ပန်းပဲဆရာ၏သားကိုကယ်တင်ခြင်း

ချူကျန့်က မနေ့က နွေမိုးစက်ဥယျာဉ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကောအမျိုးသမီးလေးမှာ နိုးလာပြီး သူ့ဘာသာသူ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း ကောကျင့်နှင့် ဟွမ်ရုံတို့ သူမကို ဘာများ ပြောလိုက်သည်ကို မသိရသော်လည်း ယနေ့ သူမကို ပြန်တွေ့သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ မနေ့က အားနာခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်းများ မရှိတော့ဘဲ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အပြုံးများ ပြန်လည်ရရှိနေပြီး မြင်ရသူကို စိတ်ရွှင်လန်းစေသည်။

သို့သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်၌ ကောဖော့လု ရှိနေသဖြင့် ကောရှန်မှာ စကားများများစားစား မပြောဘဲ ချူကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို ရိုးရှင်းစွာ မေးမြန်းပြီး နောက်ထပ် ဆေးရည် မကျိုတော့သဖြင့် ဆရာတူမောင်လေးကို ဆေးစမ်းသောက်ရန် ဒုက္ခမပေးတော့ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ချူကျန့်မှာ အလွန် လိုလားတောင့်တနေပြီး ‘ထိုက်ရှန့်လောင်ကျွင်းရဲ့ ကံပြောင်းအဆောင်’ ကို မရရှိမီ သူက အန္တရာယ်ရှိသည့် မည်သည့်ကိစ္စတွင်မဆို မပါဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီပင်။

ထို့အပြင် ယခုအခါ သူက ကောရှန်အပေါ် မကောင်းသည့် ခံစားချက် မရှိသော်လည်း သူမနှင့် များများစားစား ပေါင်းသင်းရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့… မောင်နှမနှစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်နေကြတဲ့ မြို့သူမြို့သားတွေကို ကြည့်ရင် သိနိုင်တယ်လေ… ကောရှန်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အပြင်ထွက်တဲ့ အကြိမ်က မောင်ဖြစ်သူ ကောဖော့လုထက် အများကြီး နည်းပေမဲ့ မြို့သူမြို့သားတော်တော်များများက သူမရဲ့ ရုပ်ရည်ကို မှတ်မိနေကြတာကို ကြည့်ရင် ကောကျင့်မိသားစုရဲ့ ရှန်ယန်မြို့မှာ ဘယ်လောက်တောင် သြဇာအာဏာရှိပြီး လူကြိုက်များလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လို့ရတယ်…။

ယခုအခါ ချူကျန့်က အလွန် လူမသိသူမသိ မောင်နှမနှစ်ယောက်နောက်၌ လျှောက်လှမ်းနေပြီး သူက ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားတစ်စုံကို အထူးတလည် ရွေးချယ်ထားသဖြင့် အစေခံတစ်ယောက်နှင့် အလွန် တူနေသော်လည်း မောင်နှမနှစ်ယောက်ကြောင့် အာရုံစိုက်မှုများစွာ ခံနေရသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ လူမသိသူမသိ နေထိုင်မှုစည်းမျဉ်း ဒုတိယအချက်ဖြစ်သည့် ‘လူမသိသူမသိ နေထိုင်မှုစည်းမျဉ်းကို ပျက်ပြားစေနိုင်သော လူနှင့် အရာအားလုံးကို ရှောင်ရှားခြင်း’ ကို ရှင်းလင်းစွာ ချိုးဖောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူက လူသားနှစ်ယောက်ကို တာဝန် ပြီးမြောက်ရန် အလွန် လိုအပ်သဖြင့် ယာယီအားဖြင့် သည်းခံရုံသာ ရှိသည်။

ဟုတ်သည်… သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကောဖော့လုနှင့် ကောရှန်မှာ လူသားနံပါတ်တစ်နှင့် နံပါတ်နှစ်သာ ဖြစ်ပြီး ကောစံအိမ်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် ထာဝရ မပတ်သက်တော့မည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်က လျှောက်လှမ်းရင်းနှင့် ဂိမ်းထဲ၌ အတော်လေး နာမည်ကြီးသည့် ဤမြို့ကြီးကို သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်ရာ လမ်းဘေးဆိုင်များ တန်းစီနေပြီး မြင်းလှည်းများနှင့် လူသွားလူလာများမှာလည်း မပြတ်မလပ် ရှိနေကာ အလွန် စည်ကားလှ၏။

