ကျွန်တော်တို့ အရာရာကို သဘာဝကျကျ ရှုမြင်တတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်

ကောရှန်က ချူကျန့်၏ အမူအရာကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့ရာ ယခုအခါ သူ့နဖူးမှ ချွေးများ စို့ထွက်နေပြီး ကြက်သေသေနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

“ဆရာတူမောင်လေး… ရှင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား…”

ဤ “ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ဖန်ဆင်းခြင်းဆေးရည်” မှာ အမှန်တကယ်တော့ သူမက ဆရာတူမောင်လေးအတွက် အထူးကျိုပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာတူမောင်လေး၏ အရိုးအကြောမှာ အလွန်အမင်း ညံ့ဖျင်းပြီး သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရန် အလွန်ခက်ခဲကြောင်း သူမ ကြားဖူးထားပြီး ဖြစ်သည်။

လူကောင်းများ ကောင်းကျိုးခံစားရစေရန်အတွက် ကောရှန်က မနေ့ကပင် မောင်လေးအတွက် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သူများ၏ အရိုးအကြောကို တိုးတက်စေနိုင်သော “ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ဖန်ဆင်းခြင်းဆေးရည်” ကို ပြင်ဆင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

“ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ဖန်ဆင်းခြင်းဆေးရည်” မှာ အဘိုးဖြစ်သူ ဟွမ်ယောင်ရှစ်၏ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်း ဖြစ်သည်။ ကောရှန်မှာ တစ်ချိန်က ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ဆေးကျိုခြင်းကို အလွန်စိတ်ဝင်စားခဲ့သဖြင့် မိခင်၏ စာအုပ်များထဲမှ ဤဆေးနည်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကျိုချက်ခဲ့သည်။

ဆေးနည်းထဲမှ အသေးစိတ် ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် ကျိုချက်နည်းများကြောင့် သူမက လေးကြိမ်ဆက်တိုက် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး မိဘများနှင့် အစ်မ၊ မောင်လေးတို့ သောက်သုံးပြီးနောက် အလွန်အမင်း ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။

သူမကိုယ်တိုင် သောက်သုံးကြည့်ရာ အနည်းငယ် အသုံးဝင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက ဤတစ်ကြိမ် မအောင်မြင်မည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။

အဘိုး၏ ဆေးကျမ်း၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်မှာ အသုံးပြုသည့် တောင်ပေါ်ဂျင်ဆင်း၏ သက်တမ်း ကြာလေလေ ဆေးရည်၏ အာနိသင် ပိုပြင်းလေလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမက သူမ၏ ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက် မွေးနေ့က သူတောင်းစားဂိုဏ်းချုပ် လုလောင်ကျောက်က သူမကို ပေးခဲ့သည့် သိုင်းစွမ်းအင်ကို အကြီးအကျယ် တိုးတက်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုသော နှစ်ငါးရာသက်တမ်းရှိ တောင်ပေါ်ဂျင်ဆင်းကို အထူးတလည် ထုတ်ယူ၍ မူလဆေးနည်းမှ သာမန်တောင်ပေါ် ဂျင်ဆင်းနှင့် အစားထိုးခဲ့သည်။

ဆရာတူမောင်လေးက သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့်အပြင် သူမအပေါ် ဤမျှ ကောင်းမွန်သဖြင့် ဤသို့သော လူကောင်းတစ်ယောက်သာလျှင် ဤမျှ အဖိုးတန်သည့် ကောင်းကင်ရတနာနှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု သူမ ယူဆသည်။

သို့သော်လည်း ဆရာတူမောင်လေးမှာ ကျေးဇူးတရားကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် မမျှော်လင့်သူ ဖြစ်ရာ တိုက်ရိုက်ပြောလျှင် သူ သေချာပေါက် လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကောရှန်က ကောက်ကျစ်စွာဖြင့် “ထောင်ချောက်” တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

