မရီးက တန်ခိုးကြီးလိုက်တာ

မည်သည့် ကြီးမားသည့် မျိုးနွယ်စု သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းတွင်မဆို ၎င်းတို့၏ ထူးခြားသော တံဆိပ်ပြားများ ရှိကြသည်။

ထိုတံဆိပ်ပြားသည် သူတို့ အဆင့်အတန်း၏ သင်္ကေတ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်း ပတ်လည်ကို အုပ်စိုးနေသော မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသည် ၎င်းတို့ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသည့် တံဆိပ်ပြားကို ဖန်တီးရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီပေ။

အကြောင်းမူကာ သူတို့၏ အဆင့်သည် မမြင့်မားသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့တစေ မိုးတိမ်ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းသည် ထိုထူးခြားသော တံဆိပ်ပြားအားလုံးကို သိရှိကြသည်။

ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်း၏ တံဆိပ်ပြားသည် ထိုအထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် အလွန်အားကောင်းသည်၊ အလွန်အမင်း အားကောင်းလွန်းသဖြင့် ထိုတံဆိပ်ပြားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဂိုဏ်းသားများ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကာ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြပေ။

လီရွှယ်အာ၏ လက်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားသည် အလွန်တောက်ပနေပေသည်။

တံဆိပ်ပြားသည် ခရမ်းရောင် လိပ်ပြာနှင့် ဆင်တူကာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ပါဝင်သော ရွှေရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ ဤအကြောင်းကြောင့် မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသားအားလုံး ချက်ချင်း ရှေ့တိုးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး လီရွှယ်အာကို ရုက်ဆိုးသောမျက်နှာများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်ချေ။

“ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်း…”

“ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြား”

“ဒီလို အညံ့စားနေရာမျိုးမှာ ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းက လူတွေ ဘာကြောင့် ပေါ်လာရတာလဲ”

“ဒီမှာ ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းပိုင် သိုင်းကွင်းတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့ကို ငါတို့ တစ်ခါမှ မထိဖူးဘူး၊ ဒါဆို ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဝင်ပါလာတာလဲ”

မိုးတိမ်ဂိုဏ်းမှ လူတိုင်းသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သတိထား၍ တီးတိုး ဆွေးနွေးနေကြပေသည်။ သူတို့သည် အသံကို မကျယ်ဝံ့ဘဲ တိုးတိုးလေးသာ ပြောဆိုနေကြ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်း၏ ခွန်အားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသည် မဖြစ်စလောက်သာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လော့မျိုးနွယ်စုမှ လူများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြ၏။

လီရွှယ်အာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကျောပြင်သည် အလွန်ကြီးမားပြီး အားကိုးရမည့် ပုံပေါ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဖုန်းလေသည် အူတူတူ ပြုံးလိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်။“မရီးက အရမ်း တန်ခိုးကြီးတာပဲ”

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လော့မျိုးနွယ်စုမှ လူငယ်များစွာကလည်း “မရီးက အရမ်း

တန်ခိုးကြီးတာပဲ”

လီရွှယ်အာသည် အောင့်အီးထိန်းချုပ်သော်လည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမ၏ ရင်ထဲမှ ချိုမြိန်မှုများ စိမ့်ထွက်လာသည်ချေ။

လူတိုင်းက မရီးဟု နှုတ်ဆက်ကြသည့်အတွက် သူမ၏ နှလုံးသားသည် ထိုနေရာကို တိတ်တဆိတ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

အရင်တုန်းက ထိုစကားလုံးများကို ကြားရသောအခါ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း အမြဲတမ်း စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်လေ့ ရှိ၏။ ယခုမူ သူမသည် စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ ပျော်ရွှင်သည့် အသွင်အပြင်ကို အမှန်တကယ် ဖော်ပြလိုက်သည်ချေ။

