အခန်း (၈၈+၈၉+၉၀)

အပိုင်း (၈၈)

ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ခမ်းနားထည်ဝါလှတဲ့ စစ်တပ်ကြီးက ရှန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤခမ်းနားသော စစ်တပ်ကြီးက အန်း၊ ဖန်၊ နှင့် မဟာယွဲ့ နိုင်ငံများမှ စစ်သည်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ မဟာယွဲ့ နိုင်ငံ၏ တပ်ဖွဲ့များမှာ အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည်။

မဟာယွဲ့ နိုင်ငံသည် စတုရန်းမိုင် ၁ သန်း ကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေနှင့် ၁၀ သန်း ကျော်သော လူဦးရေရှိသည့် မဟာအဆင့် နိုင်ငံဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ စစ်အင်အားမှာ ၁ သန်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ ၎င်း၏ နိုင်ငံတော်အင်အားသည် အန်းနှင့် ဖန် တို့၏ စုစုပေါင်းအင်အားထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

ဤလောကတွင် အင်အားကြီးသူသာ လေးစားခံရပြီး၊ နိုင်ငံများအတွက်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤခမ်းနားလှသည့် စစ်တပ်ကြီးသည် မဟာယွဲ့ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သဘာဝအတိုင်း ယူထားသည်။

စစ်တပ်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် သံချပ်ကာဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော စစ်သူကြီးသုံးဦးရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် တပ်ဖွဲ့သုံးခု၏ အဓိက စစ်သူကြီးများဖြစ်ကြပြီး၊ တစ်ဦးစီသည် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြင်းများပေါ်တွင် စီးနင်းလျက် မြို့တော်အား အဝေးမှ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရှန်နိုင်ငံ မြို့တော်ကို ရောက်ပြီ။ ဒီလောက် လွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"လွယ်တာပေါ့။ ရှန်နိုင်ငံမှာ စစ်သားတွေက သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ သူတို့ အပြည့်အဝကို လက်လျှော့လိုက်ကြပြီထင်တယ်"

"မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်တာနဲ့ ရှန်နိုင်ငံက ငါတို့အပိုင် ဖြစ်သွားပြီ။ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုတွေနဲ့ မှူးမတ်ဘွဲ့တွေဟာ ငါတို့ရဲ့ လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ"

စစ်သူကြီးသုံးဦးစလုံးသည် တောက်ပလာမည့် အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများက မျက်နှာတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အန်နိုင်ငံမှ စစ်သူကြီးက မဟာယွဲ့နိုင်ငံမှ စစ်သူကြီးအား အရိုအသေ ပေးလျက်- "ဒီတိုက်ပွဲက မကြာခင် ပြီးဆုံးတော့မှာပါ။ ကျွန်တော်မျိုး အနေနဲ့ စစ်သူကြီးကျောက်ကို တောင်းဆိုပါရစေ၊ စစ်သူကြီး ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ အန်းနိုင်ငံအတွက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လေး ပြောဆိုပေးပါခင်ဗျာ။ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုသူက ငွေစက္ကူထုပ် တစ်ထပ်ကို လျင်မြန်စွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မဟာယွဲ့နိုင်ငံမှ စစ်သူကြီးကျောက်သည် ၎င်းသည် ငွေတေး ၅၀၀၀၀ တိတိဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရာ၊ တစ်ဖက်လူမှာ ရက်ရောသူ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ဖန်နိုင်ငံမှ စစ်သူကြီးလည်း မဟာယွဲ့နိုင်ငံမှ စစ်သူကြီးကျောက်အား လက်အုပ်ချီကာ "ကျွန်တော်တို့ကလည်း စစ်သူကြီးကျောက်ကို ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းနိုင်ငံအတွက် ပြောဆိုပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလက်ဆောင်လေးကို လက်ခံပေးပါ။ ကိစ္စပြီးမြောက်သွားရင် ပိုမိုများပြားတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ရှိပါသေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားများနှင့်အတူ သူသည် ပစ္စည်းတစ်ခုကိုလည်း စစ်သူကြီးကျောက်၏ လက်ထဲသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

စစ်သူကြီးကျောက်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် စိမ်းလန်းစိုပြေပြီး ညဘက်တွင် အလင်းရောင် မှိန်ပျပျ ထွက်နေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရပြီး တန်ဖိုးကြီးမားလှကြောင်း သိလိုက်သည်။

နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံသည် သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရှိထားသည်- ရှန်နိုင်ငံကို တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ရန် စစ်သည်များ စေလွှတ်မည်ဖြစ်ပြီး။ အောင်ပွဲခံပြီးနောက်တွင် မဟာယွဲ့နိုင်ငံက အဓိက အကျိုးအမြတ်ကို ယူမည်။ သို့သော် မဟာယွဲ့က မဟာရှနိုင်ငံအား ခုခံရာတွင် ၎င်းတို့ကို ကူညီရမည်ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် မဟာယွဲ့ နိုင်ငံကို ၎င်းတို့၏ အစ်ကိုကြီးအဖြစ် အသိအမှတ် ပြုထားကြသည်။ မဟာရှ နိုင်ငံကသာ ၎င်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်မည်ဆိုလျှင် မဟာယွဲ့နိုင်ငံက ၎င်းတို့၏ အစ်ကိုကြီးအနေဖြင့် ညီငယ်နှစ်ဦးအတွက် ရှေ့ထွက်ပေးရမည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် အကူအညီပေးရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဤနေရာတွင် စစ်သူကြီးကျောက်အား လာဘ်ထိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်သူကြီးကျောက်က လက်ဆောင်နှစ်ခုလုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး- "စစ်သူကြီးတို့၊ ခင်ဗျားတို့က အရမ်းကို ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေကို ကျွန်တော်လည်း တွေ့နေရတာပဲလေ၊ သေချာပေါက် အမှန်အတိုင်း အစီရင်ခံလိုက်ပါ့မယ်။ ခင်ဗျားတို့ စိတ်မပျက်စေရ ပါဘူး" ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။

ဖန်နှင့် အန်း နိုင်ငံမှ စစ်သူကြီးများက အလွန် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး- "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စစ်သူကြီးကျောက်"

