အိပ်မက်ဆိုးအဆင့် ကြယ်ငါးပွင့် BOSS

ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း (အခန်း ၁၇ ကို ကြည့်ပါ) ကစားသမားအများစုသည် BOSS ၏စွမ်းရည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည့် အတွေ့အကြုံနှင့် အမြင်အာရုံ ချို့တဲ့ကြသောကြောင့် BOSS များ၏ ဦးခေါင်းထိပ်တွင် ဂိမ်းစနစ်က အချက်အလက်များ ပြသပေးပြီး ကစားသမားနှင့် BOSS ၏ စွမ်းရည်ကွာခြားမှုကို နှိုင်းယှဉ်ပြသသည့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ဖော်ပြပေးကာ ကစားသမားများ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်သိရှိနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

အထက်တန်းအဆင့် ကြယ်သုံးပွင့် ဆိုသည်မှာ သွေးမိစ္ဆာသည် ချူကျန့်ထက် သိုင်းပညာအဆင့် လေးဆင့် မြင့်မားပြီး စွမ်းရည်မှာ အမှတ် ၉၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။

ဤသည်မှာ ချူကျန့်အတွက် အလွန်အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သွားသည်။

သူက ဤလျှို့ဝှက် တာဝန် ၏ BOSS မှာ မည်မျှ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ကောရှန်လောက်ပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ချူကျန့်က ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိပေ။ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်က ယုန်ကို ဖမ်းဆီးရာတွင်ပင် အားကုန်သုံးရသည် မဟုတ်ပါလား။

သွေးမိစ္ဆာ၏ အမှတ် ၉၀ စွမ်းရည်မှာ သူ့ထက် များစွာသာလွန်ပြီး BOSS တစ်ဦးအနေဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အထူးတိုက်ကွက်တစ်ခုခု ရှိနိုင်ရာ သူ၏ ပေါ့ဆမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ချက်ချင်း အသတ်ခံရနိုင်ပေသည်။

“မမရဲ့ ချီးကျူးစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… မမရဲ့ ချီးကျူးစကားကို ကြားရတာ ကျွန်တော် မျက်ရည်ကျမတတ် ဝမ်းသာမိပါတယ်… တကယ်ပြောရရင် ဒီနေ့ မမကို တွေ့လိုက်ရတာက အမှောင်ထဲက ညကောင်းကင်ကို ထိုးခွဲလိုက်တဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းလိုပဲ… တိမ်မည်းတွေကို ဖြိုခွင်းလိုက်တဲ့ နေရောင်ခြည်လိုပဲ… တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ကို အမတရေ သောက်လိုက်ရသလို ခံစားစေပြီး လောကကြီးမှာ ဒီလောက်လှပတဲ့ နတ်ဆိုးမတစ်ပါး ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို သိရှိစေခဲ့ပါတယ်… နတ်ဆိုးမဆိုတဲ့ စကားလုံးသုံးလုံးအပေါ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပါတယ်… မမလို အလှနဲ့ ဉာဏ်ရည်ပြည့်ဝတဲ့သူမှသာ တကယ့် နတ်ဆိုးမလို့ ခေါ်ထိုက်တာပါ…”

ချူကျန့်က ပါးစပ်မှ မဟုတ်မမှန် စကားများ ပြောဆိုနေရင်း ဤသွေးမိစ္ဆာသည် အလွန် ရင့်ကျက်သော AIရှိပြီး ဉာဏ်ရည်မြင့်မားကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် သူမ၏ နှစ်သက်မှုကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားပေ။ သူမ၏ အကွက်ကျကျ စဉ်းစားတတ်သည့် စိတ်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူမအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန်သာ ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မည်သူက အမဲလိုက်သူ မည်သူက သားကောင်ဖြစ်မည်ကိုမူ အရည်အချင်းအလိုက် ဆုံးဖြတ်ကြပေမည်။

လောကတွင် အင်အားကြီးသူသာ အနိုင်ရပြီး တရားမျှတမှုနှင့် မတရားမှုအားလုံးကို အောင်နိုင်သူကသာ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

