တာဝန် စတင်ပြီ

ကောဖော့လုက အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းလှမ်း လိုက်လာ၍ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

“အစ်မ… ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ အဖေ့ဆီ ပြန်သွားပြီး စံအိမ်က သိုင်းသမားကြီးတွေကို ခေါ်ပြီး အတူတူ သွားကြမလား… မဟုတ်ရင် တခုခုဖြစ်သွားရင် အဖေနဲ့အမေကို စိတ်ပူအောင် စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိလိမ့်မယ်…”

ချူကျန့်မှာ ကောဖော့လုက ရိုးသားသော်လည်း ဤမျှ ကြောက်တတ်သူ ဖြစ်မည်ဟု မထင်ထားမိဘဲ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုစဉ် ကောရှန်က ပြောလိုက်၏။

“မောင်လေး… မင်းလည်း ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်တော့မယ်… ဆယ်နှစ် သိုင်းလေ့ကျင့်ပြီးတာတောင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ရဲတဲ့ သတ္တိ မရှိသေးဘူးလား… ကိစ္စတိုင်းမှာ အဖေနဲ့အမေကိုပဲ အားကိုးနေမှာလား… မင်းမလာရင် ငါနဲ့ ဆရာတူမောင်လေး သွားပြီ…”

“ငါ…”

ကောဖော့လုက တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

ချူကျန့်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောရှန်က ဆွဲခေါ်သွားသဖြင့် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ဝေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူက နောက်လှည့်၍ ကောဖော့လုကို လှမ်းခေါ်ချင်သော်လည်း သူက ကောစံအိမ်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရရာ အကူအညီရှာသွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ သူက လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

‘အစီအစဉ်က အပြောင်းအလဲလုပ်လို့ မမီနိုင်ပါဘူး… ကံကောင်းတာက ကောရှန်ရဲ့ သိုင်းပညာက ကောဖော့လုထက် မြင့်ရုံတင်မက စိတ်ထားလည်း ဖြူစင်တော့ ဓားပြတွေကို သတ်မှာမဟုတ်ဘူး… ဒါဆိုရင် ငါ့အတွက် အရေးပါတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဆောင်ရွက်ရတာ ပိုအဆင်ပြေတာပေါ့…’

နှစ်ယောက်စလုံးက မြို့တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးစောင့်စစ်သားများက ကောအမျိုးသမီးလေးဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သဘာဝအတိုင်း မတားဆီးရဲဘဲ သတိပေးလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

“သခင်မလေးကော… မြို့ပြင်မှာ ဒုက္ခသည်တွေ ဓားပြတွေ သူခိုးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်… တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားရင် အန္တရာယ်များနိုင်ပါတယ်…”

ကောရှန်က ချူကျန့်၏ လက်ကို မြှောက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး… ဆရာတူမောင်လေးနဲ့ အတူတူ သွားတာ…”

ပြောပြီးသည်နှင့် စစ်သား၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ချူကျန့်ကို ဆွဲ၍ ပြေးထွက်သွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်၌ ကောရှန်မှာ စိတ်ရွှင်လန်းနေပြီး လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားသော ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချူကျန့်ကို ဆွဲ၍ ကိုယ်ဖော့သိုင်းဖြင့် ပြေးရင်း စကားပြောနေသည်။

သူမ၏ ရွှင်မြူးသော ရယ်သံများကို ကြားရင်း ချူကျန့်မှာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

‘ဒါက တာဝန် လုပ်ပြီး ဓားပြသတ်ဖို့ သွားနေတာနဲ့ မတူဘဲ ညီမငယ်လေးတစ်ယောက်နဲ့ အပျော်ခရီးထွက်နေသလိုပဲ…’

