သိပ္ပံနည်းကျ ငြင်းခုံခြင်း ၁

“ဒါက သားရဲတွေအချင်းချင်း ရှင်သန်ခြင်းအတွက် ရုန်းကန်ရတဲ့ စည်းမျဉ်းအတိုင်းပါပဲ… ဒါပေမဲ့ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်က အရမ်းမြန်လွန်းနေတာပဲ” လင်းရှန် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဘာတွေပြောနေတာလဲ” ချန်ဆီရွှမ်က မေးမြန်းသည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး… ဒါနဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကို ရှာနေတာလဲ”

ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထားခေါင်မိုးပေါ်ရှိ စုပုံနေသော သံချပ်ကာပြားများနှင့် အောက်ဘက်ရှိ ပလက်ဖောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လင်းရှန်ကို ကြည့်ကာ

“ရှင် တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပဲ။ ကျန်တာတွေကို ကျွန်မတို့နဲ့ ထားခဲ့ပြီး သွားနားလိုက်ပါဦး”

လင်းရှန်က ခေါင်းခါပြသည်။

“မပြီးသေးဘူး။ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက အခြေအနေကောင်းပါသေးတယ်။ လူတိုင်းနားပြီးသွားရင် လာကူဖို့ ငါခေါ်လိုက်ပါ့မယ်”

အခြေအနေကို မြင်သည့်အခါ လင်းရှန်သည် အနားယူနေသော အဖွဲ့ဝင်များကို မနှိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းကို လိုသလောက် အိပ်စက်ခွင့်ပေးခြင်းမှာ ရှားပါးသော ဇိမ်ခံမှုဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် လူတိုင်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုကို သိသိသာသာ အထောက်အကူပြုနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှန်သည် မြို့တွင်းရှိ အခြေအနေများကို ချန်ဆီရွှမ်အား ပြောပြသည်။ သံချပ်ကာကို အဆင့်မြှင့်ပြီးနောက် ဖီးနစ်လက်အောက်ရှိ ညလမ်းလျှောက်သူများအဖွဲ့နှင့် လူတိုင်းကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးစေပြီး မြို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စခန်းအသီးသီးသို့ သွားရောက်ကာ ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်များ စုဆောင်းရန်နှင့် ပစ္စည်းများလဲလှယ်ဖို့ အခွင့်အရေးယူရန် စီစဉ်ထားသည်။

အခြေအနေများက ခွင့်ပြုပါက ဘေးကင်းသော မြို့ထဲတွင် အဖွဲ့အား လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားခွင့်ပေးလိုသေးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် စိတ်ဖိစီးမှုသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုထက် ပို၍ လေးလံတတ်သည်။

ဤလူဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ယူပေအာကာသဆိပ်ကမ်းမှစတင်၍ ယခုအချိန်အထိ အနားယူချိန်များစွာ မရရှိခဲ့ကြပေ။ ရှားရှားကဲ့သို့သော သူပင် သိသိသာသာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

“ကျွန်မတို့မှာ လက်ရှိ အဆင့်-၁ သွေးပဲစေ့ ၄၁ ခု၊ အဆင့်-၂ ၅ ခု၊ အဆင့်-၃ ၁ ခု ရှိတယ်” ချန်ဆီရွှမ်က လင်းရှန်ကို တုံ့ပြန်ကာ လက်ရှိစာရင်းကို တင်ပြလိုက်သည်။

“ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကတော့ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားမှာ အတော်များများလဲလှယ်ခဲ့ပြီးပါပြီ။ အခုတော့ အစားအသောက်နဲ့ ရေက လုံလောက်ပါတယ်။ တစ်ခုရှိတာက တစ်ကိုယ်ရေသုံးပစ္စည်းတွေ နည်းနည်းလိုကောင်းလိုမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားဘာမှ မလိုတော့ပါဘူး”

လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ရထားရယ်၊ လက်နက်တွေနဲ့ စွမ်းရည်တွေပါပဲ”