သွေးမိစ္ဆာမှာ အစာကောင် သူ့အလိုလို အိမ်တိုင်ရာရောက် ရောက်လာခြင်းကို စိတ်မကွက်ပေ။ သူမ၏အမြင်တွင် ဤကဲ့သို့ စွမ်းရည်နိမ့်ပါးသော ကစားသမားမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မျှ မထနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ချူကျန့်၏ စကားများက သူမကို ရယ်မောစေပြီး ခဏတာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ချူကျန့်က သူမနှင့် ခြေလှမ်းငါးလှမ်းအကွာတွင် လက်နက်ပုန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သွေးမိစ္ဆာမှာ လက်အင်္ကျီကို လွှဲယမ်း၍ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မောင်းထုတ်သကဲ့သို့ လက်နက်ပုန်းကို ပစ်ထုတ်လိုက်၏။

သူမ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်မှာ ချူကျန့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည့်အရာမှာ ဒဏ်ကြေဆေးပုလင်းတစ်လုံး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

သွေးမိစ္ဆာမှာ ထပ်မံ၍ ခစ်ခနဲ ရယ်မောလိုက်၏။ ဤပုရွက်ဆိတ်သည် အလွန် မိုက်မဲလှပြီး ဆေးပုလင်းကို လက်နက်ပုန်းအဖြစ် ပစ်လွှတ်လိုက်သလော။

ချူကျန့်က ခြေတစ်လှမ်း ထပ်တက်၍ ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုးစိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သွေးမိစ္ဆာက နောက်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဘာလဲ… မောင်လေး… မင်းက မင်းရဲ့ဓားနဲ့ မမကို ကြည်ညိုလေးစားကြောင်း ပြမှာလား…”

သူမ ပါးစပ်ဟ၍ ရယ်လိုက်သည့် တစ်ခဏတွင် ချူကျန့်က ဘယ်ဘက်လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်၍ အဝတ်အိတ်ကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ထုံးမှုန့်တစ်အုပ်က သူမ၏ မျက်လုံးများထံသို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားသည်။

သွေးမိစ္ဆာမှာ တုံ့ပြန်မှု အလွန်လျင်မြန်ပြီး လက်အင်္ကျီကို ထပ်မံ လွှဲယမ်း၍ ခုခံသော်လည်း ထုံးမှုန့်တစ်ဝက်ခန့်က သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်ထဲသို့ပင် ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သွေးမိစ္ဆာသည် ဤစကားကြွယ်ပြီး မိုက်မဲပုံရသော ပုရွက်ဆိတ်က သူမထက်ပင် ယုတ်မာလိမ့်မည်ဟု မည်သို့ ထင်ထားမည်နည်း။ သူမ ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ကောင်စုတ်… မင်း သေချင်နေတာလား…”

ပြင်းထန်သော အော်သံနှင့်အတူ သွေးမိစ္ဆာ၏ ညာဘက်လက် မြင့်တက်လာပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းမှ ရှည်လျားသော အနီရောင် လက်သည်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူမ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် အသက်ရှူလိုက်မိပြီး ချိုမြိန်သော အနံ့ပါသည့် အမှုန့်တစ်မျိုးကို ရှူရှိုက်မိသွားသည်။

သူမ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိမီပင် ချူကျန့်က သူ၏လက်ထဲမှ သံမဏိခရမ်းပြာဓားကို သူမထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မူ လျင်မြန်သော ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်၍ အသက်လု ထွက်ပြေးသွားသည်။

“မင်း ပြေးနိုင်မယ်ထင်နေလား…”

သွေးမိစ္ဆာက လက်အင်္ကျီကို လွှဲ၍ သံမဏိခရမ်းပြာဓားကို ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပန်းပဲဆရာ၏ သားကို ပစ်ချကာ ထုံးမှုန့်မဝင်သော ညာဘက်မျက်လုံးဖြင့် ချူကျန့်၏ နေရာကို သေချာကြည့်၍ နောက်တစ်ခဏတွင် ကိုယ်ဖော့ပညာကို ထုတ်သုံးကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချူကျန့်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူမ ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးနောက်လာပြီး အိပ်ချင်စိတ်များ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

‘အဆိပ်မိသွားတာလား…’

သွေးမိစ္ဆာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤပုရွက်ဆိတ်က အစပိုင်းတွင် ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဒဏ်ကြေဆေးပုလင်းမှာ သူမကို အာရုံလွှဲရန်သာ ဖြစ်ပြီး အဆိပ်မှုန့်ရောထားသော ထုံးမှုန့်မှာမှ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

‘ခွေးကောင် ယုတ်မာတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်… ငါ မင်းကို သတ်ကိုသတ်မယ်…’

သွေးမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာပြီး မီးပွင့်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူမ လျှာကို ကိုက်၍ ခဏတာ သတိပြန်လည်လာစဉ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်နေစဉ် ချူကျန့်က ဘယ်ဘက်လက်ကို ထပ်မံမြှောက်၍ ထုံးမှုန့်တစ်အုပ်ကို သူမထံသို့ ထပ်မံ ပက်လိုက်သည်။

သွေးမိစ္ဆာမှာ လက်အင်္ကျီကို လွှဲယမ်း၍ ထုံးမှုန့်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရသော်လည်း ခြေသလုံးတွင် အပ်ကဲ့သို့သော လက်နက်ပုန်း ထိမှန်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ကြံခံရပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာမှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး ချည့်နဲ့သွားပြီး ချီစွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အားအင်များလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် လဲကျသွားသည်။

“မင်း… ဒီယုတ်မာတဲ့ကောင်…”

သူမ၏ မကျေနပ်မှုနှင့် နောင်တများမှာ အဆိုးရွားဆုံး ကျိန်ဆဲသံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း စကားအစတွင်ပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။

မင်း ဒဏ်ရာရနေတုန်း မင်းရဲ့အသက်ကို ငါ ယူရမယ်….

ချူကျန့်က လက်မြှောက်၍ အဆိပ်အပ်နှစ်ချောင်းကို သွေးမိစ္ဆာ၏ ရင်ညွန့်နှင့် လည်ချိုင့် အကြောနေရာများသို့ တိကျစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ စိတ်မချသေးသဖြင့် ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို ထပ်ယူ၍ သွေးမိစ္ဆာ၏ ပိုင်ဟွေ့ သွေးကြောထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

သွေးမိစ္ဆာမှာ လုံးဝ တုံ့ပြန်မှုမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်က သတိဖြင့် သူမ၏ နှာခေါင်းအသက်ရှုသံကို စမ်းသပ်ပြီး လည်ပင်းသွေးကြောကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဤ BOSS မှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါမှ ငွေအပ်ကို သိမ်း၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ယုတ်မာတယ်ဟုတ်လား…”

သွေးမိစ္ဆာ၏ နောက်ဆုံးကျိန်ဆဲသံကို တွေးမိသောအခါ ချူကျန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ သူ၏လုပ်ရပ်များမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မှ မွန်မြတ်သည်ဟု မခံစားမိပေ။ လောကတွင် အသက်လုတိုက်ခိုက်ရာ၌ အထက်တန်းစား အောက်တန်းစား နည်းလမ်းများ မရှိဘဲ အသက်ရှင်သူနှင့် လဲကျသူသာ ကွာခြားသည်။ သင်က နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ နတ်ဆိုးမကြီးတစ်ဦးဖြစ်လျက် ဤသာမန်အသိတရားပင် မရှိဘူးလား။

သို့သော်လည်း ချူကျန့် အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။ လျှို့ဝှက် တာဝန် ၏ BOSS ဆိုပြီး ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း သူ့၏ လုပ်ကြံမှုဖြင့် အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားသည်။

‘ငါ့ရဲ့ လုပ်ကြံမှုပညာရပ်က ကမ္ဘာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သွားပြီလား…’

ချူကျန့်က တာဝန် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တာဝန် ပြီးဆုံးကြောင်း အသိပေးချက် မပေါ်သေးဘဲ အချိန်တိုင်းစက်မှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့လိုက်ရ၏။

‘ထူးဆန်းလိုက်တာ BOSS ကို အနိုင်ယူပြီးပြီပဲ ပန်းပဲဆရာရဲ့သားကို ကယ်တင်ပြီးမှ တာဝန် ပြီးမှာလား…’

ချူကျန့်က မြေပြင်ပေါ်မှ သံမဏိခရမ်းပြာဓားကို ကောက်ယူ၍ ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ပန်းပဲဆရာ၏ သားမှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သတိလစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ရုပ်တုတော်အောက်သို့ အလျင်အမြန် သွားကြည့်ရာ ‘ထိုက်ရှန့်လောင်ကျွင်းရဲ့ ကံပြောင်းအဆောင်’ ကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

‘ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအမှတ် ၄၀ က ဒီအချိန်မှာ အသုံးမဝင်တော့ဘူးလား… လေးပုံတစ်ပုံ အခွင့်အရေးတောင်မှ ‘ထိုက်ရှန့်လောင်ကျွင်းရဲ့ ကံပြောင်းအဆောင်’ ကို မရခဲ့ဘူးလား…’

