ငါ့ကို စမ်းဖို့မကြိုးစားနဲ့

နှင်းပွင့်တို့သည် သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေခဲ့သည်။

ပုံရိပ် နှစ်ခု တောင်တန်းတောအုပ်ထဲသို့ လူးလိမ့် ကျဆင်းသွားကြ၏။

"ဆရာ... ဆရာ... အနားယူပါဦး။ ဆရာ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင်... သေသွားလိမ့်မယ်။"

ကျွမ်းချန်၏ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဆရာတပည့် နှစ်ဦးစလုံး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သွေးစွန်းဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း၊ နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ အခြေအနေမှာ များစွာ ပိုမို ဆိုးရွားလှသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးစီးဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ တစ်ချိန်က ကြံ့ခိုင်ပြီး တန်ခိုးကြီးမားခဲ့သော အဘိုးအိုသည် ယခုအခါ လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပုံမှာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ခံစားချက်ကို နှိုးဆွနေ လေသည်။

သူ၏ ဆရာ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ကျွမ်းချန်၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ မိုးကဲ့သို့ ရွာကျလာသည်။ သူ၏ နှလုံးသား နာကျင်မှုဖြင့် ကြေမွသွားရ၏။

ထိုည၏ အပြောင်းအလဲကြီးသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသော သူ့အတွက် အလွန်အမင်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ စိတ်ရော ကိုယ်ပါ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ပရမ်းပတာ အခြေအနေကြားတွင်၊ `ချီစွမ်းအင်` အမျှင်တန်းတစ်ခုက သူ၏ `ဓားအရိုး` ကို ချေမွလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အကြောသေ တစ်ယောက်နှယ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး ကျွမ်းချန်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ... ငါ ဆက်ထိန်းထားနိုင်ပါသေးတယ်။"

"ငါတို့ အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ကို ရောက်တာနဲ့... မင်း ဘေးကင်းသွားပြီ။"

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောင်တ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျွမ်းချန် ကြီးပြင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ခွင့် မရတော့မည်ကို နှမြောတသ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ နောက်ဆုံး ဓားချက်က ထိုအောက်တန်းစား (တုန်းဟဲ) ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ လက်မောင်းတစ်ဖက်သာ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သည်ကို နှမြောနေမိသည်။

'.....ချန်အာ... မင်း အသက်ရှင်မှ ဖြစ်မယ်.....'

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ကျွမ်းချန်ကို သူ၏ ကျောပေါ်သို့ တင်လျက်၊ သူသည် သူ၏ အတွင်းရှိ ကျန်ရှိနေသော `ချီစွမ်းအင်` များကို စုစည်းကာ ဆက်လက် ပြေးလွှားသွားသည်။ သူ၏ အရှိန်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှ၏။

သို့သော် သူ၏ `မူလအမြုတေ` ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများမှာ ပိုမို ထင်ရှားလာပြီး၊ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ၊ မည်သည့် အချိန်မဆို ကြေမွသွားနိုင်သည့်နှယ်။

`ဓားအမြုတေ အရည်ဖျော် နည်းစနစ်` ကို အသုံးပြုပြီးနောက်၊ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ ကောင်းကင်သို့ တဟုန်ထိုး တက်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ အသေခံ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါက၊ အနည်းဆုံး `မူလအမြုတေ နယ်ပယ်` အဆင့်ရှိ ဝတ်စုံနက် နှစ်ဦး သို့မဟုတ် သုံးဦးကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပေမည်။ သို့သော်၊ ထိုသို့ ပြုလုပ်ပါက ကျွမ်းချန်သည် သူတို့၏ လက်ထဲတွင် သေချာပေါက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့်၊ နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး အသေခံ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့။ ထိုအစား၊ သူ ဟန်ဆောင် လှည့်ဖြားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ၊ ကျွမ်းချန်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဝိုင်းရံထားမှုမှ ဖောက်ထွက်ခဲ့သည်။ ယခု၊ သူတို့ ထွက်ပြေးလာသည်မှာ တစ်ရက်နှင့် တစ်ည ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ကျန်ရှိနေသည့် စွဲလမ်းမှုမှာ ကျွမ်းချန်ကို အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများကို ယုံကြည်ရန် အတွက်မူ... သူ စိတ်မအေးနိုင်ခဲ့ပါ။

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့်အတိုင်း ပြတ်သားနေသည်။ သူတို့ ယခု အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်နှင့် အလွန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူ ဆက်လက် တောင့်ခံထားရပေမည်။

...

