စပယ်ရှယ်လစ် ၅

မြို့မြောက်ဘက်တွင် အလယ်အလတ်အရွယ် လေဆိပ်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။ မူလက စစ်ဘက်နှင့် အရပ်ဘက် နှစ်မျိုးသုံးလေဆိပ် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဖီးနစ်၏ စတားဖလိ့တပ်ဖွဲ့ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်ရေး ဌာနခွဲ၏ ဌာနချုပ် ဖြစ်လာသည်။ အလွန်ကြီးမားသော၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒရက်နော့အမျိုးအစား လေသင်္ဘောသည် လက်ရှိတွင် ထိုနေရာတွင် ဆိုက်ကပ်ထားပြီး အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်မှ ကြည့်လျှင် သံမဏိဘီလူးကြီး၏ ကြီးမားသောပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

မိုနီကာနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သည် လင်းရှန်နှင့် ရှီတိယွမ်တို့ကို လမ်းအချို့ကို ဖြတ်၍ မြေအောက်ဘူတာရုံ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ လင်းရှန်လည်း နောက်က လိုက်ပါလာစဉ် ရထားလမ်းပေါ်တွင် ရပ်ထားသော ရထားများစွာကို သတိထားမိသည်။

မြေအောက် ရထားစနစ်အတွင်းရှိ အပူချိန်သည် သိသိသာသာ ပိုမို မြင့်မားပြီး လေဟာပြင် ပလက်ဖောင်းများထက် ပိုမို လုံခြုံသည်။ ကျယ်ဝန်းသော ပလက်ဖောင်းတွင် ရွက်ဖျင်တဲများ ထိုးထားပြီး နေ့လည်စာ ပြင်ဆင်နေသော ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူ အချို့သည် လင်းရှန်တို့ အဖွဲ့ လမ်းလျှောက်လာစဉ် မော့ကြည့်နေကြသည်။

“ကျွန်မက လုံခြုံတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေရတာကို ပိုသဘောကျတယ်။ ဒါကြောင့် မြေအောက်မှာ ရပ်ထားလိုက်တယ်။ ဒီမှာ လေတိုက်တာ ပိုနည်းတယ်၊ ပြီးတော့ နှင်းထဲမှာလည်း မြှုပ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုလဲ။ မဆိုးဘူးမလား”

မိုနီကာက သူမရဲ့ ရှင်သန်ရေး အကြံဉာဏ်တွေကို မျှဝေနေသကဲ့သို့ ပြုံး၍ ပြောသည်။

ရှီတိယွမ်က စိတ်မသက်သာဟန်နှင့် ပြောလိုက်သည်၊၊

“သက်တောင့်သက်သာတော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ဒီအောက်မှာ ပြေးရရင် ခက်လိမ့်မယ်”

လူထောင်ပေါင်းများစွာကို စီမံခန့်ခွဲသူ ရှီတိယွမ်သည် ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် သတိကြီးလေ့ရှိသည်။ မြေအောက်မြို့ နံပါတ် ၉ ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများကို ကြုံခဲ့ရဖူးသော လင်းရှန်သည်လည်း မြေအောက်တွင် ရှိနေသည့် ခံစားချက်ကို မကြိုက်ပေ။

သို့သော်လည်း မိုနီကာ၏ ရွေးချယ်မှုက အဓိပ္ပာယ် ရှိပေသည်။ အအေးလှိုင်းနှင့် နှင်းများ စုပုံခြင်းအတွက် စိုးရိမ်စရာနည်းပါးသည်။ စက်နှိုးသည့်အခါ စွမ်းအင်ကို ချွေတာနိုင်သည်။

“အပြင်မှာသာသာယာယာဆိုရင် ကျွန်မလည်း ဂူထဲမှာ မနေချင်ပါဘူး”

မိုနီကာက ထပ်ပြောသည်။ သူတို့သည် မြေအောက် ပလက်ဖောင်းတစ်လျှောက် ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ခရမ်းရောင်နှင့် အနီနက်ရောင်ရှိသော ကြီးမားသော အလိုလျောက်ရထားတစ်စီးသည် ရထားလမ်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ လင်းရှန်နှင့် ရှီတိယွမ်တို့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်၊၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရထား၏ ဒီဇိုင်းသည် သူတို့ မြင်ဖူးသမျှနှင့် မတူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အနန္တရထား သို့မဟုတ် နဂါးတောင် ၁ ကဲ့သို့သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားသည့် ခရီးသည်တင်ရထားမျိုးနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

