အလောင်းမြို့တော်
Vol. 10 Ch. 120
ဤကဲ့သို့သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မျိုးမှာ ဆိုးဝါးလှ၏။
ထိုဦးထုပ်ဆောင်းထားသော ဧရာမလူကြီး၏ ဓားရှည်ကြီးက လော့ထျန်၏ နှာခေါင်းကို တည့်တည့်ချိန်လျက် ရှိချေ၏။ ထိုလူကြီးက “ဒီခွေးမသားက ဘယ်သူလဲကွ”
“ကောင်းပြီလေ”
စုန်းမ၊ နင်က ငါတို့ရဲ့ သခင်ကြီးကို ဘာသာရေးထုံးတမ်းဓလေ့ လုပ်ဆောင်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ အဲ့ဒီထဲမှာ အမျိုးသားတစ်ယောက် ပါလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ခဲ့ဘူး။ နင် အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလို့ ထင်တယ်”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်...
ဦးထုပ်ဆောင်းထားသည့် ဧရာမလူကြီးက မျက်လုံးပြူးပြူးဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “စုန်းမ၊ အလောင်းမြို့တော်ရဲ့ အမှောင်ဘုရင်လိုချင်တာက အပျိုစင်တွေလေ။ နင်က ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ အပျိုမှေးကို ဖွင့်ခိုင်းလိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာကနေ လွတ်မြောက်သွားမယ်လို့ ထင်သလား”
“ပေါင်ဆန်း၊ ငါတို့က ဒီမိန်းမတွေ အပျိုစင်ဟုတ်မဟုတ် အရင်စစ်ဆေးမယ်၊ ပြီးရင် တစ်ခါတည်း အားလုံးကို ရှင်းပစ်မယ်”
“ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ”
ထို ဧရာမလူကြီးနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ရယ်မောကြ၏။ သူတို့၏ ရယ်သံများသည် ကောက်ကျစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တစ်ဦးက အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များက အလွန်ကြမ်းတမ်း၏။ သူ၏ မေးစေ့မှ သွားရည်များ ယိုစီးနေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းချေ၏။ ထိုလူကြီး၏ ပုံရိပ်သည် စိတ်ကူးနိုင်သလောက် ရွံရှာဖွယ် ကောင်း၏။
ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။ သူမသည် ထိုဧရာမလူကြီးကို သူ့စိတ်ကြိုက် ကြမ်းတမ်းစွာ စော်ကားခွင့် ပေးလိုက်ရ၏။
အလွန် သနားစရာ ကောင်းပေသည်။
ဤသနားစရာကောင်းခြင်းမှာ စကားဖြင့် ပြောမပြနိုင်အောင် ဖြစ်ချေ၏။
ထိုလူကြီးသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် မရပ်တန့်ချေ။ သူသည် လက်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ တင်ပါးကို “ဖပ်” ကနဲ အသံဖြင့် ရိုက်လိုက်၏။
“ငါ့အတွက် ခြေထောက်ကို ဖြဲပေးစမ်း။ ဒီအဖေ သေချာ စစ်ဆေးဖို့လိုတယ်”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်...
ထိုလူကြီးသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ပေါင်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲလိုက်၏။ သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုက ထိုအမျိုးသမီး၏ ပေါင်ကို ချက်ချင်းပင် ဒဏ်ရာရစေပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ လျှို့ဝှက်ဧရိယာကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်တော့၏။
ထိုအမျိုးသမီးသည် ခြေထောက်များကို ပူးထားရန် ရုန်းကန်နေရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေ၏။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် ခေါင်းခါကာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစား၏။ ထို့နောက် သူမသည် တောင်းပန်သည့် အကြည့်ဖြင့် လော့ထျန်ကို ကြည့်လိုက်၏။
ကျန်အမျိုးသမီး ငါးဦးမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် တုန်ယင်နေကြ၏။ မည်သူမျှ ရှေ့သို့တက်၍ မကူညီဝံ့ပေ။
ဤမြင်ကွင်းမျိုးကို သူတို့ အချိန်တိုင်း တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်ဟု တွေးတောမိနိုင်၏။
ဒီဟာ ဘာ စောက်နေရာမျိုးလဲ။
လော့ထျန်၏ စိတ်ထဲမှ မည်သည့် အကုသိုလ်ဆန္ဒမျှ မရှိတော့ချေ။ သူသည် ထ၍ ထိုအမျိုးသမီးဆီသို့ လျှောက်သွား၏။ ကောက်ကျစ်စွာ ရယ်မောနေဆဲဖြစ်သော ထိုလူကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ် လူသတ်လိုစိတ်တို့ စတင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။
နောက်ဧရာမလူကြီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ခွေးမသား၊ မင်းဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”
လော့ထျန်က သေမင်းကဲ့သို့ ပြုံးပြလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေ၏။ “ဘာမှ သိပ်မလုပ်ပါဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး သေစေချင်ရုံပဲ”
“သေ” စကားလုံးကို ကြားလိုက်သည်နှင့်...
