မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းဟောင်းရှေ့မှ အံ့ဩဖွယ် အပြောင်းအလဲ

တကယ်တော့ ချူကျန့်လည်း ကံကောင်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်၏။ စက်ဖြင့်ပစ်လွှတ်သည့် အဆိပ်အပ်တို့၏ လားရာမှာ ပုံသေဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အရေးကြီးသည့်အချိန်၌ သူ၏ထူးကဲသော အမြင်အာရုံကိုသုံးကာ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပစ်ခြင်း ဖမ်းယူနည်းဖြစ်သည့် ‘ပုံရိပ်ယောင်ထောင်ချီလက်သိုင်း’ ကို ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ချက်သိမ်း တစ်ချက်ဖမ်းရုံဖြင့် အဆိပ်အပ်အများစုကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသည့် အပ်များကိုမူ အချိန်မီ မဖမ်းနိုင်တော့သောကြောင့် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ထုတ်ယူထားသည့် လျှပ်စီးမြွေပါဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရ၏။

လျှပ်စီးမြွေပါ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မာကျောနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ကျန်ရှိသည့် အဆိပ်အပ်အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ကောရှန်ကို ကြည့်ရင်း ချူကျန့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူ မူလက ဝင်မပါချင်ခဲ့ဘဲ ကောရှန်တစ်ယောက်တည်းဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုမိန်းကလေးက မတော်တဆ လုပ်ကြံခံလိုက်ရသဖြင့် သူ အသက်စွန့် ကယ်တင်ခဲ့ရသည်။

ကယ်တင်ပြီးလျှင် ကောင်းသေးသည်။ ကောရှန်က သူ့ တာဝန် ကို ဆက်လက်ကူညီနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု သူမ အဆိပ်မိပြီး သတိလစ်သွားသဖြင့် သူ၏အသက်စွန့် ကယ်တင်မှုမှာ အလကားဖြစ်သွားခဲ့သည်။

‘ထားလိုက်ပါ ထားလိုက်ပါ ဒီမိန်းကလေးက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်တာက သူ့အပေါ် အကြွေးတင်တာကို ပြန်ဆပ်လိုက်တာပဲလို့ သဘောထားလိုက်မယ် ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ ငါ့ရဲ့အရည်အချင်းကိုလည်း မဖော်ထုတ်မိခဲ့ဘူး အနည်းဆုံးတော့ ငါ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပစ်ခြင်း ဖမ်းယူခဲ့တဲ့မြင်ကွင်းကို သူ မမြင်လိုက်လောက်ဘူး မဟုတ်ရင် ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေမှာ မဟုတ်ဘူး…’

ချူကျန့်က ထိုကြေးနီတုတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ အမြီးပိုင်းတွင် အဆိပ်အပ်များ ပစ်လွှတ်နိုင်သည့် အပေါက်ငယ်တစ်ခု ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်းထဲ၌ အဆိပ်အပ်များ မရှိတော့သဖြင့် နှစ်ကြိမ်သာ ပစ်ခတ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

တုတ်ထိပ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်စက်ပစ္စည်းမှ မတွေ့ရပေ။

ချူကျန့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွား၏။ သူက ဤကြေးနီတုတ်ကို လုပ်ကြံတိုက်ခိုက်ရာတွင် အသုံးဝင်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခုအခါ တုတ်သက်သက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကြေးနီအဖြစ်သာ ရောင်းချနိုင်တော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ပစ္စည်းသိမ်း ပိုးထည်အိတ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ချူကျန့်က ဓားပြဒုတိယခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာကို ပုတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး အသက်သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

‘မင်းက အဆိပ်အပ်နဲ့ ကစားချင်တာကိုး ဒါကတော့ ကိုယ့်နည်းနဲ့ကိုယ် ပြန်ခံရတာပဲ…’

ချူကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ ခါးကြားမှ မြွေပါအဆိပ်သုတ်လိမ်းထားသော ငွေအပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ ပြေးဝင်လာစဉ်က ကြိုတင် ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စွယ်စုံကျမ်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ချူကျန့်သည် လျှို့ဝှက်လက်နက်ပစ်ခြင်း နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အတွင်းအား အခြေခံ အတန်အသင့်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ငွေအပ်ပစ်လွှတ်၍ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ရန်မှာ မခက်ခဲပေ။

ထို့အပြင် ဓားပြဒုတိယခေါင်းဆောင်မှာ ထိုအချိန်က ကောရှန်ကို သတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ချူကျန့်က နောက်ကွယ်မှနေ၍ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပစ်ခြင်းဖြင့် လုပ်ကြံလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သွေးထိသည်နှင့် အဆိပ်တက်သော ငွေအပ်ကို ချက်ချင်း ထိမှန်သွားပြီး ကောရှန်ထက်ပင် စောစီးစွာ လဲကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်က သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အသုံးဝင်သော ပစ္စည်းအားလုံးကို ယူငင်လိုက်ရာ ဆေးပုလင်း ခုနစ်လုံး ရှစ်လုံးပင် ရရှိခဲ့သည်။

ထိုဆေးပုလင်းများကို ပစ္စည်းသိမ်း ပိုးထည်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ဂိမ်းစနစ်၏ ခွဲခြားစစ်ဆေးသည့် လုပ်ဆောင်ချက်ကို သုံးကြည့်သောအခါ NPC ဆိုင်များတွင် ဝယ်ယူနိုင်သော ဒဏ်ကြေဆေး၊ အသက်ရှူအားတိုးဆေးနှင့် အတွင်းအားထောက်ပံ့ဆေးလုံးများကိုသာ ခွဲခြားနိုင်ပြီး ကျန်ပုလင်းများတွင်မူ “သင်သည် ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်ပညာစွမ်းရည်ကို မသင်ယူရသေးသဖြင့် ခွဲခြားစစ်ဆေးနိုင်ခြင်းမရှိပါ” ဟုသာ ပြသနေ၏။

‘မဖြစ်နိုင်တာ ဘာလို့ ဒီဂိမ်းက ဒီလောက်တောင် လက်တွေ့ဆန်နေရတာလဲ…’

ချူကျန့် အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်သွား၏။ အတွင်းထဲတွင် အဆိပ်ဖြေဆေး ရှိနိုင်သော်လည်း အဆိပ်ဆေးများလည်း ပါဝင်နိုင်ရာ ကောရှန်ကို မှားယွင်းစွာ တိုက်မိပါက အကျိုးဆက်မှာ ဆိုးရွားလှပေမည်။

“တကယ်ကို ဒုက္ခများတာပဲ…”

မတတ်နိုင်တော့သည့်အဆုံး ချူကျန့်က ကောရှန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရာ ‘ပန်းကိုးမျိုး မြရည်စမ်းဆေးလုံး’ ပုလင်းတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အဆိပ်အများစုကို ဖြေနိုင်သည့် ဆေးကောင်းတစ်လက် ဖြစ်၏။ ချူကျန့်က ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်၍ ကောရှန်ကို သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်စေကာ ရေဖြင့် ဆေးတိုက်လိုက်၏။

မကြာမီပင် ကောရှန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမည်းရောင်အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သတိပြန်လည်လာခြင်း မရှိသေးပေ။

‘ဒုက္ခပါပဲ အလကားသက်သက် အချိန်ကုန်တာပဲ ဒီရုပ်သေးရုပ်ကိုတော့ သုံးလို့မရတော့ဘူးပဲ…’

ချူကျန့်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ကောရှန်ကို မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ချထားလိုက်သည်။

ရုပ်သေးရုပ် မရှိတော့လျှင် နောက်ဆက်တွဲ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

ချူကျန့်က ကောရှန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ဂိမ်းထဲမှ အချိန်တိုင်းစက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နာရီဝက် ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တာဝန် ကို အပြီးပြည့်စုံဆုံး ပြီးမြောက်လိုလျှင် တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံမပြည့်မီ ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို အနိုင်ယူရပေမည်။

“ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ကြိုးစားကြည့်ရတော့မှာပဲ ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ ‘ထိုက်ရှန့်လောင်ကျွင်းရဲ့ ကံပြောင်းအဆောင်’ ကို ရဖို့ တစ်ခါပဲ အခွင့်အရေးရှိတာကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး…”

ချူကျန့်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါ၍ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။

သို့သော် ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သည်။

ချူကျန့်က ပစ္စည်းသိမ်း ပိုးထည်အိတ်ကို ဖွင့်၍ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်လိုက်သည်။

“သင်သည် နဂါးပျံသူရဲကောင်းဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ပြီးဖြစ်သည် ကာကွယ်မှု ၁၇”

“သင်သည် သူရဲကောင်းပိုးသားဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ပြီးဖြစ်သည် ကာကွယ်မှု ၁၂”

“သင်သည် နွားသားရေ လက်ကာကို ဝတ်ဆင်ပြီးဖြစ်သည် ကာကွယ်မှု ၁၁”

“သင်သည် အလွှာတစ်ထောင် ဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီးဖြစ်သည် ကာကွယ်မှု ၁၃”

“သင်သည်…”

ချင်းရူယွင် ပေးထားသည့် အစိမ်းရောင်အဆင့် ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ ချူကျန့်၏ ကာကွယ်စွမ်းအားမှာ အမှတ် ၁၀၀ နီးပါး တက်လာပြီး ယခင်သူရဲကောင်းဝှက် ကိုယ်ကာသံချပ်နှင့် ပေါင်းလိုက်သောအခါ သူ၏ကာကွယ်စွမ်းအားမှာ စုစုပေါင်း အမှတ် ၁၂၀ နီးပါး တိုးလာသည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အမှတ် ၁၂၀ ကာကွယ်မှု တိုးလာခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် မျက်နှာ လက်ကဲ့သို့ ကာကွယ်မှုမရှိသော နေရာများတွင် ကာကွယ်မှုအပိုဆောင်း မရှိပေ။

လက်ကောက်ဝတ်ကို ဓားဖြင့်ထိုးမိပါက နွားသားရေ လက်ကာ၏ ၁၁ မှတ် ကာကွယ်မှုသာ အကျိုးသက်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ လက်တွေ့ဆန်ခြင်းမှာလည်း ‘မဟာသိုင်းလောကခေတ်’ ဂိမ်း၏ အခြားအွန်လိုင်းဂိမ်းများနှင့် ကွဲပြားသည့်အချက် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချူကျန့်အတွက်မူ အမြန်နှုန်း ၇ မှတ် ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ကာကွယ်မှု ရရှိခြင်းမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိပေသည်။

သူက သံမဏိခရမ်းပြာဓားကို ထုတ်၍ ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ထုံးမှုန့်ကိုလည်း ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်၏။ အားလုံးအသင့်ဖြစ်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ဒုက္ခရောက်နေသော ကောရှန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

စောစောက ထိုမိန်းကလေး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ သူ့ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးရန် ပြေးလာခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ချူကျန့်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ထားလိုက်ပါ မင်း ခုနက စိတ်ကောင်းရှိခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး အချိန်နည်းနည်းလေး ပိုဖြုန်းလိုက်ဦးမယ်…”

ချူကျန့်က ကောရှန်ကို ပွေ့ချီ၍ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်ရှိ ပုန်းကွယ်နိုင်သော နေရာတစ်ခုတွင် ထားလိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းအချို့ကို ခုတ်ယူကာ သူမအပေါ် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းဟောင်းသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ချူကျန့်က သံမဏိခရမ်းပြာဓားကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဘုရားကျောင်း၏ တဝက်ပွင့်နေသော တံခါးသို့ သတိဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားစဉ် ဘုရားကျောင်းအတွင်းမှ အမည်းရောင်အလုံးတစ်လုံး ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာပြီး တံခါးကိုဖြတ်ကာ ‘ဘုတ်’ ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျလာသည်။