အစားအသောက်နှင့် ရေကိစ္စ ပြေလည်သောအခါ နောက်ဦးစားပေးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ကာကွယ်ရေးပင်ဖြစ်သည်— အနန္တရထားသည် မွန်းစတားဒီရေလှိုင်းများကို မည်မျှ တွန်းလှန်နိုင်မည်နည်း၊ ၎င်း၏ တွန်းကန်အားနှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိမှုကို မည်သို့ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း၊ ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါများနှင့် အမှောင်ကျူးကျော်မှုများကို မည်သို့ တွန်းလှန်ကာကွယ်နိုင်မည်နည်း။ ဤအရာအားလုံးသည် ရထား၏ ကာကွယ်ရေး၊ စွမ်းအား၊ ရထားလမ်းအခြေပြုမဟုတ်သော ရွေ့လျားနိုင်မှုနှင့် အဖွဲ့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား စသည်တို့နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။

ကလန်—

လင်းရှန်သည် သူခုနကမှ ထုတ်လုပ်ပြီးသော သံချပ်ကာပြားတစ်ချပ်ကို ကရိန်းပေါ်တင်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို အောက်ဘက် ပလက်ဖောင်းဆီသို့ ချပေးရန် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ရထားတွဲ သံချပ်ကာပြားများသည် သန့်စင်သောသံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဒြပ်ပေါင်းသံချပ်ကာများဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုစီသည် နှစ်တန်ကျော် အလေးချိန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ရထားတွဲ၏ ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် မတူညီသော ပြားရှစ်ချပ်ကို စုစည်းရန် လိုအပ်သည်။

သူသည် တစ်ညလုံး ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး တဝက်ခန့်သာ ပြီးစီးခဲ့သည်—ယခုတွင် ပစ္စည်းရှားပါးမှုကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ တန်စတင်-တိုက်တေနီယမ် သတ္တုစပ်သည် အခြေခံသံမဏိ အမြောက်အမြားကို ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်နေသည်။

ဟူး—

ရထား၏ ညာဘက်ခြမ်းရှိ ပလက်ဖောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သံချပ်ကာပြားများသည် ကြွေပြားများကဲ့သို့ စုပုံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ လင်းရှန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒီနေ့တော့ နားရအောင်။ ညာဘက်ခြမ်းကို အရင်ပြီးအောင်လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် ညကျမှ ဘယ်ဘက်ခြမ်းကို ကိုင်တွယ်မယ်”

ညာဘက်ခြမ်းသည် ပျက်စီးမှု အများဆုံး ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် အဆိုးဆုံးထိခိုက်သည့် ဧရိယာကို ဦးစားပေးလုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

မိုးမလင်းမီ နာရီအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ သူသည် ကျိုးဝူနှင့် မိုနီကာတို့ကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ သူ၏ အချိန်ဇယားသည် တင်းကျပ်နေပြီး လိုအပ်ပါက ထိရောက်မှုကို မြှင့်တင်ရန် ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်ရှိ သံချပ်ကာပစ္စည်းများ လဲလှယ်ရန် သူကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်သည်။

ဗရူး ဝူး—

ထိုအချိန်တွင် စစ်တပ်၏ နှင်းတောသုံးကားအချို့သည် နှင်းမုန်တိုင်းထဲမှ အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်လာကာ အနန္တရထားဆီသို့ တည့်တည့်လာနေသည်။

“ဖီးနစ်အဖွဲ့ပဲ”

ချန်ဆီရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ယာဉ်များပေါ်ရှိ လိုဂိုများကို အဝေးမှပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဖီးနစ်အဖွဲ့သည် သူ့ကို လာရှာနိုင်သည်ကို အံ့သြခြင်းမရှိသော်လည်း မိုးမလင်းမီ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

“လာ၊ သွားကြည့်ရအောင်”