ခဏအကြာတွင်၊ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ အများအပြား တောအုပ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များက ကျန်ရှိနေသော ခြေရာများကို သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် စစ်ဆေးနေကြသည်။

"သေနာကျ အဘိုးကြီး... ငါတို့ကို လှည့်စားပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်။"

"ငါ့လက်မောင်းကို သူ ဖြတ်သွားတယ်။"

"အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးခေါင်းကို ငါ ကိုယ်တိုင် မဖြတ်ရတာ နာလိုက်တာ။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး

အံကြိတ်လိုက်သည်။

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ အစောပိုင်းက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်မှုက လူတိုင်းကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့ပြီး၊ သူတို့ကို အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထွက်ပြေးရန် စိတ်မကူးခဲ့ပါက၊ သူတို့ထဲမှ အချို့ ထိုနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအဘိုးကြီးလည်း သေအောင် ပေးဆပ်ခဲ့ရတာပဲ။"

"ဒီလောက်အထိ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့တာတောင်... သူ့မှာ နောက်ဆုံး အသက်ရှုသံပဲ ကျန်တော့မှာ သေချာတယ်။"

"နတ်ဘုရား တစ်ပါးတောင် သူ့ကို မကယ်နိုင်တော့ဘူး။"

အခြားသူများအားလုံး ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဆက်လိုက်သင့်သေးလား။"

ခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးများ ခဏတာ လင်းလက်သွားပြီးနောက်၊ သူ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"လိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်းအရ... သူ့ရဲ့ ဦးတည်ရာက အစစ်အမှန်သိုင်းတောင် ဖြစ်ပုံရတယ်။"

"ငါတို့သာ ဆက်သွားရင်... စစ်မှန်သူ လုံရှန်းကို ဆွဲထုတ်မိသွားရင်... ငါတို့ ကောင်းကောင်း အဆုံးသတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါ့အပြင်... အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်မှာ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံဓားသခင် ရှိသေးတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံ လူသား အဆင့်စာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်ကင်း အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး။"

`စစ်မှန်သူ လုံရှန်း` ၏ အမည်ကို ကြားရုံမျှဖြင့်၊ လူတိုင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်မှု ပြသခဲ့ကြသော်လည်း၊ `စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံဓားသခင်` ၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ချက်ချင်း တောင့်ခဲသွားကြသည်။

သာမန် `ကောင်းကင်ဘုံလူသားနယ်ပယ်` နှင့် `ကောင်းကင်ဘုံ လူသား အဆင့်စာရင်း` ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကြား ကွာခြားမှုမှာ အလွန် ကြီးမားလှသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲ့ဒီ နတ်ဘုရားဓား အဘိုးကြီးက အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ဝတုတ်လေးရဲ့ မူလဓားအရိုးအတွက်တော့ နှမြောမိတယ်။ ဆေးဖော်ဖို့အတွက်ဆိုရင် အကောင်းဆုံးလေ.."

ခေါင်းဆောင်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ဆိုသည်။

"တကယ်လို့ စစ်မှန်သူ လုံရှန်းသာ သိသွားခဲ့ရင်..."

"စစ်မှန်သူ လုံရှန်းက ကောင်းကင်ဘုံလူသားနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းတာ မကြာသေးဘူး။ တကယ့် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ဘူး။"

"အဓိကက စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံဓားသခင်ပဲ။ သူသာ ပါဝင်လာရင်... ငါ ကြောက်တာက..."