၍သို့ဖြင့် ၎င်းတို့သုံးဦးသည် စိတ်ဓာတ် တက်ကြွစွာဖြင့် ရှန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဆီသို့ ၎င်းတို့၏ မြင်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ စီးနင်းလာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် ရှန်နိုင်ငံသည် ဆောင်းဦးပေါက်ပြီးနောက် မခုန်နိုင်တော့သည့် ဓားခုတ်ကောင်နှင့်တူနေပြီး ၎င်းတို့၏ လက်ဖဝါးမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်တံခါးများကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ထားသည်ကို သတိပြုမိရာ ၎င်းတို့ ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"မြို့တံခါးတွေ ဘာလို့ ဖွင့်ထားတာလဲ"

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"

"သွားကြစို့၊ မြန်မြန်သွားပြီး ကြည့်ရအောင်"

၎င်းတို့သုံးဦးသည် ကြီးမားသော စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ၎င်းတို့၏မြင်းများကို မြို့တော်တံခါးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ စီးနင်းလာခဲ့ကြသည်။

နေရာမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အစောင့်တစ်ယောက်မျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရာ၊ အမှန်တကယ်ပင် အခြေအနေသည် မှားယွင်းနေပုံရသည်။

မဟာယွဲ့နိုင်ငံမှ စစ်သူကြီးကျောက်က ၎င်း၏ ထက်ရှသော အကြည့်တို့ဖြင့် လူမရှိသော မြို့တံခါးအနီးရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တုန်ယင်နေသော စစ်သားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်သည်။ သူက "ဟိုကောင်။ ငါ့ဆီလာခဲ့စမ်း။ မနာခံရင် ငါ့ကို ရိုင်းတယ် မပြောနဲ့" ဟု အလျင်အမြန် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောစဉ် သူသည် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်မျိုးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

စစ်သားမှာ ထိုခန့်ညားသော အရှိန်အဝါကြောင့် အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး ထောင့်တွင် လဲကျသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ ဝပ်တွားကာ တောင်းပန်လိုက်သည်- "စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော့်မှာ အပြစ်မရှိပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့၊ မသတ်ပါနဲ့..."

စစ်သူကြီးကျောက်က မြင်းပေါ်မှနေ၍- "မင်းကို ငါ မေးစရာရှိတယ်။ အပြည့်အစုံနဲ့ အမှန်အတိုင်း ဖြေရမယ်။ စကားတစ်ခွန်းတောင် လိမ်ရဲရင် မင်းကို ငရဲကို ပို့ပေးလိုက်မယ်"

ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တစ်ဖက်လူက လက်များကို ထပ်ခါတလဲလို ခါလိုက်ကာ- "မရဲပါဘူး၊ မရဲပါဘူး..." ဟု ဆိုသည်။

"ငါ မေးမယ်၊ ဒီမြို့တံခါးကို ဘာလို့ ဖွင့်ထားတာလဲ"

ဒူးထောက်လျက် စစ်သားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်- "စစ်သူကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အရှင်မင်းကြီးက တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာပါ"

"အရှင်မင်းကြီးကလား" စစ်သူကြီးသုံးဦးစလုံး အချင်းချင်း ကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေး သွားခဲ့ကြသည်။ တစ်ဖက်လူ ပြောသည့် အရှင်မင်းကြီးမှာ ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ် ဖြစ်နေသည်မှာ အသေအချာပင်။

"မင်းတို့ ဧကရာဇ်က မြို့တံခါးတွေကို ဘာလို့ ဖွင့်ခိုင်းတာလဲ?" စစ်သူကြီးကျောက်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားချင်လို့ပါ။ တံခါးမဖွင့်ဘဲ ဘယ်လို ထွက်နိုင်မှာလဲ"

"မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားမယ်။ သူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

စစ်သူကြီးသုံးဦးစလုံး နားလည်သွားကြပြီး အလွန်စိုးရိမ်လာခဲ့ကြသည်။ ဤမစ်ရှင်အတွက် ၎င်းတို့၏ အရေးကြီးဆုံး ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်၊ အမွေဆက်ခံသူများနှင့် မိသားစုတွေပါ ဖမ်းဆီးပြီး၊ အမြစ်ဖြတ်ရန်နှင့် နောင်လမည့် အန္တရာယ်မှန်သမျှကို တားဆီးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသူက တကယ်တမ်း ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ ဘာခုခံမှုမှ မလုပ်ဘဲ သူက ထွက်ပြေးသွားတာလား….။

စစ်သူကြီးကျောက်က စိုးရိမ်လာပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုစစ်သား၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်ပြီး မေးလိုက်သည်- "မင်းတို့ ဧကရာဇ်က ဘယ်တုန်းက ထွက်ပြေးတာလဲ။ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးသွားတာလဲ။ ချက်ချင်းဖြေစမ်း၊ မဟုတ်ရင် မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်မယ်"

"နှစ်နာရီလောက် ကတည်းက ထွက်ပြေးသွားတာပါ။ ဘယ်ကိုသွားလဲဆိုတာတော့ တကယ်ကို မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက မဟာရှနိုင်ငံဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားတာပါ" စစ်သားက ကြောက်လန့်တကြား ထစ်ထစ်အအ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန် လိုက်ရမယ်"

စစ်တပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက မြို့တော်ကို စောင့်ကြပ်ရန် ကျန်ရှိနေချိန်တွင်၊ အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် စစ်သူကြီးသုံးဦး ဦးဆောင်ကာ မဟာရှနိုင်ငံဘက်သို့ လိုက်လံရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှန်နိုင်၏ ဧကရာဇ်သည် သူ၏ အမွေဆက်ခံသူများ၊ မိသားစုများနှင့်အတူ မြင်းလှည်းဖြင့် အသက်လု ထွက်ပြေးနေသည်။ အရှိန်ပြင်းထန်စွာ မောင်းနှင်နေရသောကြောင့် ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် လှည်းထဲတွင် လှုပ်ယမ်းခံနေရပြီး သူ၏ အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။

အရက်ဓားအင်မော်တယ်ကတော့ လှည်းထိပ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဤဆင်းရဲဒုက္ခ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူသည် အရက်အိုးကို မော့သောက်ချလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အော်ရယ်လိုက်သည်။

"ခဏ၊ ရပ်…ရပ်အုံး၊ ငါ ဗိုက်အောင့်... အန်ချင်နေပြီ"