ဆရာတူမောင်လေးကလည်း သူမကို စိတ်မပျက်စေဘဲ သူမအတွက် ဆေးစမ်းသောက်ပေးရန် အတင်း တောင်းဆိုခဲ့ရာ သူမ၏ ကြိုးပမ်းမှုများအားလုံး တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး သူ ဆေးရည်သောက်ပြီးနောက် အရိုးအကြောတွင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်ကာ သိုင်းစွမ်းအင် အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာမည်ကို ပို၍ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဆရာတူမောင်လေး၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပြီး အထူးသဖြင့် မူလက နီမြန်းနေသော သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားရာ ကောရှန်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

ချူကျန့်မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကောရှန်၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲ၌ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

‘ကံကြမ္မာပဲ… ဒီကောင်မလေးကိုလည်း အပြစ်တင်လို့မရပါဘူး… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ကံဆိုးတယ်လို့ အပြစ်တင်ရမှာ…’

သူက အပြုံးတစ်ခုကို အားတင်းဖန်တီး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာတူအစ်မကို ဂုဏ်ယူပါတယ်… ခင်ဗျား ဒီတစ်ခါ အောင်မြင်သွားလောက်တယ်… ဒီဆေးရည်ကို ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်ကို သောက်ခိုင်းလို့ ရပါပြီ…”

ဆိုပြီးသည်နှင့် သူက ခေါင်းစိုက်ကျသွားပြီး တိုက်ရိုက် လဲကျသွားသည်။

ကောရှန်က အလန့်တကြား အော်လိုက်၏။

“ဆရာတူမောင်လေး… ရှင်…”

ချူကျန့်မှာ သူမ၏ နောက်ဆက်တွဲစကားများကို မကြားလိုက်ရတော့ပေ။ အမှန်တကယ် သတိလစ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆက်တိုက် ထိုးနှက်မှုများကြောင့် သူကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သူပင် စိတ်ပျက်အားငယ်သည့် စိတ်ခံစားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် အော့ဖ်လိုင်း ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

‘ဒါက ဘယ်လို ဖျင်းစုတ်တဲ့ ဂိမ်းလဲကွာ… ကောရှန်က လေးကြိမ်တိုင်တိုင် မအောင်မြင်ခဲ့ပါရက်နဲ့ ငါ စမ်းသောက်တဲ့အခါမှ အောင်မြင်ရတယ်လို့… မွေးရာပါကံ ၄၀ မှတ်ရဲ့ ရလဒ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်… သေချာပေါက် ဟုတ်တယ်…’

‘သေနာကျ ဂိမ်းဒီဇိုင်နာ… မင်းနဲ့ငါ အကြွေး မကျေဘူး…’

ချူကျန့်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော့ဖ်လိုင်း ဆင်းသွားပြီး ဂိမ်းထဲမှ ဇာတ်ကောင် ဘာဖြစ်သွားမည် ကောရှန် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဤအခိုက်၌ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သေလုမျောပါး ခံစားနေရသည်။

‘ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဂိမ်းကို ကြိုက်တဲ့သူ ကြိုက်သလို ဆော့ကြ… ငါကတော့ မပါတော့ဘူး… ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဂိမ်းကို နောက်ထပ် ဆော့ရင် ငါက ခွေးပဲ…’

လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချူကျန့်က ကုတင်ပေါ်၌ ထိုင်၍ အတန်ကြာအောင် စိတ်တိုနေပြီး တွေးရင်းတွေးရင်းနှင့် ဤဒေါသကို မျိုချ၍ မရသဖြင့် ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကို ဖွင့်ကာ မှတ်ချက်ပေးသည့်နေရာ၌ ဂိမ်းဒီဇိုင်နာကို အမည်မဖော်ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်ပြီး ကြယ်ငါးပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ပေးချေလိုက်မှ သူ၏ စိတ်ထဲမှ ဒေါသမီး အနည်းငယ် ငြိမ်းသွားသည်။

အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နေ့လည်ခင်း နီးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူက တည်းခိုခန်း၏ ဒုတိယထပ်မှ စားသောက်ခန်းငယ်သို့ သွား၍ နေ့လည်စာ စားလိုက်သည်။

မျှော်လင့်မထားသည်မှာ လာရောက်စားသောက်သူများ အလွန်များပြားပြီး ထိုင်ခုံ ဆယ်ဂဏန်းမှာ လူအပြည့် ဖြစ်နေသည်။

ချူကျန့်က စကားစမြည်များကို ခဏ နားထောင်လိုက်ရာ အများစုမှာ အနီးအနားရှိ အင်တာနက်ဆိုင်များ၌ ‘မဟာသိုင်းလောကခေတ်’ ကို တစ်ညလုံး ဆော့ကစားကြသည့် ကျောင်းသားများ ဖြစ်ပြီး ဂိမ်းစွဲလန်းခြင်းကိုကာကွယ်ပေးသောစနစ်ကြောင့် အတင်းအကျပ် အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွားကြသဖြင့် ဤနေရာမှ နေ့လည်စာက ဈေးပေါသောကြောင့် နေ့လည်စာ လာစားကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

‘မဟာသိုင်းလောကခေတ်’ တွင် ဂိမ်းစွဲခြင်းကိုကာကွယ်ပေးသောစနစ် ရှိပြီး တစ်ယောက်လျှင် တစ်နေ့လျှင် ၈ နာရီထက် ပို၍ ဆက်တိုက် အွန်လိုင်း ရှိနေလျှင် အတင်းအကျပ် အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး နာရီဝက်ခန့်ကြာမှ ပြန်လည် အွန်လိုင်း တက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လူအချို့ ဂိမ်းစွဲ၍ စားသောက်ရန် မေ့လျော့ကာ လူသေဆုံးမှုများ မဖြစ်ပွားစေရန် ကာကွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်က ထမင်းဘူးတစ်ဘူး တောင်းလိုက်ပြီး လူမမြင်သည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာ၍ တိုက်ရိုက် ထိုင်စားလိုက်သော်လည်း သူ၏ နားထဲ၌ ကစားသမားများ၏ စကားစမြည်များကို နားထောင်နေပြီး အခြားသူများ မည်သို့ ကစားကြသည်ကို သိချင်နေသည်။

ဝက်ခြံများ ပြည့်နေသည့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ကစားသမားတစ်ယောက်က အော်ဟစ်ရင်း ထမင်းစားနေရာ ထမင်းစေ့များနှင့် သူ၏ တံတွေးများက လေးဘက်လေးတန်သို့ လွင့်စင်နေ၏။ ချူကျန့်က တိတ်တဆိတ် ထမင်းဘူးကို ပိုက်၍ သူနှင့် ခပ်ဝေးဝေးသို့ ရွှေ့လိုက်သော်လည်း သူ၏ စကားများကိုမူ အကုန်လုံး ကြားနေရသည်။

ဤသို့ နားထောင်လိုက်ရာ သူ့စိတ်ထဲ၌ တစ်ဖန် ယားယံလာသည်။ ထိုသူမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဘဝနေထိုင်မှုစနစ် ကစားသမားဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဤဆာဗာအသစ်၌ အကောင့်အသစ် ဖွင့်ရာတွင် ချူကျန့် အလွန်အားကျသည့် ပန်းပဲဆရာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ဆယ်ရက်အတွင်း ရှန်ယန်မြို့၏ ပန်းပဲဆရာ၏ သင်တန်းသား ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မကြာသေးမီကပင် ကံကောင်းစွာဖြင့် အစိမ်းရောင် အရည်အသွေးရှိ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ထုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆာဗာအသစ်ဖွင့်ချိန်တွင် အစိမ်းရောင် အရည်အသွေးရှိ လက်နက်များမှာ တန်ဖိုးရှိနေသေးသဖြင့် ရွှေတုံး ဆယ်တုံးနှင့် ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

