ခိုးသွားတဲ့ အနမ်း
Vol. 25 Ch. 369
သူမသည် တိုက်ပွဲတွင် သူမ၏ စွမ်းအင်အားလုံးနီးပါးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးသည့်တိုင် လင်းရှန်ကို ဆက်လက်ကူညီနေပြီး သူမ၏ လက်များသည် မရပ်မနား လှုပ်ရှားနေသည်။
လင်းရှန်သည် သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် မကြာမီ အားကုန်တော့မည်ကို သူသိလိုက်သည်။
ယခုအချိန်အတွက် သူသည် သူမကို ဆက်လက် အလုပ်လုပ်စေခဲ့ရသည်...လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား။
“ဒါက မလုံခြုံဘူး မဟုတ်လား။ ငါတို့ ပြတင်းပေါက်တွေ ဖွင့်လိုက်ရင် အပြင်ဘက်ကို တိုက်ရိုက်ထိတွေ့မိသွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ရထားတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ထားရင် အရမ်းကျဉ်းကျပ်ပြီး အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားရလိမ့်မယ်”
လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
နွေးထွေးသော ရထားတွဲအတွင်း၌ ကီကီသည် သူမ၏ ကြီးမားသော အအေးဒဏ်ခံ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ထားပြီး၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘောင်းဘီတိုဖြင့် ကွန်ပျူတာရှေ့ လေထဲတွင် ခြေချိတ်ထိုင်လျက် ရှိသည်။ သူမသည် လင်းရှန်၏ ရင်ဘတ်ကို သူမ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး... လိုချင်တာ အကုန်လုံးတော့ မရနိုင်ဘူးနော်~”
“သံချပ်ကာ ဇကာကွက်တွေ ကြားထဲမှာ အစွမ်းထက် ပိုလီမာကျည်ကာ မှန်တစ်လွှာ ထည့်လိုက်”
လင်းရှန်က အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ဒီနည်းနဲ့ လိုအပ်တဲ့အခါ ပြတင်းပေါက်တွေ ဖွင့်လို့ရသေးတယ်။ တိုက်ပွဲမှာ ငါတို့ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ပစ်လို့မရဘူး”
ကီကီက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။
“အဲလိုဆိုရင် ဘာလို့ အဝေးထိန်းစနစ်သုံး အလိုအလျောက် သေနတ်တာဝါတိုင်တွေ မတပ်ဆင်လိုက်တာလဲ။ အဲဒီနည်းနဲ့ လူတွေက အတွင်းမှာနေပြီး စောင့်ကြည့် ကင်မရာတွေကနေ လည်ပတ်လို့ရတာပေါ့”
လင်းရှန်က သူမကို အမူအရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းပြောသလိုဆို သံလမ်းပေါ်က တိုက်ခိုက်ရေး ယာဉ်တွေကိုပါ တပ်ဆင်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် မဟုတ်လား”
ကီကီ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ “ဝိုး၊ ဒါကို သဘောကျတယ်…အလိုအလျောက်တာဝါတိုင် အခင်းကျင်း”
“ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်ရမှာလဲ။ ငါတို့ အခွင့်အရေးရတုန်း တိုက်ပွဲဝင်သံမဏိရထားကြီးတစ်ခုလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ကြစို့”
“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”
လင်းရှန်က သူမ၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ “မင်း စိတ်လွတ်နေပြီ။ အခု ငါသာ အဲဒါလိုသာ ထုတ်နိုင်ရင် ရထားအသစ်တစ်စင်းပဲ တည်ဆောက်လိုက်မှာပေါ့—ဒါမှမဟုတ် မိုးပျံ မြို့တစ်မြို့တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာလို့ သံချပ်ကာ ထပ်ထည့်နေရမှာလဲ”
“ဟီးဟီးဟီး~”
ကီကီသည် ဆိုးဆိုးရွားရွား ရယ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ စတာပါ။ ဒါပေမယ့် အလေးအနက်ပြောရရင် ရှင့်ရဲ့ အကြံက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ဒါက အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ်”
လင်းရှန် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ သွားမယ်။ မင်း သွားနားတော့—ငါ ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းဖို့ လိုတယ်”
သူ၏ အစီအစဉ်မှာ လိုအပ်သော သံချပ်ကာ ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရန်နှင့် ဖြစ်နိုင်လျှင် နဂါးတောင် ၁ ၏ တြိဂံလမ်းကြောင်း လျှပ်စစ်သံလိုက် မြေပြင်အမျိုးမျိုးသုံး မောင်းနှင်တွဲမော်ဂျူး၏ ပုံကြမ်းကို စကင်ဖတ်ရန် ဖြစ်သည်။ သမုဒ္ဒရာရထားလမ်းထဲ မဝင်မီ သူသာ ၎င်းကို လုပ်နိုင်ပါက အနန္တ ရထားသည် သံလမ်း မဟုတ်သော မြေပြင်ကို လွယ်ကူစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည့် ရွေ့လျားနိုင်မှု ရွေးချယ်စရာများ ပိုမို ရရှိလိမ့်မည်။
“အကူအညီလိုလား”