လူတိုင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

`နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း` ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းရန် မူလ အစီအစဉ်မှာ အရာရာကို ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဆူဆူညံညံဖြင့် အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားခဲ့ဟန်တူသည်။

ခေါင်းဆောင်က ရုတ်တရက် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

" ချီးပဲ ၊ အဲ့ဒီ အရူးတွေသာ... တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို စုံစမ်းနေတယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောပြီး... လှုပ်ရှားဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ရင်... နတ်ဘုရားဓား အဘိုးကြီးမှာ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ခဏ တွေဝေသွားပြီးနောက်၊ သူ ဆက်ပြောသည်။

"လောလောဆယ် ခဏ ရပ်ထားလိုက်ရအောင်။"

“စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံဓားသခင်က သက်တမ်း သိပ်မကျန်တော့ဘူးလို့ သတင်းထွက်ထားတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်တည်း သီးသန့်နေတတ်တဲ့ သဘာဝက... ဒီလို ကိစ္စတွေမှာ သူ ဝင်မစွက်ဖက်လောက်ဘူး”

"ငါတို့ မှောင်ရိပ်ထဲကနေ အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်ပြီး... နောက်ဆက်တွဲ တုံ့ပြန်မှုတွေပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့ ရတယ်။"

လူတိုင်းက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက်၊ လျှပ်တပြက်အတွင်း၊ သူတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ သည်းထန်သော နှင်းတို့ ဆက်လက် ကျဆင်းနေပြီး၊ နှင်းပွင့်များအောက်မှ ခြေရာများကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

...

အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်။

လက်တစ်ကမ်း အကွာတွင်ပင်။

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားသည်။ သူ၏ `အနှစ်သာရ`၊ `ချီ`၊ နှင့် `ဝိညာဉ်` တို့၏ နောက်ဆုံး အကြွင်းအကျန်များ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးပေါက်များ ပေါက်ကွဲထွက်နေ၏။ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားကာ၊ အဝေးကြီးသို့ လူးလိမ့်သွားသည်။ ကျွမ်းချန်လည်း အကြိမ်များစွာ လူးလိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဆရာ အသက်ငင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျွမ်းချန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။

"ဆရာ... တပည့်တို့ အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ကို ရောက်ပြီ။"

"တပည့်တို့ အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ကို ရောက်ပါပြီ... ဆရာ... အားတင်းထားပါဦး။"

နောက်ထပ် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်သူများ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျွမ်းချန်သည် နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးကို သူ၏ ကျောပေါ်သို့ ပိုးလိုက်ပြီး အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်၏ ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ပြေးလွှားသွားသည်။

စူးရှပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"နင်ချီ... ကယ်ပါဦး။ နင်ချီ... ကယ်ပါဦး။"

အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ ဂိတ်စောင့် တပည့်များအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ အဝေးမှ သွေးစွန်းနေသော ရုပ်သွင်နှစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မကြာမီပင်၊ တာအိုဆရာ လုံရှန်း ရောက်ရှိလာသည်။ သူ့နောက်တွင် နင်ချီနှင့် အစစ်အမှန် တပည့်ရင်း အများအပြား ပါလာကြသည်။

ကျွမ်းချန်နှင့် နတ်ဘုရားဓားသခင် အဘိုးကြီးတို့၏ သနားစဖွယ် အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရ

သောအခါ၊ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး၊ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိရှိနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော့် ဆရာကို ကယ်ပါဦး။"

ကျွမ်းချန် ငိုယိုရင်း ဆိုသည်။

သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ လုံးဝ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး၊ ယခင်က တက်ကြွသော အသွင်အပြင်များ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။

နင်ချီက သူ့ကို ကူညီ ထူမပေးလိုက်ပြီး၊ အတွင်းစိတ်ထဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

'.....ငါ ကျွမ်းချန်နဲ့ အချိန်အနည်းငယ် အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီ ဝတုတ်လေးက စကားနည်းနည်း များပေမဲ့... လူဆိုး တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး.....'

'.....လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကြည့်ရတာ... နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းမှာ အပြောင်းအလဲကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပုံပဲ.....'