ပြောလို့မပြီးသေးခင်မှာပင် အန်ချလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး"

"အရှင်မင်းကြီး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

အန်ချပြီးနောက် ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူမှန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာကတော့ အရောင်အဆင်းမရှိဘဲ ဖြူဖျော့နေသေးသည်။ သူသည် အားနည်းစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ-"ဆက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး၊ ခဏနားကြရအောင်။ နားပြီးမှ ဆက်ပြေးကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တကယ် နားချင်တာ သေချာလား။ မင်းကို ငါ သတိပေးရမယ်၊ မဟာမိတ်သုံးနိုင်ငံတပ်ဖွဲ့တွေက မင်း ထွက်ပြေးသွားတာကို သတိထားမိပြီး လိုက်လာနေကြပြီ။ မကြာခင် မင်းတို့ဆီ ရောက်လာတော့မှာ" ဟု အရက်ဓားအင်မော်တယ်က စနောက်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်က ချက်ချင်းပင် မျက်နှာ စိမ်းသွားပြီး- "ဘာ။ သူတို့က ငါတို့ကို လိုက်နေပြီလား။ ပြေး"

"ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေးက..."

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ဆက်ပြီး ခံနိုင်ပါသေးတယ်"

ထို့ကြောင့် ထိုအဖွဲ့သည် သူတို့၏ အသက်လု ပြေးလွှားမှုကို ဆက်လက်စတင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ မည်မျှပင် မြန်မြန် ပြေးနေပါစေ၊ စစ်မြင်းများကို မကျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ မကြာမီပင် မြေကြီးတုန်လှုပ်လောက်အောင် ဆူညံသံကို ကြားရပြီးနောက် ထူထပ်သော စစ်သည် အစုအဝေးတစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

"သူတို့ တကယ် လိုက်လာကြပြီ။ အသက်လုပြီး ပြေးကြ" ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိုဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

မဟာယွဲ့မှ စစ်သူကြီးကျောက်ကမူ ပျော်ရွှင်နေပြီး- "ဒီမှာ သူတို့ပဲ။ လိုက်ဖမ်းကြစို့"

အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်ကြီးက လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ ယာဉ်တန်းကို ၎င်းတို့၏ တပ်ဖွဲ့များကြားတွင် ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဝန်းရံထားလိုက်သည်။

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့်- "ပြီးပြီ။ အားလုံး ပြီးသွားပြီ" ဟု တီးတိုးရေရွတ်သည်။

စစ်သူကြီးသုံးဦးသည် မြင်းစီးလျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ မဟာယွဲ့ မှ စစ်သူကြီးကျောက်က မာနထောင်လွှားနေသော လေသံဖြင့်- "ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်၊ မင်း တကယ်ကို တော်တော် ပြေးနိုင်တာပဲ၊ ဒီအဘိုးကြီးက လိုက်ရတာ တော်တော် မောသွားတယ်။ အခုတော့ မင်း ဘယ်ကိုမှ ပြေးစရာ မရှိတော့ဘူး။ လိမ္မာပါးနပ်စွာနဲ့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်က လှည်းကို ဖက်တွယ်ထားရင်း ခေါင်းခါပြီး- "ငါ မလိုက်ဘူး။ မင်းတို့နဲ့အတူ ငါ ပြန်မလိုက်နိုင်ဘူး"

စစ်သူကြီးကျောက်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ရဲဘော်တို့၊ သူတို့ကို ငါ့အတွက် ဖမ်းခေါ်လာခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ စစ်သူကြီး"

စစ်သားတစ်စုသည် အလွန်တက်ကြွစွာ ထွက်လာသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ လှည်းအနီးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ဓားချီ တစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး စစ်သားများ၏ ရှေ့မြေပြင်ကို ထိမှန်ကာ မြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

"ခဏနေကြပါအုံး။ ဒီလူတွေက ငါ့ရဲ့ အကာအကွယ် အောက်မှာ ရှိတယ်၊ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ခေါ်သွားလို့ မရဘူး"

လူတိုင်း အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လူတစ်ဦးသည် လှည်းထိပ်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် လုံးဝကို အရက်မူးနေပုံရပြီး၊ လုံးဝ မသေမသပ်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေကာ အိပ်ပျော်နေပြီး လှည်းခေါင်မိုးနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသာ မလှုပ်ရှားခဲ့ပါက မည်သူမျှ သူ့ကို သတိပြုမိမည် မဟုတ်ပေ။

အပိုင်း (၈၉)

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လေးနက်သောအသံဖြင့် သူကမေးလိုက်သည်- "ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"

"ငါက အရက်ဓားအင်မော်တယ်ပဲ" အရက်ဓားအင်မော်တယ်သည် အရက်နံ့ တထောင်းထောင်းဖြင့် အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူ့စကားသံတွင် ပြုံးရိပ်သမ်းနေခဲ့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် အံ့သြစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်- "ခင်ဗျားက မဟာရှနိုင်ငံက အရက်ဓားအင်မော်တယ် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါပဲ" အရက်ဓားအင်မော်တယ်က ခေါင်းညှိတ်လိုက်သည်။

သုံးနိုင်ငံမဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့များ အငြိမ်မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ လှုပ်ရှားလာကြသည်။

" သူက အရက်ဓားအင်မော်တယ်လား"

"သူက ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လူသတ်သမားလို့ ကြားဖူးတယ်။ သူ့လက်ချက်နဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် တစ်ဒါဇင်ကျော် သေဆုံးခဲ့ရတယ်တဲ့"

"သူက ကြီးမြတ်တဲ့ လျှူနဲ့ ကျောက် မျိုးနွယ်စုကြီးတွေကိုတောင် စော်ကားခဲ့သေးတယ်၊ ဒါတောင် သူ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ"

“သူ ဒီကို ဘာလုပ်ဖို့ ရောက်လာတာလဲ"

အန်းနိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်နဲ့ နှင့် ဖန်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်တို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး သူတို့ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီအရူးဧကရာဇ်နဲ့ နောက်ထပ် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရဦးမလား"

"ဒါ ပြဿနာပဲလို့ ခံစားနေရတယ်"

"ခင်ဗျား ဒီကို ဘာလုပ်ဖို့ ရောက်လာတာလဲ၊ အရက်ဓားအင်မော်တယ်" ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်မေးလိုက်သည်။

