဖြစ်ကာ ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွား၏။

နဂါးဧကရီဆီးနှင်းသည် အရင်က ဆူဇီမို၏ ပြုမူဆောင်ရွက်ပုံကို တွေ့မြင်ဖူးထားပြီး သူ့စကား၏ နောက်ကွယ်မှာ ပိုမိုလေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနေမည်ကို နားလည်သဘောပေါက်ထား၏။ ထို့ကြောင့် သူမက စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

“အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်… မင်း ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရဲတာလဲ”

ထိုစဉ်မှာပင် သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအိုက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူ၏ အကြည့်က ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်အပေါ် မမှိတ်မသုန်ကျရောက်နေ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဓားချီက ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်သော အော်ရာတစ်ခုနှင့်အတူ တုန်ခါနေပြီး သူက အချိန်မရွေးတိုက်ခိုက်လာနိုင်၏။ ထိုသည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်များ၏ အမူအရာများက ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအိုက ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်လာသလဲ မသိရှိဘဲ လူများစွာက တွေဝေရှုပ်ထွေးနေကြ၏။

“သံသရဖူ… မင်းက ဘာတွေ ပေါက်တတ်ကရ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ”

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်က ရင်တစ်ချက်ထိတ်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ မပြုမူရဲပေ။ သူကလည်း သူ၏ မြင်းမြီးကျာပွတ်ကို ထုတ်ယူပြီး သတိထားစောင့်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအိုက အေးစက်နေသော အသံဖြင့် စကားကို တစ်လုံးချင်းပြောလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်အောက်မှာ ဘာတွေကို မြှုပ်နှံထားတာလဲ”

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်၏ အမူအရာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောင်းလဲသွား၏။

ဧကရာဇ် မြောက်ပိုင်းခွန်၊ ဧကရာဇ် တောင်ပိုင်းဖန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း အဓိကအချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထုတ်လွှတ်ကာ အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်နန်းတော်၏ ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားစေသည်။

ဟာ…

ဧကရာဇ်များက သစ်ပင်အောက်မှ အခြေအနေကို အာရုံခံမိသောအခါ သူတို့က ပင့်သက်ကို ရှိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားကြ၏။

ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်အောက်မှာ မြှုပ်နှံထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် အလောင်းများ ရှိနေပြီး သူတို့က ကီလိုမီတာတစ်သန်းထိ ဖြန့်ကြက်နေလေသည်။

အလောင်းတိုင်းက အလွန်တရာ သေးငယ်ပြီး သူတို့အားလုံးက တစ်နှစ်အရွယ်ပင် မရှိသေးသော ကလေးငယ်များ ဖြစ်သည်မှာ သိသာထင်ရှားနေ၏။

အလောင်းတချို့က ပုံမပျက် ရှိနေဆဲဖြစ်၏။ သူတို့က မကြာသေးခင်ကမှ မြှုပ်နှံခံထားရသည်မှာ သိသာသည်။

ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည့်အရာမှာ မွေးကင်းစကလေးငယ် ရုပ်အလောင်းများသည် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လွန်ကဲသော အကြောက်တရားနှင့်အတူ သူတို့က မသေခင် လက်များကို ဝေ့ယမ်းကာ လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေခဲ့ပုံရလေသည်။

ဤကလေးငယ်များက အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်နှံခံထားရခြင်းဖြစ်၏။

သူတို့ကျင့်ကြံမှု၏ ဤအဆင့်အထိ ဧကရာဇ်များသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းနှင့် အသားကျနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများနှင့် သွေးထွက်သံယိုများကို တွေ့ကြုံဖြတ်ကျော်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်များသည် ဤကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့မြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဤကလေးငယ်များသည် သူတို့မိဘများ၏ ဂရုစိုက်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုပင် မရရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်လောကနှင့် အမှန်တကယ် မထိတွေ့နိုင်ခင်မှာပင် သူတို့သည် ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်အောက်မှာ အညှာအတာမဲ့စွာ မြှုပ်နှံခံရပြီး သူတို့၏ အသားများနှင့် သွေးအဆီအနှစ်က စုပ်ယူခံခဲ့ရလေသည်။