တာအိုဆရာလုံရှန်းက မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဝမ်းနည်းမှုများ နှလုံးသားထဲတွင် တိုးဝှေ့တက်လာသည်။

တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ၊ သူက ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးကို ထောက်ပင့်ကာ သူ၏ အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ၊ တာအိုဆရာလုံရှန်း၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ ဝမ်းနည်းမှုများ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာရသည်။

ထိုစဉ် နင်ချီက `ချီစွမ်းအင်` အမျှင်တန်းတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် အချို့သော ကုသရေး လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များကိုလည်း တီထွင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှသည်။

သူ၏ `မူလအမြုတေ` ကြေမွနေပြီး၊ `ချီစွမ်းအင်` အမျှင်တန်းများ သူ၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများထဲသို့ ပြန့်ကျဲနေကာ၊ အတွင်းအင်္ဂါများသို့ပင် ရောက်ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ရက်စက်သော ပြင်ပနှင့် အတွင်းဒဏ်ရာများလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူ၏ အတွင်း သက်စောင့်စွမ်းအားမှာ လုံးဝနီးပါး ကုန်ခန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

'.....ဒီအဘိုးကြီး အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ကို ရောက်အောင်... မယုံနိုင်လောက်တဲ့ စိတ်ဓာတ်စွမ်းအားကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့ရမှာ သေချာတယ်.....'

အကယ်၍ နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ အခြေအနေ အနည်းငယ် ပိုကောင်းခဲ့ပါက၊ သူ၏ အသက်ကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ပြီး ကုသနည်းကို ဖြည်းညင်းစွာ သုတေသန ပြုလုပ်နိုင်ပေမည်။ သို့သော် ယခုမူ၊ အချိန် မကျန်တော့ပေ။

သူသည် နတ်ဘုရားဓားသခင်

အဘိုးကြီး၏ နောက်ဆုံး သက်စောင့်စွမ်းအား အစအနလေးကို လှုံ့ဆော်ရန် လျှို့ဝှက်

နည်းစနစ်များကိုသာ အသုံးပြုနိုင်တော့မည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေးလံစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကြီးမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ကျွမ်းချန် ခံစားမိလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ရည်များကို လက်ဖမိုးဖြင့် အဆက်မပြတ် ပွတ်သုတ်နေပြီး၊ ဒူးထောက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ လက်မောင်းတစ်ဖက်က သူ့ကို ခိုင်မာစွာ ဖမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် နတ်ဘုရားဓားသခင် အဘိုးကြီး၏ အသက်ငင်နေသံ၊ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသံကို သူ ကြားလိုက်ရလေ၏။

"ချန်အာ... ငါ့အခြေအနေကို ငါ ကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပါ..."

"မင်း... မင်း ဘေးကင်းဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်..."

ထိုစကားတစ်ခွန်းက ကျွမ်းချန်၏ နောက်ဆုံး ခုခံအားတံတိုင်းကို ဖြိုခွင်းလိုက်သဖြင့် သူသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရှိုက်ငိုကြွေးနေမိတော့သည်။

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးက သူ၏ ခေါင်းကို တာအိုဆရာလုံရှန်းဘက်သို့ အားယူ လှည့်လိုက်သည်။

"ညီလေးလုံရှန်း..."

ဤ နွမ်းလျသော ခေါ်သံ...။

ပထမဆုံး စကားလုံးကပင် တာအိုဆရာလုံရှန်း၏ နှလုံးသားကို ဆွဲဆုတ်လိုက်သလို နာကျင်စေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးက သူ့ကို ဟိုးယခင်ကလို တက်ကြွသော စိတ်ဓာတ်အပြည့်ဖြင့် 'လုံရှန်း နွားနှာခေါင်း' ဟု စနောက်ခေါ်ဝေါ်လိုက်မည့် အသံကိုသာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြားယောင်တောင့်တနေမိသည်။

တာအိုဆရာလုံရှန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ချလိုက်၏။ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးမှ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အသံက တုန်ယင်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီး နတ်ဘုရားဓား... ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုဖြစ်လို့... ဒီလောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရလာခဲ့ရတာလဲ..."