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လော့ထျန်တွင်ရှိသမျှ စွမ်းအားအားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး “အဆင့် ၂ ကြမ်းတမ်းခြင်း” အော်ဟစ်လိုက်၏။
“အွန်းမ်…”
လော့ထျန်သည် လူသတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်လုံးများကို ပြသရင်း မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ လက်သီးများက အနီရောင် တောက်ပလာပြီး “ချော်ရည်မီးလျှံ” အော်ဟစ်လိုက်၏။
သူ၏လက်သီးများက မီးလျှံနီများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး “ပလုတ် ပလုတ်” အသံများဖြင့် မာချော်ရည်များ စတင်ယိုစီးကျလာ၏။
ထို့နောက် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်၏။
ထိုလူကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ “နင် အသက်ရှင်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီလို့ ထင်တာပဲ” ကျိန်ဆဲလိုက်၏။
လော့ထျန်သည် တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏လက်သီးက ဓားရှည်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးချလိုက်၏။
“စီစီ…”
ဓားရှည်က လော့ထျန်၏ လက်သီးကို ထိမှန်သော်လည်း သူ၏လက်သီးကို မထိုးဖောက်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် မြန်ဆန်သော အချိန်အတွင်းတွင် အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်လာသည်ကို မြင်ရ၏။
ဓားသည် တိုက်ရိုက် အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ပေသည်။
ထိုလူကြီးသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ခြေထောက်များက တုန်ယင်လာ၏။ ထို့နောက် သူက “မင်း ဘယ်လို နတ်ဆိုးကျွမ်းကျင်မှုမျိုးကို သုံးတာလဲ” အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ကျုပ်က နင့်အမကို နတ်ဆိုးလုပ်လိုက်မယ်”
“ သေ”
အပြည့်အဝ ထိုးလိုက်သော လက်သီးက ထိုလူကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွား၏။ လက်သီးအရွယ်အစားရှိသော အပေါက်တစ်ပေါက်ကို မြင်တွေ့ရပြီး အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးလိုက်၏။
သို့သော်လည်း...
စနစ်က မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မပေးခဲ့ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုလူကြီးသည် မသေသေးခြင်းပင် ဖြစ်ချေ၏။
သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ပြီးသော လက်သီးက သူ့ကို မသေစေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူသည် လူမဟုတ်သည့် အရာ ဖြစ်နေသလော။
သူ မသေသေးသည်သာမက ထိုလူကြီးသည် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာကို လုံးဝ မခံစားရသကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေ၏။ သူ၏ ဒဏ်ရာမှ သွေးတစ်စက်မျှပင် မထွက်ခြင်းက မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ဘုရားသခင်များပင် ဤသို့ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ၊
သူက ဒီအဖေ နတ်ဆိုးကျွမ်းကျင်မှု သုံးတယ်လို့တောင် ပြောသေးသည်လား။ နင်ကသာ စောက်နတ်ဆိုးကျွမ်းကျင်မှု သုံးနေတာပဲ။
တစ်စက္ကန့်အတွင်း ထိုလူကြီးသည် ရယ်မောလာပြီး လော့ထျန်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးရန် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ “အမှောင်ဘုရင်က ငါ့ကို ထာဝရ ကိုယ်ခန္ဓာ ပေးသနားထားတယ်။ မင်းလို လူသားတစ်ယောက်က ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ပေါ့။ ဟားဟားဟား…”
ထိုလူကြီးကို သေစေသင့်သည့် လက်သီးက သူ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ချေ။
လော့ထျန်သည် ဤအတွက် အသင့်မရှိခဲ့ဘဲ ထိုလူကြီး၏ လက်သီးကို လက်ခံလိုက်ရ၏။
ထိုလက်သီးနောက်ကွယ်မှ စွမ်းအားက အားမကြီးသော်လည်း လက်သီး ထိတွေ့သည့်အခါ လော့ထျန်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သေခြင်းတရားနှင့်တူသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် သူ ဝိညာဉ်တောင်တန်းရှိ နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့်အချိန်နှင့် အလွန်ဆင်တူ၏။
ခြားနားသည်မှာ...