‘အဲဒါဆို ယွမ်တစ်ထောင်တောင် ရှိတာပေါ့… ပန်းပဲဆရာ ဖြစ်ရတာ တော်တော် ငွေရှာလို့ ကောင်းတာပဲ…’

“အစ်ကိုခိုင်… ခင်ဗျားတော့ ချမ်းသာပြီ…”

လူတစ်ယောက်က အားကျစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားသာ တစ်နေ့ကို အစိမ်းရောင် လက်နက်တွေ များများ ထုလုပ်နိုင်ရင် သိန်းကြွယ်သူဌေး ဖြစ်ဖို့ကလည်း မကြာတော့ဘူး…”

“အာ… ဘယ်လောက် လွယ်တာမှတ်လို့… ကျွန်တော့်ကံက မကောင်းဘူး… လက်ရှိ ပန်းပဲကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ဆိုရင် အစိမ်းရောင် အရည်အသွေးရှိ လက်နက်တွေ ထုလုပ်နိုင်တဲ့ အောင်မြင်နှုန်းက ၅ ရာခိုင်နှုန်းတောင် မပြည့်ဘူး… ကုန်ကြမ်းတွေ အများကြီး ဖြုန်းပြီးမှ ကံကောင်းလို့ ထုလုပ်နိုင်ခဲ့တာ… ကုန်ကြမ်းဖိုး နှုတ်လိုက်ရင် တကယ်တော့ ယွမ် ၁၀၀ တောင် မမြတ်ဘူး…”

ချူကျန့်က သူ့ကိုယ်သူ၏ မွေးရာပါကံ ၄၀ မှတ်ကို တွေးလိုက်ရာ ပန်းပဲထုလုပ်ခြင်း၏ အောင်မြင်နှုန်းမှာ သေချာပေါက် ကစားသမားများထဲ၌ အမြင့်ဆုံး အဆင့် ဖြစ်မည်။ တစ်နေ့လျှင် အစိမ်းရောင် အရည်အသွေးရှိ လက်နက် သုံးချောင်း ထုလုပ်နိုင်လျှင် ယွမ်သုံးထောင် ဖြစ်သည်။ တစ်လလျှင် တစ်သိန်းခွဲ။

အပြာရောင် ခရမ်းရောင် စသည့် အရည်အသွေး ပိုမြင့်သည့် လက်နက်များကို ထုလုပ်နိုင်လျှင် ချမ်းသာသွားမည် မဟုတ်လား ။

ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုက မှန်နေတာပဲ… အချိန်ပြည့် ဘဝနေထိုင်မှုစနစ် လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းတာကမှ ‘မဟာသိုင်းလောကခေတ်’ မှာ ငွေရှာရအလွယ်ဆုံးပဲ…။

ချူကျန့်က သူ၏ “သန်းတစ်ရာ ရှာပြီး” အနားယူကာ လူမသိသူမသိ ချမ်းသာသူ ဘဝကို ဖြတ်သန်းရန် ဘဝရည်မှန်းချက်ကို တွေးလိုက်ရာ ဂိမ်းမှတစ်ဆင့် ငွေရှာရန် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်လာသည်။

‘ဒီ ‘မဟာသိုင်းလောကခေတ်’ က ပြဿနာ အမျိုးမျိုး ရှိပေမဲ့ ငွေရှာနိုင်တဲ့ ဂိမ်းကောင်းတစ်ခုလို့တော့ ဆိုနိုင်သေးတယ်… ဂိမ်းဒီဇိုင်နာတွေကလည်း အသုံးမကျတဲ့သူတွေချည်းပဲ မဟုတ်ပါဘူး… မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အရာရာကို သဘာဝကျကျ ရှုမြင်တတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်… ဒီဂိမ်းကတော့ ကစားလို့ ရပါသေးတယ်…’