သူသည် အရက်ဓားအင်မော်တယ်၏ ခွန်အားကို အလွန်သတိထားနေသော်လည်း သူ့ကို အကြီးအကျယ် ကြောက်ရွံ့စေသည်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ငါက သူ့ထက် မသာပေမယ့်လည်း သိပ်တော့ မကွာခြားပေ။

အရက်ဓားအင်မော်တယ်သည် သူ့အရက်ကို ဆက်သောက်နေပြီး ထောင်သောင်းချီသော တပ်များကို ဘာမျှမဟုတ်သလိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်-"ရှန်နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်က ငါ့တို့ ဧကရာဇ်နဲ့ သဘောတူညီချက် ယူထားပြီးပြီ။ ငါ့ကို သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတာ။ သူ့ရဲ့ အသက်ကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ ငါ သဘောတူထားတယ်။ ဒီယာဉ်တန်းထဲက လူတွေရဲ့ အသက်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးဖို့ပါ သဘောတူထားတယ်။ မင်းတို့အားလုံး လာရာ လမ်းအတိုင်းသာ လှည့်ပြန်ကြတော့"

"မောက်မာလိုက်တာ"

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက် ဒေါသထွက်သွားပြီး- "ငါ စစ်မြေပြင်မှာ ဆယ်စုနှစ်တွေကြာအောင် အသက်နဲ့ရင်းပြီး ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာ။ စကားလုံးအနည်းငယ်နဲ့ ငါ့ကို ကြောက်လန့်ပြီး ပြန်လှည့်သွားလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ ဒါ့အပြင် ဒီမှာက စစ်သည်သိန်းချီ ရှိနေတာ။ မင်းက ငါ့တပ်ကြီးကို ရပ်တန့်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ မင်းရဲ့ စိတ်ကူးတွေက လွဲမှားနေပြီ "

"အဲဒါက လွဲမှားတဲ့ စိတ်ကူး ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ မကြာခင် သိရပါလိမ့်မယ်"

အရက်ဓားအင်မော်တယ်က သူ၏ အရက်ဘူးကို လှုပ်ယမ်းရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်-" မင်း ဒါကို သေချာစဉ်းစားသင့်တယ်။ မင်း သာ စလှုပ်ရှားလိုက်ရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ ရန်သူတင်မကဘူး၊ မဟာရှ ရဲ့ ရန်သူပါ ဖြစ်သွားမယ်။ ငါတို့ဘုရင်က စိတ်ထားနူးညံ့တဲ့ သူမဟုတ်ဘူး၊ သူ ဒေါသထွက်လာရင် အကျိုးဆက်တွေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ ကြောက်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား"

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး- "တိုက်ခိုက်ကြ"

"ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်၊ ကျွန်တော် ပြောစရာရှိပါတယ်"

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က ခေါင်းလှည့်ပြီး ဖန် နိုင်ငံမှ ဗိုလ်ချုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ဝမ်၊ ငါတို့က အရက်ဓားအင်မော်တယ်ကို ဖမ်းဆီးဖို့ လုပ်နေတာ။ ခင်ဗျား ပြောချင်တာကို နောက်မှပြောလို့ မရဘူးလား"

"စောင့်လို့မရဘူး၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်"

"ဘာတွေများ ဒီလောက် အရေးတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ" ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဖန်နိုင်ငံမှ ဗိုလ်ချုပ်က မသက်မသာဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် အရိုအသေပေးကာ- "ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်၊ ဒီလိုပါ။ အရက်ဓားအင်မော်တယ်က အရမ်းအားကောင်းသလို မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံလည်း ရှိနေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး လုပ်ဆောင်မယ်ဆိုရင် ထိခိုက်မှုတွေက အကြီးအကျယ် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ ရှန်နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်ကလည်း အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး။ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်ပါတယ်"

"သူရဲ့ ခွန်အားက ကောင်းပေမယ့် တစ်ယောက်တည်းပဲလေ။ ဘာကို ကြောက်စရာရှိလဲ" ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖန်နိုင်ငံမှ ဗိုလ်ချုပ်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝေဖန်လိုက်သည်- ဟုတ်တာပေါ့၊ ခင်ဗျားက အင်အားကြီးတဲ့ မဟာယွဲ့နိုင်ငံကဆိုတော့ မကြောက်ဘူးပေါ့။

ငါတို့ကတော့ အင်အားနည်းတဲ့ နိုင်ငံငယ်လေးတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကြောက်ဖို့လိုတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မဟာရှ နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်တုန်းက စစ်သည်နှစ်သိန်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ငါတို့ရဲ့ နိုင်ငံအင်အားလည်း အကြီးအကျယ် လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ။

နောက်ထပ် ပဋိပက္ခတစ်ခု ထပ်ဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ပျက်စီးဖို့က သိပ်ဝေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဒီအခြေအနေအရဆိုရင် ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်၊ ခင်ဗျား ဆက်လုပ်ချင်လည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဖန်နိုင်ငံကတော့ ဆက်ပြီး မပါဝင်တော့ဘူး" ဖန်နိုင်ငံမှ ဗိုလ်ချုပ်က သူ၏တပ်များကို ဦးဆောင်ကာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က လှောင်ပြောင်သံဖြင့်- "ဟန့်၊ ငကြောက်တွေ၊ ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဖန်နိုင်ငံမှ ဗိုလ်ချုပ်သည် ရှက်လည်းရှက်၊ ဒေါသလည်း ထွက်သော်လည်း ဒေါသကို ထုတ်မပြနိုင်ဘဲ အပြုံးအတုဖြင့်သာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဖန်နိုင်ငံ မပါရင်တောင်မှ ငါ့ဘာသာ တိုက်လို့ရတယ်" ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က မောက်မာစွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်၊ ကျွန်တော်လည်း ပြောစရာရှိပါတယ်"

"ဗိုလ်ချုပ်ဟွမ်၊ ခင်ဗျား ဘာပြောစရာရှိလဲ"

အန်းနိုင်ငံမှ ဗိုလ်ချုပ်သည်လည်း မသက်မသာ ဖြစ်နေသောအမူအရာဖြင့်- "ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်၊ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အန်းနိုင်ငံလည်း ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တာက ခင်ဗျား နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ပဲ"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူလည်း သူ၏တပ်များနှင့်အတူ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

