ထွက်ခွါခြင်း

သူ၏အသံသည် အလွန်အေးစက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုသောရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

လီရွှယ်အာ၏ မျက်လုံးများသည် မှေးကျဉ်းသွားပြီး မူရုန်ဝမ်ကျန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ “ရှင် သူ့ကိုတစ်ခါ သတ်ဖို့ကြိုးစားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလေ”

“အစ်မကြီး ရွှမ်းကို လှုပ်ရှားမှုမလုပ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ ရှင်ပဲမဟုတ်လား”

မူရုန်ဝမ်ကျန်း၏မျက်နှာထားတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော တုန်လှုပ်မှုပြသလိုက်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် စွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းဆိုခြင်းမပြုဘဲ “ရွှဲ့အာ၊ မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ဉာဏ်ကောင်းနေတုန်းပဲ”

“ရွှဲ့အာ” ဟူသောစကားလုံးကို ကြားလိုက်သောအခါ လီရွှယ်အာ၏မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ်တွန့်သွားပြီး သူမ၏အမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤအရာအားလုံးကို မူရုန်ဝမ်ကျန်း၏ မျက်လုံးများက သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

သူ၏ရင်ထဲတွင် နောက်ထပ် ပြင်းပြသောဒေါသတစ်စ ပေါ်လာခဲ့၏။

ထို့နောက် လီရွှယ်အာက “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်မကြီး ရွှမ်းက ရှင်တို့ ကောင်းကင်ဓားမြို့ကလူဆိုတော့ သူ့နှလုံးသားက အမြဲတမ်း ရှင့်ဘက်ကိုပဲ ဦးတည်နေမှာပေါ့။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မက သူ့ကို အစ်မတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ရှင့်စကားကိုပဲ နားထောင်ခဲ့တာပဲ။ အစ်မကြီး ရွှမ်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ တကယ်တော့...”

မူရုန်ဝမ်ကျန်းသည် လီရွှယ်အာကို စကားဆုံးအောင် ပြောခွင့်မပေးဘဲ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “သူက ကောင်းကင်ဓားမြို့ရဲ့ အစေခံတစ်ဦးမျှသာပဲ။ ဒါကြောင့် သူလုပ်ချင်တာကို လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး”

“သူမမွေးဖွားလာတဲ့အချိန်ကတည်းက သူ့ဘဝကို သူမပိုင်ဆိုင်တော့ဘူး”

မူရုန်ဝမ်ကျန်း၏မျက်လုံးများတွင် လန်ဟန်ရွှမ်းသည် အစေခံတစ်ဦးထက်ပင် အဆင့်နိမ့်နေခဲ့၏။

လီရွှယ်အာ ဆက်ပြောမည့်စကားများကို သူခန့်မှန်းပြီးသားဖြစ်၏။ ထိုစကားများကို ပြောလာပါက သူ့အတွက် ကြီးမားသောစော်ကားမှုဟု ယူဆမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူဖြတ်ပြောလိုက်ခြင်းပင်တည်း။

သူသည် အလွန်မြင့်မြတ်သောသွေးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

သူ့တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ အာဏာနှင့် ဂုဏ်အဆင့်အတန်းများရှိသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဒဏ္ဍာရီများတွင်သာရှိသော စစ်မှန်သည့်နဂါးသွေးမျိုးကို သူပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်ချေသည်။

သူသည် ထိုအရာနှင့်အတူ မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်လောကလုံးကို အထက်စီးမှကြည့်နေသော ရှင်ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားရသည်ဖြစ်၏။

ကျင့်ကြံခြင်းကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် သူ၏ရင်ထဲတွင် နောက်ထပ်အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ သူ့ရှေ့မှ လီရွှယ်အာပင်တည်း။

သို့သော်...

လီရွှယ်အာသည် သူ့ထံမှ ပိုမိုဝေးကွာသွားသည်ဟု သူခံစားရ၏။ အထူးသဖြင့် ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့မှ လော့ဟုအမည်ရှိ ကလေးတစ်ယောက်ကြောင့် သူမသည် သူ့လက်လှမ်းမမီတော့သည့်ပမာ ဖြစ်လာသည်ဟု သူခံစားရချေသည်။

ဤအရာက သူ၏ရင်ထဲမှ အလွန်မပျော်မရွှင်ဖြစ်စေခဲ့၏။

ဤမပျော်မရွှင်မှုမျိုးသည် လီရွှယ်အာရှိနေခြင်းကြောင့်သာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မပြသနိုင်ဘဲ ရင်ထဲ၌ ဖိနှိပ်ခံထားရ၏။

