နေရာတိုင်းက အန္တရာယ်
Vol. 9 Ch. 108
သူ၏ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှုသည် မည်သူမျှ နားလည်နိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့။
လော့ထျန်သည် မိမိ၏ အသက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့သော လုံးဝရူးသွပ်နေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းခံရပေသည်။
တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ရန် အမည်တပ်ခေါ်ခံရပြီးနောက် ချန်ထျန်းယောင်သည် အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်၏။ ထို့နောက် လေထဲသို့ ခုန်တက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါသည် မီးလျှံများနှင့် ဆင်တူကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ကို တစ်
ယောက်ချင်း တိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်မထင်ခဲ့မိဘူး။ မင်းက တကယ်ကို မိုက်မဲတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဦးနှောက်လုံးဝမရှိတော့တာလား။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်တာလည်း ကောင်းတာပါပဲ။”
“ငါ့သားရဲ့ ရန်ငြိုးကို ငါကိုယ်တိုင် လက်စားချေရမှာပေါ့။”
ဤစကားများကို ပြောဆိုနေစဉ် ချန်ထျန်းယောင်၏ ဒေါသသည် အမုန်းတရားများဖြင့် တစ်စတစ်စ ပိုမိုမြင့်တက်လာခဲ့၏။
လော့ထျန်သည် ချန်ထျန်းယောင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဖိအားအောက်တွင် မသက်မသာ ခံစားရင်း အသံတိတ် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် မချိမနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားသားက တခြားသူတွေကို သတ်လို့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားသားကို သတ်လိုက်တာပါ။ မိုး တိမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်အားလုံးကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာဖြစ်လို့ တခြားသူတွေနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်ပါဘူး။ ဒီတာဝန်တွေအားလုံးကို ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း ယူမယ်။”
“ကျုပ်ထက် ခင်ဗျားက တန်ခိုးအင်အားက အများကြီး သာလွန်နေတယ်ဆိုတာ ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း သိကြမှာ သေချာပါသည်။”
“ကျုပ်က ခင်ဗျားနဲ့တိုက်ဖို့ အမည်တပ်ခေါ်ရခြင်း အကြောင်းက ရိုးရှင်းပါသည်။ ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လော့မျိုးနွယ်စုနဲ့ ကျောက်စိမ်းတောင် မြို့သူမြို့သားတွေကိုတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါသည်။ သူတို့အားလုံးက အပြစ်မဲ့ပြီး ဒီကိစ္စနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး။”
ချန်ထျန်းယောင်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “လော့ထျန်၊ မင်းကိုယ်မင်း စတေးပြီး တခြားသူတွေကို ကာကွယ်ချင်တာလား။ မင်းရဲ့ လော့မျိုးနွယ်စုနဲ့ ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့က လူတိုင်းဟာ ငါ့သားနဲ့အတူ မြှုပ်ခံရမယ်ဆိုတာကို ဒီအဘိုးအိုက ပြောပြလိုက်မယ်။”
ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့ တစ်ခုလုံး မပျက်စီးမချင်း သူ့နှလုံးသားထဲက ဒေါသတွေ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းသတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
သို့သော်လည်း...
