မင်းတို့ကောင်တွေ ငါ့….ကိုထိလို့ပဲ
Vol. 9 Ch. 114
လျူခေါင်းဆောင်နှင့် ဟဲခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးစလုံးထံမှ သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်လျှံနေ၏။
ဝိညာဉ်အဆင့် မှော်ရတနာ တစ်ခုအတွက်သာလျှင် သူတို့သည် အရာအားလုံးကို စွန့်စားရန် ဆန္ဒရှိနေကြသည်ချေ။
သူတို့သည် သူတို့၏ ခြေရာများကို သန့်ရှင်းစွာ ဖုံးအုပ်ထားနိုင်သရွေ့ ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းပင်လျှင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများမှ မည်သည့် သဲလွန်စကိုမျှ ရှာဖွေနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ လုပ်ရပ်ကို စတင်ခဲ့ကြ၏။
သူတို့၏ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သော စွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ သူတို့ စီစဉ်နေသည့်အရာမှာ အမြန်သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်ပေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း…
လန်ဟန်ရွှမ်း၏ အကြည့်များ နစ်မြုပ်သွားပြီး သူမ၏ အေးစက်သော ချမ်းတုန်မှုသည် ပို၍ပင် လွင့်ပျံ့သွား၏။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဓားတစ်ချောင်းကို တစ်နေရာမှ ထုတ်ယူပြီး လီရွှယ်အာ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်သည်ချေ။
“ဘန်း”
“ဘုန်း”
မီးပွားများ လေထဲတွင် လင်းလက်နေသည်ကို မြင်ရ၏။ မည်သူက မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို မည်သူမျှ ပြောပြနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ပုံရိပ်များ မကြာခဏ ထပ်တလဲလဲ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်ချေ။ သူတို့သည် အကြိမ်ကြိမ် ခုန်ထွက်သွားပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် တိုက်မိကြကာ ကြည့်ရှုသူများအတွက် အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးနေကြသည်ပေ။
“ဘန်း…”
ရုတ်တရက်…
မှောင်မည်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ စတင် ပြုတ်ကျလာ၏။
ထိုပုံရိပ်သည် ဖြောင့်တန်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး လီရွှယ်အာ၏ ဘေးနားရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဗုံးခနဲ မြည်အောင် ကျရောက်သွားသည်ချေ။ ကြီးမားသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသောကြောင့် မည်သူလဲကျသွားသည်ကို လူများ မမြင်နိုင်တော့ပေ။
ကျန်ရှိသော ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာများနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးအနည်းငယ်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ ဆင်းသက်လာကြသည်ချေ။
ဖုန်မှုန့်များ စတင်ငြိမ်သက်လာသောအခါ…
လန်ဟန်ရွှမ်း၏ မျက်နှာသည် အလွန် ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ မတည်ငြိမ်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ဘေးရှိ လီရွှယ်အာကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း လီရွှယ်အာ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်ချေ။
လီရွှယ်အာသည် လန်ဟန်ရွှမ်းကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ပေ
ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍…
လန်ဟန်ရွှမ်းသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ “ငါ သူမကို ငါ့ညီမငယ်လေးလို အမြဲတမ်း ဆက်ဆံခဲ့တာ။ အခု ငါ ဒဏ်ရာရနေတာတောင် သူမက ငါ့ကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘူး။ ငါ တကယ်ပဲ မှားခဲ့တာလား”
“ငါ မှားခဲ့တာလား”
“ငါ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးဟာ သူမအတွက်ပဲ ဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်တာလား”
“လော့ထျန်ဟာ သူမနဲ့ မသင့်တော်ဘူး၊ သူမကို ဆိုးကျိုးတွေပဲ သက်ရောက်စေလိမ့်မယ်။ သူဟာ သူမအတွက် အနာဂတ်မှာ ဝန်ထုပ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဘာလို့… ဘာလို့ သူမ ငါ့ကို နားမလည်နိုင်ရတာလဲ”
လန်ဟန်ရွှမ်းသည် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ
သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအရလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့၏။ သူမအတွက် နက်နဲ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ၆ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် နက်နဲ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ၈ ရှိသော နှစ်ဦးကို ကောင်းစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ခြင်းသည် သူမ၏ ထူးချွန်သော တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ပြသနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။
ထို လျူနှင့် ဟေ နှစ်ဦးသာလျှင် အသေးစား ဒဏ်ရာများသာ ရရှိခဲ့ကြ၏။
ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပါက လန်ဟန်ရွှမ်း၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားခဲ့ရ၏။ ဤအရာက သူတို့၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စေပြီး ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းမှ လူများသည် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်စေသည်ချေ။
လျူချန်ဖုန်းသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော လီရွှယ်အာကို သတိပြုမိပြီး စတင်ပြုံးလိုက်၏။ “မင်း ငါတို့ကို ဆက်ပြီး တားဆီးနေဦးမှာလား”
လီရွှယ်အာ၏ အသံသည် ရေခဲကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အရင်ကထက် ပို၍ ခိုင်မာသည်– “ဟုတ်တယ်”
လျူချန်ဖုန်းက ၎င်းသည် အလွန် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လိုက်၏။ “နက်နဲ နတ်ဝိညာဉ်
အဆင့် ၆ကတောင် ငါတို့ကို မတားနိုင်ဘူး၊ ဒါဆို မင်းက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းရဲ့ အလှကို ငါ တန်ဖိုးထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို မသတ်သေးတာ။ ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသားတွေနဲ့ ငါ့အတွက်လည်း လုပ်နေတာပါ။ မင်းလို ချိုမြိန်လှပတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသေးဘူး၊ ဟားဟားဟား…”
လီရွှယ်အာ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မပြောင်းလဲဘဲ “မင်းတို့ ငါ့ ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းက လူတစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ ငါ ဒီလူကို နည်းနည်း မုန်းနေတာမို့ မင်းတို့ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာကို အပြစ်မတင်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် လျော်ကြေး မတောင်းတော့ဘူး။ သူမ ခံထိုက်တဲ့ အပြစ်ပေးမှုအဖြစ် ငါတို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။ ငါ မင်းတို့ကို နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်– မင်းတို့ လူအားလုံးကို ခေါ်ပြီး မိုးတိမ်ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားလိုက်၊ ပြီးတော့ ဒီမြို့ထဲကို နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းမှ မဝင်တော့နဲ့” ပြောလိုက်သည်ချေ။
သူမ၏ လေသံသည် အလွန် ရန်လို၏။
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါသည် သူတို့အပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။
၎င်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး အာဏာရှင်ဆန်နေဆဲဖြစ်ကာ လျူနှင့် ဟေ ခေါင်းဆောင်များ၊ သို့မဟုတ် မိုးတိမ်ဂိုဏ်းကို သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လုံးဝ မထားရှိပေ။
ဤအရာက လျူချန်ဖုန်းနှင့် ဟဲချန်ကောင်းတို့ကို ဒေါသထွက်စေသည်ချေ။
ဟဲချန်ကောင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်– “အစ်ကိုလျူ၊ သူမနဲ့ စကားတွေ များနေတာ တော်သင့်ပြီ။ မင်း သူမကို သဘောကျရင် ဖမ်းပြီး ခေါ်သွားလိုက်။ ဒီက ကျန်တဲ့ ကိစ္စအားလုံးကို ငါ ကိုင်တွယ်မယ်”
လျူချန်ဖုန်းသည် မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒီ အလှလေးကတော့ ငါ့ဟာ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးဆီက ကောင်းတဲ့အရာတွေကိုတော့ ငါတို့ တစ်ယောက်တစ်လှည့် ယူတာ အကောင်းဆုံးပဲ”
သူတို့နှစ်ဦးသည် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိသွားသည့်အလား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် စတင် ရယ်မောကြသည်ပေ။
သူတို့ ရယ်မောနေသည့် အချိန်တွင်…
လီရွှယ်အာက မပျော်မရွှင်ဖြင့် “မင်းတို့ နှစ်ယောက်က မင်းတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ပြီးသွားပြီနဲ့ တူတယ်”