မဟာယွဲ့နိုင်ငံမှ ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်ခင်ဗျာ တအံ့တဩ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အန်းနိုင်ငံလည်း ဆုတ်ခွာသွားတာလား။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်က ကူးစက်တတ်တဲ့ ရောဂါဆိုးလို ရှောင်ဖယ်သွားကြတာက မဟာရှက အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းနေတာလား…။

ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ အကြောက်လွန်နေကြတာလား။

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်၏ မျက်နှာသည် အလွန်မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်နေပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်- "နိုင်ငံငယ်လေးတွေက နိုင်ငံငယ်လေး အဆင့်ပဲ၊ တိုက်ခိုက်ဖို့ သတ္တိတောင် မရှိဘူး။ မင်းတို့ သူ့ကို ကြောက်ပေမယ့် ငါတော့ လုံးဝ မကြောက်ဘူး။ မင်းတို့ မလုပ်ရဲရင် ငါကိုယ်တိုင် တိုက်မယ်"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်– "မဟာယွဲ့ စစ်သည်တော်တို့၊ ငါနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်ကြ။ ရှန်နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်ကို ဖမ်းပြီး သမိုင်းတွင်အောင် လုပ်ကြမယ်"

"တိုက်ခိုက်ကြ" မဟာယွဲ့တပ်ကြီးက ရှေ့သို့ ချီတက်လာခဲ့သည်။

"ဓားလာစမ်း" အရက်ဓားအင်မော်တယ်က ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

သူ့နောက်မှ ဓားသည် အသံမြည်ဟီးကာ ပျံသန်းလာပြီး သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဓားကို ကိုင်ပြီးနောက် သူသည် 'နေမင်းကိုဖြတ်သော သက်တန့်' အကွက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး ဖြောင့်တန်းသော မြောင်းတစ်ခုကို ဓားဖြင့် ခွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီနယ်နိမိတ်ကို ကျော်ဖြတ်တဲ့သူ၊ သေရမယ်"

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်- "သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ ဆက်တိုက်ခိုက်"

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်သည် ဦးဆောင်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်စိတ်ဆန္ဒဖြင့် အရက်ဓားအင်မော်တယ်ထံသို့ တိုးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ အရက်ဓားအင်မော်တယ်ကို ထိန်းထားခြင်းဖြင့် သူ့တပ်များအနေဖြင့် သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မဟာယွဲ့တပ်များ မြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လှည်းဆီသို့ ချီတက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် နက်နဲဆန်းကြယ်စွာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပျက်စီးသွားကြပြီး သူတို့၏ ဦးခေါင်းများ လျင်မြန်စွာ ပြတ်တောက်ကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

"နောက်ထပ် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်" ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှည်းအနီးတွင် သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ကိုင်ထားသည့် အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထိုပုံရိပ်သည် လျှင်မြန်စွာဖြင့် မဟာယွဲ့တပ်များအလယ်သို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူမ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် သွေးချောင်းစီးကာ အလောင်းများ ပုံေနသည်။

ထိုသေဆုံးသွားသူ အများစုမှာ အံ့အားသင့်စွာြဖင့် မဟာယွဲ့၏ ဗိုလ်မှူးများ ဖြစ်နေသည်။

သူမက မဟာယွဲ့ရဲ့ ဗိုလ်မှူးတွေအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ။

ဒီလောက် ရက်စက်ပြီး ဒီလောက် ပြတ်သားလိုက်တာ။

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်သည် အောက်ဘက်သို့ ပြေးဆင်းပြီး သူမကို တားဆီးချင်သော်လည်း အရက်ဓားအင်မော်တယ်က ပိတ်ဆို့လိုက်သည်- "စိတ်မပျံလွင့်နဲ့၊ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ငါပဲ"

ဤသို့ဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်သည် သူကိုယ်တိုင် ရာထူးတိုးပေးခဲ့သော ဗိုလ်မှူးများကို ရန်သူက ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“အား... အား... အား... အား”

ဖန် နှင့် အန်နိုင်ငံတို့မှ ဗိုလ်ချုပ်များသည် အဝေးမှ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့စိတ်တို့ဖြင့် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေကာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ကံကောင်းလို့ ငါတို့ ဆုတ်ခွာခဲ့တာ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့လည်း သေရမှာပဲ။

မဟာရှက အရင်ကအတိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတုန်းပဲ။

ထိုအချိန်တွင် အင်အားကြီးသော တပ်ကြီးတစ်ခု အဝေးမှ ပေါ်လာခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ အလျင်အမြန် လာနေသော မဟာရှ၏ တပ်ဖွဲ့များ ဖြစ်သည်။

မဟာယွဲ့နိုင်ငံမှ ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခြေအနေမှာ မဟန်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး သူသည် ခါးသီးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်- "ငါတို့ ဆုတ်ခွာမယ်"

မဟာရှတပ်တွေ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သုံးနိုင်ငံမဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့များ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည်လည်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်- "ငါ့အသက်က နောက်ဆုံးတော့ လုံခြုံသွားပြီ၊ မလွယ်ကူလိုက်တာ"

သုံးရက်အကြာတွင် ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်နှင့် သူ၏ မိသားစုအား မဟာရှနိုင်ငံ၏ မြို့တော်သို့ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန်သည် တစ်ချိန်က ရန်သူဖြစ်ခဲ့သူကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူ့ခံစားချက်များမှာလည်း အံ့မခန်း ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံတုန်းက သူက ထိုသူ့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့တာဖြစ်သည်။

ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံတော့လည်း သူက ထိုသူ့ကို ထပ်ပြီး ဖမ်းဆီးခဲ့ပြန်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်က တကယ်ကို ကံကြမ္မာကြိုးနဲ့ ဆက်စပ်နေသလိုပင်။

ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည်လည်း ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ပထမဆုံးတွေ့ဆုံတုန်းက ဒီခွေးကောင်က သူ့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့တာဖြစ်သည်။

ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံတော့လည်း သူက သူ့ကို ထပ်ပြီး ဖမ်းဆီးခဲ့ပြန်သည်။

ဒီလို ကျိန်စာသင့်တဲ့ ကံကြမ္မာမျိုးက…

ဘာလို့ မကောင်းဆိုးဝါးလိုမျိုး အမြဲတမ်း ပတ်ချာလည်နေရတာလဲ…။

ငါ ဒီခွေးကောင်နဲ့ တွေ့တိုင်း ကောင်းတာ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ကံမကောင်းတာတွေချည်းပဲ။