အလိုအလျောက် ပေါက်ကွဲဒဏ်ခံ တံခါးများမှလွဲ၍ ရထားကို လုံးဝ ပိတ်ထားသော ရှင်သန်ရေးယူနစ်အဖြစ် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။ အပြင်ဘက်ကို အားဖြည့်ထားသော ဒြပ်ပေါင်း သံချပ်ကာဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး မော်ဂျူးလက်နက်စနစ် ပါဝင်သည်။ စွမ်းအင်တွဲများတွင် တိုက်တေနီယမ်ထက် ပိုခိုင်ခံ့သော နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး သတ္တုစပ်ပြားများ ပါဝင်သည် ဆိုလိုသည်မှာ ရထားတွင် စွမ်းအင်ရယူခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုထက်မက ရှိပေသည်။

ဘယ်ညာနှစ်ဖက်ရှိ လက်နက်မော်ဂျူးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လင်းရှန်က ၎င်းတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဒေါင်လိုက်ဒုံးလွှတ်တင်စက်များ သို့မဟုတ် လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်စခန်းများ ရှိနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းရသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးသည် လက်ရှိတွင် အိပ်စက်နေပုံရသည်၊၊

ထို့အပြင် မောင်းနှင်စနစ်သည် လက်ရှိတွင် ပုံမှန်ရထားဘီးများကို အသုံးပြုထားသော်လည်း တြိဂံလမ်းကြောင်း သံလိုက်အားပြင်း မြေပြင်အမျိုးမျိုးမောင်းနှင်စနစ်အတွက် မော်ဂျူးများ၊ သံလိုက်ပျံဝဲမှုမော်ဂျူးပင် ပါဝင်သည်။

လင်းရှန်နှင့် ရှီတိယွမ်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ဤရထားပေါ်ရှိ ပေါင်းစပ် စနစ်များသည် သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်၊၊

ထိုအခိုက်တွင် လင်းရှန်သည် စနစ်ခွဲအစိတ်အပိုင်းများ အလွန်များသောကြောင့် ယာဉ်၏ လက်တွေ့စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထိခိုက်စေပြီး အသုံးဝင်ခြင်းထက် အလှပြသက်သက်ဖြစ်နေမည်ကိုပင် စိုးရိမ်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီခေတ်က နည်းပညာကုမ္ပဏီများသည် ထိုကဲ့သို့သော ယာဉ်များကို ဒီဇိုင်းဆွဲသည့်အခါ စိတ်ကူးထဲမှ ထူးဆန်းသောအင်္ဂါရပ်များ အားလုံးကို ထည့်သွင်းလေ့ရှိကြသည်။ သို့သော်လည်း အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်မှုကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုကို လုပ်ကြည့်ပါက...

ဤစနစ်များသည် နျူကလီးယားအဆင့် ပြင်းထန်သော ဆောင်းရာသီ သို့မဟုတ် ဖုတ်ကောင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် အခြေအနေတွင် ကောင်းမွန်စွာ အလုပ်လုပ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိ မွန်းစတားလှိုင်းလုံးကဲ့သို့သော အရာမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သိမ်မွေ့သော စနစ်ခွဲ အစိတ်အပိုင်းများသည် ချို့ယွင်းလာပြီး ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး ကုန်ကျစရိတ်များက အလွန်များပြားလာမည် ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုရှီ၊ ကပ္ပတိန်လင်း အတွင်းကို ကြည့်ရအောင်လား” မိုနီကာက အပြုံးဖြင့် ပြောပြီး အလိုအလျောက် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ တံခါးအပေါ်ရှိ မှတ်သားမှုစနစ်က သူတို့ကို စကင်ဖတ်လိုက်ပြီး တံခါးပွင့်သွားသည်။