လီရွှယ်အာသည် ခါးခါးသီးသီးပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို တကယ်သနားပါတယ်။ အစ်မကြီး ရွှမ်းလို လှပပြီးပြည့်စုံတဲ့မိန်းကလေးကိုတောင် ရှင်က တန်ဖိုးမထားတာ”

မူရုန်ဝမ်ကျန်းသည် စိတ်ထဲတွင် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်၏။ သူသည် လီရွှယ်အာ၏စကားများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါက သူမဆက်ပြောတော့မည်မဟုတ်ဟု တွေးထားသော်လည်း သူမက ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်ပြောနေလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် “ရွှဲ့အာ၊ ငါ့ကမ္ဘာမှာ မင်းကိုပဲ ငါမြင်တယ်”

လီရွှယ်အာသည် စကားအရာယဉ်ကျေးမှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ကမ္ဘာမှာ ရှင်မရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ကမ္ဘာမှာ ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုကြီး လော့ထျန်ပဲရှိတယ်”

မူရုန်ဝမ်ကျန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

ထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မမြင်ရသောအရှိန်အဝါ တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ကောင်းကင်ကိုးထပ်တွင် စစ်မှန်သောနဂါးကြီးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာ၏။

သူဒေါသထွက်နေခဲ့ချေပြီ။

တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေခဲ့ချေပြီ။

သူပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်နေသည့်အချိန်တွင် မူရုန်

ဝမ်ကျန်းသည် သူ၏အရှိန်အဝါကို ရုတ်တရက်ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး အေးစက်စက်ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါသူ့ကို သတ်လိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား”

လီရွှယ်အာက “ရှင် မလုပ်ရဲဘူး”

“ဪ”

မူရုန်ဝမ်ကျန်းက ဤအရာသည် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရပြီး “ဒီကမ္ဘာမှာ ငါမူရုန်ဝမ်ကျန်း မလုပ်ရဲတဲ့အရာ ရှိသေးလို့လား”

လီရွှယ်အာက “ဒါက ရှင်မလုပ်ရဲတဲ့အရာပဲ”

သူမ၏မျက်နှာသည် ငြိမ်သက်နေပြီး စိတ်ခံစားမှု အရိပ်အယောင်များ အနည်းငယ်ပါနေ၏။

သူမ၏ရင်ထဲတွင် အမှန်တကယ်တော့ အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ကောင်းစွာဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ မူရုန်ဝမ်ကျန်းပင်လျှင် ခံစားမိခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

မူရုန်ဝမ်ကျန်းသည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ လီရွှယ်အာကို ကြည့်နေ၏။

လီရွှယ်အာသည်လည်း မလှုပ်မယှက်ဘဲ မူရုန်ဝမ်ကျန်းကို ပြန်ကြည့်နေ၏။

ခဏအကြာတွင်...

လီရွှယ်အာ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ညင်သာစွာ တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်မှကြယ်များဖြင့် စုစည်းထားသည့်ပမာ ထင်ရသော မှော်ဆန်သည့်ငှက်တစ်ကောင် သူမနောက်တွင် ပေါ်လာ၏။ ၎င်းကား ဒဏ္ဍာရီလာ ဖီးနစ်

ငှက်ပင်။

ကြယ်များသည် စတင်ပျံ့လွင့်သွားပြီး လီရွှယ်အာ၏ရင်ဘတ်သည် အသက်ရှူမြန်လာသည်ကို ပြသနေ၏။

မူရုန်ဝမ်ကျန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ရွှဲ့အာ၊ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သိပ်တိုးတက်မလာဘူးနဲ့တူတယ်”

လီရွှယ်အာသည် ပြန်မဖြေဘဲ မူရုန်ဝမ်ကျန်းကိုသာ စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

နောက်ထပ် အချိန်အတန်ကြာသွားပြီးနောက်...

မူရုန်ဝမ်ကျန်းသည် တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး လှည့်၍ ဝင်းထဲမှ စတင်ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် သူက “ငါနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့” ညင်သာစွာဆို၏။

လီရွှယ်အာက “ကျွန်မပြန်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်နဲ့အတူတော့ မလိုက်ဘူး”

မူရုန်ဝမ်ကျန်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အေးစက်စက်အပြုံးအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေသည်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်...

မိုးတိမ်ဂိုဏ်းအတွင်း မိုးတိမ်တောင်ထိပ်တွင်...

