ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရက်စက်ရဲရမည်

ခြေသလုံးမှ ထုံကျင်ကိုက်ခဲမှု ခံစားလိုက်ရသောအခါ ချူကျန့်က ဘောင်းဘီကို လှန်တင်လိုက်ရာ ဘယ်ဘက်ခြေသလုံး၌ သွားရာလေးနှစ်ခု ထင်ကျန်နေပြီး ခရမ်းညိုရောင် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

‘ကျစ်… တကယ် အဆိပ်ရှိနေတာပဲ…’

ချူကျန့်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး အဆိပ်မပြန့်ပွားစေရန် သူ၏ ခြေသလုံးပေါ်မှ အကြောနေရာအချို့ကို အမြန်ဆုံး ဖိနှိပ်လိုက်၏။

သို့သော် လျှပ်စီးမြွေပါ၏ အဆိပ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှရာ အကြောများကို ပိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ထုံကျင်ကာ အားမရှိတော့ချေ။

ချူကျန့် နေ့လည်က ကောရှန် ပေးခဲ့သော ပန်းကိုးမျိုး မြရည်စမ်းဆေးလုံးကို သတိရ၍ နောင်တ ရလိုက်၏။

‘စောစောကသာ ယူထားခဲ့ရင် အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာ အရေးပေါ် အဆိပ်ဖြေဆေးအဖြစ် သောက်လို့ရမှာ…’

သူက အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို ပြန်သတိရသွားသည်။ လျှပ်စီးမြွေပါက သူမ မွေးထားသည် ဖြစ်ရာ သူမထံ၌ အဆိပ်ဖြေဆေး ရှိနိုင်၏။

ချူကျန့်က ထိုမိန်းကလေးကို ရှာရန် ကြိုးစားထလိုက်သော်လည်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းသည်နှင့် ညာဘက်ခြေထောက်ပါ ထုံကျင်ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပေါ်သို့ ပုံ့ပုံ့လေး ထိုင်ကျသွား၏။

‘လျှပ်စီးမြွေပါရဲ့အဆိပ်က တကယ်ပြင်းတာပဲ… ‘

ချူကျန့်က သူ၏ များပြားလှသော သိုင်းလောကအတွေ့အကြုံအရ အဆိပ်က အာရုံကြောများကို ထုံကျင်စေကာ အသက်ဆုံးရှုံးစေနိုင်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် သိလိုက်၏။

ကျစ်…

ချူကျန့်၏ မျက်လုံးများ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူက လက်နှစ်ဖက်တွင် အားအနည်းငယ် ရှိနေသေးခိုက်၌ သံမဏိခရမ်းပြာဓားကို အမြန်ဆုံး ထုတ်ယူပြီး သူ့အား ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာမှ စိုက်ကြည့်နေသော လျှပ်စီးမြွေပါထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

‘လျှပ်စီးမြွေပါကို သတ်ပြီး သူ့သည်းခြေကို ထုတ်ယူနိုင်ရင် အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သေးတယ်…’

သူ၏ ကွယ်ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာ အတွေ့အကြုံအရ အဆိပ်ရှိသော သတ္တဝါ၏ သည်းခြေသည် သူ၏ အဆိပ်ကို ဖြေနိုင်စွမ်းရှိတတ်သည်။ လုံးဝ မဖြေနိုင်လျှင်ပင် အဆိပ်သင့်မှုကို များစွာ လျှော့ချပေးနိုင်၏။

ဂိမ်းကမ္ဘာတွင် ထိုသို့ ဟုတ် မဟုတ် မသိသော်လည်း ယခုအချိန်၌ သူ့မှာ တစ်ပွဲတိုး ကြံဆ၍ ကြိုးစားကြည့်ရုံမှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ချေ။

သို့သော် ချူကျန့် ပစ်လွှတ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လက်မောင်းမှာ ပျော့ခွေနေပြီ ဖြစ်ရာ ပစ်လွှတ်လိုက်သော သံမဏိခရမ်းပြာဓား၏ အားမှာ မလုံလောက်ဘဲ အရှိန်မှာလည်း နှေးကွေးသွား၏။

လျှပ်စီးမြွေပါက အလွန်ပင် တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်လှရာ ချူကျန့် လက်မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်တိမ်းသွားသဖြင့် သံမဏိခရမ်းပြာဓားက သူ၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်၍ အဝေးမှ မြက်ခင်းထဲသို့ စိုက်ဝင်သွား၏။

‘ကျစ်… နည်းနည်းလေးပဲ လွဲသွားတာ…’

