ကောဖော့လုကို လှည့်စားခြင်း

ကောကျင့်က ဤလက်ဝါးသိုင်း၏ သမိုင်းကြောင်းကို ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ပြီးမှ ချူကျန့်က ဤတောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းသည် ကောကျင့်၏ ပထမဆုံးဆရာဖြစ်သူ ကျန်းနန်သူရဲကောင်းခုနစ်ဖော်မှ နန်ရှီးရန် သင်ကြားပေးခဲ့သော သီးသန့်လက်ဝါးသိုင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ကောကျင့်က တပည့်များကို သိုင်းပညာသင်ကြားပေးရာ၌ အခြေခံအားဖြင့် ကျန်းနန်သူရဲကောင်းခုနစ်ဖော်၏ လက်သီးလက်ဝါးသိုင်းနှင့် အကြောခွဲ အရိုးလွဲလက်သိုင်းတို့မှ စတင်သင်ကြားပေးလေ့ရှိသည်။

ထို့နောက်မှ မိစ္ဆာနှိမ်တုတ်သိုင်း၊ အပျိုစင်ယွဲ့ဓားအလှ၊ ဟူယန်လှံသိုင်း၊ ရွှေနဂါးကြာပွတ်သိုင်းကဲ့သို့သော လက်နက်သိုင်းများကို သင်ကြားပေးကာ အခြေခံခိုင်မာသွားမှ ပိုမိုမြင့်မားသော သိုင်းပညာများကို သင်ကြားပေးခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏သားဖြစ်သူ ကောဖော့လုပင် ချွင်းချက်မရှိပေ။ စောစောက ကောကျင့်က ကောဖော့လုကို သင်ကြားပေးနေသည့်သိုင်းမှာလည်း ဤတောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

‘ဪ… တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းလား… ဆရာက သင်ခိုင်းရင် သင်ရမှာပေါ့…’

ချူကျန့်၏ သဘောထားမှာ အလွန်မှန်ကန်သဖြင့် ကောကျင့်မှာ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ချူကျန့်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ပေါ်လာနေသော စာတန်းများကို ကောကျင့် မမြင်ပေ။

“သင်၏ ဉာဏ်ရည်မှာ အလွန်နိမ့်ကျနေသဖြင့် ဆရာ၏ ရှင်းပြချက်ကို သင် နားမလည်နိုင်ပါ…”

“သင်၏ ဉာဏ်ရည်မှာ အလွန်နိမ့်ကျနေသဖြင့် ဆရာ၏ ရှင်းပြချက်ကို သင် နားမလည်နိုင်ပါ…”

ချူကျန့်က စိတ်ထဲမှ ဟီးခနဲရယ်လိုက်သည်။ တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းကွက်များမှာ အလွန်များပြားသဖြင့် သူ၏ ဉာဏ်ရည် ၁၂ မှတ်ဖြင့် လုံးဝသင်ယူနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ ဂိမ်းစနစ်က မရှက်မကြောက် ကောကျင့်ကို အတင်းသင်ကြားခိုင်းလျှင်တောင်မှ ကောကျင့်က နှုတ်ခမ်းခြောက်သည်အထိ ရှင်းပြပြီးမှသာ သူ သင်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်မှာ အေးအေးလူလူဖြင့် စိုးရိမ်ခြင်းအလျဉ်းမရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအဆင့်နိမ့်လက်ဝါးသိုင်းကို သင်ယူပြီးသွားလျှင်လည်း အလကားသာဖြစ်သည်။ အများဆုံးမှာ အခြေခံအဆင့်သာဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကကြေညာချက်တွင် ပါဝင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိပေ။ သို့သော် ကောကျင့်၏ သဘောကျမှုကို ရယူရန် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အလေးအနက်ထား၍ ကောကျင့်၏ သိုင်းကွက်အချက်အလက်များကို နားထောင်နေသည့်ဟန် ဆောင်နေသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤဂိမ်းထဲတွင် သတ်မှတ်ထားသော တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။ ချူကျန့်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးအဆင့် အသိပညာဖြင့် ကောဖော့လု သရုပ်ပြသည်ကို တစ်ကြိမ်ကြည့်ရုံဖြင့် လုံးဝနားလည်သွားပြီး လက်တန်းပင် ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် “သူတတ်မြောက်သည်” နှင့် ဂိမ်းက “သူတတ်မြောက်ပြီဟု ယူဆသည်” မှာ ခြားနားသော အရာနှစ်ခုဖြစ်သည်။