လော့ထျန်သည် ထိုစကားများကို ပြောနေစဉ် ချန်ထျန်းယောင်ကိုပင် ကြည့်မနေဘဲ လျူချန်ဖုန်းကိုသာ ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် ချန်ထျန်းယောင်ကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဟုတ်လှတဲ့ပုံစံမျိုး လာမလုပ်နဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျား စကားတွေက မိုး တိမ်ဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်လို့ပါပဲ။”
ချန်ထျန်းယောင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဤအချိန်တွင် အတော်လေး ရုပ်ဆိုးသွားတော့၏။
လျူချန်ဖုန်းသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက မိုး တိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်အများကြီးကို သတ်ခဲ့တဲ့အတွက် ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက မင်းကြောင့် ထိခိုက်ခဲ့ရတယ်။ မင်းတစ်ယောက်တည်း သေရုံနဲ့ ငါတို့ရဲ့ မိုး တိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။”
လော့ထျန်သည် စက်ဆုပ်ရွံရှာသော လေသံဖြင့် မိမိဘာသာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “မင်းတို့လို အမှိုက်ဂိုဏ်းမျိုးမှာ ဘယ်လိုဂုဏ်သတင်းမျိုး ရှိလို့လဲ။”
လော့ထျန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ရည်ရွယ်ချက်က ”
လျူချန်ဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ့ရည်ရွယ်ချက်က အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ မင်းရှုံးရင် ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့က လူတိုင်း မင်းနဲ့အတူ သေရလိမ့်မယ်။ မင်းနိုင်ရင်တော့ အရာအားလုံး အစက ပြန်စလိုက်မယ်။”
လော့ထျန်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ ခင်ဗျားစကားအတိုင်း လုပ်ကြမယ်”
လျူချန်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်သွား၏။ လော့ထျန်က ဤမျှ ရိုးရှင်းစွာ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ၏ ပြိုင်ဘက်သည် သိုင်းပညာရှင်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိသော ကျောက်စိမ်းဆရာကြီး ချန်ထျန်းယောင် ဖြစ်သည်ကို နားလည်ထားရပေမည်။ နှစ်ဦးကြားရှိ ခွန်အားကွာခြားချက်သည် မိုင်ပေါင်း ၁၀၈,၀၀၀ အကွာအဝေးနှင့် တူပေရာ လော့ထျန်သည် ချန်ထျန်းယောင်၏ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိသည့် အရာသည် ချန်ထျန်းယောင်ကို သတ်ပစ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်နေသလား။
ဟယ်ချန်ခေါင်လည်း ဒီအကြောင်းကြောင့် တုန်လှုပ်ခဲ့ရ၏။
လော့ထျန်သည် ဝမ်ယွမ်ချောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက် ခုခံလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုနှစ်ဦးတို့သည် လော့ထျန်၌ တစ်စုံတစ်ရာသော မှော်ဆန်သည့် မှော်ရတနာရှိရမည်ဟု ထင်ခဲ့ကြ၏။ ဤမှော်ဘဏ္ဍာ၏ အဆင့်သည်လည်း လုံးဝ နိမ့်ကျမည်မဟုတ်ပေ။
ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲ၌ လောဘ တိုးပွားလာခဲ့၏။
မှော်ဆန်သော အကာအကွယ် ဘဏ္ဍာပစ္စည်း၊ ဤပစ္စည်းအမျိုးအစားသည် မိုး တိမ်ဂိုဏ်း၌ပင် ရှားပါးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ မှော်ဘဏ္ဍာ၏ အဆင့် မြင့်မားခဲ့ပါက... လျူချန်ဖုန်းသည် မိစ္ဆာ အပြုံးတစ်ခု စတင်ပြုံးလာတော့၏။
လျူချန်ဖုန်းသည် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီးနောက် ချန်ထျန်းယောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ခေါင်းဆောင် ချန် ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ။”
ချန်ထျန်းယောင်သည် ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ခေါင်းဆောင် လျူ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သတ်ပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကို သေချာပေါက် သုတ်သင်ပစ်မယ်ဆိုတာ စိတ်ချပါ။”
လျူချန်ဖုန်းသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကောင်းပြီပေါ့။ မင်း ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
လျူချန်ဖုန်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အခြားအစီအစဉ်များ ရှိနေခဲ့သည်။ “အကာအကွယ် မှော်ဘဏ္ဍာက ချန်ထျန်းယောင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းဆရာကြီး ခွန်အားကိုတောင် မခံနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး။ ဒီကလေး သေတာကလည်း ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အထောက်အကူပြုမှာပဲ။ အကယ်၍ ဒီကလေးသာ နိုင်သွားခဲ့ရင် သူ့မှာရှိတဲ့ မှော်ဘဏ္ဍာက တကယ်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်ရမယ်…”
သေချာသည်မှာ ဘေးမှ ဟယ်ချန်ခေါင် လည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးနေခဲ့၏။
လူအုပ်ကြီးသည် ထိုနှစ်ဦးအတွက် နေရာဖယ်ပေးရန် စတင်ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။
လော့ထျန်သည် သူ့နှင့် တစ်ဒါဇင်ခန့်သော မီတာအကွာအဝေးတွင် ရှိသော ချန်ထျန်းယောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဒေါသ၊ မာန၊ နှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နေသော ချန်ထျန်းယောင်၏ အသံက ပြောလာ၏။ “ဒီတစ်
ကြိမ်မှာတော့ မင်းကို အသက်ဆက်ရှင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မင်း ဝိညာဉ်ကို ကြေမွသွားအောင် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းဟာ သရဲတောင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။”
လော့ထျန်သည် ပြုံးကာ မထီမဲ့မြင်ပြု၍ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ဖီး ငါက ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်ရတာကို ကြိုက်တဲ့သူပဲ။ မင်းရဲ့သားက ငရဲမှာ မင်းကို စောင့်နေတယ်ဆိုတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် အဲဒီမှာ ပြန်ဆုံစည်းဖို့ ငါလုပ်ပေးလိုက်မယ်။”
ဤအခိုက်အတန့်တွင်...