သို့သော်လည်း အခါအားလျော်စွာ တွေ့မြင်ရသော ကင်းလှည့်ရဲမက်များနှင့် မြို့စောင့်စစ်သားများမှာ ဤမြို့ကြီးက မွန်ဂိုစစ်တပ်၏ အရိပ်အောက်၌ ရှိနေကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။

ချူကျန့်က ID နှင့် သိုင်းလောကမှ နာမည်ပြောင်များကို ပေါ်တင်ပြသထားသည့် ကစားသမားများစွာလည်း သွားလာနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး ဂိမ်းက သတ်မှတ်ထားသည့် ကစားသမားဈေးရောင်းသည့်နေရာကို ဖြတ်သွားသောအခါ အတွင်း၌ ပြည့်ကျပ်နေသော ကစားသမားများနှင့် ဆူညံသံများကိုပင် မြင်တွေ့ကြားသိနိုင်သည်။

“တာဝန် တွေ ကျွမ်းကျင်စွာ ကူညီဆောင်ရွက်ပေးပါတယ်… တာဝန် အမျိုးမျိုး ကူညီနိုင်ပါတယ်… ဈေးနှုန်းလည်း သက်သာပါတယ်… လာရောက်စုံစမ်းနိုင်ပါတယ်…”

“ဖီးနစ်ဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းသားတွေ ခေါ်နေပါတယ်… ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းမှာ မိန်းမလှတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်… မြန်မြန်လာကြပါ… နေရာအရေအတွက် ကန့်သတ်ထားပါတယ်… အရင်လာတဲ့သူ အရင်ဝင်ခွင့်ရမယ်…”

“ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးတွေနဲ့ အသက်ရှူအားတိုးဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရောင်းရန်ရှိပါတယ်… ဈေးပေါပြီး အရေအတွက်များပါတယ်… ဝယ်ချင်ရင် မြန်မြန်လာကြပါ…”

“တာဝန် လုပ်ဆောင်ဖို့ အဖွဲ့ဖွဲ့ပါတယ်… MT တစ်ယောက် လိုအပ်ပါတယ်… လာရင် ချက်ချင်းသွားမယ်… အမြန်ဆုံးလာကြပါ…”

အဝေးမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ဆူညံသော အသံများနှင့် တွန်းထိုးနေကြသည့် မြင်ကွင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော အိမ်ရှင်မများက ဈေးထဲ၌ အထူးဈေးဖြင့် ရောင်းချနေသော ဝက်သားကို လုယက်ဝယ်ယူနေကြသကဲ့သို့ပင်။

ညစ်ညမ်းသော ယောက်ျားကစားသမားများစွာမှာလည်း အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ အမျိုးသမီးကစားသမားများအနီးသို့ တိုးကပ်၍ တွန်းထိုးနေကြသော်လည်း ဂိမ်းစနစ်၏ “နှောင့်ယှက်မှုဆန့်ကျင်ရေး” အပြစ်ဒဏ်ကို ကြောက်သဖြင့် အလွန်အကျွံ မပြုလုပ်ရဲကြပေ။

‘မဟာသိုင်းလောကခေတ်’ တွင် မြို့တိုင်း၌ ဤသို့သော အထူးနေရာကဲ့သို့သော ကစားသမားနေရာများ ရှိပြီး NPC များက မမြင်နိုင်ပေ။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည့် ကစားသမားများမှာ လွတ်လပ်စွာ ဈေးရောင်းဝယ်နိုင်ပြီး အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို NPC များ မကြားနိုင်ပေ။

ဤသို့ ပြုလုပ်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ NPC များ၏ မူလကမ္ဘာကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ကစားသမားများက မူလသိုင်းလောကကို စစ်မှန်စွာ ခံစားနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် NPC များ၏ နှစ်သက်မှု အမှတ် သတ်မှတ်ချက် ရှိသဖြင့် ကစားသမားများက ထူးခြားသော အပြုအမူများ ပြုလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော စကားများ ပြောဆိုခြင်း ပြုလုပ်လျှင် NPC များက ရူးသွပ်သူဟု သတ်မှတ်၍ ဖယ်ကျဉ်ခံရရန် လွယ်ကူပြီး တာဝန်များ မရနိုင်၊ ဖြစ်ရပ်များ မဖြစ်ပေါ်နိုင်လေရာ ဆရာတင်၍ သိုင်းလေ့ကျင့်ရန်ကို ဆိုဖွယ်ရာပင်မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် ကစားသမားများအတွက် သီးသန့်နေရာမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ကစားသမားအများစုသည် သူတို့၏ အပြောအဆိုအပြုအမူများကို သတိထား၍ ဤသိုင်းလောကထဲ၌ ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ချူကျန့်မှာ မည်သည့် ကစားသမားနှင့်မဆို ပတ်သက်ရန် လုံးဝ မစဉ်းစားသဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်၍ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ပစ္စည်းထိန်းသိမ်းအပ်နှံရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ချူကျန့်က မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို အပြင်၌ ခဏစောင့်ခိုင်းပြီး သူကိုယ်တိုင် ဝင်သွား၍ ID ကို ပြောလိုက်ရာ မကြာမီပင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းက သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးကို ယူလာ၍ သူ့ကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းလိုက်သည်။