“ကောင်းပြီလေ”
“ဒါဆို မင်းတို့ရဲ့ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသားတွေ၊ မြို့တံခါးကို စောင့်နေတဲ့သူတွေ အပါအဝင် အားလုံး သေရတော့မယ်”
သူမ၏ အရှိန်အဝါကို မည်သူမျှ မယိမ်းယိုင်စေနိုင်ပေ
လျူချန်ဖုန်းသည် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး “ချစ်စရာလေး၊ ငါတို့ကို အလွယ်တကူ ကြောက်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ငါ ဒီ အမှိုက်ပုံတွေကို ဖယ်ရှားပြီးသွားရင် မင်းကို နူးညံ့တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ စတင်ပေးတော့မှာပါ၊ ဟားဟားဟား…”
သူ၏ ရယ်မောသံ မပျောက်ကွယ်မီ…
ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် ၎င်းသည် ဓား၏ စွမ်းအင် ဖြစ်သည်
စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြမရနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အလွန် ထက်မြက်သော ဓား၏ စွမ်းအင် ၎င်းသည် မကုန်ခန်းနိုင်သော စွမ်းအားပမာဏကို သယ်ဆောင်ထားသည့် လျှပ်စီးလက်ခြင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်
တိတ်ဆိတ်ခြင်း ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့…
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်…
လျူချန်ဖုန်း၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် သေးငယ်သော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သွေးအချို့ စိမ့်ထွက်လာသည်ချေ။ သူသည် စိုစွတ်မှုကို ထိလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ကြည့်လိုက်၏။
ရုတ်တရက်၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို ဖိထားလိုက်သည်ချေ။
သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ သွေးများ စတင် ပန်းထွက်လာသော်လည်း လျူချန်ဖုန်းသည် သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆက်လက် ဖိထားဆဲ ဖြစ်၏။
ထို့နောက် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်ချေ။ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အတွင်းတွင် လျူချန်ဖုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သူ၏ သွေးများဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် အလွန် ဖြူဖျော့နေသည်ချေ။
နောက်ဆုံးတွင်…
သူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် ဘေးသို့ အားအင်မရှိဘဲ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်ပေ။
ဦးခေါင်းမပါသော သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် စက္ကန့်ဝက်ကြာအောင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီးမှ လဲကျသွားသည်ချေ။
၎င်းသည် ဓားချက် တစ်ချက်တည်းသာ ဖြစ်၏
နက်နဲ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ၈ ရှိသော လျူချန်ဖုန်းသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဤမြင်ကွင်းသည် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမူကား သူ မည်သို့ သေဆုံးသွားသည်ကို သို့မဟုတ် ဓားချက်ကို မည်သူက စတင်လိုက်သည်ကို သူ မသိခဲ့သောကြောင့်ပေ
သို့သော်လည်း သူ့အတွက် ဤအိပ်မက်သည် သူ၏ သေဆုံးခြင်းကို ပြသသော အိပ်မက် ဖြစ်ပေသည်
လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရန် သူတို့၏ ခေါင်းများကို မော့လိုက်ကြ၏။ မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသားများ၏ မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့လာပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ စတင် တုန်ခါကာ သူတို့၏ ခြေထောက်များသည် ပျော့ခွေလာသည်ချေ။
ဟဲချန်ကောင်း၏ ကျောနောက်တွင် ချွေးအေးများ စီးကျလာ၏။ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံများဖြင့် စတင် ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း မည်သို့ပင် ကြိုးစားသော်လည်း အခြားသူ၏ အရှိန်အဝါကို မတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။
လျူချန်ဖုန်း၏ သေဆုံးခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၏
သို့သော်လည်း လီရွှယ်အာသည် ဤအရာကို အသုံးပြုနေကျ ပုံစံဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေ၏။ ထို့နောက် သူမသည် ညင်သာစွာ “သူတို့အားလုံးကို သတ်လိုက်၊ တစ်ယောက်မှ မချန်ထားနဲ့”
အလွန် ပေါ့ပေါ့ဆဆ…
