ဆရာတူမောင်လေးက တကယ်ကို စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်း ရှိတာပဲ…

ကောရှန်မှာ အပြည့်အဝ အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်၍ ဓားကိုပြန်ရွှေ့ကာ ခုခံလိုက်သည်။ “ချွမ်” ဟူသော သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းလှသော ဓားမကြီးတစ်လက်သည် သူမ၏ဓားရှည်ပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျလာကာ မီးပွားများပင် ပွင့်ထွက်သွား၏။ တိုက်ခိုက်သူတွင် အားအင်အတော်အတန် ရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော်လည်း ကောရှန်၏ အတွင်းအားမှာ အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်လှသဖြင့် ချီစွမ်းအင်မှာ ဓားကိုယ်ထည်အထိ ရောက်ရှိသွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ဓားမကြီးကို လွင့်စဉ်သွားစေ၏။

ထိုအခါ မြက်ရိုင်းတောထဲမှ “ဝုန်း” ခနဲ အသံနှင့်အတူ တောင်ပေါ်ဓားပြတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်၍ ပြေးထွက်လာသည်။

သူ၏အပေါ်တွင် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဓားမတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ကောရှန်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလာ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကောရှန်က သူ၏ဓားချက်ကို ထိပ်တိုက် ရင်မဆိုင်တော့ဘဲ ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သောအခါ ဓားရှည်မှာ ရေပေါ်ပျံသန်းနေသော ပုစဉ်းတစ်ကောင်အလား ဓားမပေါ်တွင် တစ်ချက် ပုတ်ခတ်သွားပြီး လှပသော စက်ဝိုင်းခြမ်းတစ်ခုကို ဆွဲကာ တောင်ပေါ်ဓားပြ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လျယ်ချွဲ့ သွေးကြောထုံးကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ဤသည်ကား အရှေ့ပိုင်းနတ်ဆိုး ဟွမ်ယောင်ရှစ်၏ သိုင်းပညာဖြစ်သော “ကျောက်စိမ်းပလွေဓားသိုင်း” ပုစဉ်း ရေကူးခတ်ခြင်စတိုက်ကွက်ပင်။

တောင်ပေါ်ဓားပြသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားမလည်း မြေပေါ်သို့ လွတ်ကျသွား၏။ ကောရှန်က ရှေ့သို့ တိုးကပ်သွားပြီး ဘယ်ဘက်လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို ကွေးကာ ကျန်လက်သုံးချောင်းကို အနည်းငယ် ဖြန့်ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် သစ်ခွပန်းတစ်ပွင့်အလား လှပစွာ ဆန့်တန်းသွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ သွေးကြောနေရာ အချို့ကို တစ်ခဏအတွင်း ပိတ်လိုက်၏။ တောင်ပေါ်ဓားပြသည် ငြီးသံတစ်ချက်ပင် မပြုနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ မေ့လဲကျသွားသည်။

သူမ၏ လှပ၍ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်မှာ လက်ခုပ်တီး၍ ချီးကျူးလိုက်မိပြီး စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်မိသည်။

‘ဒီတစ်ခါတော့ ကံကောင်းသွားတာပဲ… ကံတရားရဲ့ ကျီစယ်မှုကြောင့် အဖွဲ့ဖော်က ကောရှန် ဖြစ်လာတယ်… ကောရှန်က သိုင်းပညာရော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးပိုင်းမှာပါ ကောဖော့လုထက် အများကြီး သာတယ်… ကောဖော့လုရဲ့ ထိုင်းမှိုင်းတဲ့ ဦးနှောက်နဲ့သာဆိုရင် ဒီလို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုမှ တုံ့ပြန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဟေးဟေး… ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို အရင်တုန်းက ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့ရတာကို သနားလို့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ပေးနေတာလား…’

ထိုအခါ ကောရှန်က နောက်လှည့်၍ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက မေမေသင်ပေးထားတဲ့ သစ်ခွသွေးကြောထုံးလက်သိုင်းပဲ… မောင်လေး သင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သင်ပေးလို့ရတယ်…”

သူမက စိတ်ဝင်စားမှု နယ်ပယ် ကျယ်ပြန့်သူ ဖြစ်ရာ သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူ ဟွမ်ယောင်ရှစ်၏ သိုင်းပညာရပ်မျိုးစုံကို လေ့လာထား၏။ သိုင်းပညာ တစ်ခုချင်းစီကို ကျွမ်းကျင်စွာ မတတ်မြောက်သော်လည်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ၃၀ မျှသာ ရှိသော ဤတောင်ပေါ်ဓားပြလေးများကို အနိုင်ယူရန်မှာ လွယ်ကူလှပေသည်။