သို့သော်လည်း မွေးရာပါကံ ၄၀ မှတ်မှာလည်း ဓားသွားနှစ်ဖက် ရှိနေပြီး ကောရှန်၏ သေချာပေါက်နီးပါး မအောင်မြင်မည့် ဆေးရည်ကိုပင် ပြန်လည် အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ဤသည်မှာလည်း ထူးခြားသော ကံကြမ္မာတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပေမည်။ ဤပြဿနာကို အမြန်ဆုံး မဖြေရှင်းနိုင်လျှင် ငွေရှာရလွယ်မည် မဟုတ်ပေ။

“ထိုက်ရှန့်လောင်ကျွင်းရဲ့ ကံပြောင်းအဆောင်ကို အမြန်ဆုံး ရမှ ဖြစ်မယ်… ထူးခြားသော ကံကြမ္မာတွေ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေကို လျှော့ချရမယ်…”

ချူကျန့်က စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ထမင်းကို အမြန်စားသောက်၍ အခန်းသို့ ပြန်လာကာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဦးထုပ်ကို ယူလိုက်သည်။ အချိန်တခဏကြာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူသည် ကျိန်ဆိုမှုကိုသတိရသွားကာ ဝုတ်ဝုတ်ဟု နှစ်ခါ အူပြီး ဦးထုပ်ကို ဆောင်း၍ ဂိမ်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လိုက်၏။

“‘မဟာသိုင်းလောကခေတ်’ သို့ ပြန်လည်ကြိုဆိုပါ၏” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ချူကျန့်၏ အသိစိတ်မှာ ဂိမ်းဇာတ်ကောင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

သူ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ဝမ်းသာအားရ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဆရာတူမောင်လေး…ရှင် နိုးပြီလား…”

အသံမှာ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေပြီး မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ပုလဲလုံးများ ပန်းကန်ပြားပေါ်သို့ ကျသကဲ့သို့ ကြည်လင်သာယာသည့် အသံနှင့် အတော်လေး ကွာခြားနေသည်။

ချူကျန့်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကောရှန်မှာ သွေးကြောများ ယှက်ဖြာနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုအကြည့်များထဲ၌ ဝမ်းသာခြင်းနှင့် အားနာခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချူကျန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဤသည်မှာ သူ၏ အခန်းပင် ဖြစ်သည်။ ကောရှန်က အဘယ်ကြောင့် သူ့အခန်းထဲ၌ ရှိနေရသနည်း။

“ဆရာတူအစ်မ… မင်း…”

ကောရှန်က ရုတ်တရက် ခါးကိုင်း အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများ နီရဲနေ၏။

“ဆရာတူမောင်လေး… တောင်းပန်ပါတယ်… ဒီတစ်ခါ ကျွန်မကြောင့် ရှင့်ကို ဒုက္ခရောက်စေခဲ့တယ်…”

‘ငါ့ကို ဒုက္ခရောက်စေမှန်း မင်းလည်း သိသားပဲ… ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းနဲ့ သိပ်မဆိုင်ပါဘူး… မွေးရာပါကံ ၄၀ မှတ်ကြောင့်သာ ဖြစ်တာ… ပြီးတော့ ဆေးစမ်းသောက်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာကလည်း ငါကိုယ်တိုင်ပဲ…’

ချူကျန့်မှာ ဤကောင်မလေးကို စိတ်ထဲ၌ အပြစ်မတင်မိပေ။

သူ မဖြေကြားမီပင် ဘေးမှ မော့ဟွားက တိုးတိုးလေး ကူပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးချူ… သခင်လေး သတိလစ်သွားကတည်းက ဒုတိယသခင်မလေးက သခင်လေးကို တောက်လျှောက် ပြုစုနေတာပါ… နှစ်ရက်နှစ်ညလုံး မျက်လုံး တစ်မှိတ်တောင် မမှိတ်ခဲ့ပါဘူး… သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့တော့…”

‘ငါ “သတိလစ်” သွားတာ နှစ်ရက်နှစ်ညတောင် ကြာသွားပြီကိုး’