စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထား မကြောက်နဲ့

ချူကျန့်မှာ သိုင်းပညာစာမျက်နှာကို ဖွင့်ကြည့်ရန်ပင် စိတ်မပါတော့ဘဲ သိုင်းလောကကြေညာချက်ကြောင့် ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းမှာ ဘာလဲဟု ကြည့်ရှုရန်လည်း စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

သူက ငါးဆားနယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေ၏။

သူ့ကို ကံကြမ္မာနတ်ဘုရားက ကစားနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

‘ငါက ဂိမ်းကို အေးအေးလူလူ ကစားပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတွေနဲ့ ငွေရှာချင်တာပဲကို… ဘာလို့ ဒီလောက် ခက်ခဲနေရတာလဲ… အစက အခြေခံအချက်တွေ ထည့်တုန်းက ဒီလောက် ပြီးပြည့်စုံနေတာကို… ဂိမ်းထဲရောက်တော့ ငါ့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးမယ့် မတော်တဆမှုတွေပဲ ကြုံနေရတယ်…’

ကောကျင့်၏ တပည့် ဖြစ်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပို၍ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွား၏။

သူက ထူးခြားသော ကံကြမ္မာကို ရှောင်ရှားရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ထူးခြားသော ကံကြမ္မာ၏ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ကို ရရှိခဲ့၏။

သူ့ကို အချည်းနှီး ကြိုးစားခဲ့ရသည့် ခါးသီးသော ခံစားချက်ကို ပေး၏။

သူ လက်မခံနိုင်ဆုံးမှာ လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်လိုသော သူက အဆက်မပြတ် နာမည်ကြီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အလွန်ပင် နာမည်ကြီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူ့ကိုယ်သူပင် သံသယဝင်လာ၏။

‘ငါ ရွေးချယ်တဲ့လမ်းက မှားနေတာလား… ငါက ကွယ်ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာမှာလိုပဲ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် နေထိုင်ပြီး လောကကို အုပ်စိုးသင့်တာလား…’

သို့သော် ကွယ်ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာ၌ သူ သွားလေရာရာတွင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရပြီး အချိန်မရွေး စိန်ခေါ်သူများ သို့မဟုတ် လုပ်ကြံသူများကို ရင်ဆိုင်ရကာ ရေသောက်လျှင်ပင် အဆိပ်ခတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ရသော ဆိုးရွားသည့် အတိတ်ကို သတိရ၍ ချူကျန့်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွား၏။

ထိုအချိန်က သူ၏ သိုင်းပညာမှာ ကမ္ဘာပေါ်၌ အတုမရှိ ဖြစ်သော်လည်း ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန် အလွန်ပင် ပင်ပန်းခဲ့ပြီး အိပ်စက်ရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ချေ။

ယခု သူမှာမူ “၃၀ မှတ် (မပြောပလောက်)” ဟု အကဲဖြတ်ခံထားရသော အမှိုက်တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် နေထိုင်ရန် အရည်အချင်း တစ်စက်မျှ မရှိပေ။

သိုင်းပညာကို အာရုံစိုက်ကျင့်ကြံ၍ စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ရန်မှာမူ ဟားဟား သူ့မှာ ယခု သာမန်လူတစ်ယောက်၏ အရည်အချင်းသာ ရှိပြီး ဉာဏ်ရည် ၁၂ မှတ်ဖြင့် တောင်ပိုင်းတောင်တန်း လက်ဝါးသိုင်းကိုပင် မသင်ယူနိုင်ချေ။

အခြား ကစားသမားများမှာမူ ၅၀ မှတ် စွမ်းရည်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အထက်သို့ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်ရာ သူက ဘာကို သူတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်မည်နည်း။

ကံကောင်းစွာ ကမ္ဘာပေါ်၌ အတုမရှိ ဖြစ်သွားလျှင်ပင် ဤအမှန်တကယ် မသေနိုင်သော ဂိမ်းထဲ၌ ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ မရှိနိုင်ဘဲ သူ၏ သိုင်းကျမ်းများနှင့် နတ်သိုင်းပညာများကို လိုချင်သော ရန်သူများကိုသာ ပို၍ ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းရမည် မဟုတ်ချေ။

‘မဖြစ်ဘူး… ကွယ်ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာမှာ လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းဟောင်းကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး… ငါ့ရဲ့ မူလ “အေးအေးလူလူ ဂိမ်းကစားပြီး လစာယူ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတွေနဲ့ ငွေရှာ” ဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်က အမှန်ကန်ဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ…’