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဆွေးမြည့်ကြေကွဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"အိမ်တွင်း... ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျတာပါပဲကွာ..."

သူက အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ အားယူ ပြောကြားလိုက်သည်။

ထိုလူများက 'နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း' ကို အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို သူ အတိအကျ မသိသော်ငြား၊ နတ်ဘုရားဓားသခင် အဘိုးကြီးသည် လူအ တစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် အကြောင်းရင်းကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

သူ၏ စကားများ အဆုံးသတ်သွားသောအခါ၊ တာအိုဆရာလုံရှန်းနှင့် နင်ချီတို့ တစ်ယောက် မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ကာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်မိကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံး၏ ရင်ထဲတွင် အလိုလို တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

'...လူ့သွေးကန်။ တုန်းဟဲ၏ သစ္စာဖောက်မှု။ ဝတ်စုံနက်နှင့် လူတစ်စု၏ ညအချိန် ဝင်ရောက် ချေမှုန်းမှု...'

ဤမြင်ကွင်း... ဤအဖြစ်အပျက်သည် လွန်လေပြီးသော 'နှင်းဆီးပန်းစံအိမ်' ၏ ကြမ္မာဆိုးနှင့် ထူးထူးခြားခြား ဆင်တူနေသည်ဟု သူတို့နှစ်ဦးလုံး တညီတညွတ်တည်း ခံစားလိုက်မိကြသည်။

ယခင်က နင်ချီ၏ ဖခင်သည်လည်း တာအိုဆရာ လုံရှန်းထံသို့ အရေးကြီး ကိစ္စများ ဆွေးနွေးရန် ရှိကြောင်း စာဖြင့် အသိပေးခဲ့ပြီးနောက် ရက်ပိုင်းအတွင်း တစ်မျိုးလုံး မျိုးဖြုတ် သုတ်သင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့်... ဤ 'လူ့သွေးကန်' ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပုန်းကွယ်နေရမည်ဟု သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားမိလိုက်ကြသည်။

၎င်းသည် နင်ချီ၏ ဖခင် ထိုစဉ်က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက် အမျိုးအစားနှင့် တူညီနေနိုင်ပေသည်။

မမြင်နိုင်သော လက်ကြီးတစ်ဖက်က အရာအားလုံးကို နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နေဟန်တူသည်။

နင်ချီ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်စွာ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

တာအိုဆရာလုံရှန်းလည်း ဤသို့ တွေးမိလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားကာ လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး နတ်ဘုရားဓား... ဒါ... 'သွေးမိုးမျှော်စင်' က လုပ်တာလားဗျာ။"

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးက တာအိုဆရာလုံရှန်း အဘယ်ကြောင့် 'သွေးမိုးမျှော်စင်' အကြောင်းကို ထုတ်ဖော်မေးမြန်းသည်ကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး အားပျော့စွာ ဆိုသည်။

"ဒါ... သွေးမိုးမျှော်စင် မဟုတ်ဘူး..."

"သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာ ဟန်ပန်ကို ခွဲခြားရ ခက်တယ်။ ဒါပေမဲ့... မတိမကျ ပြောရရင်... မဟာယန်ရဲ့ ဇာတိ သိုင်းသမားတွေနဲ့ မတူသလိုပဲ။"

"ပိုပြီးတော့... တိုင်းတစ်ပါးဆန်တယ်..."

သူက တာအိုဆရာလုံရှန်းကို အားနာမှု အပြည့်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ညီလေးလုံရှန်း... ငါ့ကြောင့်... မင်းကို ဒုက္ခ မပေးပါစေနဲ့လို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

တာအိုဆရာလုံရှန်းမှာ လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီအချိန်... ဒီအခြေအနေ ရောက်မှတော့... ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဒီလို တရားဝင် ဆန်တဲ့ စကားတွေ ပြောနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး အစ်ကိုကြီးရာ။"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို သေသေချာချာ အဆုံးထိ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှာပါ။"

"နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းကို ဒီအတိုင်း အလကား ပျက်စီးမသွားစေရဘူး။"