ထိုလူကြီး၏ လက်သီးမှ သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်သည် နှစ်တစ်ထောင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ အငွေ့အသက်နှင့် မနှိုင်းယှဥ်နိုင်သည့် အချက်ပင် ဖြစ်ချေ၏။
“ဘန်း”
လော့ထျန်၏ ရင်ဘတ်သည် ထိုးချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း အနက်ရောင် သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ စတင် ပျံ့နှံ့လာ၏။ အနက်ရောင် ဆံပင်ကဲ့သို့သော အရာများက သူ၏ အရေပြားမျက်နှာပြင်ထဲသို့ စတင် တိုးဝင်လာ၏။
“ဟာ”
လော့ထျန်၏ စိတ်က အမှောင်ဖုံးသွားပြီး သူ၏ သတိပင်လယ်ထဲရှိ လူသတ်လိုစိတ် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ဗဟိုချက်က စတင် အလုပ်လုပ်တော့၏။ ၎င်းသည် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်ကို ရူးသွပ်စွာ သတ်ဖြတ်ပစ်၏။
တစ်ခဏအတွင်း...
လော့ထျန်၏ နောက်ကျောကို အေးစက်သော ချွေးစေးများ ဖုံးအုပ်သွား၏။ သူသည် ထိုလူကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အရေးမကြီးဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး သူ၏ ကာကွယ်မှုအား လျှော့ချခဲ့၏။ လော့ထျန်သည် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုတွင် ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင် ပါဝင်နေမည်ဟု လုံးဝ မထင်ခဲ့ပေ။
သူ၏ လူသတ်လိုစိတ်က ထိုသေခြင်းတရား အငွေ့အသက်ကို လုံးလုံးလျားလျား ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့၏။
လော့ထျန်၏ မျက်ခုံးများက နစ်မြုပ်သွားပြီး သူက လှောင်ပြုံးပြုံး၏။ “ခင်ဗျား တကယ် မသေနိုင်ဘူးလားဆိုတာ ကျုပ် မြင်ချင်သေးတယ်”
“အဆင့် ၂ ကြမ်းတမ်းခြင်း”
“ချော်ရည်မီးလျှံ”
သူ၏ လက်သီးများ နိမ့်ကျသွားပြီး ချော်ရည်မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏လက်သီးများမှ ထူထဲသောအငွေ့များ စတင်ထွက်လာ၏။ ထို့နောက် လော့ထျန်က “အရိပ်လေ ခြေလှမ်း” အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ဝှစ်”
သူ၏ ပုံရိပ်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုလူကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာ၏။
ထိုလူကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပမှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောတော့၏။ “မင်း ဒီအဖေကို သတ်လို့ မရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မသေလူ ဖြစ်လို့ပဲ၊ ဟားဟားဟား…”
“ရယ်ထား ခွေးမသား”
လက်သီးက ထိုလူကြီး၏ ပါးစပ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးချလိုက်၏။
ထို့နောက် ဘေးမှ ထွက်လာ၏။
သူ၏ ခေါင်းတစ်ဖက်က တစ်နေရာရာသို့ လွှင့်ထွက်သွားသော်လည်း ထိုလူကြီးက မတ်မတ်ရပ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်တစ်ဝက်က ရယ်မောနေဆဲသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ချေ၏။
ရုတ်တရက်...