ယခု သူ တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းကို ထုတ်သုံးလျှင်ပင် အကွက်များမှာ မှားယွင်းမှုမရှိသော်လည်း သာမန်လက်သီးလက်ဝါးအကွက်များအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရပြီး စွမ်းအားအပို လုံးဝရရှိမည်မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ “တတ်မြောက်ပြီး” နှင့် “မတတ်မြောက်သေး” ၏ ခြားနားချက်ပင်ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်၏ စိတ်အာရုံမှာ ဘေးတွင် မလည်မဝယ်ပြုံးနေသော ကောဖော့လုထံသို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်နေသည်။ ကောဖော့လုနှင့် သတိမထားမိလောက်အောင် ရင်းနှီးအောင် မည်သို့လုပ်ဆောင်ပြီး သူ့ကို အလကား “အလုပ်သမား” အဖြစ် ခိုင်းစေရမည်ကို ကြံစည်နေသည်။

ချူကျန့် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အစေခံတစ်ယောက်က ကောကျင့်ထံသို့ သိုင်းလောကမှ မိတ်ဆွေများ လာရောက်တွေ့ဆုံကြောင်း လာရောက်သတင်းပို့သည့်တိုင် ချူကျန့်၏ “တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်း” မှာ ဂိမ်းစနစ်မှ “တတ်မြောက်ပြီး” ဟူသော အသိပေးချက်ကို မရရှိသေးဘဲ သိုင်းပညာဇယားတွင်လည်း တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးချေ။

ကောကျင့်က ပြောလိုက်၏။

“ကျွင်းအာ… မင်းနဲ့ ဖော့လု ဒီမှာပဲ သိုင်းကျင့်နေကြ… ငါ အလုပ်ကိစ္စတွေ သွားရှင်းလိုက်ဦးမယ်… မနက်ဖြန် ဒီအချိန်မှာပဲ ငါ မင်းတို့ကို ပြန်လာသင်ပေးမယ်…”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

ဤသည်မှာ ချူကျန့်၏ အလိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤအခွင့်ကောင်းကို အသုံးချ၍… မဟုတ်ဘူး… ဖော့လုလေးနှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်။

ထို့ကြောင့် သူက အလွန်နှိမ့်ချစွာဖြင့် ကောဖော့လုထံ တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းနှင့် ပတ်သက်သော ရိုးရှင်းသည့် မေးခွန်းများကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ ကောဖော့လုမှာ မူလက သူ မေးခွန်းမေးသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ မှားယွင်းစွာဖြေဆိုမိပါက အစ်ကိုကျွင်းကို လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် မကြာမီပင် သူတွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ အစ်ကိုကျွင်းမေးသော မေးခွန်းများကို သူ ဖြေဆိုနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

‘ဟင်… လောကကြီးမှာ ငါဖြေနိုင်တဲ့ သိုင်းပညာမေးခွန်းတွေ ရှိသေးတာလား…’

ကောဖော့လု၏ စိတ်ဓာတ်မှာ တက်ကြွလာပြီး ချက်ချင်းပင် အလေးအနက်ထား၍ အသေးစိတ်ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ၏စကားများမှာ တိုးတိုးလေးသာရှိသော်လည်း အစ်ကိုကျွင်းမှာ သူ့ထက်ပင် ပိုမိုမိုက်မဲပုံရပြီး သူ အချိန်အတော်ကြာရှင်းပြပြီးမှ အစ်ကိုကျွင်းမှာ သဘောပေါက်သွားကာ ပေါင်ကိုရိုက်၍ အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖော့လု မင်း တော်လိုက်တာ… ဆရာ့ထက်တောင် ပိုပြီး အသေးစိတ်ရှင်းပြနိုင်တယ်… ငါ နားလည်သွားပြီ…”

“မဟုတ်တာ…”

ကောဖော့လုမှာ အလွန်မကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် အရှက်ပြေခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို ဘယ်ထားရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာမူ ဖုံးကွယ်မရဖြစ်နေပြီး မျက်ရည်ပင် ဝဲချင်လာသည်။

ဤမျှနှစ်ပေါင်းများစွာ သူသည် ထက်မြက်သော ဒုတိယအစ်မနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခံခဲ့ရသည်။ အပြင်ပန်းတွင် မည်သူမျှ လှောင်ပြောင်စကားများ မပြောရဲသော်လည်း ထိုစိတ်ပျက်ဖွယ် “အံ့ဩဖွယ်” မျက်လုံးများက သူ၏ငယ်ရွယ်သော နှလုံးသားကို အလွန်ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် မိဘများက သူ့ကို အလွန်တင်းကြပ်စွာအုပ်ချုပ်ကြပြီး ချီးကျူးမှုထက် ဝေဖန်မှုက ပိုများသဖြင့် သူ ပိုမို၍ နှုတ်ဆိတ်သွားကာ ဖခင်၏အမူအရာတိုင်းကို အတုခိုးရန် ကြိုးစားပြီး ချီးကျူးမှုအနည်းငယ်ကို ရယူရန် မျှော်လင့်နေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤသို့ပြုလုပ်လေလေ မူလက သူ့ကို သင်ကြားပေးသော ဟွမ်ရုံက သူ့ကို ပိုမို၍ စိတ်ပျက်လေလေဖြစ်လာပြီး ဟွမ်ရုံ၏ စိတ်ရှည်မှုမှာလည်း သိပ်မကောင်းသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် စိတ်တိုကာ သူ့ကို သိုင်းပညာသင်ကြားပေးခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ကောကျင့်ကို သင်ကြားခိုင်းကာ စိတ်ဆိုးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ သားအဖနှစ်ယောက်က အတူတူပဲ… မင်းပဲ သင်လိုက်တော့…”