‘အမ်… သိုင်းပညာအသစ် သင်ရမယ်…’

ချူကျန့်မှာ ထိုသို့ ကြားသောအခါ ခေါင်းကို ကမန်းကတန်း ခါယမ်းလိုက်သည်။

“အစ်မလို လှပတဲ့ မိန်းကလေး သုံးမှ ကြည့်ကောင်းတာပါ… ကျွန်တော့်လို ယောက်ျားကြီးက သုံးရင် ကြည့်ရဆိုးနေမှာ… ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အသွေးနဲ့လည်း ဒီသိုင်းကွက်ကို တတ်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး…”

ကောရှန်မှာ သူ့ကို လှပသည်ဟု မျက်နှာချင်းဆိုင် ချီးကျူးခံရခြင်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာလေးမှာ ရုတ်ခြည်း ပူနွေးသွား၏။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ စကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ သနားစိတ်အဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

‘ဟုတ်သားပဲ… ဆရာတူမောင်လေးရဲ့ သိုင်းပညာ ဉာဏ်ရည်က ဖေဖေနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူတာပဲ…’

ဖေဖေ ပြောဖူးသည်မှာ သူ နှစ်ငါးရာ သက်တမ်းရှိ တောင်ပေါ်ဂျင်ဆင်းဖြင့် ဖော်စပ်ထားသော ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ဖန်ဆင်းခြင်းဆေးရည်သည် မောင်လေး၏ အရိုးအကြောများကို သာမန်လူတစ်ယောက်အဆင့်ထိ တိုးတက်စေခဲ့သော်လည်း ဉာဏ်ရည်ကိုမူ ဆေးဝါးဖြင့် မြှင့်တင်၍ မရနိုင်ဟု ဆို၏။

ဉာဏ်ရည်နိမ့်ပါးသူများက အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာကို သင်ယူလိုလျှင် ကျော်ကြားသော ဆရာတစ်ဦး၏ စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားမှုကိုသာ အားကိုးရပေမည်။

သူမ၏အဖေ ကိုယ်တိုင်က အကောင်းဆုံး ဥပမာပင်။ သူသည် တစ်စက်ချင်း စုဆောင်းသကဲ့သို့ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်မှု ကံကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များနှင့် နာမည်ကြီး ဆရာများ၏ လမ်းညွှန်မှုတို့ကြောင့်သာ ယခုကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းလုနီးပါး သိုင်းပညာကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောရှန်က သူမ၏ ဖခင်သည် သိုင်းပညာ သင်ကြားရာ၌ စိတ်ရှည်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိ၏။ သို့သော် သူသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အလုပ်များလွန်းသည့်အပြင် သင်ကြားနည်းမှာလည်း ညံ့ဖျင်းလှသည်။

မောင်လေးသာ သူ့ထံတွင် ဆက်သင်နေပါက အောင်မြင်မှု ကြီးကြီးမားမား ရရန် နှစ်လေးဆယ် ငါးဆယ်ခန့် အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။ ယခုအခါ မောင်လေး၏ အသက်မှာ နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

‘မဟုတ်ဘူး… ငါ ဆရာတူမောင်လေးကို အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာ မြန်မြန်တတ်အောင် တစ်ခုခု ကြံမှ ဖြစ်မယ်…’

ကောရှန်လေးမှာ အတွေးလွန်နေစဉ် ချူကျန့်က လဲကျနေသော တောင်ပေါ်ဓားပြထံမှ ကြေးပြား အနည်းငယ်နှင့် ဒဏ်ကြေဆေးပုလင်း တစ်လုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

သံချေးတက်နေသော ဓားမကိုပင် အပေါင်ဆိုင်သို့ ပို့ရန်အတွက် သူ၏သိုလှောင်အိတ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုအရာကို ကြေးပြား ဒါဇင်အနည်းငယ်နှင့် လဲလှယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ခြင်ကောင် ခြေသလုံးလောက် သေးငယ်သည့်တိုင် အသားသည် အသားပင် ဖြစ်ပေ၏။

ဤသည်ကား လူသဏ္ဌာန် တိုက်ခိုက်ရေးသတ္တဝါများ၏ အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်၏။ သူတို့ထံမှ ငွေ၊ လက်နက်၊ ဆေးဝါး စသည်တို့ကို ရရှိနိုင်ပြီး BOSS ကြီးများထံမှဆိုလျှင် ရတနာများနှင့် သိုင်းကျမ်းများကိုပင် ရနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ချူကျန့်က အရေးကြီးဆုံးအရာကို မမေ့လျော့ပေ။ ဇာတ်လမ်းပိုင်းကို အပြီးပြည့်စုံဆုံးအဆင့် ရရှိရန် သူသည် ဇာတ်လမ်းတွဲထဲမှ တောင်ပေါ်ဓားပြအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် အဆုံးသတ်ရပေမည်။