“ခုန်ချရမှာလား” ချန်ဆီရွှမ်က အလိုလျောက် မေးလိုက်မိသည်။ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ သူမသည် အစောပိုင်းက တက်လာစဉ်က နှစ်ခါပင် မတွေးခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်မူ သူမ၏ စွမ်းရည်ကို မေးခွန်းထုတ်ရင်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

လင်းရှန်သည် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဆရာမချန်… မင်းက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုခုန်နိုင်နေပြီ”

ချန်ဆီရွှမ်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်—သူ၏ စကားများသည် သူမအား မွန်းစတားတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ သူမသည် အောက်ဘက်ရှိ နှင်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ဖိအားများကို တိုက်ထုတ်ပြီး ခုန်ချလိုက်သည်။

ဟူး—

သွက်လက်မှုနှင့် အာရုံစိုက်ထားသော အမြင်အာရုံဖြင့် သူမသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ အမြန်နှုန်း၊ သူမ၏ ကျဆင်းနေသည့် အမြင့်ကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားတိုင်း လှုပ်ရှားလာသည်။ ခဏတာမျှ လေထဲရှိ နှင်းပွင့်များပင် နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူမသည် ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူမ ခံစားခဲ့ရသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ခြင်းမှ ရရှိလာသော ပေါ့ပါးမှုဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်—၎င်းသည် သူမအား အရာရာကို စွမ်းဆောင်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသော အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုပင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့တတ်ခြင်းနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဘောသဘာဝတို့သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ ကြီးထွားလာသော ယုံကြည်မှုဖြင့် အစားထိုးလာသည်။

သူမသည် နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး လင်းရှန်ကို တည်ငြိမ်နွေးထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူမနောက်မှ လိုက်ခုန်ချလိုက်သည်။

သူ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် နှင်းတောစီးကားများ ရောက်ရှိလာသည်။ တံခါးတစ်ချပ် ပွင့်လာပြီး မျက်မှန်ထူကြီး တပ်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ပြုံးရွှင်သောအမူယာဖြင့် ခုန်ချလာသည်။

“ကပ္ပတိန်လင်း”

လင်းရှန် ထိုသူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးများမြင့်တတ်သွားသည်၊၊

“ဝေ့ကီရှု”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါပါ တကယ် ငါပါ”

မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးကို တွေ့ရခြင်းသည် လုံးဝ အံ့အားသင့်စရာပင်။ လင်းရှန်သည် ယူပေအာကာသဆိပ်ကမ်းတွင် ဝေ့ကီရှုနှင့်အတူ တက်လှမ်းဓာတ်လှေကားများကို ပြုပြင်ခဲ့သည်ကို သေချာမှတ်မိပေသည်။ သို့သော် ထိုနေရာရှိ အကူအညီပေးရေးအဖွဲ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြောင်း ကျိုးဝူထံမှ သိရှိပြီးနောက် ဝေ့ကီရှုကို မတွေ့ရတော့ဘူးဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ စီလန်မြို့တွင် ထိုသူ့ကို ထပ်မံ တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဝေ့ကီရှုသည် ယခုအခါ လုံးဝ ကွဲပြားသော ပုံစံမျိုးဖြစ်နေသည်—ယခင်ကထက် များစွာ ပိန်သွယ်သွားပြီး မုတ်ဆိတ်မရိတ်ထားဘဲ ရှုပ်ထွေးကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်ပုံရသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်မှန်အောက်ရှိ မျက်လုံးများတွင် မီးပွားများ လောင်ကျွမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ယာဥ်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးတွင် အသက်ငါးဆယ်မှ ခြောက်ဆယ်ကြားရှိ သန်မာပုံရသော အသက်ကြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပါလာသည်။ ဝေ့ကီရှုသည် ထိုသူ့အား ကူညီရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူအိုကြီးသည် လက်ကာပြကာ ကိုယ်တိုင်ခုန်ချလိုက်သည်—မမျှော်လင့်ဘဲ ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်—ပြီးနောက် နှင်းများထဲမှ လင်းရှန်ဆီသို့ မရဲတရဲ လျှောက်လာသည်။