‘ဟုတ်တယ်… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ရမယ်… စိတ်ထိန်းထား… မကြောက်နဲ့… အခု အခြေအနေက ဆိုးရွားနေပေမယ့် အဆိုးဆုံး အခြေအနေတော့ မဟုတ်သေးဘူး…’

မှန်သည် ယခု သူ ချူလော့ကျွင်းမှာ အလွန်ပင် နာမည်ကြီးသွားပြီး ကစားသမားများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ မြို့ထဲတွင် အသုံးပြုသူအမည်ကို ဝှက်ထားနိုင်ပြီး သူ့ရုပ်ရည်ကို မြင်ဖူးသူကလည်း မရှိသလောက် ရှားပါးသောကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လျှင်ပင် သူ့ကို မှတ်မိမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ကောရှန် ပြန်ပေးဆွဲခံရမှုကြောင့် ကောစံအိမ်၏ လုံခြုံရေးမှာလည်း တင်းကျပ်နေသဖြင့် ကစားသမားများ ဝင်ရောက်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲပြီး ကောစံအိမ်၌ နေထိုင်ခြင်းမှာ လောလောဆယ်တွင်မူ ဘေးကင်းလုံခြုံနေသေးသည်။

ထို့အပြင် သိုင်းလောကကြေညာချက်ကို NPC များက မကြားနိုင်သဖြင့် ကောကျင့်တို့မှာ သူက "မန်ကူဖားနီ" ကို သောက်သုံးခဲ့ကြောင်း သိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ အရည်အချင်း ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှလွဲ၍ ကောစံအိမ်၌ သူ၏ အခြေအနေမှာ နေ့လည်ကနှင့် ဘာမှမခြားနားပေ။

‘ကောကျင့်ကို အားနာစိတ် ဖြစ်စေပြီး ပန်းပဲဆရာကြီးထံသို့ အခမဲ့ ပညာသင်ယူခိုင်းမည့် အစီအစဉ်က ဆက်လက် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်သေးတယ်…’

‘ဒီအစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့ရင် ပန်းပဲဖိုထဲမှာ ပန်းပဲပညာကို အောင်မြင်စွာ သင်ယူနိုင်ပြီး ကစားသမားတွေနဲ့ ထိတွေ့စရာမလိုတော့ဘဲ ဘယ်သူက ငါ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ… သိုင်းလောကမှာ ထူးချွန်တဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ… ဒီဂိမ်းကြေညာချက်ကို လုချင်တဲ့ ကစားသမားတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေမှာပဲ… သိပ်မကြာခင်မှာ ငါ့ရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို လူသစ်တွေက လွှမ်းမိုးသွားမှာပဲ…’

အခြေအနေကို သုံးသပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးပြီးနောက် ချူကျန့်က စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်ကာ ချွမ်ကျန်းအတွင်းအားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံကြည့်လိုက်၏။

ကျင့်ကြံခြင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်ထွက်လာပြီး မကြာမီ သတိပေးစာတစ်စောင် ပေါ်လာ၏။

“သင်၏ လက်ရှိ အရိုးအကြောမှာ ၂၂ မှတ် ဖြစ်သည် ချွမ်ကျန်းအတွင်းအားကျင့်စဉ်ကို တတိယအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံရန် နာရီ ၂၀၀ လိုအပ်သည် လက်ရှိ အများဆုံး လေးနာရီ အလိုအလျောက်ကျင့်ကြံနိုင်သည် ကျင့်ကြံလိုပါသလား”

‘ဖူး…’ချူကျန့်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွား၏။

သူ့ကိုယ်သူ အားမပေးရသေးလျှင် ချူကျန့်မှာ ဂိမ်းမှ တန်းထွက်ပြီး ဤအပေါစားဂိမ်းကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆော့တော့ပေ။

‘ငါ့ကို ကစားနေတာလား…’

ယခင်က ပထမအဆင့်မှ ဒုတိယအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံရန် နာရီ ၃၉၀၀ လိုအပ်ပြီး ယခု ဒုတိယအဆင့်မှ တတိယအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံရန် နာရီ ၂၀၀ သာ လိုအပ်သလော။

သူ၏ ရန် နှင့် သု သွေးကြောနှစ်မျိုးလုံး ဖွင့်လှစ်ပြီး အရိုးအကြော ၁၀ မှတ် တိုးလာသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း ချူကျန့်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေ၏။

‘ဒီလိုသာ ဆက်သွားရင် ကောကျင့်ကို ဘယ်လို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ရမလဲ… မူလအစီအစဉ်ကို အကြီးအကျယ် ပြင်ဆင်ရတော့မှာလား…’