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က စကားစပြောလိုက်သည်-"ရှန်နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်၊ ငါတို့ သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း မင်းနဲ့ မင်းမိသားစုကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီးပြီ။ အခုတော့ မင်း ကတိကိုတည်ပြီး ရတနာတွေရဲ့ တည်နေရာကို ပြောြပဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ"

ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်က မကျေမနပ်ဖြင့်- "ငါသာ ရတနာတွေရဲ့ တည်နေရာကို ပြောပြလိုက်ရင် မင်းက ကတိတည်ပြီး ငါ့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အာမခံပြီး ကျန်ရှိတဲ့ဘဝအတွက် အထောက်အပံ့ပေးမှာလား"

လင်းပိုင်ဖန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာြဖင့်- "စိတ်ချပါ၊ ငါ့စကားက ရွှေလိုပဲ။ ကြည့်လိုက်စမ်း၊ မိုနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်က ငါ့ရဲ့ မြို့တော်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နေပြီး ငါ ဘယ်တော့မှ သူ့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား မဆက်ဆံခဲ့ဖူးဘူး။ တစ်ယောက် ပိုလာလို့ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက် လျော့သွားလို့လည်း ငါ့အတွက် ဘာမှ မထူးဘူး"

ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်က ခဏ စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

မိုနိုင်ငံ၏ ယခင်ဧကရာဇ်သည် အကျဉ်းသား အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း အတော်လေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နေရသည်။

မိုမြို့စားဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ထားပြီး မြို့စားတစ်ဦး၏ အခွင့်အရေးအားလုံးကို ခံစားရကာ အစားအသောက်၊ အဝတ်အစား ဒါမှမဟုတ် နေထိုင်စရိတ်အတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုခဲ့ပေ။ အာဏာသာ လုံးဝ မရှိတာဖြစ်သည်။

နန်းကျသွားတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးအတွက် ဒီလိုဆက်ဆံမှုမျိုးက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့ရတနာတွေရဲ့ တည်နေရာကို မင်းကို ပြောပြမယ်"

ရတနာတွေရဲ့ တည်နေရာကို သိရှိပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် မိန်းမစိုးလျှူကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် မိန်းမစိုးလျှူက ရွှေ၊ ငွေနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာ ခြောက်သန်း တန်ဖိုးရှိသော ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ယာဉ်တန်းနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ငွေကြေးများစွာကို ရရှိခဲ့သော လင်းပိုင်ဖန်သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်က ငွေခြောက်သန်း တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတမာတွေကို လှူဒါန်းခဲ့ပြီး အကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကြီးမြတ်သော အကျိုးကျေးဇူးကို ပြုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်၊ ငါကိုယ်တော်က သူ့အား 'ရှန်မြို့စား' ဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ပြီး မြို့စားတစ်ဦး၏ အခွင့်အရေး အားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသည်။ ရှန်မြို့စားနှင့် သူ၏မိသားစုအား မြို့တော်အတွင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ပေးပြီး သူတို့အား အချိန်တိုင်း ကာကွယ်ရန် ကျွမ်းကျင်သော သက်တော်စောင့်များကို စီစဉ်ပေးလိုက်သည်"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ၊ အရှင်မင်းကြီး"

အမိန့်တော်ကို ရရှိပြီးနောက် ရှန်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် နှစ်သိမ့်မှုအချို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီခွေးကောင်သည် အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော်လည်း သူသည် သူ၏စကားကို တည်သောသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးသည်။

အပိုင်း (၉၀)

“အရှင်မင်းကြီး... အခုကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ” နိုင်ငံပြိုကွဲသွားသော ဧကရာဇ်၏ မိဖုရားများနှင့် သားသမီးများက စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် မေးခဲ့ကြသည်။

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး- “ကဲ... နေရာချထားပေးတာကိုပဲ လက်ခံကြရအောင်။ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ကြရအောင်။ အခုကစပြီး ငါတို့အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နှိမ့်ချပြီး နေထိုင်ရမယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါမင်းတို့ကို ရှေ့ဆက်ပြီး မကာကွယ်ပေးနိုင်တော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မှန်လှပါ၊ အရှင်မင်းကြီး” ဟု မိဖုရားများက ခေါင်းညှိတ်လိုက်ကြသည်။

“ဒီကစပြီး ငါ့ကို ‘အရှင်မင်းကြီး’ လို့ မခေါ်ကြနဲ့တော့၊ အဲဒါက ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် စကားလုံးပဲ။ ‘သခင်ကြီး’ လို့ပဲ ခေါ်ကြ”

“မှန်လှပါ၊ သခင်ကြီး”

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်က လင်းပိုင်ဖန် ပေးအပ်ထားသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် အိမ်တော်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ မိသားစုသည် သူနှင့်အတူ ရှိနေသေးပြီး၊ သူတို့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ဂုဏ်ပုဒ်များလည်း မပြောင်းလဲသေးပေ။ သူတို့၏ လူနေမှုဘဝ အရည်အသွေးလည်း များစွာ မကျဆင်းခဲ့သဖြင့် ၎င်းနှင့်ပင် လုံလောက်လှသည်။

သို့သော် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ အနာဂတ်အတွက် တုံ့ဆိုင်းမှု၊ ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် နိုင်ငံဆုံးရှုံးခဲ့ရသော အခြားဧကရာဇ်တစ်ပါးကို သတိရမိလိုက်သည်။

နိုင်ငံပျက်စီးခဲ့ရခြင်း အတူတူ ထိုကျဆုံးသွားသော ဧကရာဇ် နောက်တစ်ဦး မည်သို့ ရှိနေမည်၊ မည်သို့ ဖြတ်သန်းနေထိုင်နေသည်ကို သိရှိလိုလာပြီး သူ၏ အတွေ့အကြုံကို သင်ယူလိုလာခဲ့သည်။

“ဒါနဲ့ ငါလမ်းလျှောက် ထွက်လို့ရလား” ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် စီစဉ်ပေးထားသော အစောင့်က ဦးညွှတ်ကာ “ရပါတယ်! အရှင်မင်းကြီးက မြို့တော်ရဲ့ နယ်နိမိတ်အတွင်းကနေ မထွက်သရွေ့ အလိုရှိရာကို သွားနိုင်တယ်လို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်။ မြို့စား၊ အပြင်ထွက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလားခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း မြင်းရထား စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”