သို့သော်လည်း ရောက်သည့်နေရာတိုင်း၌ ရှန်ယန်မြို့ပြင်မှ လယ်ကွင်းများမှာ ပျက်စီးနေပြီး ပေါင်းပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေကာ ကျေးရွာများ၌လည်း ပျက်စီးနေသော တံတိုင်းများနှင့် အိမ်များသာ ကျန်ရှိပြီး လူတစ်ယောက်မှ မတွေ့ရရာ မွန်ဂိုစစ်တပ်၏ အကြိမ်ကြိမ် ကျူးကျော်မှု၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အပျော်ခရီးဟူသော စကားလုံးနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ရံဖန်ရံခါ လမ်းမကြီးပေါ်မှ ဖြတ်သွားသော တည်းခိုခန်းများ၏ မြင်းလှည်းများကို တွေ့နိုင်ပြီး အဝေး၌ ကစားသမားများက တောခွေးများ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများကို လုယက်သည့် သူခိုးများ စသည့် “တိုက်ခိုက်ရေးသတ္တဝါ” နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဤတိုက်ခိုက်ရေးသတ္တဝါများမှာ NPC များနှင့် မတူဘဲ AI ရှိသော်လည်း လွတ်လပ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၊ မှတ်ဉာဏ်များ မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ခံရပြီးနောက် အချိန်တစ်ခု၌ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကစားသမားများက ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ဆုအချို့ ရရှိနိုင်သည်။

တာဝန် အများစု၏ ပစ်မှတ်များမှာ ဤတိုက်ခိုက်ရေးသတ္တဝါများ ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးသတ္တဝါများနှင့် တစ်ခါမှ မတိုက်ခိုက်ဖူးသော်လည်း အဝေးမှ ကစားသမားများ၏ ခေါင်းပေါ်၌ ID ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ “ချူလော့ကျွင်း” ဟူသော ID စာလုံးများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မြို့ပြင်သို့ ထွက်သည်နှင့် ID အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာသည်ကိုး။ အသိအမှတ်ပြုခံရလျှင် ဒုက္ခပင်။ ချူကျန့်က တိတ်တဆိတ် သတိထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးများက လေးဘက်လေးတန်သို့ ကြည့်ရှုနေသည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ကောရှန်ထက် အများကြီး သာလွန်သဖြင့် မကြာမီပင် အဝေးမှ လျှောက်လာနေသော ကစားသမားအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဆရာတူအစ်မ… ရှေ့မှာ ရေအိုင်ရှိတယ်… မင်း ငါနဲ့အတူ ဒီဘက်ကနေ ကွေ့သွားရအောင်…”

ချူကျန့်က နောက်ပြန်လှည့်၍ ကောရှန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ရှောင်တိမ်းသွားသည်။

ကောရှန်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရှန်ယန်မြို့မှ သူရဲကောင်းများနှင့် ပေါင်းသင်းခဲ့ရာ အားလုံးက သူမကို တူမငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဘောထားပြီး ရံဖန်ရံခါ သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ခြင်း၊ ပခုံးကို ပုတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။

သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း ပွင့်လင်းသဖြင့် ယောက်ျားမိန်းမ ခွဲခြားသည့် စိတ် လုံးဝ မရှိဘဲ စိတ်ထဲ၌လည်း မထားပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ဆရာတူမောင်လေးက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ပူနွေးလာသည်။

ဆရာတူမောင်လေးက အင်္ကျီပေါ်မှ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုမသိမသာ နွေးထွေးမှုကြောင့် အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ သူမ အလွန်အမင်း ပူလောင်လာသလို ခံစားရပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းမှာလည်း အနည်းငယ် မြန်လာသည်။

‘ထူးဆန်းလိုက်တာ… ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ…’

ချူကျန့်မှာ ကစားသမားများ၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများကို လုယက်သည့် သူခိုးများ၊ သိုင်းလောကမှ လူများကို တွေ့လျှင် ရှောင်တိမ်းသွားသော်လည်း သူ အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းသွားခြင်းက ကောရှန်၏ သံသယကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မေးခွန်းများ မေး၍ သူမ၏ အာရုံကို လွှဲလိုက်၏။