ချူကျန့်၏ လက်မောင်းများက အားမရှိတော့ဘဲ လျော့ကျသွားပြီး ခြေလက်အင်္ဂါအားလုံးမှာ ထုံကျင်ကာ တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းလာ၏။

အဆိပ်က တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသဖြင့် ကျောက်စရစ်ခဲလမ်းပေါ်သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပစ်လှဲလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။

ကွယ်ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာ၌သာ ဆိုလျှင် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားဖြင့် မည်မျှပြင်းထန်သော အဆိပ်ကိုမဆို ဖယ်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခု ဂိမ်းကမ္ဘာထဲ၌ ဆေးလည်းမရှိ၊ အတွင်းအားလည်းမရှိဘဲ လက်မှိုင်ချ သေဆုံးရုံမှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ချေ။

ချူကျန့်က အကူအညီတောင်းရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လျှာမှာ မာကျောနေပြီး အသံတစ်စက်မျှပင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။

ထိုလျှပ်စီးမြွေပါက ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ ပခုံးကို ထပ်မံ ကိုက်လိုက်၏။

ချူကျန့်မှာ နာကျင်မှုကို မခံစားရတော့သော်လည်း အသိစိတ်မှာမူ ကြည်လင်နေသေး၏။

လျှပ်စီးမြွေပါက သူ့ကိုယ်ပေါ်၌ ဒေါသဖြေနေသည်ကို မျက်စိဖြင့် ကြည့်နေရင်း မူလက ဒေါသစိတ်များမှာ တစ်ဝက်ခန့် လျော့ပါးသွား၏။

‘အကြွေးများရင် မပူတော့ဘူး… အဆိပ်သင့်နေပြီပဲ… မြွေပါကို ကိုက်ချင်သလောက် ကိုက်ခွင့်ပေးလိုက်တော့မယ်… အခု လက်ချောင်းတောင် မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး… မြွေပါကို အဖော်လုပ်ဖို့ ဆွဲထားဖို့တောင် ခက်နေပြီ… သေခါနီး ခံစားချက်ကို တစ်ခါလောက် ခံစားကြည့်တာပေါ့လေ…’

ကစားသမားတစ်ယောက်က "သေလုနီးပါးအခြေအနေ" သို့ ရောက်သောအခါ ဂိမ်းမှ အတင်းအကျပ် ထွက်ခိုင်းမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး တစ်နာရီကြာမှသာ ပြန်ဝင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ပြန်ဝင်လာသောအခါ ဇာတ်ကောင်မှာ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်မည် ဖြစ်သော်လည်း အတိုင်းအတာငါးမျိုး အရည်အသွေးမှာ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားမည် ဖြစ်၏။

ကံမကောင်းသော ကစားသမားများမှာ ကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာအဆင့်နှင့် ပစ္စည်းသိမ်း ပိုးထည်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများပင် ကျဆင်းသွားတတ်၏။

ချူကျန့်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အသုံးမဝင်ဆုံးဖြစ်သော ‘ကိုယ်ဖော့ပညာ’ နှင့် ‘အရိုးအကြော’ တို့သာ ကျဆင်းပါစေဟု ဆုတောင်းနေ၏။

သူ သင်ယူထားသော ချွမ်ကျန်းအတွင်းအားကျင့်စဉ် ကျဆင်းသွားလျှင်ပင် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ အဆိုးဆုံးမှာ အမှတ်ပြည့်ရှိသော ခွန်အားနှင့် မွေးရာပါကံအမှတ် ၄၀ တို့ ကျဆင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မွေးရာပါကံအမှတ် ၄၀ က သူ့ကို ဤသို့သော ဒုက္ခမျိုး ပေးခဲ့သော်လည်း ဤမွေးရာပါကံမှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေ၏။ နောင်တွင် သူ နတ်လက်နက်များ သွန်းလုပ်ပြီး အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်သောအခါ ကျရှုံးမှုနှုန်းကြောင့် စိတ်ပူစရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သူ အတွေးများနေစဉ်မှာပင် မြက်ခင်းထဲမှ “အုံးဂွမ်… အုံးဂွမ်…” ဟူသော ကျယ်လောင်သည့် အော်သံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာ၏။

ချူကျန့်၏ မျက်လုံးများမှာ ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်ရာ နှစ်လက်မထက်မပိုသော အနီရောင်ဖားပြုတ်ငယ်တစ်ကောင် မြက်ခင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာသည်ကို ချက်ချင်းပင် မြင်လိုက်ရ၏။

သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ ရွှေရောင်တောက်ပနေပြီး နွားအော်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အော်သံက သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

‘လောကကြီးမှာ အံ့ဩစရာတွေ အများကြီးပဲ…’

ချူကျန့်က ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှသေးငယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ဤသို့သော အသံကို ထုတ်နိုင်သော အနီရောင်ဖားပြုတ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှပ်စီးမြွေပါက ဤအနီရောင်ကိုယ်ထည် ရွှေရောင်မျက်လုံးနှင့် ဖားပြုတ်ကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်၏ ပခုံးကို ကိုက်ထားသော သွားများကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ အမွေးအမှင်များ ထောင်ထလာကာ ပါးစပ်မှ အူးအူးဟူသော အသံဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေ၏။

ဖားပြုတ်က လျှပ်စီးမြွေပါကို စားစရာတစ်ခုကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူက ရုတ်တရက် ခုန်တက်၍ လေထဲတွင် ပါးစပ်မှ အနီရောင်အငွေ့များ ထုတ်လွှတ်ပြီး လျှပ်စီးမြွေပါနှင့် ချူကျန့်ထံသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

‘မှားနေပြီ… မင်း အပြစ်မရှိတဲ့လူကို ထိခိုက်နေပြီ…’

ချူကျန့်က စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ပြောလိုက်ပြီး အသက်အောင့်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ခိုက်နေကြသော လျှပ်စီးမြွေပါနှင့် ဖားပြုတ်က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

လျှပ်စီးမြွေပါက ရှောင်တိမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ဖားပြုတ်က အနီရောင်အငွေ့ကို ထပ်မံ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လျှပ်စီးမြွေပါ၏ မျက်နှာကို တည့်တည့် ထိမှန်သွား၏။

လျှပ်စီးမြွေပါက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်၍ ဖားပြုတ်ထံသို့ အားကုန်ထုတ်၍ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ဖားပြုတ်ကမူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားပြီး သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

လျှပ်စီးမြွေပါမှာ ဖားပြုတ်ကို မထိမီမှာပင် အားမရှိတော့ဘဲ လဲကျလာပြီး ချူကျန့်၏ မျက်နှာဘေးသို့ ကျလာသည်။ သူက ပက်လက်လှန်၍ ခြေလေးချောင်း ကန်ကျောက်ပြီးနောက် အသက်ပျောက်သွား၏။

‘အဆိပ်ငွေ့က တော်တော်ပြင်းတာပဲ… ဒီအဆိပ်ပြင်းတဲ့ လျှပ်စီးမြွေပါကိုတောင် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်တယ်…’

ချူကျန့်က ဖားပြုတ်က လျှပ်စီးမြွေပါ၏ အလောင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်၍ စုပ်ယူနေသည်ကို မျက်စိဖြင့် ကြည့်နေရ၏။ သူက မြွေပါ၏ အဆိပ်ကို စုပ်ယူနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှစ်လုံးကမူ ချူကျန့်ကို အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခုကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေ၏။

ချူကျန့်မှာ သူ၏ အကြည့်ကြောင့် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်။

‘ဒါ ဘယ်လို သတ္တဝါကြီးလဲ… ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ… ပြီးတော့ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆိပ်ပြင်းသတ္တဝါတွေက လူသူမနီးတဲ့ တောနက်ကြီးထဲမှာပဲ ရှိသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား… ကောစံအိမ်ထဲ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နေတာလဲ… ဒါ ရှန်ယန်မြို့ကြီးလေ… မြို့ကြီးတစ်မြို့…’

ချူကျန့်က ထိတ်လန့်သွားပြီး ဂိမ်းဒီဇိုင်နာ၏ မျိုးရိုးဆယ့်ရှစ်ဆက်လုံးကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

‘မင်းတို့ ထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာတွေ ဖန်တီးချင်ရင်တောင် လက်တွေ့နဲ့ ကိုက်ညီအောင် လုပ်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား… မြို့ကြီးထဲမှာ ဒီလို သတ္တဝါကြီးတွေ ပေါ်လာတာ ဘာသဘောလဲ… လုံးဝ လက်တွေ့မဆန်ဘူး… ကစားသမားတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို လျော့ကျစေတာ မင်းတို့ သိရဲ့လား…’

