ဒီလို အဓိပ္ပာယ်ကိုး

“အင်း…”

ကောရှန်၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရင်းနှီးသော ကုလားကာများ ရှိနေ၏။

‘ငါ… ငါ့အခန်းထဲမှာ ရောက်နေတာလား…’

ကောရှန်၏ ဦးနှောက်မှာ အနည်းငယ်မူးနောက်နေသော်လည်း အတွေးအခေါ်နှင့် အသိစိတ်မှာမူ တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်ကြည်လင်လာသည်။

‘အော်… ဟုတ်သားပဲ… ဆရာတူမောင်လေးက ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ…’

ကောရှန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရာ သတိမလစ်ခင်က မြင်ကွင်းများမှာ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ညက သူမ ခဲအိုယဲ့လွီချီးကို သွားရှာခဲ့ပြီး ခဲအိုမှာ သူမကို လုံးဝရှာမနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ကောရှန် ဆရာတူမောင်လေး၏ စကားများကို ပိုမိုနားမလည်နိုင်ဖြစ်လာပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် နွေမိုးစက်ဥယျာဉ်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ၏ အစ်မမှာ ဘေးတွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် ‘ဘာလို့ အသစ်ရောက်လာတဲ့ကောင်ကို နွေမိုးစက်ဥယျာဉ်လို နေရာကောင်းပေးရတာလဲ ဧည့်သည်တော်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ ထားထားတာကို’ ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသဖြင့် ကောရှန်မှာ ဆရာတူမောင်လေး၏ နေရာကို ချက်ချင်းသိလိုက်ရသည်။

ညအမှောင်တွင် မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ နွေမိုးစက်ဥယျာဉ်နှင့် မီတာရာချီအကွာသို့ ရောက်သောအခါ ကောရှန်မှာ အိမ်ဖော်မလေးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မတော်တဆမြင်တွေ့လိုက်သည်။ စိတ်ကောင်းရှိသော မိန်းကလေးမှာ သူမကို ထူမရန် အမြန်ပြေးသွားသော်လည်း ထိုအိမ်ဖော်မလေးကို ထူမလိုက်သည်နှင့် ချိုမြိန်သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ပြီး ခေါင်းမူးမျက်စိပြာ၍ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

ချူကျန့်ကို လုပ်ကြံရန် အလျင်စလိုဖြစ်နေသော အိမ်ဖော်မလေးကြောင့် မြက်ခင်းထဲသို့ လဲကျသွားသောအခါ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြောင့် သူမ၏ အသိစိတ်မှာ တစ်ဝက်ခန့်ပြန်လည်ရရှိလာသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် အားမရှိချေ။

သူမက အကြားအာရုံကို အားကိုး၍ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အခြေအနေကို အနိုင်နိုင်သိရှိနိုင်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ ကောရှန် မေ့ဆေးမှ အနည်းငယ်သတိပြန်လည်ရရှိလာခြင်းမှာ ကောကျင့်နှင့် ဟွမ်ရုံတို့၏ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်သည့်အတွက် ငယ်စဉ်ကတည်းက ‘ပန်းကိုးမျိုး မြရည်စမ်းဆေးလုံး’ ကဲ့သို့သော နတ်ဆေးပေါင်းများစွာကို စားသုံးခဲ့ဖူးပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် အဆိပ်ဒဏ်ခံနိုင်စွမ်းအနည်းငယ်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြားသူသာဖြစ်ခဲ့လျှင် ‘ရက်တစ်ရာအိပ်မွေ့ချဆေးမှုန့်’ မိသွားပါက ဓားဖြင့် လက်မောင်းကို ခုတ်ဖြတ်လျှင်ပင် နိုးထလာမည် မဟုတ်ချေ။

မူးနောက်နေစဉ်မှာပင် သူမက တိုတောင်းသော တိုက်ပွဲသံနှင့် ‘ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပုန်းကို ကြည့်…’ ဟူသော တိုးတိုးလေးအော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

‘ဒီအသံက… ဆရာတူမောင်လေးလား…’

မကြာမီ တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားပြီး ကြားရသည့်အသံများအရ ဆရာတူမောင်လေးက လူဆိုးနှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူပြီး သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ပုံရသည်။

ကောရှန်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မူးနောက်နေစဉ်မှာပင် ဆရာတူမောင်လေးက ထိုင်ချ၍ သူမ၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်နေပြီး လက်ညှိုးဖြင့် သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပါးကို ထိုးကြည့်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရရာ ကောရှန်မှာ ရှက်လည်း ရှက် အံ့လည်း အံ့ဩသွားသည်။