“ဆရာတူအစ်မ… မြို့ပြင်မှာ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းဟောင်း ရှိသေးတယ်လား…”

ကောရှန်က သူ့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်… အဲ့ဒီ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းဟောင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကထိ အမွှေးတိုင်အလှူတွေ ရှိသေးတယ်… အရမ်း တန်ခိုးထက်တယ်လို့ ကြားတယ်… မြို့ထဲက အသစ်ဆောက်ထားတဲ့ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းထက် ပိုတန်ခိုးထက်တယ်တဲ့… ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်နှစ်တွေမှာ မွန်ဂိုစစ်တပ်က အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့တော့ ကျေးရွာတွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားပြီး ကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေအားလုံး မြို့ထဲကို တိမ်းရှောင်သွားကြတော့ အဲ့ဒီနေရာက အမွှေးတိုင်အလှူတွေ ပြတ်သွားတယ်… ဒါပေမဲ့ သူတောင်းစားဂိုဏ်းက သူငယ်ချင်းတွေ ပြောတာတော့ အချို့ပြည်သူတွေက သေရေးရှင်ရေးကိစ္စကြီးတွေ ကြုံလာရင် အန္တရာယ်ကို ရှောင်နိုင်အောင် အဲ့ဒီနေရာကို သွားပြီး အမွှေးတိုင်ထွန်း ဆုတောင်းတတ်ကြတယ်တဲ့… ပန်းပဲဆရာဦးလေးကြီးရဲ့ သားကတော့ တကယ်ကို မိဘအပေါ် သိတတ်တဲ့သူပဲ…”

သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် ချူကျန့်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

‘ဒီလိုလုပ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး… လမ်းအပိုတွေ ဘယ်လောက်တောင် လျှောက်ရဦးမှာလဲ…’

သူက မလှမ်းမကမ်းမှ ပန်းခြုံကို တွေ့လိုက်ရာ အကြံတစ်ခု ရသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာတူအစ်မ… ဒီနေ့ နေ နည်းနည်း ပူတယ်…”

“ဟင်…”

ကောရှန်က သူ ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထူးဆန်းစွာဖြင့် ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ချူကျန့်က ပန်းများ အပြည့်ပွင့်နေသော မြက်ခင်းပြင်တစ်ခု၌ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပန်းခက်အချို့ကို ချိုးကာ ကျွမ်းကျင်သော လက်ချောင်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှပသော “ပန်းဦးထုပ်” တစ်လုံးကို ပြုလုပ်၍ ကောရှန်ကို ပေးလိုက်၏။

“ခင်ဗျားအတွက်… နေကာဖို့ ဆောင်းထားလိုက်…”

ကောရှန်မှာ ကြောင်သွားသည်။

‘ဆရာတူမောင်လေးက သူ့ကို လက်ဆောင် ပေးနေတာလား…’

‘ပြီးတော့ ပန်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လက်မှုပစ္စည်း လက်ဆောင်…’

‘ငါသာ လက်ခံလိုက်ရင် သူက ငါတစ်ခုခု ကတိပေးလိုက်တယ်လို့ အထင်လွဲသွားမှာလား…’

ချူကျန့်မှာ နောက်တစ်လုံး ပြုလုပ်ရန် အလျင်လိုနေပြီး သူမက မယူဘဲ နှောင့်နှေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်၏။

“ဆရာတူအစ်မ…”

“အာ…”

ကောရှန်၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ရှင့်ဘာသာပဲ ကျွန်မကို ဆောင်းပေးလေ…”

ချူကျန့်မှာ သူမထက် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် ပိုမြင့်သဖြင့် လွယ်ကူစွာ သူမကို ဆောင်းပေးလိုက်သည်။ ကောရှန်လေးမှာ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မတတ် မြန်ဆန်နေပြီး ခေါင်းမှာလည်း အနည်းငယ် မူးနောက်နေသည်။