မူရုန်ဝမ်ကျန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများပြည့်နှက်နေ၏။ သူ၏ဓားက ရိုက်ခတ်လိုက်သည်နှင့် မိုးတိမ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသည် သတ်ဖြတ်လိုသောရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဓားစွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

တစ်ညတာအတွင်း မိုးတိမ်ဂိုဏ်းတွင် သွေးများက မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းခဲ့၏။

တစ်ညတာအတွင်း မိုးတိမ်ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် တစ်ထောင်ကျော်အနက် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်မရှင်ဘဲ မကျန်ခဲ့ပေ။

တစ်ညတာအတွင်း မူရုန်ဝမ်ကျန်းသည် ဒေါသအလျောက် ရူးသွပ်သွားပြီး နတ်ဆိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ဤညတွင် သူသည် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော အတွေးများအားလုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံးရှုံးခဲ့ခြင်းပင်တည်း။

မိုးမလင်းခင်စပ်ကြားတွင် မူရုန်ဝမ်ကျန်းသည် မိုးတိမ်ဂိုဏ်း၏ ခြေလှမ်းများစွာထဲမှ တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားသော ရုပ်အလောင်းများ ဝန်းရံနေသည်။ မူရုန်ဝမ်ကျန်းသည် မှောင်မိုက်သောညနှင့် နေထွက်စအလင်းရောစပ်နေသည်ကို အေးစက်စက်ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ငါ့မိန်းမကို ဘယ်သူမှ လာမထိနဲ့”

“လော့ထျန်၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါမင်းကို မသတ်သေးဘူး”

“ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ကြရင်တော့ မင်းသေမယ့်နေ့ပဲ”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်...

မိုးတိမ်ဂိုဏ်း၏ဂိုဏ်းချုပ်က သူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်တစ်ပေါက်ရှိနေ၏။ သူသည် အေးချမ်းစွာမသေနိုင်ဘဲ “ဘာလို့လဲ”

မူရုန်ဝမ်ကျန်းက သူ့ကို အေးစက်စက်ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်းလို သေသင့်တဲ့ လူအိုတစ်ယောက်က ငါ့မိန်းမကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပြောခဲ့လို့ပဲ။ ပြီးတော့ ကီလိုမီတာ ၁၀၀,၀၀၀ ပတ်လည်မှာ မင်းတို့ဂိုဏ်းပဲရှိနေလို့ပဲ။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ကျုပ် စိတ်မကြည်လို့ပဲ”

ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့၊ လော့မိသားစု။

လီရွှယ်အာ၏မျက်နှာသည် အလွန်ဖြူဖျော့နေ၏။ မူရုန်ဝမ်ကျန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် လေဖြတ်သွားသည့်အတိုင်း မြေပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်၏။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဓားကျွေးက သူမကို လျင်မြန်စွာ ထောက်မထားလိုက်၏။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ဓားကျွေးက ညင်သာစွာ “သူ့အတွက် ဒီလိုလုပ်ရတာ တန်ရဲ့လား”

လီရွှယ်အာသည် ကောက်ကျစ်သောအပြုံးဖြင့် “တန်ပါတယ်”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ဓားကျွေးသည် တစ်စုံတစ်ခုပြောရန်ကြံရွယ်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရပ်တန့်လိုက်၏။

လီရွှယ်အာက ပြုံးရယ်နေရင်း ဆက်ပြောသည်။ “ဦးလေး ဓားကျွေး၊ ကျွန်မတို့ လေးနှစ်သားအရွယ်တုန်းက အစ်ကိုကြီး လော့ထျန်က ကျွန်မကို လက်ထပ်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့ သူက ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ လက်ညှိုးချင်းချိတ်ပြီး ကတိပေးခဲ့ကြတာ”

“အစ်ကိုကြီး လော့ထျန်က ကျွန်မကို ပျော်ရွှင်မှုတွေပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”

“အစ်ကိုကြီး လော့ထျန်က သူရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်”

“အစ်ကိုကြီး လော့ထျန်က...”

လီရွှယ်အာသည် စကားများစွာပြောခဲ့၏။ သူမပြောလေလေ သူမ၏အပြုံးက ပို၍တောက်ပလာလေလေဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူမမျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသော်လည်း ကျယ်လောင်စွာ မငိုမိစေရန်အတွက် သူမ၏လက်ကို ကိုက်ထားခဲ့၏။

သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုပြင်းပြသော၊ နှလုံးသားကို နာကျင်စေသည့် မျက်နှာသည် မြင်သူတိုင်းကို အသည်းနာစေမည်ဖြစ်၏။

ထိုညတွင်...

လော့ထျန်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ၏မျက်နှာဘေးမှ မျက်ရည်များ ဆက်တိုက်စီးကျနေ၏။

သူ၏လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသဖြင့် လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့၏။ သွေးများစတင်ကျဆင်းလာသော်လည်း သူ၏ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်၏အခြားအစိတ်အပိုင်းများမှ နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့ချေ။

ထိုညတွင်...