"လူ့သွေးကို ကန်အဖြစ် အသုံးပြုနေတဲ့ ဒီမကောင်းဆိုးဝါး လူတွေ... သူတို့ ဘယ်လို အမှောင်မိုက်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်နေသည် ဖြစ်စေ... ခင်ဗျားရဲ့ ရောင်းရင်းဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က သူတို့ကို လုံးဝ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုအခါ နတ်ဘုရားဓားသခင် အဘိုးကြီးသည် ရုတ်တရက် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ထိုရယ်သံသည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မှု၊ ကျေနပ်မှုနှင့် လောကကြီးမှ လွတ်မြောက်သွားတော့မည့် လွတ်လပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူသည် ရယ်မောလွန်း၍ သွေးများပင် အန်ထွက်လာသော်လည်း၊ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့။

တစ်ဘဝတာတွင် ဤသို့သော မိတ်ဆွေစစ် မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ဦး ရှိနေခြင်းသည် သေသွားလျှင်ပင် နောင်တကင်းမဲ့စေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီနှစ်တွေ အားလုံးမှာ... မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ညီလေးလုံရှန်း... ငါ့ရဲ့ လေးစားမှုကို အပြည့်အဝ ရနိုင်ခဲ့တယ်။"

"ဝမ်းနည်းစရာအကောင်းဆုံးကတော့... ငါ သေတဲ့အထိ မင်းလက်ထဲက အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ကို ဘယ်တော့မှ မလုယူနိုင်ခဲ့တာပဲ။"

"ငါ ဝန်ခံရမယ်... မင်းရဲ့ ဒီနွားနှာခေါင်းက တကယ်ပဲ အရည်အချင်း တချို့ ရှိသကိုး..."

တာအိုဆရာလုံရှန်းလည်း လိုက်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများကမူ စိုစွတ်နီရဲနေခဲ့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ကျွမ်းချန်၏ တိုးညင်းစွာ ရှိုက်ငိုနေသံမှလွဲ၍ ဘာသံမှ မကြားရတော့။

နင်ချီသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ သက်စောင့်စွမ်းအား မီးတောက်သည်... ယခုအခါ လုံးဝ နီးပါး ငြိမ်းအေးသွားခဲ့လေပြီ။

ထိုစဉ် နတ်ဘုရားဓားသခင် အဘိုးကြီးက ကျွမ်းချန်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး တာအိုဆရာလုံရှန်းဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။ သူ၏ အသံက အသက်ထွက်ခါနီး လူတစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံး တိုးလျှိုးအသနားခံသံ ဖြစ်နေသည်။

"ညီ... ညီလေး လုံရှန်း... ငါ့မှာ နောက်ဆုံး... နောက်ဆုံး တောင်းဆိုချက် တစ်ခု ရှိတယ်။"

"အစ်ကိုကြီး ပြောပါ။"

တာအိုဆရာလုံရှန်းသည် တစ်ခဏမျှပင် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့။

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးက ကျွမ်းချန်ကို ချစ်ခင်စွာ၊ သနားဂရုဏာသက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခြောက်သွေ့နေသော လက်က ကျွမ်းချန်၏ ခေါင်းလေးကို အားယူ ပုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ ကြေကွဲစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ့ဘဝမှာ... ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်အယူဆုံး အောင်မြင်မှုက တခြားမဟုတ်ဘူး... ချန်အာကို ငါ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာပဲ။"

"သူ့မှာ 'မူလဓားအရိုး' ရှိလို့တင် မဟုတ်ဘူး... သူ့မှာ ဘယ်တော့မှ မညစ်နွမ်းတဲ့ ဖြူစင်တဲ့ နှလုံးသား ရှိလို့။"

"သူက တကယ်ကို အလိမ္မာလေး တစ်ယောက်ပါ... ငါ့လို သေခါနီး အဘိုးကြီးနောက် လိုက်ခဲ့လို့သာ ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျခဲ့ရတာ..."

