အခန်း (၃၇၅)
Vol. 25 Ch. 375
“အရေးမကြီးပါဘူး” ရှီတိယွမ်က အလေးအနက် ပြောသည်။
“ငါတို့ ကိုယ့် စွမ်းအားကို သိဖို့ပဲ လိုတယ်။ အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေက အခုဆိုရင် နေ့ခင်းကြောင်တောင် ပေါ်လာနေပြီ။ ဝင်ရိုးစွန်းညကို ရောက်ရင် ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာတော့မှာ… သူတို့ကို လေ့လာချင်ရင်၊ အရင်ဆုံး အသက်ရှင်ဖို့ လိုတယ်”
လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ၏ အရက်ကို မော့ချလိုက်ရာ အပူလှိုင်းတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ ဖန်ခွက်ကို ချပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒီလောက်ပါပဲ။ ကျုပ်မှာ ပြုပြင်ရေးတွေ ပြီးအောင် လုပ်စရာရှိတယ်။ မနက်ဖြန်မှ ဆက်ပြောကြမယ်”
ယခု လူတိုင်းသည် စီလန်မြို့၏ အခြေအနေကို ပိုမို နားလည်လာကြပြီဖြစ်၍ သေလုမျောပါး ဖိအားသည် အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်— အထူးသဖြင့် အရက်က သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို နွေးထွေးစေသောအခါ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းရှန်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အနားယူသူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူ ပေါ့ဆသွားသည်နှင် သေလုနီးပါး အတွေ့အကြုံများစွာ ကြုံခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ အဓိက ဦးစားပေးသည် ရထားကို တိုက်ခိုက်နိုင်သော ပုံစံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိစေရန် ဖြစ်သည်။
ရှီတိယွမ်နှင့် နင်ကျင်းလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ခံစားရသည်။ နဂါးတောင် နံပါတ် ၁ တွင် အဖွဲ့သားများနှင့် တွဲများစွာ ရှိသည်။ ရထားကို လုံခြုံသည်ဟု မည်သူမျှ တွေးကာ စိတ်မချနိုင်ပေ၊၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ရှင်သန်ရေးသည် ပြင်ဆင်ထားသူကိုသာ မျက်နှာသာပေးသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ပြန်ကြရအောင်။ ယာဉ်တန်းထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေတုန်းပဲ— ဖြေရှင်းပြီးမှပဲ စိတ်အေးရမှာ” ကျန်သော ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များလည်း စတင် ထရပ်ကြသည်။
“ဟေး..ကိုလူချော~”
လင်းရှန် နဂါးတောင် ၁ မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် မိုနီကာက နောက်ကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
နှင်းမုန်တိုင်းကြားတွင် မိုနီကာ၏ လူများထဲမှ တစ်ဦးက သူမ၏ နောက်သို့ တက်လာပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ခြုံပေးလိုက်သည်။ သူမသည် လင်းရှန်ဆီသို့ လှပစွာ လျှောက်လာပြီး အသေးစား ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကြိမ်နှုန်းပဲ။ စီလန်မြို့မှာ ရှင် တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် အမြဲတမ်း ကျွန်မကို ဆက်သွယ်လို့ရတယ်”
လင်းရှန်သည် ၎င်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ရထားကို ကျုပ် ပြင်ပေးနိုင်မယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးနော်”
မိုနီကာသည် ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။
“ရှင့်လို လူမျိုးက— ကတိတစ်ခုတည်းနဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပေးဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဘိုးကြီးချီရဲ့ အကဲဖြတ်မှုကို ကျွန်မ ယုံတယ်။ ရှင် မပြင်ပေးနိုင်ရင်တောင် ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်နိုင်ဦးမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်”