ထို့ကြောင့် ပစ္စည်းများ လိုက်ကောက်နေစဉ်အတွင်း ကောရှန်၏ အလစ်တွင် ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်၍ တောင်ပေါ်ဓားပြ၏ ဦးခေါင်း နောက်စေ့ရှိ ယွိကျန့် သွေးကြောထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ထိုငွေအပ်ပေါ်တွင် လျှပ်စီးမြွေပါ၏ အဆိပ်ကို သုတ်လိမ်းထားသည်။

ချူကျန့်က ညကတည်းက လျှပ်စီးမြွေပါကို ထုတ်၍ လေ့လာခဲ့ရာ သူ၏ ပါးနှစ်ဖက်တွင် အဆိပ်အိတ် တစ်လုံးစီ ရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဖားပြုတ်နီကောင်သည် အဆိပ်အများစုကို စုပ်ယူသွားသော်လည်း အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ငွေအပ်ပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းရန် အဆင်ပြေသွား၏။

လျှပ်စီးမြွေပါအဆိပ်၏ ပြင်းထန်မှုကို သူ ကိုယ်တိုင် ခံစားဖူးရာ အနည်းငယ်မျှဖြင့် လူ့အသက်ကို သေစေနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ယခုအခါ သူ၏ အတွင်းအားက များစွာ တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်ပြီး ငွေအပ်ကလည်း လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အရေးကြီးသော သေကွင်း သွေးကြောကို ထိုးစိုက်မိသဖြင့် တောင်ပေါ်ဓားပြမှာ နှစ်ချက်မျှ တက်သွားပြီးနောက် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

ချူကျန့်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကောင်မလေးမှာ အတွေးလွန်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

“အစ်မ… တခြား ဓားပြတွေ လာနေပြီ…”

စောစောက တောင်ပေါ်ဓားပြ၏ အော်သံက အခြားဓားပြများ၏ သတိကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ချူကျန့်က တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လက်နက်ကိုင် ဓားပြ ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်ခန့် ဝိုင်းရံလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

စနစ်က ဤသည်ကို အဖွဲ့လိုက် ကစားရသော ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် အခက်အခဲ တာဝန် ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

ဤဓားပြများ၏ အခက်ဆုံးအချက်မှာ သူတို့က လောကနီတိ စည်းမျဉ်းများကို လုံးဝ လိုက်နာခြင်း မရှိဘဲ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်မည့်အစား အုပ်စုဖွဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ၅၀ အောက် သာမန် ကစားသမားတစ်ယောက် အနေနှင့် အဆင့် ၃၀ မှ ၅၀ ကြားရှိသော ဤဓားပြများကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

“ကောင်းပြီ…”

ကောရှန်က ဓားရှည်ကို ဆွဲကိုင်၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူမမှာ လောကအတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း ချူကျန့်မှာမူ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်နေသော ဝါရင့် ကစားသမားကြီး ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်မှ ဓားပြများက ဝိုင်းပတ် တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကောရှန်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲ၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“အစ်မ… သူတို့ လူအင်အား များတယ်… ချက်ချင်း မတိုက်နဲ့… ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့… သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ဆွဲထုတ်ပြီး ဖြေရှင်းကြမယ်…”

သူ၏ ပုံစံမှာ “လေလွင့် သူရဲကောင်း” ဖြစ်ရာ လောကထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။ ဤအကြံဉာဏ်ကို ပေးခြင်းမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျ၏။

ထို့အပြင် ဤဥာဏ်ကောင်းသော ကောင်မလေးက သူ၏ ဉာဏ်ရည်ကို သိရှိသွားလောက်ပြီဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ တာဝန် ကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ပြီးမြောက်စေရန် သူက လိုအပ်လာလျှင် သူ၏ အရည်အချင်း အနည်းငယ်ကို ထုတ်ပြပြီး ကောရှန်ကို သူ၏ စကားကို နားထောင်လာအောင် လုပ်ကာ တာဝန် ကို အပြည့်အဝ အောင်မြင်စေမည့် အစီအစဉ်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စေရမည် ဖြစ်သည်။

ကောရှန်၏ မျက်လုံးများက အမှန်တကယ်ပင် အရောင်တောက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းသားပဲ…”

