ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်

ဂိမ်းစနစ်က ကစားသမားများ အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်သွားခြင်းကို ကိုင်တွယ်သည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဤသို့ သတိလစ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် AIက ထိန်းချုပ်၍ အလိုအလျောက် သိုင်းလေ့ကျင့်ခြင်း အလုပ်လုပ်ခြင်း အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ခြင်းများ ရှိသကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် “ပျောက်ကွယ်” သွားခြင်းလည်း ရှိသည်။

ဂိမ်း၏ အဓိကဦးနှောက်က မတူညီသည့် အခြေအနေများအလိုက် လိုက်လျောညီထွေစွာ ကိုင်တွယ်၍ ကစားသမားများ အကြောင်းပြချက် ဆင်ခြေများ ရှာရန် မပင်ပန်းစေရန်နှင့် ဂိမ်းကမ္ဘာထဲမှ NPC များ၏ ဘဝကို မထိခိုက်စေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ရှားသည်။

ကောရှန်က ဤသို့ အရိုအသေပေး၍ တောင်းပန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်က အလျင်အမြန် လက်ကို ဆန့်တန်း၍ သူမကို ဆွဲထူလိုက်၏။

“ဆရာတူအစ်မ… ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး… ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံ ပြဿနာပါ… စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ မထားပါနဲ့…”

သူက စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

‘ဒီကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေတဲ့ မွေးရာပါကံ ၄၀ မှတ် ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်မချင်း ငါ မင်းရဲ့ဆေးတွေကို စမ်းသောက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး’

သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံကို ကြားသောအခါ ကောရှန်၏ အားတင်းထားသည့် မျက်ရည်များမှာ ပေါက်ပြဲသွားသည့် ပုလဲလုံးများကဲ့သို့ တသွင်သွင် ကျဆင်းလာသည်။

ချူကျန့်မှာ မိန်းကလေးများ၏ မျက်ရည်ကို ကိုင်တွယ်ရာ၌ အလွန် ညံ့ဖျင်းသဖြင့် မော့ဟွားကို အကူအညီတောင်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရသည်။

မော့ဟွားက အလျင်အမြန် ကူညီဖျောင်းဖျလိုက်ရာ ကောရှန်ကို နှစ်သိမ့်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကောရှန်မှာ ကုတင်ဘေး၌ မှီ၍ အိပ်မောကျသွားပြီး နှစ်ရက်နှစ်ည အိပ်ရေးပျက်ထားရာ အလွန် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှား၏။

ချူကျန့်က အလျင်အမြန် ခြေဖွဖွနင်း၍ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ မော့ဟွားကို ကောရှန်အား ကုတင်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီသွားရန် ခိုင်းစေချင်သော်လည်း သူမ၏ ကြက်မွေးပင် မနိုင်သည့် ပုံစံကို ကြည့်၍ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကောင်မလေး၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး မော့ဟွား၏ အကူအညီဖြင့် ဘေးမှ ဧည့်သည်ခန်းတစ်ခုထဲ၌ ထားလိုက်သည်။

သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ကျေးဇူးတရားနှင့် အငြိုးအတေးကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားတတ်သည်။

ကောရှန်က ဤတစ်ကြိမ် တာဝန်ကို သူ့ဘာသာသူ ခံယူပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားကာ သူ့ကို နှစ်ရက်နှစ်ည ပြုစုခဲ့ရာ သူက ဤကောင်မလေးကို အေးစက်စက် ဆက်ဆံရန် စိတ်မမာနိုင်တော့ပေ။

သူ ဝန်ခံရမည်မှာ ကောအမျိုးသမီးလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ထားကောင်းသော ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကောအစ်မကြီး ကောဖူနှင့်သာ လဲလှယ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ဟဲဟဲ… အပြစ်ကို အခြားသူများအပေါ် လွှဲချနေကျ ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ကောရှန် အိပ်မောကျသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ချူကျန့်မှာ မော့ဟွားကို ဤနှစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကို မေးမြန်းရန် အချိန်ရသွားသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က သူ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားရာ ကောရှန်ကို အလွန် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး ကောရှန်က အလျင်အမြန် ဖခင်ထံ ပြေး၍ အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ ကောကျင့်နှင့် ဟွမ်ရုံတို့ ကြားသောအခါ တစ်ဖက်မှ အခြေအနေကို လာရောက်ကြည့်ရှုရင်း တစ်ဖက်မှ လူကို ဆေးဆရာရှာခိုင်းခဲ့သည်။