ထိုဖားပြုတ်က လျှပ်စီးမြွေပါ၏ အဆိပ်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူ၏ ပခုံးနားသို့ တိုးကပ်လာ၏။ သူက သူ့ကိုယ်ထဲမှ မြွေပါအဆိပ်ကို စုပ်ယူလိုသလား သို့မဟုတ် သူ့သွေးကို စုပ်ယူလိုသလား မသိနိုင်ပေ။

ဖားပြုတ်၏ ရွံရှာဖွယ်ရာ ပုံစံကို ကြည့်၍ ချူကျန့်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထသွားပြီး ကျောထဲ၌ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူ သိုင်းလောက၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သော်လည်း ဖားပြုတ်၏ အစာ ဖြစ်ရမည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။

ဖားပြုတ်က သူ့ကို ချက်ချင်း မကိုက်ဘဲ အနီရောင်အငွေ့များ ထပ်မံ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

ချူကျန့်က အသက်အောင့်ထားသော်လည်း အနီရောင်အငွေ့များက သူ၏ ဟနေသော ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် သူ၏ ခေါင်းမှာ မူးဝေလာပြီး အမြင်မှာလည်း ဝါးလာ၏။

ထို့နောက် ဖားပြုတ်က သူ့မျက်နှာနားသို့ ခုန်တက်လာပြီး မြွေပါကိုက်ထားသော ဒဏ်ရာကို စတင်စုပ်ယူနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

လျှပ်စီးမြွေပါ၏ အဆိပ်ကို စုပ်ယူသွားသောကြောင့်လားမသိ ချူကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ အားအနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာသော်လည်း ခေါင်းမှာမူ ပို၍ မူးဝေလာ၏။

ပခုံးမှလည်း သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် စူးစူးရှရှ နာကျင်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားရာ သူ့မှာ သေမတတ် နာကျင်ခံစားနေရသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ချေ။

ဤနာကျင်မှုမှာ ရက်စက်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုနှင့် တူလှ၏။

ထင်ရှားသည်မှာ လျှပ်စီးမြွေပါအဆိပ် တစ်ဝက်ခန့် ဖြေပြီးသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤဖားပြုတ်၏ အဆိပ်ကို ထပ်မံသင့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ကျစ်… ဒီအပေါစား ထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ငါ အဆုံးထိ ရှင်းရမယ်…’

ချူကျန့်က စိတ်ထဲ၌ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ အားအင်အနည်းငယ်ကို အကုန်သုံး၍ ပခုံးကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ ဖားပြုတ်မှာ လွင့်ထွက်သွား၏။

သူက ဖားပြုတ်ကို ဖိသတ်၍ အတူတူ သေဆုံးရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း ဖားပြုတ်က လွင့်ထွက်သွားသော အရှိန်ဖြင့် ခုန်တက်၍ သူ၏ ဟနေသော ပါးစပ်ထဲသို့ ကျသွား၏။

ချူကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ အားမရှိတော့သော်လည်း ပါးစပ်မှာမူ အားအနည်းငယ် အသုံးပြုနိုင်သေး၏။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပါးစပ်ကို အားကုန်စိုက်၍ ကိုက်ချလိုက်သည်။

‘ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရက်စက်ရဲရမယ်… ဘယ်လောက်ပဲ ရွံစရာကောင်းနေပါစေ… ကိုယ့်အတွက် လက်စားချေရမယ်…’

ဖားပြုတ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ညှီစို့စို့အနံ့နှင့် ဖားပြုတ်သွေးများက သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပြည့်လျှံလာ၏။

ချူကျန့်၏ မျက်လုံးများ၌ လက်စားချေနိုင်ခဲ့သည့် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ယခင် ကွယ်ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာ၌ တောထဲတွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန် သူက စားစရာမှန်သမျှကို ရှာဖွေစားသုံးခဲ့ဖူးသော်လည်း ဖားပြုတ်အစိမ်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် စားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ဒါက ဂိမ်းထဲမှာပဲလေ… ထူးဆန်းတဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်တော့မယ်…’

သို့သော် ချူကျန့်မှာ ဖားပြုတ်ကို ထွေးထုတ်ရန် အားမရှိတော့ချေ။ ဖားပြုတ်အဆိပ်နှင့် လျှပ်စီးမြွေပါ၏အဆိပ်တို့က တစ်ပြိုင်နက် ပျံ့နှံ့လာသဖြင့် သူ၏ အသိစိတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ခံစားမှုအားလုံးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

နှစ်ပိုင်းနီးပါး ပြတ်သွားသော ဖားပြုတ်ကမူ လှုပ်ရှားရုန်းကန်ရင်း သူ၏ လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အစာပြွန် ထို့နောက် အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။