အရမ်း စေ့စပ်ပြီး အရမ်း နူးညံ့တဲ့ ဆရာတူမောင်လေး

ဟွမ်ရုံက သူမ ကြောက်လန့်နေသည်ဟု ထင်၍ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့… အဲဒီတုန်းက သမီးကို ပွေ့ချီသွားတာက အဲဒီအိမ်ဖော်မလေးပဲ… သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ သမီးရဲ့ အနံ့တွေ ရှိနေတယ်… အဲဒီအမျိုးသားအစေခံပေါ်မှာတော့ သမီးရဲ့ အနံ့နည်းနည်းလေးမှ မရှိဘူး… ပြီးတော့ အမေသမီးကို စစ်ဆေးပြီးပြီ… သမီးရဲ့ အဝတ်အစားတွေက သပ်သပ်ရပ်ရပ်ပဲ… ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဘာထိခိုက်ဒဏ်ရာမှ မရှိဘူး…"

"အမေ…"

ကောရှန်၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီရဲသော အရောင်များ ချက်ချင်းပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း ဆရာတူမောင်လေးပြောခဲ့သော ‘သူက ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပဲ’ ဟူသော မှတ်ချက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်လည်သတိရသွားသည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အနည်းငယ်ပျော်ရွှင်သကဲ့သို့ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သကဲ့သို့ပင်။

‘အဲဒီတုန်းက ဆရာတူမောင်လေးက ငါ သတိလစ်နေတုန်းပဲလို့ ထင်နေမှာပဲ… ဒီစကားက သူ့ရဲ့ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြစ်မယ်… တကယ်ပဲ… နောက်ကွယ်မှာ လူတစ်ယောက်ကို ချီးမွမ်းနေတာ ဘာလုပ်နေတာလဲ… ငါက ကြားမှ မကြားရတာ…’

သမီးငယ်၏ မျက်နှာနီရဲပြီး မျက်လုံးများလှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ရုံက မိန်းကလေးမှာ ရှက်တတ်သည်ဟု ထင်၍ ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပြီ… တော်ပြီ… ဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူး… သမီးအရင်အနားယူလိုက်ဦး… အမေမီးဖိုချောင်မှာ သမီးအတွက် ဆန်ပြုတ်ကိုယ်တိုင်ချက်ထားတယ်… ယူလာပေးမယ်…"

"ဟုတ်…"

ကောရှန်က ပါးလွှာသော စောင်ကို ပွေ့ဖက်၍ ထပ်မံစဉ်းစားလိုက်သည်။

‘ဟုတ်သားပဲ… အမေ ခုနက ပြောစကားအရဆိုရင် အစ်မနဲ့ ခဲအိုက ဆရာတူမောင်လေးကို မတွေ့လိုက်ဘူးလား… ဆရာတူမောင်လေး ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေကိုလည်း မတွေ့ဘူးလား… ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ…’

‘အာ…’

ခုနက အမေ့စကားကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိရာ ကောရှန် ရုတ်တရက်နားလည်သွားသည်။

‘ဆရာတူမောင်လေးက ဒီကိစ္စပျံ့နှံ့သွားရင် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်မှာ သိလို့ သူလျှိုနှစ်ယောက်ကို အဆိပ်မြွေကိုက်ခံရပြီး အချင်းချင်းသတ်ဖြတ်တဲ့ ပုံစံမျိုး တမင်ပြုလုပ်ခဲ့တာပဲ… သူ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေကို ဖျောက်ဖျက်ပြီး ငါ့ရဲ့ အရှက်ရဖွယ်အခြေအနေကို သူ မြင်ခဲ့ကြောင်း လူတွေကို အသိမပေးခဲ့ဘူး… ပြီးတော့ ငါ နောက်ပိုင်းသူ့ကို တွေ့တဲ့အခါ ရှက်ရွံ့မနေအောင်လည်း လုပ်ပေးခဲ့တယ်…’

‘ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းတဲ့ လူလဲ…’

‘ဒါမှ တကယ့်သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်အမှန်ပဲ… ကူညီပြီးနောက်ပိုင်း ကျေးဇူးဆပ်တာကို မမျှော်လင့်ဘဲ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကိုပါ သတိထားပေးခဲ့တယ်… ဘာတစ်ခုမှကို မယူဘဲ တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်…’