ဤစကားက ကောဖော့လုကို ပိုမိုကြီးမားသော ထိခိုက်မှုကိုဖြစ်စေခဲ့ပြီး ဤအနည်းငယ်ဉာဏ်ထိုင်းသော တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်ကောင်လေးကို ပိုမို၍ ကြောက်တတ်ပြီး အားနည်းလာစေကာ ရိုးသားပြီး စည်းကမ်းရှိလွန်း၍ မိုက်မဲသလောက်ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ကောကျင့်က သူ့ကို သိုင်းသင်ပေးသည့်အခါ၌လည်း ဤအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူ လုံးဝလွတ်လပ်စွာ မလှုပ်ရှားရဲဘဲ ပုံစံတူကူးချရန်သာ တတ်နိုင်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ “ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်တုံ့ပြန်ခြင်း” ဟု အဘယ်အရာကိုခေါ်သည်ကို သူ မသိသကဲ့သို့ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ မည်သည့် “ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်တုံ့ပြန်မှု” ကိုမျှ သူ ယုံကြည်မှုမရှိသဖြင့် ဖခင်၏သင်ကြားမှုအတိုင်း တင်းကြပ်စွာလေ့ကျင့်ရန်သာ တတ်နိုင်၏။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဝမ်းနည်းစရာပင်ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ချူကျန့်က သူ့ကို ဤမျှချီးကျူးစကားပြောလိုက်ခြင်းက သူ ကြားခဲ့ရသော တစ်ခုတည်းသော ချီးကျူးစကားပင်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤသည်မှာ သူ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက် ရရှိသော အသိအမှတ်ပြုမှုဖြစ်ပြီး တံခါးဝသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံသူများ၏ ပါးစပ်မှထွက်လာသော “တကယ်ပဲ သူရဲကောင်းက ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ ထွက်ပေါ်လာတယ် ခြင်္သေ့ဖခင်မှ ခြင်္သေ့သားငယ်မွေးဖွားတယ်” ကဲ့သို့သော ဟန်ဆောင်စကားများနှင့် လုံးဝမတူပေ။

ကောဖော့လုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ချူကျန့်ကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း သူ နောက်ထပ်မေးခွန်းများ မေးလာမည်ကို စောင့်နေသည်။

ချူကျန့်ကလည်း သူ့ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။ မေးခွန်းခုနစ်ခု ရှစ်ခုကို ဆက်တိုက်မေးမြန်းလိုက်ပြီး အခက်အခဲမှာ တဖြည်းဖြည်းမြင့်တက်လာကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်နေသည်။

ကောဖော့လုလည်း မေးခွန်းများကို စဉ်းစားရင်း တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သွားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ကာ စကားပြောဆိုမှုလည်း ပိုမိုချောမွေ့လာသည်။

အထူးသဖြင့် ချူကျန့်က မေးခွန်းများ၏ အခက်အခဲကို ကွက်တိတိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။ သူ့ကို ဖြေဆိုမရအောင်လည်း မလုပ် အလွန်လွယ်ကူလွန်းသည်ဟုလည်း မခံစားရစေဘဲ အတန်ကြာစဉ်းစားပြီးမှ အဖြေကို ရှာတွေ့စေသဖြင့် ပိုမို၍ အောင်မြင်မှုခံစားရစေသည်။

ကောဖော့လု၏ စိတ်ထဲမှ ကြည်နူးမှုမှာ အဘယ်မှာ စကားဖြင့်ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း။

