ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူတို့
Vol. 10 Ch. 119
ဤမျှကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှုသည် ရုတ်တရက် မည်သို့ရောက်ရှိလာပါသနည်း။
လူပျိုနှစ်ဘဝက ကောင်းကင်ကို လှုပ်ရှားစေခဲ့တာကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို လှပသော မရီးခြောက်ဦးကို သူ့အား ပေးအပ်လိုက်သည်လား။
အလွန်အံ့မခန်းပင်။ သူ၏ညီလေးအတွက် နွေဦးကာလရောက်လာပြီလား။
လော့ထျန်သည် လုံးဝကြောင်အမ်းသွားခဲ့၏။
ဤအမျိုးသမီးများသည် အဝတ်အစားတစ်စုံတစ်ရာမပါရှိဘဲ သူတို့၏ပုံသဏ္ဌာန်များသည် အနည်းငယ်မျှ ချို့ယွင်းချက်မရှိဘဲ ထိပ်တန်းပုံစံတွင် ရှိနေကြ၏။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူတို့သည် လူပု လူမျိုးမဟုတ်ဘဲ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ပုံမှန်လူသားနှင့် သိပ်မကွာခြားခြင်းပင်တည်း။ လော့ထျန် ယခုအချိန်တွင် မြင်နိုင်သည့်တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ သူတို့၏မျက်သူငယ်အိမ်များသည် အပြာရင့်ရောင်ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။
လော့ထျန်သည် ထိုအမျိုးသမီးခြောက်ဦးကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားသလို ထိုအမျိုးသမီးခြောက်ဦးသည်လည်း သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ကြ၏။
သူတို့သည် လော့ထျန်ကို တုန်လှုပ်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လော့ထျန်၏ ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။
လော့ထျန်၏ ကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီး သူ၏ညီလေးသည် အာဏာပိုင်သောအသွင်ဖြင့် ထောင်မတ်လာခဲ့၏။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ဒီမိန်းမတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက ငါ့ကို အုပ်စုလိုက်မုဒိမ်းကျင့်ချင်နေတဲ့ပုံပေါ်တယ်” တွေးလိုက်သည်။
“ငါခုခံဖို့ ကြိုးစားသင့်လား”
“ငါလုပ်သင့်လား မလုပ်သင့်ဘူးလား။ ဒီကိစ္စက ငါ့အတွက် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းတယ်”
ထိုသို့သော အတွေးများကို တွေးနေစဉ် လော့ထျန်သည် ကြောက်လန့်နေသောအသွင်ကို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ရှပ်အင်္ကျီကို စတင်ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အားနည်းသောလေသံဖြင့် “ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်လို့ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ညင်ညင်သာသာရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူတို့ကို ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က အပေါ်ကနေ ပိုကြိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ မကြိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း အောက်ကနေနေရတာကို သည်းခံနိုင်ပါတယ်”
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင်...
ထိုကိုယ်လုံးတီးအမျိုးသမီးခြောက်ဦးက သူ၏ပေါင်ခြံကို စိုက်ကြည့်နေသောအခါ လော့ထျန်သည် သူပထမဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းရန် အမှန်တကယ်အချိန်ရောက်ပြီဟု ခံစားရ၏။
သူသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော မြင်ကွင်းများစွာကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူး၏။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် အားလုံးပြောနေကြသည့် ၁ vs ၆ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။ ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူများ ယုံဝံ့ပါမည်နည်း။
ထိုအမျိုးသမီးခြောက်ဦးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး လော့ထျန်၏ပေါင်ခြံကို မလှုပ်မယှက်စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