လီရွှယ်အာသည် သူမ၏ ပုံမှန်အသွင်အပြင်ကို ပြန်လည်ရရှိလိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာသော ဘုန်းတန်ခိုး အရှိန်အဝါကို သယ်ဆောင်ထား၏။ သူမသည် လျူချန်ဖုန်းနှင့် ဟဲချန်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်– “အခု ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့ကနေ ထွက်သွားလိုက်တော့”

သူမ၏ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော လေသံသည် မယိမ်းယိုင်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ဆောင်နေသည်ချေ။

၎င်းသည် ခွန်အားကြီးသော အဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ ဖြစ်၏။

လျူချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီရွှယ်အာ၏ တောက်ပနေသော ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်း၏ တံဆိပ်ပြားကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ “ဒီအမျိုးသမီးဟာ ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းမှာ ဘယ်လို အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိနေတာလဲ”

“ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းက လူတွေ ဘာလို့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ပေါ်လာရတာလဲ”

ဟဲချန်ကောင်းသည် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထား၏။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် လော့ထျန် လဲလျောင်းနေသည့်နေရာဆီသို့ မသိမသာ ရောက်သွားပြီး သူ၏ အတွင်းမှ လောဘသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ချေ။

လီရွှယ်အာ၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပင် မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသားများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ တုန်လှုပ်လာကြ၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများအားလုံးသည် ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးထံသို့ လမ်းညွှန်ချက်များအတွက် လှည့်သွားကြသည်ပေ။

လျူချန်ဖုန်းသည် ရိုသေသော မျက်နှာထားဖြင့် “သခင်မလေး၊ လော့မျိုးနွယ်စုက ကျွန်တော်တို့ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းက လူတွေကို သတ်

လိုက်ပါတယ်…”

လီရွှယ်အာသည် သူ အဆုံးသတ်သည်အထိ မစောင့်တော့ဘဲ အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အော်လိုက်သည်– “မင်းတို့ အသေခံချင်လို့လား”

ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှု မရှိဘဲ

သူမသည် သူတို့ ဂိုဏ်းကို အမြစ်ဖြတ် သုတ်သင်ခံချင်သလားဟု တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်ပေ

၎င်းသည် မည်မျှ အံ့မခန်းသော အဆင့်အတန်း ဖြစ်သနည်း

မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသားများ ကြောက်လန့်ရုံသာမက လော့မျိုးနွယ်စုပင်လျှင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြ၏။ သူတို့သည် ဤ အသက်ရှူရပ်လောက်အောင် လှပသည့် မရီးသည် သူတို့ရှေ့တွင် အမြဲတမ်း ရယ်မောနေသူ၊ သူတို့ရှေ့တွင် အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသူဖြစ်သော်လည်း မိုးတိမ်ဂိုဏ်းဟု လူသိများသော ကြီးမားသည့် အဖွဲ့အစည်းကို ရင်ဆိုင်ဝံ့ပြီး သူတို့ ဂိုဏ်းကို အမြစ်ဖြတ် သုတ်သင်ခံချင်သလားဟု မေးဝံ့သူ ဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်ချေ။

အရမ်းကို အံ့မခန်းပဲ

ဤအံ့မခန်းအဆင့်သည် လုံးဝကို ရှုပ်ထွေးနေပြီ ဖြစ်၏

အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်

လော့မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ သွေးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဆူပွက်လာသည်ချေ။

လူတိုင်းက တစ်ဖန် “မရီးက အရမ်း တန်ခိုးကြီးတာပဲ” အော်လိုက်ကြသည်ပေ။

ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်း၏ ရှေ့တွင် မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းကို အမြစ်ဖြတ် သုတ်သင်ခြင်းသည် သူတို့အတွက် အလွန် ရိုးရှင်းသည့် ကိစ္စဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီရွှယ်အာ၏ စကားသည် အပေါ်ယံတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူမသည် အတွင်းစိတ်တွင် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်ချေ။

လန်ဟန်ရွှမ်း ကတိဖျက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမ ဒေါသထွက်နေသည်

မိုးတိမ်ဂိုဏ်း၏ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ မာနကြီးမှုကြောင့် သူမ ဒေါသထွက်နေသည်