လော့ထျန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဒေါသများ စတင်လောင်ကျွမ်းလာ၏။ ထို့နောက် သူက ကျန်ခေါင်းတစ်ခြမ်းဆီသို့ ခြေတစ်ချက်ကန်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြော၏။ “မသေသေးဘူးလား”
ခေါင်း၏ ကျန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာက လဲကျသွား၏။
ထိုအချိန်တွင်...
“ဒင်”
“ကစားသမား လော့ထျန်ကို ဂုဏ်ယူပါသည်။ ပေါင်ဆန်းကို သတ်လိုက်သည့်အတွက် အတွေ့အကြုံ ၂၀၀၀ မှတ်၊ နက်နဲ စွမ်းအင် ၃၀၀ ရရှိလိုက်သည်။”
“ထွီ”
လော့ထျန်က ပေါင်ဆန်း၏ အလောင်းကို တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်၏။ “နင့်လို စျေးပေါတဲ့ အမှိုက်အပိုင်းအစက မသေလူလား။ ဒီအဖေ့အတွက် အခု သေရတာကိုကြည့်ရအောင်”
စနစ် မက်ဆေ့ချ်များကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့်...
လော့ထျန်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်၏။ “ဟာ၊ အတွေ့အကြုံမှတ်တွေ အများကြီးပဲ။ ဒီလို အားနည်းတဲ့ အနီးကပ်ရန်သူတွေမှာ အတွေ့အကြုံ ၂၀၀၀ စီရှိရင် သူတို့တွေ ပိုလာရင် ကောင်းမယ်…”
“ဟမ်”
“အဘယ်ကြောင့် အလဲမထိုးနိုင်သည့် တန်ဖိုးတွေ မရှိရတာလဲ”
လော့ထျန်သည် ဤအချက်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွား၏။ စနစ်၏ ပုံမှန် စည်းမျဉ်းအရ သူ သတ်လိုက်သော လူတိုင်းသည် အလဲမထိုးနိုင်သည့် တန်ဖိုးကို တစ်မှတ် တိုးသင့်သည် ဖြစ်၏။ ပေါင်ဆန်းသည် သူ သတ်လိုက်သူ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း အလဲမထိုးနိုင်သည့် တန်ဖိုး တိုးလာသည်ကို ပြသသည့် စနစ် မက်ဆေ့ချ် တစ်ခုမျှ မရှိချေ။ ထိုလူသည် တကယ်ပင် လူမဟုတ်သည့် အရာ ဖြစ်နေသလော။
လော့ထျန်သည် ဤမေးခွန်းကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားနေစဥ်...
နောက်ဧရာမလူကြီးက ဒေါသတကြီး သူ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်၏။
လော့ထျန်က လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး အေးစက်စွာ “သေခြင်းတရားကို ဖိတ်ခေါ်နေတာပဲ” ရေရွတ်လိုက်၏။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဘေးသို့ အနည်းငယ် ရွေ့လိုက်၏။
ဓားကို ရှောင်ပြီးနောက် လော့ထျန်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ မျက်ခုံးအလယ်ဗဟိုကို လျင်မြန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။
“ဘန်း”
ထိုလူက လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျောက်တုံးတစ်ခု ရိုက်ခတ်သည့်အသံကို ကြားရ၏။ ထို့နောက်… ထို့နောက် မည်သည့် အသံမျှ မရှိတော့ချေ။
လော့ထျန်၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် “ဒင်” အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
လော့ထျန်က သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်၏။ “တကယ်ပါပဲ၊ ဒီလူတွေရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိပုံရတယ်။ သူတို့တွေက အရင်တည်းက သေနေပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့လိုဆိုရင်တော့…”
“ဟာ၊ ဒါ ဘယ်လိုကမ္ဘာမျိုးလဲ”
“ဒါ လူသေ ဘုံလား”