သူမက ပွင့်လင်းသူဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကမှ သူရဲကောင်းများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလေ့ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမမှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိခင်က အမြဲတစေ သတိပေးဆုံးမထားသဖြင့် ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များကို အနည်းငယ်တော့ သဘောပေါက်ထားသည်။

‘ဆရာတူမောင်လေးရဲ့ ဒီအပြုအမူက နည်းနည်းယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူး… ပြီးတော့ ငါ့ကို ထူမမပေးဘဲ ဘာလို့ ဒီလို စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ…’

ကောရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝထိန်းချုပ်မရဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးပင် ဖွင့်မရချေ။ မိန်းကလေးမှာ စိုးရိမ် ရှက်ရွံ့ အနည်းငယ်ဒေါသထွက်နေစဉ်မှာပင် ဆရာတူမောင်လေး၏ တိုးတိုးလေးရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့… သူက ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပဲ… တစ်ခဏတာ မဆင်မခြင်နိုင်မှုကြောင့် သူ့ကို မထိခိုက်စေရဘူး…”

‘အဲ… ဆရာတူမောင်လေးရဲ့ ဒီစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ…’

ကောရှန် ကြောင်သွားသော်လည်း ဆရာတူမောင်လေးက ထရပ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက သူ့ကို ခေါ်ရန် နှုတ်ခမ်းကို အားယူ၍ လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း ခေါင်းမူးလာပြီး မျက်လုံးများမိုက်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ်သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

‘ငါ သတိလစ်သွားပြီးနောက် ဆရာတူမောင်လေးက ငါ့ကို ပြန်ပို့ပေးခဲ့တာလား…’

ကောရှန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းလိုက်သောအခါ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် အရုဏ်တက်နေပြီကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ သူမ၏ ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် မှီအိပ်နေသော ဟွမ်ရုံနှင့် တိုင်ကို မှီ၍ အိပ်ငိုက်နေသော အိမ်ဖော်မလေးရှောင်ပန်းထိုကို ချက်ချင်းနိုးထစေသည်။

"ရှန်းအာ…သမီးနိုးလာပြီလား…"

ဟွမ်ရုံက ကောရှန်သည် နီမြန်းသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံကို အံ့အားတသင့် ဖွင့်ကြည့်ပြီး ထထိုင်ရန်ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ သူမအား ကုတင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လှဲခိုင်းလိုက်သည်။

"ရှန်းအာ… သမီးလှုပ်လို့ မဖြစ်သေးဘူး… သမီးရဲ့ အဆိပ်က ခုမှ ဖြေပြီးတာ… အနားယူဖို့ လိုသေးတယ်…"

"အမေ… ဆရာ… အဟွတ် အဟွတ်…"

ကောရှန်က ဆရာတူမောင်လေးဘယ်မှာလဲဟု မေးချင်သော်လည်း လည်ချောင်းမှာ အနည်းငယ်ခြောက်သွေ့နေသဖြင့် စကားလုံးနှစ်လုံးပြောပြီးသည်နှင့် ချောင်းဆိုးသွားသည်။

"ရေလား… အော် ဟုတ်တယ်… သမီးနိုးနိုးချင်း ရေသောက်ရမယ်… ရှောင်ပန်းထို ရေတစ်ခွက်ယူလာခဲ့…"

ဟွမ်ရုံက ကောရှန်မောင်နှမကို မွေးဖွားစဉ် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်စလုံး အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်ရာ ကောရှန်ကို ကောဖူကဲ့သို့ မချစ်ခင်သော်လည်း သွေးသားတော်စပ်သူဖြစ်သည့်အတွက် ယခု သူမ၏ မျက်နှာတွင် သွေးမရှိဘဲ ဖြူဖျော့နေသည်ကို မြင်သောအခါ သနားကြင်နာစိတ်မှာ အလိုအလျောက်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူမက ဘေးမှ ရှောင်ပန်းထိုပေးသော ရေနွေးကို ယူ၍ ကောရှန်ကို ဂရုတစိုက်တိုက်လိုက်သည်။

"အမေ… အဟွတ်…"

"ရှန်းအာ… သမီးအခု စကားမပြောနဲ့ဦး… ဒီမေ့ဆေးက နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေ ရှိတယ်… သမီးရေသောက်ပြီး ခဏနားမှ ကောင်းကောင်းစကားပြောနိုင်မှာ…"