သူက ထူးခြားသော ကံကြမ္မာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ထပ်မံ သဘောပေါက်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ သင် ရှောင်ရှားလိုတိုင်း ရှောင်ရှားနိုင်သောအရာ မဟုတ်ဘဲ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အလွန်ပင် မဖြစ်နိုင်ဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ စဉ်းစားပုံဖြင့် နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် “ပန်းပဲဆရာ၏သားကိုကယ်တင်ခြင်း” တာဝန် ကို အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင် ကြိုးစားပြီး “ထိုက်ရှန့်လောင်ကျွင်းရဲ့ ကံပြောင်းအဆောင်” ကို ရအောင်ယူရမယ်… မဟုတ်ရင် ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာတွေ တစ်ခါ နှစ်ခါ ထပ်ကြုံရရင် ငါ ခေါင်းမီးတောက်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ အခု အရိုးအကြော ပြဿနာကို အရင် ဖြေရှင်းရမယ်… အော့ဖ်လိုင်းရောက်ရင် ဖိုရမ်မှာ အရိုးအကြော လျှော့ချတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိ မရှိ သွားရှာကြည့်ရမယ်…’

ချူကျန့်က ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရွှေလင်းယုန်တစ်ကောင် စာတစ်စောင်နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ရှေ့သို့ ကျလာ၏။

‘ရွှေလင်းယုန် စာပို့တာလား…’

ချူကျန့်မှာ ခန့်မှန်းစရာမလိုဘဲ အချမ်းသာဆုံး မိန်းကလေး ချင်ရူယွင် ဖြစ်မည်ဟု သိလိုက်၏။

အမှန်ပင် စာရွက်ကို ဖွင့်ကြည့်သောအခါ သူမ၏ ထူးခြားသော လက်ရေးလှကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“မဆိုးဘူး… မင်းက ငါမျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုကြိုးစားသားပဲ… သိုင်းလောကကြေညာချက်မှာတောင် ပါအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်… ချီးကျူးပါတယ်… ဘဝင်မမြင့်နဲ့… ဆက်ကြိုးစား…”

‘ငါက ဘဝင်မြင့်တယ်ဟုတ်လား… ချင်အမျိုးသမီး… မင်း ဘယ်မျက်လုံးနဲ့ ငါ့ကို ဘဝင်မြင့်တယ်လို့ မြင်တာလဲ…’

ချူကျန့်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောမိတော့မတတ် ဖြစ်သွား၏။

‘ငါ့မှာ မာနကြီးတဲ့ ပုံစံ တစ်စက်တောင် ရှိရဲ့လား… အခု ငါ့စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေတာပဲ’

ချူကျန့်မှာ ဆက်မဖတ်ချင်တော့သော်လည်း မျက်လုံးက အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“နောက်တစ်ခု သတိပေးချင်တာက မင်း ရှန်ယန်မြို့မှာ ရှိနေသေးရင် သတိထားပါ… အပြင်မှာ မင်းကို ရှာနေတဲ့ ကစားသမားတွေက အရင်ကတည်းက မနည်းဘူး အခု ပိုများသွားလောက်ပြီ… အထူးသဖြင့် အရှင်သခင်ဂိုဏ်းက လူတွေ… ငါသိရသလောက် လူသုံးထောင်ကျော် ရှန်ယန်မြို့ကို ရောက်နေပြီ…”

ချူကျန့်က သူမက "အရှင်သခင်ဂိုဏ်း" ကို ထပ်မံ ပြောပြသည်ကို တွေ့သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

‘ချင်အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ… အချမ်းသာဆုံး မိန်းကလေး ဂိမ်းကစားသမားတစ်ယောက်… သူကတောင် ဒီ “အရှင်သခင်ဂိုဏ်း” ကို သတိထားဖို့ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးနေတာကို ကြည့်ရင် ဒီအဖွဲ့က လွယ်လွယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်လို့ရမယ့် အဖွဲ့မဟုတ်ဘူး… သူတို့နဲ့ ပတ်သက်မိရင် ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး…’

‘ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ… ဒါကြောင့် ဒီသိုင်းလောကကို မုန်းတာပဲ… အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်နေရတယ်… တစ်ခါတလေ ထူးခြားတဲ့ ဘဏ္ဍာတွေ သိုင်းကျမ်းတွေကြောင့် တစ်ခါတလေ ‘ဘာကြည့်တာလဲ’ ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့်တောင် သတ်ဖြတ်မှုတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်… လူတွေကို အေးအေးလူလူ ဂိမ်းကစားခွင့် မပေးနိုင်ဘူးလား…’