သူ မေးခွန်းများဖြေဆိုခြင်းက ဤမျှကြည်နူးဖွယ်ကောင်းမည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်ခါမျှမပေါ်ပေါက်ဖူးသော “ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု” ဟုခေါ်သော အရာက သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်အစပျိုးလာပြီး ချူကျန့်နှင့် မေးခွန်းအဖြေနှင့် ကိုယ်တိုင်သရုပ်ပြခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုတွင် လုံးဝနစ်မျောသွားကာ သူတတ်မြောက်သမျှကို မခြွင်းမချန်သင်ကြားပေးလိုက်ပြီး သူ့ထက်ပင်ပိုမိုမိုက်မဲသော “အစ်ကိုကျွင်း” ကိုလည်း ထူးခြားသော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်ရောက်မှ ကောဖော့လုမှာ ရှင်းပြလွန်း၍ လည်ချောင်းခြောက်လာပြီး သူ အစ်ကိုကျွင်းနှင့် တစ်မနက်ခင်းလုံး စကားပြောခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖော့လု… ဒီညတော့ ငါ ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်နိုင်ပြီ… မနက်ဖြန် ဆရာမေးခွန်းမေးမှာကို မကြောက်တော့ဘူး…”

ချူကျန့်က ကျေးဇူးတင်သော မျက်နှာဖြင့် ကောဖော့လု၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်၍ ထပ်မံချီးကျူးလိုက်သည်။

“မင်း ရှင်းပြတာ အရမ်းကောင်းတယ်… ငါက နည်းနည်းဉာဏ်ထိုင်းတယ်… ဆရာရှင်းပြတာကို ငါ အမြဲတမ်းနားမလည်ဘူး…”

ကောဖော့လုမှာ ချီးကျူးခံရ၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိဘဲ စိတ်ထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုကို အတင်းဖိနှိပ်ထားကာ “ရပါတယ် ရပါတယ်… အစ်ကိုကျွင်း နောက်ထပ်မေးစရာရှိရင် ထပ်သာမေးပါ…” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေသည်။

“သွား… ငါတို့ အရင်ညစာ သွားစားရအောင်… ညစာစားပြီးရင် ဆက်ပြောကြတာပေါ့…”

ကောဖော့လုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှ အဓိကဦးဆောင်သူမှာ “မေးမြန်းသူ” ချူကျန့်ဖြစ်ကြောင်း လုံးဝသတိမထားမိချေ။

“ပြောရရင် သိုင်းလေ့ကျင့်တာ တကယ်ကိုခက်တယ်… ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ အရိုးအကြောတွေက အရမ်းဆိုးတယ်… သိုင်းလောကမှာ လှည့်လည်သွားလာတုန်းက လူတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်တာကို မနည်းခံခဲ့ရတယ်…”

ချူကျန့်က လူကိုကြည့်၍ စကားပြောတတ်ပြီး တစ္ဆေကိုကြည့်၍ တစ္ဆေစကားပြောတတ်သည်မှာ သူ၏သိုင်းပညာထက်မလျော့သော အရည်အချင်းပင်ဖြစ်သည်။ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ကောဖော့လု၏ စိတ်သောကနှင့် စာနာမှုကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူက စာနာစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… တကယ်နားမလည်နိုင်ဘူး… ဒုတိယအစ်မနဲ့ မေမေတို့က အဲဒီလိုပြောင်းလဲမှုများပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ဘယ်လိုများ သင်ယူတတ်မြောက်ကြလဲဆိုတာ…”

“ဖော့လု မင်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်မသေးပါနဲ့… ငါမှတ်မိသလောက် ဆရာက တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ လေ့ကျင့်နိုင်ရင် နဂါးနိုင်လက်ဝါး ဆယ့်ရှစ်ကွက်ထက် မနိမ့်ဘူးလို့ ပြောဖူးတယ်… မင်း တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းကို ဒီလောက်နက်နက်နဲနဲ နားလည်နေတာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ အချိန်အနည်းငယ်ပဲ…”

သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောရင်းနှင့် ချူကျန့်၏ အမျိုးမျိုးသော ညည်းညူမှုများနှင့် စိတ်သောကများက ကောဖော့လုကို ပြင်းထန်သော တူညီမှုခံစားရစေသည်။

ချူကျန့်၏ အချိန်ကိုက်ကာ အပိုမလုပ် ဟန်ဆောင်မှုမရှိသော ချီးကျူးစကားများက ကောဖော့လုကို အဖိုးတန်ဆုံးသော “အသိအမှတ်ပြုမှု” ကို ရရှိစေခဲ့သည်။

ရိုးသားပြီး ဉာဏ်ထိုင်းသော ကောဖော့လုမှာ မကြာမီပင် လှည့်စားခံရ၍ လမ်းပျောက်သွားပြီး အစ်ကိုကျွင်းသည် လောကတွင်အကောင်းဆုံးလူ သူ့ကိုအနားလည်ဆုံးလူဟုသာ ထင်မြင်လာကာ

“ငါ့ကိုမွေးဖွားသူက မိဘ ငါ့ကိုသိသူက အစ်ကိုကျွင်း”

ဟူသော ခံစားမှုပင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။