ဤအချိန်တွင် လော့ထျန်သည် သူ၏ရှပ်အင်္ကျီကို ချွတ်ထားနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ သူ၏သန်မာသောကြွက်သားများကို ထုတ်ဖော်ပြသထား၏။ ကြွက်သားတစ်ခုစီကို ရှင်းလင်းသောမျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ပုံဖော်ထားပြီး သူ၏ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းပတ်လည်တွင် အမာရွတ်အချို့ပင် ရှိနေ၏။ ဤအရာက သူသည် ဘဝတွင် မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာအချို့ကို ဖြတ်သန်းဖူးသူဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသောကြောင့် သူ့ကို ပို၍ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဖြစ်စေ၏။ သူ၏လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏ယခင်ဘဝတွင် ထားရှိခဲ့ပါက မိန်းကလေးငယ်များစွာကို ဖျားယောင်းနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီးများက သူ၏ပေါင်ခြံကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ထျန်သည် သူ၏ဘောင်းဘီကိုလည်း ချွတ်သင့်လားဟု တွေးမိ၏။
“အလွန်ကောင်းတယ်”
“သေချာပေါက် သင့်တော်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုပဲ”
ဤသည်မှာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သောကြောင့် လော့ထျန်သည် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သလို ခံစားခဲ့ရသည်။
ဟုတ်ပါသည်။
အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့ခြင်းမှလွဲ၍ သူသည် ပိုမိုစိတ်အားထက်သန်မှု ခံစားနေရ၏။
သူသည် သူ၏ဘောင်းဘီကို ချွတ်တော့မည့်ဆဲဆဲ သူ၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားတွင် ဆံပင်ကဲ့သို့သော အဖြူရောင်အမျှင်အချို့ရှိနေသည်ကို လော့ထျန်သတိပြုမိသွား၏။
“ဒါဘာလဲ”
လော့ထျန်သည် ထိုအဖြူရောင်ဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲလိုက်၏။
အမျိုးသမီးခြောက်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွား၏။ လော့ထျန်၏လုပ်ရပ်များက သူတို့၏အာရုံကြောများကို ထိခိုက်စေသကဲ့သို့ရှိ၏။ သူတို့အားလုံး၏မျက်နှာတွင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသောအသွင်များ ရှိနေခဲ့သည်။
“ငါဆွဲတာတောင် မလှုပ်ဘူးလား”
လော့ထျန်သည် သူ၏ဖင်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ အားကိုသုံးပြီး ဆွဲလိုက်၏။ အရုပ်နှင့်တူသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် သူ၏အောက်မှ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက “ဒီကမ္ဘာကလူတွေလည်း အနောက်တိုင်းအရုပ်တွေနဲ့ ဆော့ရတာကြိုက်တာလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရုပ်က အရမ်းရုပ်ဆိုးလွန်းနေတယ်...” ရေရွတ်လိုက်၏။
သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်လိုက်ပြီး နှာခေါင်း၊ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ကာ မျက်နှာသည် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိ၏။ ဤအရုပ်သည် အတော်လေး လက်တွေ့ကျသည်ဟု လော့ထျန်ခံစားခဲ့ရသည်။
ဤအချိန်တွင်ပင်...
“အဟွတ်... အဟွတ်... လူငယ်လေး၊ မင်းငါ့ရဲ့အသက်ကို သတ်လုနီးပါးပဲ”
“အိုး ရှစ်”
“ဒီအရုပ်က စကားပြောနိုင်တယ်လား”
လော့ထျန်၏ ကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထိုအရုပ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
“စလပ်”
အရုပ်သည် နံရံပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်လျက် ကျရောက်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောကျလာ၏။
“မင်းအဖွားကို ဘယ်လိုလုပ်ရက်လဲ”
“မင်းဘယ်သူလဲ”
“အဖွား၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”
ထိုအမျိုးသမီးခြောက်ဦးသည် လော့ထျန်ကို ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အဖွားဟုခေါ်သည့်အရာရှိရာသို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားခဲ့ကြ၏။
လော့ထျန်သည် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်
ကိုယ် “ဒါဆို ဒီအရုပ်က တကယ်ပဲ လူတစ်
ယောက်လား။ ဖာ့၊ ငါကြောက်လန့်ပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရတယ် လူတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ဒီလောက်ရုပ်ဆိုးနိုင်တာလား”
ဤအချိန်တွင်...
အတော်လေးရုပ်ဆိုးသည့် ထိုအဖွားကြီးသည် ထရပ်လိုက်၏။ သူမ၏မျက်နှာသည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် မည်သူကမျှ သူမကို ဤကဲ့သို့ ပြုမူဝံ့ခြင်းမရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်တည်း။
သူမသည် လော့ထျန်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး သူ့ကို ကျိန်ဆဲတော့မည့်ဆဲဆဲ...