“ကောင်းပြီ၊ ငါ... ငါဒီမှာ စောင့်နေမယ်”

ခဏအကြာတွင် ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်သည် မြင်းရထားပေါ် တက်ပြီး မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ နေအိမ်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

သတင်းပို့ပြီးနောက်၊ ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်ကို အိမ်တော်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သောအခါ၊ အိမ်တွင် အမျိုးသမီးတချို့ကိုသာ တွေ့ရလေသည်။ သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့်- “မိုမြို့စားက ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် ရှန်မြို့စားက သူ့ကို အထူးလာရောက် လည်ပတ်တာ ဖြစ်ပြီး ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြံဉာဏ် တောင်းခံချင်လို့ပါ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ သခင်ကြီးက ပျော်ပါးဖို့ အပြင်ထွက်သွားပါပြီ။ အရေးမကြီးဘူးဆိုရင် တခြားတစ်ရက်မှ ပြန်လာပါလားရှင်”

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ထဲ အကျယ်ချုပ် ချခံထားရသည့်၊ အမြဲတစေ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် နေထိုင်သင့်သည့် ပြည်ပျက် ဧကရာဇ်တစ်ပါးသည် ပျော်ပါးရန် အပြင်ထွက်ဖို့ စိတ်ပါလက်ပါ ရှိနေနိုင်ပါ့မလား။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူက “မင်းတို့သခင်ကြီး ဘယ်သွားလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စမရှိဘူးဆိုရင် သူအစားအသောက်လမ်းကို ရောက်နေလိမ့်မယ်။ မကြာသေးခင်က ကျွန်မတို့ သခင်ကြီးက အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ရှာဖွေပြီး စိတ်ကျေနပ်အောင် စားဖို့ အဲဒီနေရာကို မကြာခဏ သွားလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီကို သွားရင် သူ့ကို တွေ့နိုင်ပါလိမ့်မယ်”

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်သည် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် မြင်းရထားဖြင့် အစားအသောက်လမ်းသို့ သွားလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့် ကြာသောအခါ သူသည် အစားအသောက်လမ်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူရထားပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

လမ်းသည် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး စည်ကားနေကာ လမ်းလျှောက်နေသူများ အဆက်မပြတ်ရှိနေပြီး၊ ဈေးသည်များ၏ အော်ခေါ်သံများသည်လည်း မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူ၏ မြို့တော်ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ စည်ကားနေသည်။

သူသည် အင်ပါယာကြီးတစ်ခု၏ မြို့တော်သို့ ရောက်လာသည်ဟုပင် ထင်လိုက်မိသည်။

ထိုစဉ်၊ ဆီကြော်နံ့ မွှေးမွှေးလေးတစ်မျိုးက လေထဲသို့ သင်းပျံ့လာသည်။

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်သည် မရှူရှိုက်မိဘဲ မနေနိုင်ဘဲ “ဘာနံ့လဲ။ အရမ်းမွှေးတာပဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မြို့စားကြီး၊ အဲဒါ အခုမှ လုပ်ပြီးခါစ လျူကျီ ရဲ့ ဘဲကင်နံ့ ဖြစ်ရမယ်။ သွားမြည်းကြည့်ချင်လား”

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်သည် စားရန် အလွန်ကို စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သော်လည်း အရေးကြီးသည့် ကိစ္စများက ပို၍ အရေးကြီးသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ- “တော်ပြီ၊ အရင်ဆုံး မိုမြို့စားကို သွားရှာရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော အနံ့တွေကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တွန်းလှန်ကာ မို နိုင်ငံ ဧကရာဇ်ကို ရှာဖွေဖို့ လမ်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူသည် မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်ကို ဘဲကင်ဆိုင်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ် အလွန်အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူရှာဖွေနေသော မော့နိုင်ငံ ဧကရာဇ်သည် စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး အရသာခံကာ စားသောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ရှေ့တွင် ဆီများထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လှီးဖြတ်ထားသော ဘဲကင်အသားများရှိနေသည်။

၎င်းဘေးတွင် ပါးလွှာသော ပေါင်မုန့်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ကြက်သွန်ဖြူနှင့် အချဉ်အမျိုးမျိုးတို့ ရှိနေသည်။

တစ်ဖက်လူက ဘဲကင်အသားလွှာ၊ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် အချဉ်ကို ပါးလွှာသော ပေါင်မုန့်ဖြင့် ထုပ်ပြီး အားရပါးရ စားသောက်နေသည်။

သူ့လက်တွေနဲ့ ပါးစပ်တို့သည် ဆီများပေကျံနေပြီး ဧကရာဇ်၏ ပုံရိပ်ဟူ၍ လုံးဝမရှိတော့ပေ။

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်က တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လျှောက်သွားကာ “ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက မိုမြို့စားလား” ဟု အာမေဋိတ်သံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ထက် ဂုဏ်သရေနှင့် အသွင်အပြင် အနည်းငယ်မှ မလျော့သော လူတစ်ယောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဘုရင့်အသွင်ပြင်ကို ထူးခြားစွာ ရင်းနှီးနေသဖြင့် သူက စဉ်းစားလိုက်ပြီး “ခင်ဗျားက ရှန်နိုင်ငံက ဧကရာဇ် ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မှန်တယ်” ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟား…ဟား။ ခင်ဗျားပဲ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ”

မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားဆီမှာ ငါ့ရဲ့ အရင်ပုံစံကို မြင်နေရလို့ပဲ။ အတိတ်တုန်းက အာဃာတတွေ ရှိခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အားလုံးက သမိုင်းပဲ။ ကံကြမ္မာက ငါတို့ကို ဆုံစေခဲ့တာဆိုတော့ ထိုင်ပါ။ ဘဲကင်နဲ့ ငါဧည့်ခံပါရစေလို့ အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုပါတယ်”

သူက ထရပ်ပြီး ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်ကို နွေးထွေးစွာ ဆွဲခေါ်ကာ ထိုင်စေလိုက်သည်။