စကားသံက ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြတ်တောက်သွားသည်။

"အခု... သူ့ရဲ့ ဓားအရိုး ကြေမွသွားပြီ... သူ့ရဲ့ သိုင်းအခြေခံအုတ်မြစ်လည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ..."

"ငါ မင်းကို တောင်းဆိုပါတယ်... သူ့ကို မင်းရဲ့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ။"

"တကယ်လို့ အနာဂတ်မှာ သူ့ရဲ့ ဓားအရိုး ပြန်လည် ရှင်သန်လာနိုင်ခဲ့ရင်... ပိုးတုံးလုံးကနေ လိပ်ပြာအဖြစ် ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ရင်... သူ သေချာပေါက် အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်း အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

"အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်လည်း... သူ့ကို အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ပေါ်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ပဲ... အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ..."

နတ်ဘုရား ဓားသခင် အဘိုးကြီး၏ အကြည့်များက တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေပြီး၊ သူ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို တိုးလျကာ မကြားရတချက် ကြားရတချက် ဖြစ်လာသည်။

တာအိုဆရာလုံရှန်းက သူ၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ တွန့်ဆုတ်ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ လေးနက်စွာ သဘောတူလိုက်လေသည်။

"စိတ်ချပါ အစ်ကိုကြီး... ဒီနေ့ကစပြီး... သူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒသမမြောက် အစစ်အမှန် တပည့်ရင်း ဖြစ်သွားပြီ။"

"သူ့ရဲ့ ဓားအရိုး ပြန်ရှင်သန်လာသည်ဖြစ်စေ၊ မရှင်သန်တော့သည်ဖြစ်စေ... ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်သက်လုံး ကာကွယ် စောင့်ရှောက်သွားမယ်။"

"ချန်အာ... မင်းရဲ့ ဆရာသစ်ကို... အသိအမှတ်ပြုလိုက်တော့..."

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးက သူ၏ နောက်ဆုံး အင်အားများကို ညှစ်ထုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျွမ်းချန်သည် မျက်ရည်များ သွင်သွင်စီးကျနေလျက်ပင်၊ တာအိုဆရာလုံရှန်း၏ ရှေ့တွင် လေးလံစွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မြေပြင်သို့ ဦးတိုက် အရိုအသေ ပြုလိုက်တော့သည်။

တာအိုဆရာလုံရှန်းက သူ့အား ကိုယ်တိုင် ကူညီ ထူမပေးလိုက်လေသည်။

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ သူ၏ အသံသည် ခြင်သံလေးမျှသာ ဖြစ်၍ ကြားနိုင်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူး... တင်ပါတယ်..."

သူသည် အားအနည်းငယ်ကို ပြန်လည် စုစည်း၍ တာအိုဆရာလုံရှန်းထံ ပိုမို တိုးကပ်သွားပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို တီးတိုး ဆိုလိုက်သည်။

"ဟို... ဟိုတုန်းက ငါ ရခဲ့တဲ့ ဓားသူတော်စင် အမွေအနှစ်အကြောင်း... ချန်အာ သိတယ်..."

"ဒါကို... သူ့ရဲ့ ဆရာတပည့် အသိအမှတ်ပြု လက်ဆောင်အဖြစ်... ထားလိုက်ပါ..."

နင်ချီသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

'...လောကမှာ မိဘတွေဟာ သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေကို ချစ်ကြပြီး သူတို့အတွက် အဝေးကြီး ကြည့်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စီစဉ်ပေးတတ်ကြတယ်။ ဆရာဆိုတာ ဖခင်တစ်ယောက်နဲ့ တကယ်ပဲ တူတယ် ဆိုတာ အမှန်တရားပါပဲ...'

နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင်... ကျေနပ်မှု အပြည့်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ကျွမ်းချန်အား နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အားယူ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်ချသွားလေတော့သည်။

သူ၏ သက်စောင့်စွမ်းအား... လုံးဝ ကုန်ခန်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လေးလံစွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။

ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကြီးကို ဖြိုခွင်းလျက်... ကျွမ်းချန်၏ ရင်ကွဲနာကျဖွယ် ငိုရှိုက်သံများသာလျှင် ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။