ဆေးဆရာကက လျင်မြန်စွာ ရောက်လာပြီး အခြေအနေကို မေးမြန်း၍ ချူကျန့်မှာ “အားနည်း၍ အားဆေးမခံနိုင်” ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဆေးအာနိသင် အလွန်ပြင်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က ခဏတာ မလိုက်လျောနိုင်ဘဲ သတိလစ်သွားခြင်း ဖြစ်ရာ ဆေးအာနိသင် တဖြည်းဖြည်း စုပ်ယူပြီးသွားလျှင် နိုးလာနိုင်သည်ဟု မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စိတ်အေးသွားသည့် ကောကျင့်က ချူကျန့်ကို နွေမိုးစက်ဥယျာဉ်သို့ ပြန်ပို့၍ မော့ဟွားကို ဂရုတစိုက် ပြုစုရန် မှာကြားခဲ့သည်။ သို့သော် ကောရှန်မှာ သူမ၏ တာဝန်ဟု ယူဆပြီး ဆရာတူမောင်လေးကို ပြုစုရန် အတင်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ကောရှန်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်၍ ချူကျန့်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ မေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်က ဒီကောင်မလေးကို မဖျောင်းဖျကြဘူးလား…”

မော့ဟွားက ခေါင်းခါ၍ လေးစားသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယသခင်မလေးက စိတ်ဓာတ် အရမ်းမာကျောတယ်… ဘယ်သူ့စကားမှ နားမထောင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ သူမက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ… ကျွန်မတို့လို အစေခံတွေထဲမှာ သူ့ကို မကြိုက်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး…”

ထို့ကြောင့်လည်း ချူကျန့်မှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသဖြင့် အစောပိုင်းက ကောရှန်အတွက် သတ္တိရှိရှိ ကူညီပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အပြင်၌ စောင့်နေသော အိမ်သားတစ်ယောက်က ချူကျန့် နိုးလာသည့် သတင်းကို ကောကျင့်ထံ သတင်းပို့လိုက်ရာ ကောကျင့်နှင့် ဟွမ်ရုံတို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာကြပြီး သူတို့နောက်၌ ကောဖော့လုလည်း ပါလာသည်။

သုံးယောက်စလုံးက သူ ဘေးကင်းကြောင်း မြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားကြပြီး ကောကျင့်က အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွင်းလေး… အားလုံးက သမီးလေးရဲ့ အမှားပါ…”

ချူကျန့်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာတူအစ်မက မိဘအပေါ် သိတတ်တဲ့ စေတနာသက်သက်ပါ… ပြီးတော့ ဆေးစမ်းသောက်တာကလည်း ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒရှိလို့ပါ… ဆရာတူအစ်မနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး… နောက်ပြီး သူ့ဆေးရည်က အတော်လေး အောင်မြင်ပါတယ်… ကျွန်တော်တောင် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရလိုက်သေးတယ်… အခုဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကထက် အများကြီး ကောင်းလာသလို ခံစားရတယ်…”

ထိုတစ်ခဏ၌ ချူကျန့်က အခွင့်အရေးကို အသုံးချရန် တွေးလိုက်မိသည်။ သူက ကြက်သွေးနီဖားကို မှားယွင်းစားသုံးမိ၍ အရိုးအကြော တိုးတက်ပြီး သိုင်းစွမ်းအင် တိုးတက်လာသည့် ကိစ္စကို ဤတစ်ကြိမ် ကောရှန်၏ ဆေးရည်အပေါ် လွှဲချလိုက်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာလည်း ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းမှ ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ကောကျင့်က ခေါင်းညိတ်၍ အားရကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… အခု မင်းရဲ့ အရိုးအကြောက အနည်းဆုံးတော့ ဝူညီနောင်နဲ့ နီးစပ်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ… ချွမ်ကျန်းအတွင်းအားကျင့်စဉ်ကလည်း အဆင့်သုံးကို တစ်ရှိန်ထိုး တက်သွားတယ်… မူလက ‘ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ဖန်ဆင်းခြင်းဆေးရည်’ တစ်ခုတည်းနဲ့ ဒီလောက် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အာနိသင် မရှိနိုင်ဘူး… ဆေးဆရာကလည်း ပြောတယ်… မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဆေးကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း အလွန် ကောင်းမွန်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့… ဒါက ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ အားသာချက်ပဲ… တခြားသူတွေ အားကျလို့တောင် မရဘူး…”

‘အိုး… ခင်ဗျားဘာသာ အလိုအလျောက် ဖြည့်တွေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ… ကျွန်တော် စကားအများကြီး ပြောစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့…’

ကောကျင့်က သူ့ကို သိုင်းပညာ ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ရန် အခြေခံကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ရန် ဆေးဝါးဖြင့် တိုးတက်လာသော သိုင်းစွမ်းအင်မှာ အဆုံးစွန်၌ မတည်မြဲကြောင်း စသည်ဖြင့် မှာကြားရာ ချူကျန့်က ခေါင်းညိတ်၍ လက်ခံလိုက်သည်။

ဟွမ်ရုံကလည်း သူ့ကို အနည်းငယ် ဂရုစိုက်စကား ပြောပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်သားပဲ… ရှန်းလေး ဘယ်မှာလဲ…”