‘ချင်ရူယွင်က တော်တော် ရက်ရောတာပဲ… ဒီသိုလှောင်အိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ရွှေတုံး တစ်ရာလောက် တန်မှာပဲ… ပြီးတော့ ဝယ်ရတာလည်း တော်တော် ခက်ခဲတယ်…’

ချူကျန့်က မရှက်မကြောက် လက်ခံလိုက်ပြီး အတွင်းမှ ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေလင်းယုန် စာပို့လက်မှတ် ငါးဆယ်ချပ်မှလွဲ၍ ဦးထုပ်၊ အပေါ်အင်္ကျီ၊ ခါးပတ်၊ အောက်အင်္ကျီ၊ ဖိနပ်၊ လက်ကာ၊ ခြေကာ ခုနစ်စုံပါဝင်သည့် ပြီးပြည့်စုံသော ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းများလည်း ပါဝင်သည်။

အရည်အသွေးကို ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးမှာ အစိမ်းရောင် ဖြစ်ပြီး ကာကွယ်မှုအပိုဆောင်းမှာ ၁၀ မှတ်မှ ၁၇ မှတ်ကြား ရှိသည်။ အဓိကအချက်မှာ အလေးချိန်မှာ မမြင့်မားဘဲ တစ်စုံလုံး ဝတ်ဆင်လျှင် ဝန် ၇ ခန့်သာ တိုးလာမည်ဖြစ်ပြီး သွက်လက်မှု ၇ မှတ်ကို ချေဖျက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်က ဈေးကွက်ကို သိပ်မသိသော်လည်း ဤအထူးရွေးချယ်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ တန်ဖိုးမနည်းကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ချူကျန့်မှာ လျှာမကိုက်မိအောင် မနည်းထိန်းထားရသည်။

‘ဒီချင်ရူယွင်က ရက်ရောလွန်းတာပဲ… အိတ်နဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးပေါင်းရင် တန်ဖိုးက ရွှေတုံး နှစ်ရာကျော်လောက် ရှိမှာ… လက်တွေ့ငွေကြေးနဲ့ဆိုရင် ယွမ်နှစ်သောင်းကျော်တောင် ရှိတယ်…’

ထိုတစ်ခဏ၌ ချူကျန့်၏ စိတ်ထဲ၌ “ဒီကောင်မလေးက တကယ် ကောင်းတယ်… သူ့နောက်ကို လိုက်ထိုက်တယ်” ဟူသော အတွေးပင် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း အလျင်အမြန် ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။

ဤချင်ရူယွင်၏ လက်တွေ့ကမ္ဘာ၌ အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ ကောရှန်၏ ရှန်ယန်မြို့၌ အဆင့်အတန်းထက် မနိမ့်ကျသည်မှာ သေချာသည်။ သူက အန္တရာယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ပေါ်သို့ ဆွဲမတင်ရန် အလွန်အကျွံ မနီးကပ်သင့်ပေ။ သူဌေးမျိုးရိုးများ၏ ရန်ငြိုးရန်စနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများ၏ ရက်စက်မှုမှာ စစ်မှန်သော သိုင်းလောကထက် မလျော့နည်းပေ။

ချူကျန့်က ဤအဝတ်အစားအသစ်များကို မဝတ်ဆင်ခဲ့ပေ။ ကစားသမားများ၏ အစိမ်းရောင် အဝတ်အစားများမှာ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်နေမည်ဖြစ်ပြီး NPC များက မမြင်နိုင်သော်လည်း ကစားသမားများက မြင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို “အရှင်သခင်ဂိုဏ်း” မှ လူများမှာ သာမန်ပြည်သူများထဲ၌ ရောနှောနေမည်ဟု ခန့်မှန်းရရာ ချူကျန့်က ထင်ပေါ်သည့် အပြုအမူမျိုး လုံးဝ မလုပ်နိုင်ပေ။