တံခါးပွင့်သည်နှင့် အမျိုးသားနှစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်တွင် ရှိပြီး တန်ဆာပလာများ၊ ဝက်အူလှည့်များ ချထားကာ အမဲဆီအစွန်းအထင်းများ ပေကျံနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပြုပြင်နေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

“မိုနီကာ”

“စုန့်ဟောင်၊ ကျူဖန်း... ဂီယာစနစ်ကို ပြင်ပြီးပြီလား” မိုနီကာက ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး” အနည်းငယ် ဝသော အမျိုးသားများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် စုန့်ဟောင်က စိတ်ပျက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

“အောက်ခြေက စနစ်ခွဲတွေက အရမ်း ရှုပ်ထွေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အချိန်မီ ဖြုတ်လို့မရခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ပြန်တပ်ခဲ့ရတယ်။ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာမှာကို ကျွန်တော်တို့ စိုးရိမ်မိတယ်”

စုန့်ဟောင်က မိုနီကာကို မကျေမနပ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက လေးလံနေသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို လွှဲပေးသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် စက်တောင်နိုးအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

မိုနီကာ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသအရောင်လက်သွားသည်။ သူမက လက်ပိုက်ပြီး လေသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။

“စုန့်ဟောင်... နင်က ချွမ်ကီက အကြီးတန်းစက်ပြင်ဆရာလို့ ပြောခဲ့တာကြောင့် နင့်ကို ဒီမစ်ရှင်မှာ ခေါ်လာခဲ့တာလေ။ ဒီလတွေ တစ်လျှောက်လုံး ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုအတွက် နင်တာဝန်ယူခဲ့တာ မဟုတ်လား... အခုကျမှ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှာဖို့ လိုတယ်လို့ ငါ့ကို လာပြောတယ် ဟုတ်လား”

စုန့်ဟောင်က ရှက်ရွံ့ဟန် ပေါ်နေသည်။

“မိုနီကာ၊ ဒီရထားရဲ့ ဒီဇိုင်းမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မကြာခဏ အစားထိုးဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပျက်စီးသွားနိုင်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီအရာတွေက ပြင်ရတာ မလွယ်ဘူး”

“ငါတို့အားလုံး ဒီမှာထိုင်ပြီး သေဖို့ကိုပဲ စောင့်နေကြရတော့မလား”

မိုနီကာက ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောသည်။

“အဲဒီလောက် မဆိုးပါဘူး။ စတင်လို့ မရလောက်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး”

စုန့်ဟောင်က ရှင်းပြသည်။

“ဒါပေမဲ့ အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် အရန် စီမံချက်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဥပမာ- ပါဝါစက်ခေါင်းအပိုကို ယူလာတာမျိုးပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ စွမ်းအင်တွဲတွေက အခုချိန်မှာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆွဲငင်အားနဲ့ ဂီယာစနစ် ချို့ယွင်းရင် ချက်ချင်း အစားထိုးနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် လမ်းမှာ ပျက်မှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဘူး”

“ဟုတ်တယ်... မိုနီကာ၊ ကျွန်တော်တို့ မြို့အနောက်ဘက် ဖန်းလန်သတ္တုတွင်း ကုန်စည်ပလက်ဖောင်းမှာ ဝေလုံ-အဆင့် ကြီးမားတဲ့ ပါဝါ လျှပ်စစ်ရထားစက်ခေါင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါ ပျက်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျင်းချန်ယာဉ်တန်းက လူတွေက သွေးပဲစေ့ ၄၀ ပေးရင် ပြင်ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်”

အခြား အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျူဖန်းက ဝင်ပြောသည်။

“သွေးကျောက်သလင်း ၄၀ ဟုတ်လား။ အဲဒီလောက် ဈေးကြီးတာလား”

ရုတ်တရက် နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လျှောက်သွားသည်။ သူတို့ ပြောနေသော လျှပ်စစ်ရထားစက်ခေါင်းသည် ရင်းနှီးနေပုံရသည်။ ၎င်းသည် သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုပြင်ပြီး မနေ့ညက မောင်းထုတ်သွားခဲ့သော အရာဖြစ်နိုင်လား။