ချူကျန့် လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် နောက်သို့ခုန်ဆုတ်ကာ ဓားဖြင့် ကိုယ်ကိုကာကွယ်လိုက်သော်လည်း ထိုအမည်းရောင်အလုံးမှာ နောက်မှလိုက်လာခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ အသက်ရှူမှားသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ပစ်ချခံလိုက်ရသူမှာ အဝတ်အစား မပြည့်မစုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အထူးဆန်းဆုံးမှာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရေပြားများမှာ သွေးများ စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အရိုးပေါ် အရေတင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်ကို အထိတ်လန့်ဆုံး ဖြစ်စေသည့်အရာမှာ ထိုအမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းထိပ်တွင် စာတန်းတစ်ကြောင်း ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်- “Instance BOSS: တောင်ပေါ်ဓားပြခေါင်းဆောင်”

ချူကျန့် ကြောင်သွားသည်။

‘ဘာဖြစ်နေတာလဲ… တောင်ပေါ်ဓားပြခေါင်းဆောင် ငါရင်ဆိုင်ရမယ့် BOSS ကြီးက ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေတာလား… မူလဂိမ်းလမ်းညွှန်ထဲမှာ ဒီအကြောင်း မပါခဲ့ပါဘူး…’

‘ဆာဗာအသစ်ရဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်မှုများလား… BOSS ကြီးက ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ကူးယဉ်ပုံစံ ဖြစ်သွားတာလား…’

ချူကျန့် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထနေပြီး တင်းမာစွာ အသင့်အနေအထား ရှိနေစဉ် ထိုဓားပြခေါင်းဆောင်က ချူကျန့်ကို အားယူ၍ တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှစ်ချက်မျှ လှုပ်ရှားပြီးနောက် အသက်ထွက်သွားတော့သည်။

တကယ် သေသွားပြီလား…

ချူကျန့်က သူ၏မျက်စိကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။ သူက သတိဖြင့် ရှေ့သို့တိုး၍ ဓားဖြင့် ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ လည်ပင်းအနောက်ဘက် အရေးကြီးနေရာကို ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ သေဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

ဒီတစ်ခါတော့ ချူကျန့် တကယ် ကြောင်သွားပြီ။

‘ကောင်းကင်ဘုံက စိတ်ကောင်းဝင်ပြီး အရင်က ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာတွေအတွက် BOSS ကြီးကို တိုက်ရိုက် ကူညီရှင်းလင်းပေးလိုက်တာလား…’

‘ဒီလိုကောင်းတဲ့အဖြစ်မျိုး ဘယ်မှာရှိမှာလဲ…’

‘ဒါဆို နောက်ဆက်တွဲ ဘာလုပ်ရမလဲ… တာဝန်နဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ BOSS ကြီးက သူ့အလိုလို သေသွားပြီ တိုက်ရိုက်ဝင်ပြီး ပန်းပဲဆရာရဲ့သားကို ကယ်တင်လိုက်တာနဲ့ တာဝန် ပြီးသွားပြီလား… ငါ ‘ထိုက်ရှန့်လောင်ကျွင်းရဲ့ ကံပြောင်းအဆောင်’ ကို ရုပ်တုအောက်ကနေ ရှာတွေ့နိုင်ပြီလား…’

ချူကျန့်က ဟင်းလင်းပွင့်နေသော ဘုရားကျောင်းတံခါးကို ကြည့်ရင်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေ၏။

ခေါင်းဆောင်ကြီးက အတွင်းထဲကနေ ပျံထွက်လာတာ သူက ဖုတ်ကောင်အဖြစ် မပြောင်းလဲခဲ့ဘူးဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပစ်ထုတ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက တာဝန် ရဲ့ Instance Scene ပဲ ငါကလွဲပြီး တခြားကစားသမား ရှိနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

‘ဒါမှမဟုတ် ဒီဘုရားကျောင်းထဲမှာ သရဲ တစ္ဆေတွေများ ရှိနေတာလား…’

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ချူကျန့်၏ ဦးရေပြားမှာ အနည်းငယ် ထုံကျင်လာသည်။