အားကောင်း လာလိုသည့် ဆန္ဒသည် သူခံစားဖူးသမျှထဲတွင် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်ခဲ့ချေသည်။

ပိုအားကောင်းလာရမည်။

ကျုပ် ပို၍အားကောင်းလာရမည်။

ကျုပ် မူရုန်ဝမ်ကျန်းကို ကျိန်းသေပေါက် ရိုက်နှက်ပစ်မည်။ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာအားလုံးရှေ့တွင် ကျုပ် ကျိန်ဆိုတယ်။ သူ့ကို သေလုမြောပါးခွေးတစ်ကောင်လို ပုံမပေါ်မချင်း ရိုက်မပစ်နိုင်ရင် ကျုပ်ရဲ့ညီလေးဟာ တစ်သက်လုံး မထောင်မတ်ပါစေနဲ့။

ဤကျိန်စာသည် အလွန်အဆိပ်ပြင်းလှပေသည်။

အချိန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်...

လော့ထျန်သည် လီရွှယ်အာကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် သတိလစ်ဟန်ဆောင်နေခဲ့၏။

လီရွှယ်အာသည်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိမထားမိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ဘေးတွင် သုံးရက်သုံးညလုံး နေခဲ့၏။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်သားအရွယ်တုန်းက လော့မိသားစုအိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

သူမသည် အမှတ်ရစရာတစ်ခုကို ပြောပြီးတိုင်း ပြုံးနေတတ်၏။ သူမ၏အပြုံးသည် သူမ၏အိပ်မက်ထဲမှ အမျိုးသားကို လက်ထပ်တော့မည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အပြုံးကဲ့သို့ပင်တည်း။

နောက်ရက်များတွင်...

လီရွှယ်အာ ထွက်ခွာရတော့မည်။

သူမထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လော့ထျန်သည် အိပ်ရာမှထကာ သူမ၏နောက်ကျောကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရန် မြို့ရိုးထိပ်သို့ တိတ်တဆိတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

ဘယ်အချိန်ကမှန်းမသိ...

လန်ဟန်ရွှမ်းသည် သူ၏နောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် သူမ၏ထူးခြားသောအနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ အပြာနုရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူမသည် ပုံမှန်ထက် အေးစက်မှုနည်းပြီး ပို၍ပင်လှပနေ၏။ သူမ၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ နှိုင်းယှဉ်၍မရလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်ကား အမှန်ပင်။

လန်ဟန်ရွှမ်းသည် ရွှံ့ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့် လူရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကို ထုတ်ယူကာ “ဒါက သခင်မလေးက မင်းကိုပေးဖို့ ပြောလိုက်တဲ့အရာပဲ”

လော့ထျန်က ၎င်းကိုယူလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ဤအရာသည် လီရွှယ်အာက ငယ်စဉ်တုန်းက သူပေးခဲ့သော လက်ဆောင်ဖြစ်သည့် ရွှံ့လူရုပ်လေးတစ်ရုပ်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကိုပြောပြခဲ့သောအရာပင်တည်း။

လန်ဟန်ရွှမ်းသည်ကောင်းကင်းဓားမြို့တော်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားပျက်သွားကာ “သုံးနှစ်ကြာပြီးရင် ကောင်းကင်းဓားမြို့မှာ သခင်မလေးရဲ့ မူရုန်

ဝမ်ကျန်းနဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲရှိတယ်”

လော့ထျန်သည် ရွှံ့လူရုပ်လေးကို သူ၏ရင်ဘတ်အနီးရှိ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက အလေးအနက်ထားသည့်ပုံစံဖြင့် “ငါ သတို့သမီးကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ အဲဒီကို ကျိန်းသေရောက်လာမယ်”

လန်ဟန်ရွှမ်းသည် ပြုံးလိုက်၏။

အလွန်လှပ၏။ ရေခဲထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသော ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင်တည်း။

ထို့နောက် သူမသည် ခုန်ချလိုက်ပြီး လီရွှယ်အာ၏ရထားကို မှီရန် အလျင်အမြန် လိုက်ပြေးသွားတော့၏။

လော့ထျန်က “နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ရင် မင်းကို တီးပေးမယ်” ကျယ်လောင်စွာရယ်မောလိုက်သည်။

လန်ဟန်ရွှမ်းသည် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်၍ မြို့ရိုးထိပ်မှ လော့ထျန်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏လက်များကို ခါးတွင်ထောက်ထားပြီး သူမ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော၊ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“မှတ်ထားလိုက်ပြီ၊ အိပ်ရာပေါ်မှာဆိုတာ မှတ်ထားတယ်နော်။ အဲဒီနေ့ကို ငါစောင့်နေမယ်”