သို့သော်...
ဤအချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လော့ထျန်ကို ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြည့်နေရင်း လေးစားမှုရှိပြီး သန့်ရှင်းသောနောက်လိုက်တစ်ဦး၏အသွင်ဖြစ်နေ၏။
လော့ထျန်သည် လက်ရှိတွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေ၏။ သူ၏ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသည် အမာရွတ်အချို့ပြသလျက် ဗလာကျင်းနေပြီး သူ၏ခေါင်းအထက်တွင် ကြီးမားသောအပေါက်တစ်ခုရှိ၏။ အလင်းတစ်ခုသည် ထိုအပေါက်မှတဆင့် တည့်တည့်မတ်မတ် သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ ထိုးကျနေပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေသောအသွင်ဖြစ်စေ၏။ ၎င်းသည်အရှင်သခင် ပေါ်လာပြီး သန့်ရှင်းသောအလင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ရှိ၏။
“ဟောကိန်းမှန်သွားပြီ”
“ဟောကိန်းမှန်သွားပြီ”
“မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ အရှင်ကို အရိုအသေပေးကြပါ”
အဖွားအို၏အသံသည် တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာထားသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နေ၏။ သူမသည် အမျိုးသမီးများကို တစ်ဖန်
အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။ “မြန်မြန် အရှင်ကို အရိုအသေပေးကြပါ။ သူတို့အားလုံးကို သူကယ်တင်နိုင်တယ်။ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကယ်တင်နိုင်တာ...”
ထိုအမျိုးသမီးခြောက်ဦးသည် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။
သူတို့၏အကြည့်သည် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေရင်း လော့ထျန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ အမျိုးသမီးများထဲမှ တစ်ဦးက “အဖွား၊ မမှားဘူးဆိုတာ သေချာလား။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ဟောကိန်းထဲမှာပါတဲ့လူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
“မှန်တယ်”
“သူ့ရဲ့ ပေါ့ပျက်တဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့စိတ်ထဲက ညစ်ညမ်းတဲ့အတွေးတွေကို ဖော်ပြနေတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ဟောကိန်းထဲမှာပါတဲ့လူ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
အမျိုးသမီးအားလုံးက အဖွားအိုကို မယုံကြည်ကြောင်း ပြသသည့် သူတို့၏အတွေးများကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
လော့ထျန်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ဖာ့၊ ဟောကိန်းထဲကလူဆိုတာ ဘာလဲ။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” တွေးနေ၏။
အဖွားအိုသည် လော့ထျန်ကို အလေးအနက်ထားသည့်ပုံစံဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေးရွတ်ဆိုစပြုပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။ “သူက ဟောကိန်းမှာပါတဲ့လူ သေချာပေါက်ဖြစ်တယ်”
“ကောင်းကင်ကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ လူသားတစ်ဦး”
“သူ့ရဲ့ကိုယ်အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေပြီး အလင်းရောင်နဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေမယ်တဲ့။ ဒီအချက်တွေအားလုံးက ဟောကိန်းထဲမှာ ဖော်ပြထားတယ်”
“လုံးဝမမှားဘူး။ မင်းတို့အားလုံး မြန်မြန် အရှင်ကို အရိုအသေပေးပြီး ကယ်တင်ဖို့တောင်းပန်ကြပါ”
အဖွားအို၏မျက်နှာတွင် အလွန်အလေးအနက်ထားသည့်အသွင်ရှိနေ၏။
အမျိုးသမီးခြောက်ဦးသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြိုကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေသည့်အလား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့အားလုံးသည် မျက်ရည်များစီးကျနေရင်း လော့ထျန်၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။
“အရှင်၊ ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ပေးပါ”
“အရှင်၊ ကျွန်မတို့ အမှောင်ဘုရင်ကို မယူချင်ဘူး”
“အရှင် ကယ်တင်ပေးပါ၊ ကျွန်မတို့ တစ်သက်လုံး အရှင်ကို ကိုးကွယ်ပါ့မယ်”