လင်းရှန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူမ စကားပြောဆိုသည့်ပုံစံသည် အထက်တန်းလွှာတို့၏ ပုံစံ— ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း လွန်ကဲသော မြှောက်ပင့်ခြင်း မရှိပဲ…
ယဉ်ကျေးသော်လည်း မာနရှိသည်။
သို့သော် သူသည် ၎င်းကို အာရုံမစိုက်ပေ၊၊ သူ့ကို တကယ် စိတ်ဝင်စားစေသည်မှာ ထိုရထားကို ပို၍ အနီးကပ် လေ့လာရန်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ၎င်း၏ ဒီဇိုင်းနှင့် ပုံစံကြမ်းများကို စကင်ဖတ်ရန် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ နောက်ပိုင်း စီမံကိန်းများအတွက် အသုံးဝင်နိုင်သည်။
ပေးချေမှုအတွက်ကတော့— အဲဒါက နောက်မှ ဆွေးနွေးရမည့်ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ဦးစားပေးသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရထားကို ကောင်းမွန်သော အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိစေရန် ဖြစ်သည်။
သူသည် မိုနီကာကို ရိုးရှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကောင်းပြီလေ”
“မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြမယ်။ အားလုံး အဆင်ပြေပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” မိုနီကာသည် သူ့နောက်ရှိ အနန္တ ရထားကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ယာဉ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။
ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ နဂါးတောင် ၁ သည် ပြုပြင်ရေးလုပ်ငန်းများဖြင့် ဆူညံနေဆဲဖြစ်သည်။ လင်းရှန် သတိပြုမိသည်မှာ ၎င်းသည် သာမန်ထိန်းသိမ်းမှုသာ မဟုတ်ပဲ— သူတို့သည် သံချပ်ကာပြားများနှင့် လက်နက်စခန်းများတွင် ကိရိယာအသစ်များ တပ်ဆင်နေကြသည်။ ပစ္စည်းကိရိယာများစွာကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ထိန်းသိမ်းရေးကိရိယာများ အပါအဝင် တွဲများအတွင်းမှ ထုတ်ယူလာကြသည်။
“ဒါတွေအားလုံးက တိတ်ဆိတ်မြို့တော်ကနေ ဝယ်ခဲ့တဲ့ စနစ်တွေပဲ” နန်ကျင်းက အနန္တ ရထားပေါ်တွင် သံချပ်ကာပြားများ ဖန်တီးနေသော လင်းရှန်ကို မြင်လိုက်၍ ပြောသည်။ သူမသည် လျှောက်လာပြီး သူမ၏ အသံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်မတို့ ငွေအများကြီး ကုန်ကျခဲ့တယ်”
သူမသည် လင်းရှန်၏ လက်ထဲရှိ ကြီးမားသော သံချပ်ကာပြားများကို မနာလိုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီလို စက်ရုံအဆင့် သွန်းလုပ်မှုတွေကို ကြီးမားတဲ့ စက်ယန္တရားတွေ မပါဘဲ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ရှင်သန်သူများ အများစုက သူတို့ ရှာတွေ့သမျှ သံတိုသံစတွေကို ကပ်ထားရုံပဲ။ ဒါပေမယ့် ရှင့်ရဲ့ စွမ်းရည်က— ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်၊ စက်မှုလုပ်ငန်းစဥ်ကို အပြည့်အစုံ ရှိနေသလိုပဲ”
လင်းရှန်သည် အသက်ရှူထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လေသည် အအေးကြောင့် အငွေ့များထွက်လာသည်၊၊ သူသည် ပစ္စည်းများကို ကောက်ကိုင်ပြီး သူမ ပြောသည်ကို သိသိသာသာ စိတ်ဝင်စားသွားပုံဖြင့် ခါးဆန့်လိုက်သည်၊၊
“တိတ်ဆိတ်မြို့တော်လား။ သူတို့က ဖီးနစ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာတယ်လို့ ကြားတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ စက်မှုထုတ်လုပ်မှုက အရေးကြီးလား”
နန်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ သူတို့ ဝေမြစ်ကို ဖြတ်သွားတုန်းက ကျွန်မတို့ သူတို့နဲ့ ကုန်သွယ်မှုလုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ ဖီးနစ်အရေးပေါ်အဖွဲ့ဟာ တောင်တက် ဓာတ်လှေကားမှာ ပြဿနာကြုံခဲ့ရတယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မတို့ သိခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားကို လမ်းလွှဲပြီး စီလန်မြို့ကို ပြန်လာခဲ့တာပဲ”