လော့ထျန်သည် အတွေးတစ်ခုပြုကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဓားရိုင်း၊ ခဏလောက် မင်းကို ငှားပါရစေ။”
သွေးစုပ် ဓားရိုင်း သည် လော့ထျန်၏ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ရူးသွပ်သလို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကောင်လေး၊ မင်းက တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရပါပဲ။ အရမ်းကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလွန်းတယ်။ ဒီအဘိုးက မင်းကို ပိုပြီး သဘောကျလာပြီ၊ ဟားဟားဟား…”
ဓားရိုင်းသည် သူ၏ ပြန်လည်နာလန်ထူချိန်၏ အရေးပါသော အချိန်၌ ရှိနေသော်လည်း ဤသို့သော ကြီးမားသည့် မြင်ကွင်းမှ ချန်လှပ်ခံရခြင်းကို မလိုချင်ပေ။ “ဟေး ကောင်လေး၊ မင်းက လုံလောက်အောင် အရူးအမူးပဲ။ ဒီလို အင်အားကြီးမားတဲ့ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရတာတောင် မင်းက ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းတယ်။ မဆိုးဘူး၊ လုံးဝမဆိုးဘူး။ ကျုပ် သဘောကျတယ်။ ကောင်းကင်က ငါ့ဆီကို လူမှား စေလွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးကိုး၊ ဟားဟားဟား…”
လော့ထျန်က စိတ်ထဲကနေ ပြောလိုက်သည်။ “ကဲလုံလောက်ပြီ။ ခင်ဗျားကို ငှားမလား၊ မငှားဘူးလား။”
ဓားရိုင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငှားမှာပေါ့
ဒီလို ကြီးမားတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးမှာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်နေလို့ရမလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်လေး၊ မင်းက ကျောက်စိမ်းဆရာကြီး အဆင့် အထွတ်အထိပ်က မိုး တိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရတာပါ။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက ကျူးချန်ဖုန်းထက် အများကြီး ပိုမြင့်တယ်။ ဒါကို သေချာ စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်နော်။ ဒါကြောင့် မင်းလိုအပ်ရင်…”
လော့ထျန်သည် တိတ်တဆိတ် ကျေးဇူးတင်ရှိသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ထွက်လာစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်တွေ ရှိတယ်။”
ဓားရိုင်းသည် သူ၏ စွမ်းအင်အစစ်ကို လွန်လွန်ကျူးကျူး သုံးစွဲထားပြီးဖြစ်ရာ သူ့ကို ထပ်မံ အသုံးပြုခိုင်းလျှင် သူ တကယ်ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေသည်။ ထိုအခါ သွေးစုပ် ဓားရိုင်းသည် ဝိညာဉ်မပါသော ဓားသေ တစ်လက် ဖြစ်လာကာ လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ပေ။
လော့ထျန်သည် ဓားရိုင်း၏ အသက်ကို ထိုသို့ အန္တရာယ်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။
“မင်း အများကြီး မတွေးနဲ့။ မင်းသေသွားရင် ငါလည်း မင်းရဲ့ ခြေရာကို လိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ငါ ကြောက်ရုံသက်သက်ပါ။ ငါ ဒီလိုလုပ်တာ ငါ့အတွက် ပဲ” သွေးစုပ် ဓားရိုင်း က လိမ်ညာလှည့်ဖြားသော စကားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ ထို့နောက် လော့ထျန်သည် အပျက်အစီးများကြားတွင် မြှုပ်နှံခံနေရစဉ်က သူ့စိတ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သော အေးစက်သည့် အသံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “အဲဒီ အေးစက်တဲ့ အသံက မင်းကို ဘာတွေပြောနေတာလဲ။”
လော့ထျန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မင်း နောက်မှ သိရလိမ့်မယ်။”
ဓားရိုင်းသည် စောင့်မျှော်နေတော့၏။
ချက်ချင်းပင်...