ဟွမ်ရုံက ကောရှန်ကို ရေနွေးနှစ်ငုံထပ်တိုက်ပြီးမှ သူမ၏ ဆံပင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်၍ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့… ငါတို့ အဲဒီသူလျှိုနှစ်ယောက်ဆီကနေ ဖြေဆေးကို ရှာတွေ့ပြီး သမီးကို တိုက်ပြီးပြီ… ပန်းကိုးမျိုး မြရည်စမ်းဆေးလုံးကိုလည်း တိုက်ထားတယ်… သမီးတစ်ရက်လောက် ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်ရင် မနက်ဖြန်ဆို ပြန်ပြီး လန်းဆန်းတက်ကြွလာမှာပါ…"

ကောရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဟွမ်ရုံက သူမ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ သမီးရှောင်ပန်းထို၊ အစ်မနဲ့ ခဲအိုကို ကောင်းကောင်းကျေးဇူးတင်ရမယ်… ရှောင်ပန်းထိုက သမီးပြန်မလာတာ တွေ့တော့ အစ်မကို သွားရှာခဲ့တာ… သူတို့က သမီး အခန်းကို တန်းမပြန်ဘဲ ထွက်သွားတာကို သိပြီး လိုက်ရှာကြတော့… နောက်ဆုံးမှာ သမီးနွေမိုးစက်ဥယျာဉ်အပြင်ဘက်က မြက်ခင်းထဲမှာ သတိလစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ကြတယ်… ဘေးမှာလည်း အစေခံတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ဖော်မလေးတစ်ယောက် လဲကျနေတယ်…"

ဟွမ်ရုံက စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ သမီးတကယ်ကံကောင်းသွားတာ… အဲဒီသူလျှိုနှစ်ယောက်က အဆိပ်မြွေကိုက်ခံရလို့ စိတ်ဖောက်ပြန်ပြီး အချင်းချင်းသတ်ပုတ်ကြလို့ သေသွားတာ မဟုတ်ရင် သမီးအဖမ်းခံရတော့မှာပဲ… သမီး ကောင်မလေး… ဘာလို့ ဒီလောက်မဆင်မခြင်နိုင်ရတာလဲ…"

‘အဲ… ဆရာတူမောင်လေးက ငါ့ကို ကယ်တာ မဟုတ်ဘူးလား… အမေပြောတာနဲ့ ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲကနဲ့ ဘာလို့ မတူနေရတာလဲ…’

ကောရှန်မှာ ယခု လည်ချောင်းနာနေသဖြင့် စကားပြောရန် အဆင်မပြေသော်လည်း ဦးနှောက်မှာ လုံးဝကြည်လင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ သတိလစ်မသွားခင်နှင့် သတိလစ်သွားပြီးနောက်က အဖြစ်အပျက်များကို သေချာပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်သည်။

‘ဟုတ်တယ်… ဆရာတူမောင်လေးက လူဆိုးနှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူပြီး ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ… အစ်မနဲ့ ခဲအိုရောက်လာတုန်းက ဆရာတူမောင်လေးက ထွက်သွားပြီလား…’

‘သတိလစ်နေတဲ့ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တယ်ပေါ့… ဟွန့်…’

ကောရှန် ချူကျန့်ကို ကျေးဇူးတင်သည့်အပြင် အနည်းငယ်ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြစ်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် သူက သူမ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားသောအခါ ပြောမပြနိုင်သော ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဤအကြောင်းကို သူမ၏ မိခင်ကို ပြော၍ မဖြစ်ချေ။

"ကျွန်မ…"

ကောရှန်၏ လည်ချောင်းမှာ ယခုအနည်းငယ်သက်သာသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူမ လုပ်ကြံခံရသည့်ဖြစ်စဉ်ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောပြလိုက်သည်။

ဟွမ်ရုံက နောင်တရစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စံအိမ်ထဲမှာ မွန်ဂိုဘက်က လွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုတွေ ပုန်းအောင်းနေမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး… ဒီသူလျှိုတွေက သိုင်းပညာညံ့ဖျင်းပေမယ့် အမေနဲ့ သမီးအဖေက တစ်ခဏလေး သတိလစ်သွားတုန်း သူတို့ အခွင့်အရေးရသွားတယ်… အခု သမီးအဖေက လူတွေခေါ်ပြီး စံအိမ်ထဲက အစေခံတွေ အိမ်ဖော်တွေကို အကုန်စစ်ဆေးနေပြီ… သိုင်းပညာတတ်ပြီး အသိမိတ်ဆွေမိတ်ဆက်ပေးတာ မဟုတ်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံးကို ဖမ်းဆီးထားပြီး သမီးခဲအိုကို သေချာစစ်ဆေးခိုင်းထားတယ်…"