သူက သိုလှောင်အိတ်ကို သူ၏ ယခင်သိုလှောင်အိတ်နှင့် အတူထားလိုက်ရာ စနစ်က ပေါင်းစည်းရန် သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အတည်ပြုကို နှိပ်လိုက်သည်။

မကြာမီပင် သိုလှောင်အိတ်နှစ်လုံးသည် တစ်လုံးတည်း ဖြစ်သွားပြီး ပမာဏမှာလည်း တစ်ဆ တိုး၍ အကန့်တစ်ရာသို့ ရောက်သွားပြီး မူလက အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများသည်လည်း အတူတကွ ပေါင်းစည်းသွားသည်။

ကောရှန်က ကောဖော့လုတို့နှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံပြီးနောက် ချူကျန့်က နှစ်ယောက်စလုံးကို ဦးဆောင်၍ နေရာအနှံ့ လျှောက်လည်ရင်း သူ၏ ဦးတည်မှုကြောင့် လူသုံးယောက်မှာ ပန်းပဲလုပ်ငန်းဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာလည်း ရှန်ယန်မြို့၏ “ပန်းပဲဆရာ၏သားကိုကယ်တင်ခြင်း” Quest ထုတ်ပြန်သည့်နေရာ ဖြစ်သည်။

‘မဟာသိုင်းလောကခေတ်’ တွင် NPC သုံးမျိုး ရှိသည်။ ပထမအမျိုးအစားမှာ “မူလနေထိုင်သူ” များ ဖြစ်ပြီး လုံးဝ လွတ်လပ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၊ မှတ်ဉာဏ်၊ ခံစားချက်များ ရှိကာ တစ်မူထူးခြားသော ဖြစ်တည်မှု ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကောကျင့်၊ ဂိမ်းကမ္ဘာတစ်ခုလုံး၌ ဤကောကျင့်တစ်ယောက်ကိုသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပြီး သူ အသတ်ခံရလျှင် ဤဆာဗာအသစ်၌ နောက်ထပ် ကောကျင့် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤ “မူလနေထိုင်သူ” များမှာ NPC အများစုကို ဖွဲ့စည်းထားပြီး သူတို့က တာဝန် များ မထုတ်ပြန်နိုင်သော်လည်း ခံစားချက်များ မွေးမြူ၍ ဖြစ်ရပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ယခင်က ချူကျန့်၏ ဆရာတင်ခြင်း၊ သိုင်းလေ့ကျင့်ခြင်း၊ ဆေးစမ်းသောက်ခြင်းတို့မှာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအမျိုးအစားမှာ “တာဝန် NPC” များ ဖြစ်ပြီး နာမည်အတိုင်း သူတို့က ကစားသမားများအတွက် တာဝန် များ ထုတ်ပြန်ရန် အထူးပြုသည်။

ဤ NPC အမျိုးအစားများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် “မူလနေထိုင်သူ” များနှင့် ဆင်တူသော်လည်း တာဝန် ဖြစ်ပေါ်သောအခါ “တာဝန် အခြေအနေ” သို့ ဝင်ရောက်ပြီး မတူညီသည့် ကစားသမားများကို တာဝန် များ ထပ်ခါထပ်ခါ ထုတ်ပြန်နိုင်ပြီး Quest ဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်နိုင်သည်။

တတိယအမျိုးအစားမှာ “ဝန်ဆောင်မှုပေးသော NPC” များ ဖြစ်ပြီး ဂိမ်းထဲမှ ကစားသမားများကို ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် NPC များ ဖြစ်သည်။ အရေအတွက် အနည်းဆုံး ဖြစ်ပြီး သူတို့ကလည်း “မူလနေထိုင်သူ” ကဲ့သို့ AI ရှိသော်လည်း “ဝန်ဆောင်မှုအခြေအနေ” သို့ ဝင်ရောက်သောအခါ ကစားသမားများကို ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် လုပ်ဆောင်ချက်များကို တာဝန်ယူသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ချူကျန့် ယခင်က တွေ့ဖူးသည့် စတင်သူ လမ်းညွှန် အဘိုးကြီး၊ ကစားသမား သေလုနီးပါးအခြေအနေသို့ ရောက်သောအခါ ပေါ်ထွက်လာသော “နတ်သမားတော်” စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