လော့ထျန်၏ အတွင်း၌ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိလာပြီး သွေးစုပ် ဓားရိုင်းသည် ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ထို့နောက်တွင် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကြီးမားသော ဓားတစ်လက်သည် လော့ထျန်၏ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်း၌ ပျံဝဲနေတော့သည်။ ထို့နောက် သွေးစုပ် ဓားရိုင်း သည် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း စတင် လှုပ်ရှားတော့၏။
ရိုးရှင်းသော အတွေးတစ်ခုတည်းဖြင့်...
သွေးစုပ် ဓားရိုင်းသည် လော့ထျန်၏ ညာလက်တွင် ပေါ်လာ၏။ ဓားရှည်သည် မြေပြင်ကို ထိနေပြီး သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။
၎င်းသည် အလွန်အားကောင်းပြီး အလွန်ထူထဲသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ဖြစ်ပေသည်။
ဓားမှ ထွက်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် နှင့် လော့ထျန်၏ သတိပင်လယ်ထဲက ပဲ့တင်ထပ်မှုသည် ချန်ထျန်းယောင်၏ ဖိနှိပ်သော ဖိအားကို ခုခံရန် လုံလောက်ပေသည်။
သွေးစုပ် ဓားရိုင်း ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိုး တိမ်ဂိုဏ်းမှ လူတိုင်းနီးပါး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်လာခဲ့၏။
“ဒီဓားက ဘယ်လောက်တောင် ကြမ်းတမ်းလိုက်လဲ။”
“သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က အရမ်းအားကောင်းတယ်။ ဒီဓားဟာ ငရဲပြည်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကနေ မွေးဖွားလာသလိုပဲ။”
“အဆင့်ကလည်း အလွန်မြင့်တယ်။ ဓားက တကယ့်ကို ခန့်ညားလှတယ်။”
လျူချန်ဖုန်းနှင့် ဟယ်ချန်ခေါင်တို့၏ မျက်ဝန်းသူငယ်အိမ်များသည် အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လော့ထျန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မိမိတို့ဘာသာ ပြောနေကြ၏။ “ဒီကောင်လေးမှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဓားမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ဟဲဟဲ…”
သူတို့၏ နှလုံးသားထဲက လောဘသည် ပို၍ ပို၍ အားကောင်းလာတော့၏။
မရည်ရွယ်ဘဲပင် ထိုနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လောဘ၏ အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည့် အေးစက်သော အပြုံးကို ဖော်ပြလိုက်ကြ၏။
ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် လော့ထျန်ကို တစ်ကိုယ်လုံး မြိုချပစ်ဦးမည် ဖြစ်သည်။
ချန်ထျန်းယောင်သည် အမှန်ပင် အန္တရာယ်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။
သို့သော်လည်း...
သူထုတ်လွှတ်နေသော အန္တရာယ်သည် လျူချန်ဖုန်း သို့မဟုတ် ဟယ်ချန်ခေါင် တို့၏ ၀.၀၀၁ ရာခိုင်နှုန်းမျှပင် မရှိချေ။
အန္တရာယ်သည် နေရာတိုင်း၌ ရှိပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် သည် ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖုံးကွယ်နေသည်တကား။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲကို သိချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဇာတ်ကောင်တွေထဲတစ်ယောက်ယောက်အကြောင်း ပိုသိချင်တာများ ရှိပါသလား။