လင်းရှန် ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကီကီက လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ဟေး… ရှင် တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား သေချာလား။ ရှင် စောစောက သတိလစ်သွားခဲ့တာလေ”
“မင်းနဲ့ အတူတူပဲ—စွမ်းအင်ကို အလွန်အကျွံ သုံးမိရုံပဲ။ ဘာမှ မဆိုးရွားပါဘူး”
“ဒါဆိုရင်—”
သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ ကီကီသည် ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး koala ကဲ့သို့ သူ၏ ခါးကို သူမ၏ ခြေထောက်များဖြင့် ပတ်ကာ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးရွဲကြီးများက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ တောက်ပနေသည်။
“ကျွန်မ ရှင်နဲ့ လိုက်ခဲ့ရမလား… ရှင့် ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ ရှင်သိတယ်မလား~”
လင်းရှန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများရှိ သွေးကြောများနှင့် နှုတ်ခမ်းများ၏ ခြောက်သွေ့ ကွဲအက်မှုကို သတိပြုမိသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူမကို ပွေ့ချီကာ သူမ၏ အိပ်ရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကာကွယ်နိုင်မယ့်ပုံစံမရှိဘူး။ အရင် အိပ်လိုက်... ပြီးမှ ငါတို့ စကားပြောကြမယ်” လင်းရှန်က သူ၏ အသံကို တိုးကာ သူတို့အပေါ်၌ အိပ်ပျော်နေသော ရှားရှားကို မနှိုးမိရန် သတိထားလိုက်သည်။
ကီကီသည် သူမ၏ ပါးများကို ဖောင်းလိုက်သည်။ အရှုံးမပေးလိုသော သူမသည် သူ့ကို ပိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များသည် ခေါင်းမာသော ရေဘဝဲကဲ့သို့ သူ့ကို ပတ်ထားသည်။
“ဟမ့်... ဒါဆို အခု ရှင်က ကျွန်မရဲ့ စူပါစွမ်းအားတွေကို အထင်သေးနေတာပေါ့ ဟုတ်လား။ ကျွန်မ အားမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်တာလား—"
သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဆိုးညစ်သော အရိပ်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး လင်းရှန်၏ နှာခေါင်းကို ပစ်မှတ်ထားကာ အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် ကိုက်ချရန် ရှေ့သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
သို့သော် လင်းရှန်သည် သူမ၏ လှည့်ကွက်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်သည်။
သူမ မကိုက်မီ သူသည် ရှေ့သို့ ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စုပ်နမ်းလိုက်သည်၊၊
“ပြွတ်~”
လုံးဝ အငိုက်မိသွားသော ကီကီသည် တောင့်တင်းသွားကာ—သူမ၏ ဦးနှောက်သည် တုံ့ပြန်မှု ချို့ယွင်းသွားသည်။ သူမ၏ လက်များကို အလိုအလျောက် လွှတ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အုပ်ထားလိုက်သည်။
“ရှင်—”
လင်းရှန်သည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တို့ထိလိုက်သည်။
“ဟမ့်… ငါ့ဆီက အနမ်းကို ခိုးယူရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီ၊ အခု ငါတို့ ကျေသွားပြီ”
“ကျွ—ကျွန်မက ခိုးတယ် ဟုတ်လား”
ကီကီ လုံးဝ ဆွံ့အသွားသည်။ သူမ လုံးဝ အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် ရဲရဲနီသွားကာ ထိုနေရာတွင် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
လင်းရှန်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ခဏလေး၊ မင်း ငါ့ကို နောက်ထပ် ခိုးနမ်းဖို့အတွက် လိုက်ခဲ့ချင်တာလို့တော့ မပြောနဲ့နော်”
“ထွီ” ကီကီ၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး သူ့ကို တံတွေးဖြင့် ထွေးလိုက်သည်။
သူမသည် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်—ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်သည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသောအမူအရာဖြင့် ဒေါသများ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ သူမ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲချကာ စောင်ကို သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။
“ဟွန့်… ကောင်းပြီလေ… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့…. ကျွန်မ လိုက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး…. ရှင့်ဘာရှင် အပြင်မှာ အေးခဲပြီး သေသွားလဲ ကောင်းတာပဲ—ဘိုင့်ဘိုင် ကျွန်မ အိပ်တော့မယ်”
လင်းရှန် အသံတိတ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ထွက်သွားသည်။