ဤကလေးငယ်များသည် သူတို့မသေခင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကိုပင် သိရှိခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဧကရာဇ်များ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်နှင့်ပင်လျှင် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာမှာ ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်အောက်တွင် မြှုပ်နှံခံထားရသော ကလေးအရေအတွက် ဘယ်လောက်ရှိသည်ကို မတွက်ချက်နိုင်ကြပေ။

တကယ်တမ်းမှာ သူတို့သည် ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်ကို တကူးတက စုံစမ်းထောက်လှမ်းခဲ့ခြင်း မရှိလျှင် အောက်ဘက်မှာ မြှုပ်နှံထားသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို သေချာပေါက် ရှာဖွေတွေ့ရှိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆူဇီမိုသည် အဲဒါကို အာရုံခံမိခဲ့သည်မှာ သူ၏ အဆင့်-၁၂ ဖန်တီးခြင်းကြာပဒုမ္မာကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သူက အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေသို့ ခြေချလာသည့်အချိန်မှာပင် အစိမ်းရောင်ကြာပန်းအစစ်အမှန်ခန္ဓာက အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင် နန်းတော်ရှိရာဘက်မှာ အလွန်တရာ ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုတစ်ခုကို အာရုံခံမိနေခဲ့၏။

ဖန်တီးခြင်းကြာပဒုမ္မာက စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း ၎င်းက အတော်လေး နူးညံ့သိမ်မွေ့လေသည်။ ၎င်းသည် ရန်စမခံရဘဲ ဤကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ရရှိလာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် ဆူဇီမိုသည် ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်ကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းဖို့ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အောက်ဘက်မှာရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်… မင်းက ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်အတွက် ဘီလီယံနဲ့ချီတဲ့ ကလေးငယ်တွေကို အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်နှံထားခဲ့တယ်… မင်းက တကယ့်ကို နှလုံးသားကင်းမဲ့တဲ့ အယုတ်တမာကောင်ပဲ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်ဟွမ်ကုန်းမြေတိုက်မှ လူတိုင်းက တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

“အောမီတောဖော”

မင်းကျန့်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ့မှာ ပူဆွေးဝမ်းနည်းသော အမူအရာတစ်ခု ရှိလာ၏။

ထောင်ယောင်၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာပြီး သူက ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံစားနေရ၏။

သူ့ကျင့်ကြံမှု၏ ဤအဆင့်အထိ သူသည် ဆူဇီမိုနောက်သို့ လိုက်ပါပြီး အခြားသူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူသည် မည်သူ့ကိုမှ မသတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးပေ။ အလွန်ဆုံး သူက တစ်ဖက်သူကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိစေရုံသာဖြစ်၏။

ဤကိစ္စက သူ့အတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

“ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်ရဲ့ ကိစ္စက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး”

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်က ဤကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“မိုးကောင်းကင်ကိုးလွှာ အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေက အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တွေကလည်း ဒီကိစ္စကို သိထားကြတာပဲ… သူတို့အားလုံးက သူတို့ကို ပေးတဲ့ ဂျင်ဆင်းသစ်သီးတွေကို အားရပါးရ စားသုံးခဲ့ကြတာပဲ”

ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်ကို မိုးကောင်းကင်ကိုးလွှာ အင်မော်တယ် မဟာနယ်မြေမှာ စိုက်ပျိုးထားပြီး ၎င်းကို အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်များ၏ အာရုံခံအသိစိတ်ကနေ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်များက မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ကြ၏။ အစကနေ ယခုအချိန်ထိ မည်သည့်အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ကမှ ရှေ့သို့ ထွက်မလာခဲ့ကြပေ။

“ခင်ဗျားပြောတာ မှားတယ်”

ရုတ်တရက် လင်းကျန့်က အော်ပြောလိုက်၏။

“အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင်က ခင်ဗျားရဲ့ ဂျင်ဆင်းသစ်သီးကို ဘယ်တုန်းကမှ မစားခဲ့ဘူး… သူက ခင်ဗျားပေးတဲ့ ဂျင်ဆင်းသစ်သီးကို ခြေမွှဖျက်ဆီးခဲ့တာ ကျုပ်မျက်လုံးနဲ့ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်”