သူက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ချူကျန့်က ပန်းခက်များဖြင့် ပိုကြီးပြီး ပိုမြင့်သော “ပန်းဦးထုပ်” တစ်လုံးကို ထပ်လုပ်၍ သူကိုယ်တိုင် ဆောင်းလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချူကျန့်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်၏။

“ဟေး… ဒီလိုဆိုရင် နေပူဒဏ်ကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး…”

သူက အစောက ကောရှန်ကို ပန်းဦးထုပ် ပေးခဲ့သည်မှာ နှစ်သက်မှုရရှိရန် မဟုတ်ဘဲ ဤအထူးပြုလုပ်ထားသော “ပန်းဦးထုပ်” ကို ဆောင်းရန် အကြောင်းပြချက်တူတူ ရရှိရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဤ “ပန်းဦးထုပ်” ကို ခေါင်းပေါ်၌ ဆောင်းထားလျှင် ကာကွယ်မှုအာနိသင် လုံးဝ မရှိသော်လည်း သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ “ချူလော့ကျွင်း” ဟူသော ID ကို တစ်ဝက်ခန့် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။

မူလက “လော့ကျွင်း” ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးမှာ မှတ်မိရန် မလွယ်ကူသဖြင့် ဤ “ပန်းဦးထုပ်” ၏ ဖုံးကွယ်မှုအာနိသင်ကြောင့် ပို၍ ရောထွေးမှားယွင်းကြည့်မိရန် လွယ်ကူသည်။

ကစားသမားက သူ့အနီး တစ်မီတာအကွာသို့ ရောက်၍ သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ခြင်းမရှိလျှင် အမြင်အာရုံ မည်မျှ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ မျက်လုံးပြူး၍သာ ကြည့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းလှသည်။

ချူကျန့်က ဘေးမှ ရေအိုင်ငယ်လေးထဲမှ အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန် ကျေနပ်သွားသည်။

“ဆရာတူအစ်မ… မြန်မြန် သွားကြရအောင်… ညမိုးမချုပ်ခင် မြို့တံခါးမပိတ်ခင် ပြန်ရမယ်…”

လူမသိသူမသိ နေထိုင်ရန် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချူကျန့်မှာ စိတ်ရွှင်လန်းလာပြီး ခြေလှမ်းများမှာလည်း ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။

“အိုး… ကောင်းပြီ…”

ကောရှန်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ့နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်လာသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် လမ်းချိုးတစ်ခုကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် ရှေ့မှ ဓားပြတစ်ယောက် ခုန်ထွက်လာပြီး နှစ်ယောက်စလုံး၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“ဆရာတူမောင်လေး… ရှင့်နောက်ဆုတ်နေ… ကျွန်မရှင်းလိုက်မယ်…”

ကောရှန်က ချူကျန့်၏ ရှေ့၌ ရပ်၍ ဓားကို ထုတ်ကာ တစ်ဖက်လူကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

“ဖယ်… မဟုတ်ရင် ကျွန်မ အားမနာတော့ဘူး…”

ချူကျန့်မှာ နောက်မှ ရယ်မောလိုက်သည်။

‘ဒီကောင်မလေး သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံနည်းတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသာတယ်… လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို လုယက်တဲ့ ဓားပြက မင်းစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ဖယ်ပေးမယ်တဲ့လား… ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ စကားပြောနေမယ့်အစား အရင် လက်ဦးမှု ရယူလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်…’

ထိုဓားပြက ကောရှန်၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသောရုပ်ရည်ကို မြင်ချိန်တွင် စပ်ဖြီးဖြီးပြုံးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ ဓားကို ခုတ်ပိုင်းကာ သူမအား အရှင်လတ်လတ်ဖမ်းဆီးရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