ထိုအချက်က လင်းရှန်၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်လည် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်— ကျိုးဝူက ခေါင်းဆောင်ဖေးရွှမ်၏ အဖွဲ့သည် ပြဿနာကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း တစ်ခုခုပြောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခု သူတွင် မေးခွန်းအသစ်တစ်ခု ရှိလာသည်။
“သူတို့ ဝေမြစ်ကို ဖြတ်သွားတယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောတယ်…ဒါဆို... တိတ်ဆိတ်မြို့တော်က ယာဉ်တန်းတစ်ခုလား”
နန်ကျင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ မြို့တော်တစ်ခု။ ရွေ့လျား ယန္တရားစက်မှုမြို့တော်”
“ဘယ်လို”
လင်းရှန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ နောက်ဆုံး သူ ကြားခဲ့ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ဦးက တိတ်ဆိတ်မြို့တော်သည် သင်္ဘောတစ်စီးဟု ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နန်ကျင်းသည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မျှော်လင့်ထားပုံရသည်။
“ကျွန်မတို့လည်း အစက ထိတ်လန့်ခဲ့ရတယ်။ ပြောရရင် နေရာမရွေး ကုန်း၊ ပင်လယ်၊ လေကို ဖြတ်ပြီး ရွေ့လျားနိုင်တယ်တဲ့။ တွင်းနက်ရဲ့ ဝါးမျိုမခံရသေးတဲ့ နေရာတွေကို ဖြတ်ပြီး တခြားအဖွဲ့တွေ၊ မဟာမိတ်တွေနဲ့ ကုန်သွယ်တယ်။ စက်မှုစနစ် အပြည့်အစုံရှိပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာကို နေရာပေးထားတယ်။ သူတို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ လျှပ်စစ်သံလိုက် မြေပြင်သွား မောင်းနှင်မှုမော်ဂျူးကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးခဲ့တဲ့ သူတွေပဲ။ ကျွန်မတို့ သူတို့ဆီကနေ ကာကွယ်ရေးလက်နက်တွေနဲ့ တွဲဒီဇိုင်းတွေ အများကြီး ဝယ်ခဲ့တယ်”
“ရွေ့လျား လက်နက်အရောင်းသမား” လင်းရှန်သည် စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။
“ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”
နန်ကျင်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။ ဒီလို အံ့ဩဖွယ်ရာအင်ဂျင်နီယာလက်ရာတွေလား။ ရှင်သန်ဖို့အတွက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြိုးပမ်းမှုတွေပဲ။ ပျံဝဲနေတဲ့ မြို့တော်ကတောင် လုံခြုံမှုကို အာမခံချက် မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် စက်မှုကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေက ရှားပါးပြီး မရှိမဖြစ် ဖြစ်လာတယ်— အခြေခံ ရှင်သန်ရေး လိုအပ်ချက်တွေ… ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့ စွမ်းရည်မှာ ကြီးမားသော အလားအလာရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ပြောတာပဲ— ရှင်ကိုယ်တိုင်က စက်ရုံတစ်ခုလိုပဲ”
“အလားအလာက အသက်ရှင်နေမှ အသုံးဝင်တာပါ” လင်းရှန်က တုံးတိတိ ပြောပြီး သံချပ်ကာပြားများပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ရန် ပြန်သွားသည်။
“ဒါဟာ အရေအတွက်အကြောင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ အရည်အသွေး။ အမှောင်ထုကို ဆန့်ကျင်တဲ့နေရာမှာ အားလုံးက သေချာမသိသေးဘူး။ ကွာခြားချက်က ကြီးမားတယ်— ဖော်ပြလို့ မရဘူး၊ နားလည်လို့ မရဘူး၊ ဖြေရှင်းလို့ မရဘူး”
နန်ကျင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ကာ
“...လူသားမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံး ပျက်သုဉ်းမသွားခင် ထိုးဖောက်မှုတစ်ခု ရှာတွေ့မယ်လို့ မျှော်လင့်ရပါတယ်”