သူမ ချစ်ရသူ သတိမေ့နေသောကြောင့် သူမ ဒေါသထွက်နေသည်

ဒေါသ၏ မီးတောက်များသည် အရင်ကတည်းက ကိစ္စများစွာကြောင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တောက်လောင်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ဤလောကတွင် လှပသောအရာများစွာ ရှိသေးသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဒေါသကို စိတ်ထဲထားပြီး ကောင်းသောအရာများကို မဖျက်ဆီးသင့်ဟု တွေးခဲ့သည်ချေ။

ယခုမူ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေပြီး ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ပေ။

လော့ထျန် အသက်ရှင်မည် မရှင်မည်ကို သူမ မသိပေ။ အကယ်၍ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပါက မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ဘုရားများ ပေါ်လာစေကာမူ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းကို အမှန်တကယ် အမြစ်ဖြတ် သုတ်သင်ခြင်းမှ သူမအား တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ

သူ့စကားကို ဖြတ်တောက်ခံရပြီး လီရွှယ်အာထံမှ ထိုသို့သော အလွန်အမင်း အနိုင်ကျင့်သော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူချန်ဖုန်းသည် အလွန် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွား၏။

မိုးတိမ်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းလူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားများသည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်နိုင်လောက်အောင် ရှိနေ၏။ မည်သူကများ သူ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်ဝံ့သနည်း။ မည်သူကများ သူ့ကို ထိုသို့သော အာဏာရှင်ဆန်သည့် စကားများကို ပြောဝံ့သနည်း။

ထိုကဲ့သို့သော အခိုက်အတန့်တွင်…

လျူချန်ဖုန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ခဏတာ လင်းလက်သွား၏။ ထို့နောက် သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်– “မင်း နည်းနည်းတော့ လွန်သွားပြီး မဟုတ်လား”

ဟဲချန်ကောင်း ထွက်လာပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်– “မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ငါတို့ရှေ့မှာ အမှိုက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်း သေသွားခဲ့ရင်…”

“မြို့ထဲက လူတိုင်း သေသွားခဲ့ရင်…”

“ငါတို့ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းက လုပ်ခဲ့တာကို ဘယ်သူ သိမှာလဲ”

“မင်း ဘာကောင်းလဲဆိုတာ သိရင် ဝေးဝေးကို ထွက်သွားလိုက်၊ မဟုတ်ရင်တော့… ဟဲဟဲ…”

ဟဲချန်ကောင်းသည် ရုပ်ဆိုးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လျူချန်ဖုန်းကလည်း အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်ချေ။

ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိသော မှော်ရတနာကို သူတို့သည် လွယ်လွယ်နှင့် လက်လွှတ်မပေးနိုင်ကြပေ။

ဤအကြောင်းကြောင့် သူတို့သည် အရာအားလုံးကို စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။ မြို့တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်သရွေ့ မည်သူကမျှ သူတို့ကို သံသယဝင်မည် မဟုတ်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ထားကြသည်ချေ။

ဝိညာဉ်အဆင့် အကာအကွယ်ရတနာ တစ်ခု ပါဝင်နေ၏

ထို့ပြင် အထူးအားကောင်းသည့် ဓားရိုင်း တစ်ချောင်းလည်း ရှိနေသည်

သူတို့ ရရှိလိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ ခွန်အားသည် အဆင့်များစွာ တိုးတက်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။ မည်သူမဆို သူတို့၏ နှလုံးသားများ လှုပ်ရှားသွားကြမည်ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမူကား သူတို့၏ ခွန်အားသည် လုံးဝ အဆင့်အတန်းအသစ် တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်

လောဘ– လူများကို မှန်ကန်စွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးစေနိုင်သည့် အရာတစ်ခုပေ။

၎င်းသည် လူတစ်ဦးကို အရူးအမူး ဖြစ်စေနိုင်၏။

၎င်းသည် လူတစ်ဦး၏ သတ်လိုသော ဆန္ဒကို ကောင်းကင်သို့ မြှင့်တက်စေနိုင်သည်မှာ သေချာသည်…