ချူကျန့်က စာရွက်ကို သိမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် မော့ဟွားက အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။

“သခင်လေးချူ… သခင်ကြီးက လူလွှတ်ပြီး ဧည့်ခန်းမမှာ ဧည့်သည်တွေ့ဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်…”

ချူကျန့်က သိုင်းလောကမှ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ကောစံအိမ်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သတိရသွားသည်။

ကောကျင့်က သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဖြစ်ရာ ချူကျန့်မှာ ငြင်းဆန်၍ မရတော့ဘဲ သွားရောက်တွေ့ဆုံရတော့၏။

ယခု အစီအစဉ်မှာ လွဲချော်သွားသော်လည်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးရာ ချူကျန့်မှာ မူလအစီအစဉ်အတိုင်း ကောကျင့်၏ နှစ်သက်မှုကို ရရှိရန် ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘဲ ဧည့်ခန်းမ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ကျယ်ဝန်းသော ဧည့်ခန်းမထဲ၌ ဧည့်သည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အနည်းဆုံး လူသုံးဆယ် လေးဆယ်ခန့် ရှိကာ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ အသက်ကြီး ငယ်မရွေး ပါဝင်၏။

ကောကျင့်၊ ဟွမ်ရုံ၊ ယဲ့လွီချီး၊ ဝူညီနောင်နှင့် ကောဖူ၊ ကောရှန်၊ ကောဖော့လုတို့က ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံနေကြ၏။

ချူကျန့်က မျက်စိလျှင်သဖြင့် အစောက တွေ့ခဲ့သော အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို လူအုပ်ထဲ၌ တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမက ရုပ်အလွန်ဆိုးသော လူတစ်ယောက်၏ နောက်၌ ရပ်နေပြီး ခြားနားမှုကို အထင်အရှား ပြသနေ၏။

‘ထူးဆန်းလိုက်တာ… ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးတဲ့ မြင်းမျက်နှာနဲ့လူက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံရှိပြီး လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာနေတာကို ကောကျင့်ရဲ့ ဧည့်သည် ဖြစ်နေတာ အံ့ဩစရာပဲ…’

ချူကျန့်က အိမ်တော်ထိန်း၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဧည့်ခန်းမသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် ကောရှန်၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများက သူ့အပေါ်သို့သာ ကျရောက်နေ၏။

ချူကျန့်မှာ ဤသို့သော လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံချင်သော်လည်း ရိုးသားသောအမူအရာဖြင့် လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေပြုလိုက်၏။

“ဆရာ… အကြီးအကဲများ မင်္ဂလာပါ…”

“ကျွင်းအာ… မင်း အချိန်ကိုက်ပဲ ရောက်လာတာ… လာ… သူရဲကောင်းကြီးတွေကို အရိုအသေပြုလိုက်ဦး…”

ကောကျင့်က ထ၍ သူ့ကို သူရဲကောင်းများနှင့် မိတ်ဆက်ပေး၏။ ကျူးကျစ်လျိုကိုမူ သူ သိပြီးဖြစ်၏။

ကျန်သော ပါထျန်းရှီ၊ ချူဝမ့်လီ၊ ကုသုချန်းနှင့် ဝူလျန်ဓားဂိုဏ်း (အရှေ့ဂိုဏ်းခွဲ)မှ ဂိုဏ်းချုပ် ကျောကျစ်မူနှင့် သူ၏ တပည့်များမှာ ယူနန်နယ်မှ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ပြီး "မဟာလူကြမ်းလေးယောက်" ကို ခြေရာခံရင်း ရှန်ယန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။

‘မဟာလူကြမ်းလေးယောက်… ဒါ ဘယ်လို နာမည်ကြီး လူဆိုးတွေလဲ… သူတို့လည်း ရှန်ယန်မြို့ကို ရောက်နေတာလား… ‘

ချူကျန့်မှာ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ဤကိစ္စမှာ သူနှင့် မသက်ဆိုင်သဖြင့် မေးမြန်းရန် စိတ်မဝင်စားချေ။

သို့သော် မြင်းမျက်နှာနှင့် ရုပ်ဆိုးသောလူ၏ အမည်မှာ ကျုံးဝမ့်ချိုး ဖြစ်ပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးမှာ သူ၏ သမီး ကျုံးလင် ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။

ကျုံးလင်က ချူကျန့်ကို မြင်သောအခါ အော်ပစ်လိုက်၏။

“အမ်… မင်းလား…”