လော့ထျန်သည် ဤအချိန်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ချေပြီ။
သူ၏အတွေးများသည် လွန်ကဲစွာ လည်ပတ်နေပြီး သူလိမ်လည်သူတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်သင့်သလားဟု တွေးမိ၏။
သူ၏ဘယ်လက်နှင့် ညာလက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အမျိုးသမီးများကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ညတည်းတွင် သူတို့ခြောက်ဦးစလုံးကို လွှမ်းမိုးလိုက်ကာ နေဝင်ချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ပေါ့။
ဤအတွေးသည် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်သောအကြံပင်တည်း။
အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤအမျိုးသမီးခြောက်ဦးသည် အလွန်လှပခြင်းပင်ဖြစ်၏။ သူတို့သည် အလွန်လှပသောကြောင့် သူတို့ကို မြင်ရသည့်မည်သည့်အမျိုးသားမဆို သူတို့၏နှလုံးသားများ လှုပ်ရှားသွားမည်ဖြစ်၏။
လော့ထျန်သည် သူ၏သာလွန်ထူးကဲသောအသွင်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းကာ “အခြေအနေကို ကျွန်တော့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းရှင်းပြပါ။ ဒီအရှင်က ခင်ဗျားတို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်အောင် သေချာပေါက် ကူညီပါ့မယ်”
လော့ထျန် ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် အဖွားအိုသည် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
သူမသည် ချက်ချင်းဒူးထောက်လိုက်ပြီး “အရှင်၊ ‘ရုပ်အလောင်းမြို့တော်’ က ‘အမှောင်ဘုရင်’ ဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့မြေတွေကို သိမ်းယူပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့လူတွေကို ဖမ်းဆီးခဲ့တယ်။ အခု သူက ကျွန်မတို့မျိုးနွယ်က အမျိုးသမီးတွေကို ဖမ်းဖို့ ကြံနေတယ်။ အမှောင်ဘုရင်ကို သတ်ပြီး ဒီမိန်းကလေးတွေကို ကယ်တင်ပေးဖို့ အရှင်ကို ကျွန်မတို့တောင်းဆိုပါတယ်” ရှင်းပြ၏။
“အမှောင်ဘုရင်”
“သူ့နာမည်က လွန်လွန်ကျူးကျူးဖြစ်နေတယ်။ သူအလွန်သန်မာလား” လော့ထျန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမေး၏။
အဖွားအိုက “အရှင်ရဲ့ရှေ့မှာ သူဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အရှင်က လက်ညှိုးလေးတစ်ချောင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ သူ့ကို သတ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”
လော့ထျန်သည် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ဒီတော့ သူက အဲဒီလောက် အားနည်းတာပေါ့”
ရုတ်တရက်...
အိမ်ပြင်ပမှ သန်မာသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
နားကြီးကြီးနှင့် ထူထဲသော မျက်ခုံးမွေးများရှိသည့် သန်မာသောလူနှစ်ဦးသည် ဓားရှည်များ ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် ပြဿနာရှာချင်သည့်အသွင်ရှိပြီး သူတို့၏ရုပ်သွင်သည် အတော်လေးကြမ်းတမ်းနေ၏။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အေးစက်စက်ဖြင့် “အမှောင်ဘုရင်ကို ဆိုးဆိုးရွားရွားပြောဝံ့တာ ဘယ်သူလဲ” နှာမှုတ်လိုက်၏။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်...
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ကိုယ်လုံးတီးအမျိုးသမီးခြောက်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညစ်နွမ်းသောအပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအမျိုးသမီးခြောက်ဦးရှေ့တွင် သူ၏ပေါင်ခြံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ညစ်ညမ်းစွာပြုမူလိုက်သည်။
လော့ထျန်သည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် သူက “ဒီလူက လူအများရှေ့မှာ ချတော့မလို့လာ။ တကယ်ကို ကြမ်းတာပဲ” ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ၏ခပ်ဖျော့ဖျော့အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ထိုသန်မာသောလူနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများမှိန်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ ထူထဲစွာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။