ကောရှန်က သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ဖမိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ခြင်ကိုက်ခံရသည့်အဖုအပိမ့်တစ်ခုပင် မရှိချေ။ ရက်တစ်ရာအိပ်မွေ့ချဆေးမှုန့်ကို မိပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်မှ မေ့ဆေးရနံ့အနည်းငယ်ထွက်ပေါ်လာရာ ခြင်များမှာ လုံးဝမချဉ်းကပ်ရဲဘဲ ချဉ်းကပ်လျှင် သတိလစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ကောရှန်မှာမူ ဤအရာများကို မသိချေ။ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်ပေါက်လာသည်။

ရုပ်ရည်သာမန်ရှိသော်လည်း သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်ရှိသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်မှာ သူမကို လူဆိုးများလက်မှ ကယ်တင်ပြီးနောက် သူမ၏ ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ်စောင့်ရှောက်ပေးကာ ခြင်များကို နှင်ထုတ်ပေးနေသည်။

သူမ၏ အစ်မနှင့် ခဲအိုရောက်လာသောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး သူမ အစ်မ၏ ပွေ့ချီခြင်းကို ခံရသည်ကို မြင်မှ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

တွေးတောရင်း မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ်စိုစွတ်လာသည်။

‘အရမ်းစေ့စပ်ပြီး အရမ်းနူးညံ့တဲ့ ဆရာတူမောင်လေး…’

‘ဆရာတူမောင်လေးက ဒီလောက်စိတ်ရင်းကောင်းမှတော့ ငါလည်း သူ့ကိစ္စကို အပြင်မှာ မပြောဘူး… ဒါပေမဲ့ ဒီကျေးဇူးကို ငါ ကောရှန်က စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပြီး တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပြန်ဆပ်မှာပဲ…’

ဟွမ်ရုံ မွှေးကြိုင်သော ဆန်ပြုတ်ပူပူကို ယူဆောင်လာသောအခါ ကောရှန်က ဆန်ပြုတ်သောက်ရင်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အမေ… အဖေက တပည့်သစ်တစ်ယောက် လက်ခံလိုက်တယ် မဟုတ်လား… လူက ဘယ်လိုလဲ…"

"သူက တော်တော်ကောင်းတယ်… အမေနဲ့ သမီးအဖေ နှစ်ယောက်စလုံးသူ့ကို သဘောကျတယ်… သမီးသူ့ကို မတွေ့ဖူးသေးဘူး မဟုတ်လား…"

"မတွေ့ဖူးဘူး…"

ကောရှန်က စိတ်ထဲမှ ဟားတိုက်ရယ်လိုက်ပြီး ဘာကြောင့်မှန်း မသိ ပျော်ရွှင်စိတ်အနည်းငယ်ဖြစ်သွားသည်။

"ကျွန်မက အဖေ့ကို တရားဝင်ဆရာတင်ထားတာ… သူက ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးပဲ… ကျွန်မ သူ့ကို သွားပြီး လမ်းညွှန်ပေးရမှာ မဟုတ်လား…"

"သမီးကတော့လေ…"

ဟွမ်ရုံမှာ ရယ်ရမလို စိတ်ဆိုးရမလို ဖြစ်သွားသည်။

"သူက သမီးထက် ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်လောက် ကြီးတယ်… သမီးသူ့ကို အစ်ကိုကျွင်းလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့… မောင်လေးလို့ ခေါ်တာက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…"

ကောရှန်က အော်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မသိဘူး… ကျွန်မ သူ့ကို မောင်လေးလို့ပဲ ခေါ်မှာ… ကျွန်မမှာ မောင်လေးတစ်ယောက်ရဖို့ဆိုတာ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး… ကျွန်မထက် ငယ်ရမယ်…"

နှစ်ယောက် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်က နောက်ပြောင်သည့်အခေါ်အဝေါ်မှာ ယခုအခါ သူမအတွက် အထူးပျော်ရွှင်မှုကို ဆောင်ကျဉ်းပေးနေသည်။

"သမီးကတော့လေ… သူက သမီးကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ထင်သွားမှာ စိုးရတယ်… ကျွင်းအာက ရိုးသားတဲ့သူ… သမီးလို ဉာဏ်များတဲ့ အရှေ့ပိုင်းကနတ်ဆိုးလေးက သူ့ကို တကယ်စနောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား…"

"မဟုတ်ပါဘူး…"