ပြောပြီးနောက် ဟွမ်ရုံက ရှောင်ပန်းထိုကို အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် လက်ပြလိုက်ပြီးမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သမီး မေ့ဆေးမိပြီး အဖမ်းခံရလုနီးပါးဖြစ်သွားတဲ့ကိစ္စကို အမေနဲ့ သမီးအဖေ တိုင်ပင်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်… အခု သမီးအဖေ၊ သမီးအစ်မ၊ ခဲအိုနဲ့ ရှောင်ပန်းထိုကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မသိဘူး… သမီးလည်း ပါးစပ်လုံအောင်ထား… အပြင်မှာ လျှောက်မပြောနဲ့…"

ကောရှန်က စိတ်ထဲမှ ဆရာတူမောင်လေးလည်း သိသေးတယ် ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူမက နားမလည်စွာ မေးလိုက်၏။

"အဖေနဲ့ အမေရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့လား…"

"ရူးလိုက်တဲ့ ကောင်မလေး… သမီးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့…"

ဟွမ်ရုံက ဉာဏ်များသော သမီးငယ်လေး ကိုကြည့်ပြီး ရယ်လည်း ရယ်ချင် သနားလည်း သနားသွားသည်။

"သမီးက ဒီနှစ် ဆယ့်ငါးနှစ်… နောက်ခြောက်လဆို ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်ပြီး အရွယ်ရောက်တဲ့ မိန်းကလေးဖြစ်တော့မယ်… ဒီကိစ္စသာ ပျံ့နှံ့သွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောလာဟလတွေ ထွက်လာမလဲ… ဒါ့အပြင် အဲဒီတုန်းက သမီးဘေးမှာ သေနေတဲ့ အမျိုးသားအစေခံတစ်ယောက်ရှိနေတာ… ပိုပြီးတော့ လူတွေ ပါးစပ်ဖျားမှာ ပြောစရာဖြစ်သွားမှာပေါ့…"

ကောရှန်က “အာ” ဟု အော်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက်နားလည်သွားသည်။

‘ဆရာတူမောင်လေးက အဲဒီတုန်းက ငါ့မျက်နှာကို မတော်တဆထိမိတာက ငါ့ကို ပွေ့ချီပြီး ပြန်ပို့ပေးမလို့ နေမယ်… ဒါပေမဲ့ အမေ ခုနက ပြောတဲ့ အခြေအနေကို စဉ်းစားမိပြီး သူက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ကို ပွေ့ချီပြီး ပြန်ပို့ပေးရင် လူတွေ ပါးစပ်ဖျားမှာ ပြောစရာဖြစ်ပြီး ငါ့အတွက် မကောင်းဘူးဆိုတာ သိလို့ လက်ပြန်ရုပ်သွားတာပဲ…’

‘ဒါကြောင့် “တစ်ခဏတာ မဆင်မခြင်နိုင်မှုကြောင့် သူ့ကို မထိခိုက်စေရဘူး” လို့ ပြောခဲ့တာကိုး… ဒီလို အဓိပ္ပာယ်ကိုး…’

‘ငါက သူ့ကို အထင်လွဲပြီး တမင် ပစ်ထားခဲ့တယ်လို့တောင် ထင်မိသေးတယ်…’

‘ရှောင်ပန်းထို ပြောစကားအရ အဖေနဲ့ အမေက ဆရာတူမောင်လေးရဲ့ စာရိတ္တကို အရမ်းသဘောကျတယ်တဲ့… သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စီနီယာအစ်မကို ပစ်ထားခဲ့မယ့်လူမျိုးဖြစ်နိုင်မှာလဲ… ကောရှန်ရေ ကောရှန်… နင်က တကယ်ပဲ လူကောင်းတစ်ယောက်ကို နင့်စိတ်နဲ့ တိုင်းတာမိတာပဲ…’

ယခင်က ဤဆရာတူမောင်လေးအပေါ် ထားရှိခဲ့သော ‘မယဉ်ကျေးသော’ အပြုအမူများအတွက် ဒေါသများအားလုံးမှာ ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆရာတူမောင်လေး၏ ရိုးရှင်းပြီး မှတ်မိရန် ခက်ခဲသော မျက်နှာမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

သူမ၏ စိတ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်နှာတွင် အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။