ဤအချိန်တွင်…

လီရွှယ်အာသည် အလွန် အန္တရာယ်ရှိသော အနေအထားတွင် ရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေပြီး ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်းတို့ ငါ့ကိုပါ သတ်ချင်တာလား” မေးလိုက်သည်။

လျူချန်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းများစွာ လှမ်းလိုက်၏။

ဤခြေလှမ်းများစွာသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် အရေးကြီးပေသည်။

အကြောင်းမူကား၊ ဤခြေလှမ်းများသည် လီရွှယ်အာကို ချက်ချင်း သတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးပင် ဖြစ်သောကြောင့်ပေ။ လီရွှယ်အာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားမည်ကို လျူချန်ဖုန်းက ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သူသည် ခြေလှမ်းများစွာ ပို၍ ချဉ်းကပ်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် လီရွှယ်အာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် မှိန်ဖျော့သော မကောင်းဆိုးရွား အပြုံးကို ဖန်တီးနေသည်ချေ။ “ငါတို့ ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းကို ထိခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါတို့ကို တားဆီးဖို့ ရင်တော့… ဟဲဟဲ…”

“မင်း အရမ်း လှတယ်…”

“မင်းကို မြင်တဲ့ ယောက်ျားတိုင်း မင်းကို စွဲလန်းသွားမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ငါ၊ ငါ့နောက်က မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသားတွေ ပါဝင်တယ်။ မင်းကို ငါတို့ ဖမ်းမိခဲ့ရင်တော့… ဟဲဟဲ…”

လျူချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် မကောင်းဆိုးရွား ဖောက်ပြန်သော အပြုံး ရှိနေ၏။ သူ၏ နောက်က မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသားများသည် တစ်စက္ကန့်မျှ အံ့သြသွားကြပြီးနောက် သူတို့လည်း ဖောက်ပြန်သော အပြုံးများကို စတင် ဖော်ပြလာကြသည်ချေ။

“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ”

အေးစက်သော အသံတစ်ခုက အော်လိုက်၏။

လန်ဟန်ရွှမ်းသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် လီရွှယ်အာ၏ နောက်တွင် ဆင်းသက်လာ၏။ ထို့နောက် သူမသည် အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်ကာ “မင်းတို့ သေလမ်းကို ရှာနေတာလား” မေးလိုက်သည်ချေ။

နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ၆ရှိသော ခိုက်ခိုက်တုန်လောက်သည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ပေ။

လန်ဟန်ရွှမ်း ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ရေခဲတောင်တစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ချက်ချင်း ပတ်ဝန်းကျင်၏ အပူချိန်ကို လျော့ကျသွားစေသည်ချေ။

လီရွှယ်အာသည် သူမကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ပေ။

လျူချန်ဖုန်းနှင့် ဟဲချန်ကောင်းတို့သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ထို့နောက် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်ကြသည်– “ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းက လူတွေက အရမ်းကို မာနကြီးတာပဲ။ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ၆မျှသာ ရှိတဲ့သူက ငါတို့ရှေ့မှာ ရိုင်းစိုင်းရဲတယ်ပေါ့”

“ငါတို့က သေလမ်းကို ရှာနေတာလား”

“မင်းတို့ကပဲ သေလမ်းကို ရှာနေတာလို့ ငါ ထင်တယ်”

သူ၏ အသံ တိတ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်…

လေနှင့် တိမ်များ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။

ဟဲချန်ကောင်းနှင့် လျူချန်ဖုန်းနှစ်ဦးစလုံး၏ ပုံရိပ်များသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ချေ။ မြစ်များနှင့် ပင်လယ်များကို မှောက်လှန်ပစ်နိုင်သော စွမ်းအားသည် အရပ်ရပ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ပေ။

သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လီရွှယ်အာနှင့် လန်ဟန်ရွှမ်း နှစ်ဦးစလုံးကို ဝန်းရံသွားသည်

သို့သော်လည်း လီရွှယ်အာသည် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ အလွန် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။