ကောရှန်မှာ ခုတင်ပေါ်တွင် ဆန်ပြုတ်သောက်ရင်း ဆရာတူမောင်လေးကို မည်သို့ ကူညီရမည်ကို စဉ်းစားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပွင့်လင်းစွာ ကျေးဇူးတင်စကား မပြောနိုင်လျှင်တောင် အဖေနှင့် အမေ့ သူ့ကို သိုင်းပညာများ ပိုမိုသင်ကြားပေးရန် သို့မဟုတ် နတ်ဆေးများ ပေး၍ သူ၏ သိုင်းပညာကို တိုးတက်စေရန် ပြောဆိုရမည်။

‘လူကောင်းက ကောင်းကျိုးခံစားရမယ်…’

လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ချူကျန့်က ခါးကို ဆန့်လိုက်ပြီး ဂိမ်းဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ ခုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်သည်။ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဂိမ်းထဲသို့ ဝင်သည်မှာ မိနစ် ၄၀ ကျော်သာ ကြာသေးသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသို့သော ဘဝသက်တမ်းရှည်လျားသွားသည့်ခံစားချက်မှာ မဆိုးလှချေ။ မဟာသိုင်းလောကခေတ်၏ နည်းပညာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ကစားသမားသန်းရာချီ စွဲလန်းနေကြသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိချေ။

အခြားအရာများကို မပြောဘဲ ဤ ‘ဘဝသက်တမ်းရှည်လျားခြင်း’ ခံစားချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လူပေါင်းများစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်သည်။

သို့သော် ချူကျန့်မှာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ကောင်းမွန်သော ညတစ်ညမှာ မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရပြီး ပင်ပန်းစွာ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ ဂိမ်းထဲတွင် အေးအေးလူလူနေထိုင်လိုသည့် မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်နေသည်။

သူက အတွေ့အကြုံများနှင့် သင်ခန်းစာများကို ပြန်လည်သုံးသပ်လိုက်ရာ ဤမတော်တဆမှု၏ အဓိကတရားခံမှာ သူ၏ ကံဆိုးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ညသန်းခေါင်ယံတွင် နံရံတစ်ခုကျော်တက်ရုံဖြင့် လူပြန်ပေးဆွဲမှုနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

ဒုတိယအချက်မှာ သူက လုံလောက်စွာ သတိမထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နံရံမကျော်ခင် နံရံနောက်တွင် ခဏမျှ နားစွင့်နေခဲ့လျှင် မတော်တဆမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်သည့်ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ပိုမိုများပြားမည် မဟုတ်လား။

ဒုတိယအချက်ကို တိုးတက်အောင်လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ပထမအချက်မှာ သူတွင် အမြင့်ဆုံးအမှတ် ၄၀ ရှိသော မွေးရာပါကံ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဘာကြောင့် ဤသို့သော မတော်တဆမှုနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်နည်း။

ချူကျန့်က ချက်ချင်းပင် ဖုန်းကို ထုတ်၍ ဂိမ်း၏ တရားဝင်ဖိုရမ်တွင် ရှာဖွေလိုက်သည်။ ‘မဟာသိုင်းလောကခေတ်မှ ကံ’၊ ‘ကံမှ မြင်တွေ့ရသော မဟာသိုင်းလောကခေတ်၏ ကံကြမ္မာ’၊ ‘ကံနှင့် ထူးခြားသော ကံကြမ္မာများ၏ ဆက်စပ်မှု’ စသည့် ပညာရှင်များ ရေးသားထားသော ဆောင်းပါးအနည်းငယ်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် နားလည်သွားသည်။

မဟာသိုင်းလောကခေတ်တွင် ကံမြင့်မားခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းအမြဲတစေ မဟုတ်ချေ။

ကံတန်ဖိုးမြင့်မားလျှင် ကစားသမားများ သတ္တဝါများ၊ BOSS များကို သတ်ဖြတ်သည့်အခါ ပစ္စည်းကောင်းများ ကျဆင်းသည့်ဖြစ်နိုင်ခြေမြင့်မားပြီး နေထိုင်မှုစွမ်းရည်များ၏ အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာလည်း မြင့်မားသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းတွင် ‘ထူးခြားသော ကံကြမ္မာ’ နှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်ဖြစ်နိုင်ခြေမှာလည်း အလွန်မြင့်မားလာသည်။