ချူကျန့်က စိတ်မကျေနပ်စွာဖြင့် သွေးမိစ္ဆာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ‘ထိုက်ရှန့်လောင်ကျွင်းရဲ့ ကံပြောင်းအဆောင်’ ရှိမရှိ ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေထုမှာ ရုတ်တရက် လေးလံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချူကျန့်က သွေးမိစ္ဆာ၏ အဝတ်အိတ်ကို ရှာဖွေနေသည့်လက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

အကြောင်းမှာ ဘုရားကျောင်းတံခါးမှ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အဝေးမှနေ၍ သေချာ ပစ်မှတ်ထားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်သာ ယခင်က အစွမ်းထက်သိုင်းပညာရှင်များစွာနှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးခြင်း မရှိပါက ဤကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူ့ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာပေလိမ့်မည်။

“သူ့ကို လွှတ်လိုက်…”

အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ချူကျန့်၏ နားစည်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။

“နားလည်မှုလွဲတာပါ… ဒါတွေအားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ… ကျွန်တော်လည်း အခုမှ ရောက်လာတာပါ… ဒီအစ်မ ဘာလို့ သတိလစ်သွားလဲဆိုတာ ကြည့်မလို့ပါ…”

ချူကျန့်က သူ၏ ပုံမှန် ရိုးသားသော မျက်နှာကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးမိစ္ဆာထံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထထွက်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘုရားကျောင်းတံခါးဘက်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်၏။

အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် သူမ၏လက်ဖြင့် သူမ၏ပခုံးကို ဖိကိုင်ထားကာ သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဘုရားကျောင်းတံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤအမျိုးသမီးသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နောက်ကျောတွင် ရွှေရောင်အနားကွပ် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ ခံ့ညားထည်ဝါမှုနှင့်အတူ စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။

သို့သော် ဤခမ်းနားသော ဝတ်စုံပေါ်တွင် ပေါက်ပြဲနေသော နေရာအများအပြား ရှိနေပြီး သွေးကွက်များလည်း စွန်းထင်းနေ၏။

သူမသည် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး ဘဲဥပုံမျက်နှာ၊ တောင်တန်းကဲ့သို့သော မျက်ခုံး၊ ဆောင်းဦးရေကဲ့သို့သော မျက်လုံး၊ သွယ်လျသော နှာတံနှင့် သေးငယ်သော နှုတ်ခမ်းတို့ဖြင့် အလွန်လှပသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏မျက်နှာမှာ မည်သည့်ခံစားချက်မှ မရှိဘဲ ထူးခြားစွာ ဖြူဖျော့နေပြီး နှင်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း သွေးမရှိဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေကာ အတွင်းဒဏ်ရာ ပြင်းထန်စွာ ရရှိထားကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

သူမက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဘယ်ဘက်ပခုံးကို ဖိကိုင်ထားပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ အားမရှိသကဲ့သို့ တွဲကျနေပြီး လက်ချောင်းများမှ သွေးများ တစက်စက် ကျနေ၏။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိပြီး ထိလိုက်လျှင် လဲကျသွားမည့်ပုံရသော အမျိုးသမီးငယ်၏ အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက်က ချူကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကျားကြီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသော ယုန်ဖြူလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်ကို သူ လျှို့ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာက ထွက်လာပြီးနောက် မခံစားရတော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဂိမ်းထဲတွင် ဤခံစားချက်ကို ပြန်လည်ခံစားရလိမ့်မည်ဟု မည်သို့ ထင်ထားမည်နည်း။

အမျိုးသမီးငယ်က ခြေလှမ်း ဖွဖွလှမ်းလိုက်ရာ မီးခိုးငွေ့အလား ပင်မခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မွှေးရနံ့သင်းသင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ချူကျန့်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်မှာမူ အလိုအလျောက် ကျုံ့ဝင်သွား၏။

အကြောင်းမှာ သူက ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှ အချက်အလက်များကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အစစ်အမှန် Instance BOSS: နေလနတ်ဂိုဏ်းမှ တုန်းဖန်းပုပိုက် (အိပ်မက်ဆိုးအဆင့် ကြယ်ငါးပွင့်)”

ချူကျန့် ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူမှားသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

‘မင်းမေကြီးတော်… ဒီတစ်ယောက်ကမှ တကယ့် လျှို့ဝှက် တာဝန် BOSS ဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးအဆင့် ကြယ်ငါးပွင့် BOSS ဖြစ်နေတာကိုး…’