အဲဒါက အရမ်းကို ကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ထိုအချိန်တုန်းက လင်းကျန့်သည် အကြောင်းရင်းကိုပင် မေးမြန်းခဲ့လေသည်။

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အစိမ်းရောင်မိုးကောင်းကင်၏ အမူအရာက ထိုအချိန်တုန်းက အလွန်တရာ ပျက်ယွင်းနေခဲ့၏။ သူက တစ်ခုခုကို ပြောချင်သော်လည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက လင်းကျန့်ကို ထိုအကြောင်း မပြောပြခဲ့ပေ။

ယခု ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်မှာ ဤကဲ့သို့ ရက်စက်ယုတ်မာသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ယခုမှ သူက သိရှိလိုက်ရလေသည်။

“အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ”

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်က အထင်အမြင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်၏။

“သူက သေသွားပြီလို့ ငါကြားတယ်”

လင်းကျန့်က လက်ဆစ်များ ဖြူလာသည်အထိ သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ကိုဆုပ်ပြီး အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်က လင်းကျန့်၏ ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

သူက သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်၏။

“သံသရဖူ… မင်းက အဲ့လောက်ထိ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေစရာ မလိုပါဘူး… အဲဒီကလေးတွေက အသက်တစ်နှစ်မပြည့်ခင် သေခဲ့ရတာပဲ… သူတို့က ဘာကိုမှ သိလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး… သူတို့က နာကျင်မှုကိုတောင် ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး။

“အဲဒီတော့ အဲဒီကလေးတွေက သေသင့်တယ်ပေါ့”

သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအို၏ အကြည့်က ပိုမိုအေးစက်လာပြီး သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်၏။

“အဲဒီကလေးငယ်တွေက နာကျင်မှုကို မခံစားရဘူးတဲ့လား… ထားပါတော့… သူတို့ရဲ့ မိဘတွေကရော”

ဂျင်ဆင်းသစ်သီးပင်အောက်မှ မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်မြောက်ပိုင်းခွန်နှင့် ဧကရာဇ်တောင်ပိုင်းဖန်းတို့ကပင် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင် အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့်အတူ ကြည့်လာခဲ့၏။

ဤကိစ္စသည် မည်သည့်မျိုးနွယ်မှ မည်သည့်သက်ရှိ၏ အောက်စည်းကိုမဆို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည့်အရာမှာ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်သည် နောင်တရမှု သို့မဟုတ် မလုံမလဲဖြစ်မှု လုံးဝမရှိဘဲ ထိုစကားများကို အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုနေနိုင်၏။

“ဟဲဟဲ…”

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဖြူရောင်မိုးကောင်းကင်က ရယ်မောလိုက်၏။

“မင်းတို့တွေ ဒီလောက်ထိ ဒေါသထွက်နေကြတာ မထူးဆန်းတော့ဘူး… ငါက ပြောစရာတစ်ခု မေ့ကျန်ခဲ့လို့ပဲ… အဲဒီ ကလေးငယ်တွေက နိမ့်ကျသက်ရှိတွေကနေ မွေးဖွားလာခဲ့တာ… သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေက ဖုန်မှုန့်တွေလိုပဲ နိမ့်ကျတယ်… သူတို့က အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေက ဒီလောကမှာ ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”

“သူတို့ကို ကြိုတင်မြှုပ်နှံပေးပြီး တမလွန်ကို ပို့ပေးလိုက်တော့ သူတို့တွေက အနာဂတ်မှာ ပိုကောင်းမွန်တဲ့ နောက်ခံနဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ရကြလိမ့်မယ်… ငါက သူတို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ကမ္မကို စုဆောင်းပေးခဲ့တာလို့တောင် ဆိုနိုင်တယ်”

ဓားအလင်းတစ်ခုက ဖျတ်ခနဲလက်သွား၏။

သံသရဖူဆောင်းအဘိုးအိုက တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။