ချူကျန့် ယခု ဝင်ရောက်သွားသည့် ပန်းပဲဆိုင်ထဲမှ ပန်းပဲဆရာမှာ တာဝန် NPC ဖြစ်သည်။ ချူကျန့်က လမ်းညွှန်ထဲမှ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း “ဦးလေးကြီး… ကြည့်ရတာ စိတ်ညစ်နေပုံပဲ… ဘာအခက်အခဲများ ကြုံနေလို့လဲ…” ဟူသော စကားတစ်ခွန်းဖြင့် တာဝန် ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ပန်းပဲဆရာက မျက်ရည်တစ်ရွှဲရွှဲဖြင့် သူ၏ သားက မြို့အနောက်ဘက် ငါးလီအကွာမှ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းဟောင်းသို့ နာမကျန်းဖြစ်နေသော မိခင်အတွက် ဆုတောင်းရန် သွားခဲ့ရာမှ ပြန်မလာတော့သည့် ကိစ္စကို ပြောပြပြီးနောက် ချူကျန့်တို့ကို သနားစဖွယ် မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ကောရှန်မှာ စိတ်ထဲ၌ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး မေးခွန်းမေးသူမှာ ချူကျန့် မဟုတ်လျှင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အတင်း ဝင်၍ ကူညီရန် ကတိပေးမိတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

ချူကျန့်က သူမ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟားခနဲ ရယ်လိုက်သည်။ မင်း ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေရင် ပိုကောင်းတာပေါ့… သူက ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဦးလေးကြီး… ကျွန်တော်တို့ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သူတွေက လမ်းတွေ့လျှင် မတော်မတရားမှုကို တွေ့လျှင် ဓားဆွဲထုတ် ကူညီဖို့ပဲ… စိတ်ချပါ… ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့အပေါ်မှာ ထားလိုက်ပါ… ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ မြို့ပြင်ထွက်ပြီး ဦးလေးရဲ့ သားကို ရှာဖွေပါ့မယ်…”

“တင်… သင်က ‘ပန်းပဲဆရာ၏သားကိုကယ်တင်ခြင်း’ တာဝန် ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဆက်စပ် သဲလွန်စများကို ရရှိခဲ့သည်”

“တင်… တာဝန်‘ပန်းပဲဆရာ၏သားကိုကယ်တင်ခြင်း’ အသေးစိတ် - ပန်းပဲဆရာ၏ သားမှာ မြို့အနောက်ဘက် ငါးလီအကွာမှ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းဟောင်းသို့ နာမကျန်းဖြစ်နေသော မိခင်အတွက် ဆုတောင်းရန် သွားခဲ့ပြီးနောက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ဓားပြများ သွားလာနေပြီး အတော်လေး အန္တရာယ်များကာ သင်က သွားရောက်စုံစမ်းပြီး ပန်းပဲဆရာ၏ သားကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားပါ တာဝန် အခက်အခဲ - ကြယ် ၅ ပွင့်၊ တာဝန် အချိန်ကန့်သတ်ချက် - တာဝန် လက်ခံသည့်အချိန်မှစ၍ တစ်ရက်အတွင်း တာဝန် ဆုလာဘ် - ငွေ ၅-၁၀ တန်၊ အခမဲ့လက်နက်ပြုလုပ်ခွင့်လက်မှတ် ၁-၃ ချပ်”

ချူကျန့်တို့ သုံးယောက်မှာ ပန်းပဲဆရာ၏ အထပ်ထပ် ကျေးဇူးတင်စကားများနှင့် ဂရုတစိုက် မှာကြားစကားများကြားမှ ပန်းပဲဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကောဖော့လုက တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကျွင်း… အစ်မ… ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းဟောင်းကို သွားမှာလား… အဖေက ကျွန်တော်တို့ကို မြို့ပြင်ထွက်ခွင့် ပေးမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူး…”

“မောင်လေး… မင်းမှာ ယောက်ျားပီသမှု လုံးဝ မရှိဘူး… မင်းမသွားရင် ငါနဲ့ ဆရာတူမောင်လေး သွားမယ်… ဓားပြလေးတွေက ဘာများလဲ… အဖေနဲ့အမေ ငါတို့အရွယ်တုန်းကဆိုရင် သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးကို လျှောက်သွားနေပြီ…”

ကောရှန်က ပြောရင်း ချူကျန့်၏ လက်စကို ဆွဲလိုက်၏။

“ဆရာတူမောင်လေး… သွားကြစို့… မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းဟောင်း ဘယ်မှာလဲ ငါသိတယ်…”