‘ထူးခြားသော ကံကြမ္မာ’ ဟု ခေါ်ဆိုသည့်အတွက် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်များကို ကစားသမားက ကောင်းမွန်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်လျှင် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိမည် ဖြစ်ပြီး ရှားပါးသော ပစ္စည်းကောင်းများပင် ရရှိနိုင်သည်။ သို့သော် ကောင်းမွန်စွာ မရင်ဆိုင်နိုင်လျှင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဥပမာတစ်ခုပေးရလျှင် သိုင်းဝတ္ထုများတွင် အဖြစ်များသော ချောက်ကမ်းပါးမှ ခုန်ချသည့်ထူးခြားသော ကံကြမ္မာကို ကြည့်ပါ။ ကံမြင့်မားသော ကစားသမားမှာ ဆယ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ်ခုန်ချလျှင် လျှို့ဝှက်ဂူကို တွေ့ရှိနိုင်သည့်အခွင့်အရေးရှိသည်။

ကံနိမ့်ကျသော ကစားသမားမှာမူ တစ်သက်လုံးခုန်ချ၍ ဇာတ်ကောင်၏ မွေးရာပါအရည်အသွေးများအားလုံး ၀ ဖြစ်သွားသည့်တိုင် လျှို့ဝှက်ဂူကို တွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်၍ မရချေ။

သို့သော် ဂူအတွင်းတွင် ယေဘုယျအားဖြင့် ထောင်ချောက်များစွာ ရှိပြီး အစစ်အမှန်နှင့် အတုအယောင်ရတနာများ ရှိနေသည်။ သင်က ယွမ်ချန်းကျစ်ကဲ့သို့ ရွှေမြွေသိုင်းကျမ်းအစစ်အမှန်ကို တွေ့ရှိနိုင်သကဲ့သို့ ထောင်ချောက်မိ၍ ‘ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်ခြင်း’ ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး ကျင့်စဉ်အတုကို ရှာတွေ့၍ ချီစွမ်းအင်ဖောက်ပြန်ခြင်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဤအရာများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ချူကျန့်မှာ ရယ်လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်က သူ ဖတ်ရှုခဲ့သော ပန်းပဲဆရာ၊ ဆေးဖော်စပ်နည်းလမ်းညွှန်များတွင် ကံနှင့် နေထိုင်မှုစွမ်းရည်များ၏ အောင်မြင်မှုနှုန်းဆက်စပ်မှုအကြောင်းသာ ဖော်ပြထားပြီး ထူးခြားသော ကံကြမ္မာများအကြောင်း လုံးဝဖော်ပြထားခြင်း မရှိချေ။

ယခု သူ မွေးရာပါကံကို အမြင့်ဆုံးတိုးမြှင့်ထားရာ ‘ထူးခြားသော ကံကြမ္မာမှတ်တမ်း’ တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အမျိုးမျိုးသော မတော်တဆမှုများမှာ အလွန်များပြားလာနိုင်ပြီး ခုတင်ပေါ်တွင် အိပ်နေစဉ် အမိုးပေါ်မှ လူတစ်ယောက်ပြုတ်ကျလာနိုင်သည်အထိ ဖြစ်နိုင်သည်။

နံရံတစ်ခုကျော်တက်ရုံဖြင့် ကောရှန်အဖမ်းခံရသည့်အဖြစ်အပျက်နှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ မတော်တဆမှုငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

‘ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် မဖြစ်ဘူး… ထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေရင် ငါ သေသွားမှာပဲ…’

ချူကျန့်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြဿနာ၏ ကြီးမားမှုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏ အနာဂတ်ပန်းပဲဆရာအစီအစဉ်နှင့် ဆေးဝါးဖော်စပ်သူ အစီအစဉ်အတွက် အမှတ် ၄၀ ကံမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။

သူက နည်းလမ်းများကို ကြိုးစားစဉ်းစားနေရာ ရုတ်တရက်မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

‘ဂိမ်းထဲမှာ ကံကို ယာယီလျှော့ချနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ဒါမှမဟုတ် ကစားသမားကို ကံတန်ဖိုးရဲ့ သက်ရောက်မှုကနေ ကင်းလွတ်စေတဲ့ နည်းလမ်းရှိနိုင်တယ်…’

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူက ဖိုရမ်တွင် ထပ်မံရှာဖွေလိုက်သည်။ ကြိုးစားမှုမအောင်မြင်ခြင်း မရှိဘဲ ထိုသို့သော လုပ်ဆောင်ချက်ရှိသည့်ပစ္စည်းတစ်ခုကို အမှန်တကယ်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။