“ငါပြောပြမယ်၊ ဒီက ဘဲကင်က ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ။ အရောင်၊ အနံ့၊ အရသာတို့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပေါင်းစပ်မှုရယ်။ ပါးလွှာတဲ့ ပေါင်မုန့်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့တွဲ၊ အချဉ်ထဲ နှစ်ပြီးစားလိုက်ရင် ရိုးရိုးလေးနဲ့ အရသာရှိတယ်။ အထူးသဖြင့် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လုပ်ထားတဲ့ အချိန်မှာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ အရသာက အကောင်းဆုံးပဲ”

“လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကင်ပြီးတိုင်း ရောင်းကုန်သွားတက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ ငါ့မှာ အရှိန်အဝါလေး နည်းနည်းရှိတော့ ငါ့အတွက် တစ်ကောင် ယူနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဟား…ဟား”

“ဒီဘဲကင်အပြင် တခြား အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”

“ ကြက်တောင်ပံ ဖက်ထုပ်၊ ကောက်ညှင်းထုပ်၊ ရေတွက်လို့တောင် မကုန်ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးဟာ အစားအသောက်ပွဲတော်မှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဟင်းပွဲတွေဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကိုယ်တိုင်တောင် ချီးကျူးတာကို မရပ်တန့်နိုင်ဘူး။ ငါ အားတဲ့အချိန်ကျရင် ခင်ဗျားကို ခမ်းနားတဲ့ အစားအသောက် ခရီးစဉ်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်! ဟား….ဟား”

နားထောင်စဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်သည် အံ့အားသင့်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။

ဒါဟာ တစ်ချိန်က ပြိုလဲသွားတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် အစစ်အမှန်ပဲလား။

သူဘာလို့ ဒီလောက် ပျော်ရွှင် နေရတာလဲ။

ထိုစဉ်၊ ဘဲကင်ထုပ်ထားသော ပေါင်မုန့်တစ်ဖဲ့ကို သူ့ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ။ စားလေ၊ အေးသွားရင် မကောင်းတော့ဘူး”

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်က နှစ်ချက် သုံးချက် ဝါးလိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာခဲ့သည်- “အမ်….”

မိုဧကရာဇ်က “အရသာက ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အရသာက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။ ဒီလိုအရသာရှိတဲ့ ဘဲကင်ကို တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး” ဟု ရှန်ဧကရာဇ်က ပါးစပ်အပြည့် စားနေရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အရသာရှိရင် နောက်ထပ်စားဦး”

မိုဧကရာဇ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်သုတ် ဘဲကင်က အဆင်သင့် ဖြစ်ခါနီးပြီ။ နောက်တစ်ကောင် မှာရအောင်”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်... နောက်တစ်ကောင် ထပ်မှာရမယ်၊ ငါကျွေးမယ်”

မသိစိတ်ဖြင့် ဘဲကင်တစ်ဝက်ကို အပြီးသတ် စားပြီးနောက် ရှန်ဧကရာဇ်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ်၊ သူဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာခဲ့တာလဲ။

ဘဲကင်စားပြီးနောက် ဘာလို့ အားလုံးကို မေ့သွားရတာလဲ။

ဒီဘဲကင်က အဆိပ်အတောက်ပဲ…။

ငါဆက်မစားနိုင်တော့ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေ့လျော့သွားလိမ့်မယ်။

ဒီအချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်က စားပွဲထိုးရဲ့ အသံက အဝေးကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

“သခင်ကြီးတို့၊ ဒုတိယအသုတ် ဘဲကင်က အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ နောက်ထပ် ယူဦးမလား”

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်က လက်ကို မသိစိတ်ကနေဖြင့် မြှောက်ကာ “ဟုတ်ကဲ့၊ သုံးကောင် လိုချင်တယ်။ အိမ်ပြန်ယူသွားဖို့ ထုပ်ပိုးပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ခဏစောင့်ပါ၊ မကြာခင် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်က သူ၏ မြှောက်ထားသော လက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်စွာ ရပ်နေမိသည်။

ဒီဘဲကင်က...

တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ အဆိပ်အတောက်ပဲ။

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်သည် သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်က ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရင်း လက်သုတ်ပုဝါဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ဘဲကင်ကို ဆက်လက်စားနေသော မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အလေးအနက်ဖြင့်- “တကယ်တော့ ခင်ဗျားကို လာတွေ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ခင်ဗျားဆီက အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံဖို့ပဲ။ ဒီမှာ ပိုကောင်းတဲ့ဘဝနဲ့ ကြာရှည်စွာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ငါဒါကို သဘောပေါက်ခဲ့တာ ကြာပြီ”

မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က ဘဲကင်စားရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါလည်း ဒီလိုမျိုးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရလို့ပဲ။ ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းပြီးတာနဲ့ အရှင်းလင်းခံလိုက်ရမှာကို ကြောက်တယ်၊ အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ နေထိုင်နေရတယ်၊ ကောင်းကောင်း မစားနိုင်ဘူး၊ ကောင်းကောင်း မအိပ်နိုင်ခဲ့ဘူး”

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညှိတ်လိုက်သည်။

သူလည်း ဒီကိစ္စတွေကို စိုးရိမ်နေတာကြောင့် အကိုးအကားတစ်ခုရဖို့ မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်ထံမှ အကြံဉာဏ်ရယူရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ၊ ဒီကိစ္စတွေကို စိုးရိမ်စရာ လုံးဝမလိုဘူးဆိုတာ ငါတွေ့ခဲ့တယ်”

မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က ရယ်မောရင်း- “စားချင်တာ စား၊ သောက်ချင်တာ သောက်၊ ကစားချင်တာကို ကစား၊ လုပ်ချင်တာ လုပ်။ သူ တားမြစ်ထားတာတွေ မလုပ်ရင်၊ ဥပဒေတွေကို မချိုးဖောက်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် မငြိမ်မသက်မှုတွေ မဖြစ်စေသရွေ့ ခင်ဗျား လုံးဝ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး”

“တကယ်လား။ ဟုတ်ကော ဟုတ်ရဲ့လား” ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်က ကြောင်အသွားခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် သူစိတ်ကူးထားသည့် အကျဉ်းသားဘဝနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

“အတိအကျကို အဲ့ဒီလိုပဲ။ ငါ့ကိုကြည့်၊ ငါအခု ဒီလို နေထိုင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်က ခေါင်းညှိတ်လိုက်သော်လည်း နားမလည်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။