ချူကျန့်က ကောရှန်ကို ဦးဆောင်၍ သူ ကြိုတင် ရွေးချယ်ထားသော လမ်းလေးအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဓားပြများကို မတွေ့ရသေးပေ။

နောက်မှ ဓားပြများက အသည်းအသန် လိုက်လာကြ၏။

ဓားပြများ၏ အမြန်နှုန်းက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတူညီကြပေ။ အမြန်နှုန်း မြင့်မားသော ဓားပြတစ်ယောက်သာ ချူကျန့်တို့ နှစ်ယောက်ထက် ပိုမြန်ပြီး သူတို့အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

“ဒီတစ်ယောက်ကို အရင် ရှင်းပစ်မယ်…”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကောရှန်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်၍ လှည့်ကာ “နဂါးဝါ အမြီးယမ်း” ဓားကွက်ကို လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး ဓားပြ၏ နံဘေးကို တည့်တည့် ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ထို့နောက် သစ်ခွသွေးကြောထုံးလက်သိုင်းကို ထပ်သုံး၍ သူ့ကို အကြောပိတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။

ကျန်ဓားပြ ငါးယောက်မှာ နေရာအသီးသီးမှ ပြေးဝင်လာကြရာ ချူကျန့်က ကောရှန်ကို ဆွဲ၍ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွား၏။

ဓားပြများကဲ့သို့ အရည်အချင်းနိမ့်သော တိုက်ခိုက်ရေးသတ္တဝါများ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ NPC များနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ နှစ်မိနစ် မပြည့်မီပင် ဓားပြငါးယောက်စလုံးကို သူတို့နှစ်ယောက်က တူညီသော နည်းလမ်းဖြင့် အကြောပိတ် လှဲချနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး ဓားပြနှစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည့်အခါ ချူကျန့်က စိတ်ချလက်ချဖြင့် ကောရှန်ကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူကမူ နောက်မှ ပစ္စည်းများ ရှာဖွေကာ ဓားပြများကို အပြီးသတ်လိုက်၏။

ကောရှန်က ဓားရှည်ကို သိမ်း၍ သူ ဓားပြများထံမှ ပစ္စည်း လိုက်ကောက်နေသည်ကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်က အကြောင်းပြချက်ကို ကြိုတင် စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဓားပြတွေဆီက ပစ္စည်းတွေက မတရားရယူထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ… ကျွန်တော် မြို့ထဲက ထွက်လာတုန်းက အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဒုက္ခသည်တွေ လမ်းဘေးမှာ အိပ်နေပြီး စားစရာ မရှိတာကို တွေ့ခဲ့တယ်… ဒါကြောင့် ဒီမတရားရယူထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စုပြီး ပရဟိတဂေဟာကို လှူပြီး ဆန်ပြုတ်နဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝေပေးမလို့ပါ…”

ကောရှန်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ‘ဆရာတူမောင်လေးက တကယ်ကို စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်း ရှိတာပဲ’ ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက ချူကျန့်နှင့်အတူ ပစ္စည်းများ လိုက်ရှာပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချူကျန့်က ကမန်းကတန်း တားလိုက်၏။

“ဆရာတူအစ်မ… အစ်မက မြင့်မြတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်… ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ ယောက်ျားတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ကိုင်တွယ်လို့ ဖြစ်မှာလဲ… ကျွန်တော်ပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်… ဆရာတူအစ်မလည်း ခဏနားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပေးပါ… ခဏနေရင် တိုက်ပွဲတွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်သေးတယ်…”

သူက ပစ္စည်းများ လိုက်ရှာခြင်းမှာ ငွေရလိုသည့် စိတ်ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း အဓိကအားဖြင့် ဓားပြများကို အပြီးသတ်ရန် ဖြစ်ရာ ကောရှန်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ပါခွင့် ပေးနိုင်မည်နည်း။

ကောရှန်ကမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သို့သော်လည်း မောင်လေးက သူ့အတွက် အမြဲတမ်း စဉ်းစားပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲ၌ ချိုမြိန်သွားပြီး သူ၏ စကားကို နားထောင်ကာ ဓားကိုင်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေလိုက်သည်။ မကြာမီပင် ဓားပြများ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ကောရှန်၏ အသက်ရှုသံမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လာသည်။ သူမ၏ သေးသွယ်သောလက်ချောင်းများကို လှုပ်ခတ်လိုက်ချိန်၌ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန် ဓားပြတစ်ဦး အကြောပိတ်ခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

“ဆရာတူမောင်လေး… ဒီဓားပြတွေ နည်းနည်း များလွန်းတယ်နော်…”

ကောရှန်က လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်၍ အသက်ရှုသံကို ညှိရင်း ပြောလိုက်၏။