အလွန် အေးခဲသော ကြီးမားသည့် ဒေါသတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။
လီရွှယ်အာသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
သူမသည် အတိတ်က လူမရေမတွက်နိုင်အောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော မိစ္ဆာမတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလွန် အထင်ကြီးစရာကောင်း၏။ သို့သော်လည်း ဖုန်းလေသည် ရူးသွပ်စွာ ပြုံးရယ်နေသည်ချေ။
ပစ္စုပ္ပန်ရှိ လူတိုင်းအနက် သူသာလျှင် ထိုမျှ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနိုင်သည်ချေ။ ထို့နောက် သူက “မရီးက အရမ်းမိုက်တာပဲ၊ မရီးက အရမ်း တန်ခိုးကြီးတာပဲ၊ ဟားဟားဟား…” စတင် အော်ဟစ်လိုက်သည်ပေ။
ကျန်ရှိသော လော့မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် လီရွှယ်အာ၏ ကျောပြင်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်ကာ သူတို့၏ ပါးစပ်များ အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်ချေ။
လီရွှယ်အာ၏ အသံ တိတ်သွားသည်နှင့်…
ဟဲချန်ကောင်းသည် ချက်ချင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ “ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီ ခွေးအသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော် မရဲတော့ပါဘူး ကျွန်တော် ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းသားတွေကို ချက်ချင်း ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့ကနေ ထွက်သွားခိုင်းပြီး နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းမှ ဒီကို ဘယ်တော့မှ မဝင်တော့ပါဘူး လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးဟာ စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့် အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာပေးပါ”
“ဒါတွေအားလုံးဟာ လျူချန်ဖုန်းရဲ့ အမှားတွေပါ၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး”
တစ်ခဏအတွင်း…
မိုးတိမ်ဂိုဏ်းသားများအားလုံး ဒူးထောက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်ကြသည်ချေ။ မိုးတိမ်ဂိုဏ်း၏ နှစ်ထောင်ချီ သမိုင်းတွင် ယနေ့ကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။
၎င်းသည် မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်း ပတ်လည်ရှိ အုပ်စိုးသူတစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်ပုံစံ ဖြစ်ပါသလား။
လီရွှယ်အာ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ခရမ်းရောင်အဖွဲ့အစည်းသည် ရိုးရှင်းစွာ အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းသည်ဟုသာ ပြောနိုင်သည်ချေ။
လောဘသည် သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး ယခုမှသာ သူတို့ နိုးထလာကြသလား။
လီရွှယ်အာ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မပြောင်းလဲသော်လည်း သူမ၏ အသံသည် ပို၍ အေးစက်လာပြီး “ငါ ပြောတာကို မင်းတို့ မကြားဘူးလား”
“သူတို့အားလုံးကို သတ်လိုက်”
သူမ၏ အသံ တိတ်သွားသည်နှင့်…
ဟဲချန်ကောင်း၏ မျက်နှာအသားအရေ မည်းမှောင်သွား၏။ လီရွှယ်အာသည် သူ့နှင့် မီတာ အနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသောကြောင့် သူ ဖမ်းလိုက်သည်နှင့် မည်သူကမျှ သူ့ကို ထိရဲမည်မဟုတ်တော့ပေ။
သူသည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ရွှီးကနဲ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရှေ့သို့ ခုန်တက်သွားပြီ ဖြစ်၏။
ဓားသည် လီရွှယ်အာ၏ မျက်လုံးများနှင့် စင်တီမီတာ အနည်းငယ်အကွာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်ချေ။ ဟဲချန်ကောင်း၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသော ပါးလွှာသော ဒေါင်လိုက်မျဉ်းတစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ပေ။
သူသည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့သည်
ချက်ချင်း သေဆုံးသွားခြင်း
လီရွှယ်အာ၏ မျက်ခုံးများသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွန့်သွားပြီး “မင်း ဘာကြောင့် သေသွားတာလဲဆိုတာ သိလား” မှိန်ဖျော့စွာ ပြောလိုက်သည်ချေ။
ဤစကားလုံးများကြောင့် လန်ဟန်ရွှမ်း တုန်လှုပ်သွား၏။
သတိမေ့နေသော လော့ထျန်သည် ပွင့်နေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးနေသည်…