ကောရှန်က ဘေးသို့ တိမ်းရှောင်လိုက်ပြီး ဓားရှည်ဖြင့် “အင်မော်တယ် မက်မွန်ခူးခြင်းဓားကွက်” ဟူသော သိုင်းကွက်တစ်ကွက်ကို သုံး၍ ဓားပြ၏ ပခုံးသို့ လျှပ်တပြက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ဓားပြက သူမ ဤမျှ တော်မည်ဟု မထင်ထားဘဲ ပခုံးမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ဓားမှာလည်း လက်မှ လွတ်ကျသွားသည်။ သူက ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားရာ ကောရှန်က မလိုက်ဘဲ ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

“ဆရာတူအစ်မ တော်လိုက်တာ…”

ချူကျန့်၏ အမြင်အာရုံမှာ အလွန် စူးရှသဖြင့် ဤဓားချက်မှတဆင့် ကောရှန်၏ သိုင်းပညာ အနက်အရှိုင်းကို တိကျစွာ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ဤကောင်မလေးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖခင်၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပြီး အတွင်းအားအခြေခံမှာ အလွန် ခိုင်မာကာ ဓားသိုင်းမှာလည်း ကျွမ်းကျင်သည်။

ထို့အပြင် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သဖြင့် ကောဖော့လုထက်ပင် ပို၍ တော်သည်မှာ သေချာပြီး စွမ်းရည်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ၁၀၀ မှတ်အထိ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏လက်ဆသည်လည်း အလွန် အတိုင်းအတာရှိပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ မသတ်ဖြတ်သည်မှာ ကောင်းသည့်အချက် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် အရေးကြီးဆုံး လူသတ်သမားကို သူ့အတွက် ချန်ထားနိုင်ပေမည်။

ကောရှန်သည် သူ၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး ခဏ ကြာလျှောက်သွားပြီးနောက် သစ်တောတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ ကောရှန်က ပြောလိုက်၏။

“ဒီသစ်တောကို ဖြတ်သွားရင် မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းဟောင်းကို တွေ့ရလိမ့်မယ်…”

အမှန်တကယ်တော့ သူမ သတိမပေးလျှင်တောင် ချူကျန့်မှာ ဂိမ်းစနစ်၏ သတိပေးသံကို ကြားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

“သင်က ‘ပန်းပဲဆရာ၏သားကိုကယ်တင်ခြင်း’ တာဝန် ၏ Instance Scene သို့ ဝင်ရောက်တော့မည် ဖြစ်ပြီး တာဝန် အခက်အခဲမှာ ကြယ် ၅ ပွင့် ဖြစ်သည် အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမည့် တာဝန် ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ဖွဲ့ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို အသုံးပြု၍ ကစားသမား ခြောက်ယောက်အထက် ရှာဖွေပြီးမှ ဤ တာဝန် ကို စတင်ရန် အကြံပြုသည်”

ချူကျန့်မှာ ကောရှန်၏ စွမ်းရည်အပေါ် အတော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း သတိပေးလိုက်၏။

“ဆရာတူအစ်မ… သတိထား… သစ်တောထဲမှာ ဓားပြတွေ အများကြီး ရှိနိုင်တယ်… ဒီဓားပြတွေက မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားတော့ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိအောင် လုပ်ထားရမယ်… သူတို့ နောက်ထပ် လူတွေကို ဒုက္ခမပေးနိုင်အောင်ပေါ့…”

“ကောင်းပြီ…”

ကောရှန်က တစ်ဖန် ဓားကို လက်၌ ကိုင်၍ ရှေ့မှ လမ်းဖွင့်ပေးသည်။

“ဝှစ်…”

လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး မြက်ခင်းပြင်ထဲမှ ဓားအလင်းတစ်ချက် လျှပ်ပြက်ထွက်လာကာ ကောရှန်၏ ခါးကို ဖြတ်ပိုင်းလိုက်သည်။