ချူကျန့်က သူ ဘာမှ မသိသည့် ပုံစံဖြင့် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မော့ဟွား ပြောတာတော့… ဆရာတူအစ်မက ဘေးက တဲမှာ အနားယူနေတယ်တဲ့… အခု မော့ဟွားက အဲ့ဒီမှာ သူ့ကို ပြုစုနေတုန်းပဲ…”

ဟွမ်ရုံက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်၍ သမီးဖြစ်သူကို သွားကြည့်လိုက်သည်။ ချူကျန့်မှာ ခေါင်းခဲသွားပြီး ဤဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည့် ဆရာကတော်နှင့် ဆက်ဆံရသည်မှာ အလွန် ပင်ပန်းလှသည်။ ကောကျင့်နှင့် သူ၏သားကို ဆက်ဆံရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသေးသည်။

မျှော်လင့်မထားသည်မှာ ဟွမ်ရုံက ကောရှန်ကို ပြန်မခေါ်သွားဘဲ ကောရှန် နိုးလာမှ သူ့ဘာသာသူ ပြန်လာစေရန် ပြောလိုက်သည်။ ချူကျန့်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ဤဟွမ်ရုံ၏ သဘောထားမှာ အနည်းငယ် မမှန်မကန် ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုတ်၍ ရှေ့တိုးသည့် နည်းဖြင့် သူမ၏ အဖိုးတန် သမီးအပေါ် သူ့မှာ အခြားစိတ်များ ရှိ မရှိ စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်လား။

ချူကျန့်က အလျင်အမြန် သူ့ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီ ဖြစ်၍ ကောဖော့လုနှင့်အတူ သိုင်းလေ့ကျင့်ချင်သည်ဟု ဆင်ခြေပေးကာ သူနှင့်အတူ နွေမိုးစက်ဥယျာဉ်မှ ထွက်၍ သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းသို့ သွားလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်၌ သူက ဇာတ်ကောင်၏ အရည်အသွေးပြဇယားကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မွေးရာပါ အရိုးအကြောမှာ အမှန်တကယ်ပင် ၂ မှတ် တိုးလာပြီး ချွမ်ကျန်းအတွင်းအားကျင့်စဉ်မှာ အဆင့်သုံးသို့ တက်သွားသဖြင့် ခွန်အား ကိုယ်ခန္ဓာ သွက်လက်မှုအပေါ် အပိုဆောင်းမှာ ၃ မှ ၆ သို့ တိုးလာသည်။

သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်စေသည်မှာ စွမ်းရည်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာလည်း “သာမန်မျှသာ ၅၀ မှတ်” သို့ တိုးတက်သွားပြီး ဤသည်မှာ “ပန်းပဲဆရာ၏သားကိုကယ်တင်ခြင်း” တာဝန် ကို ပြီးမြောက်ရန် အမြင့်ဆုံး အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အကန့်အသတ် ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် သူ၏ စွမ်းရည်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ နောက်ထပ် တစ်မှတ် တိုးသွားလျှင် “ထိုက်ရှန့်လောင်ကျွင်းရဲ့ ကံပြောင်းအဆောင်” မှာ သူနှင့် ထာဝရ လမ်းခွဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

‘မဖြစ်ဘူး… နောက်ထပ် မဆွဲထားနိုင်တော့ဘူး… တာဝန် ရဲ့ “အပြီးပြည့်စုံဆုံးအဆင့်” ကို ရရှိဖို့ တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း သေချာမှု မရှိရင်တောင် ဒီ တာဝန် ကို အမြန်ဆုံး သွားလုပ်ရတော့မယ်… ပြီးတော့ ငါ သိုင်းလောကကြေညာချက် တက်ခဲ့တာလည်း နှစ်ရက်ကျော်သွားပြီ… ပိုင်ရှောင်ရှန်း၏ မဟာသိုင်းလောက ဒဏ္ဍာရီမှတ်တမ်း မှာ မှတ်တမ်းအသစ် သုံးခု ထပ်တိုးလာတော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်တွေက အောက်ရောက်သွားပြီ…’

ယခုအခါ ကောစံအိမ်မှ ထွက်သွားလျှင် အတော်လေး ဘေးကင်းမည်။

ထို့ကြောင့် နေ့လည်ခင်း သိုင်းလေ့ကျင့်ချိန်၌ ဆက်သွယ်ပြောဆိုရင်း ချူကျန့်က ကောဖော့လု၏ နှစ်သက်မှုကို အပြင်းအထန် ရယူလိုက်ရာ ၉၀ မှတ်အထက် ရောက်သွားပြီဟု ခန့်မှန်းရသည်။ သူက စကားစလိုက်၏။

“ဖော့လု… ငါ ရှန်ယန်မြို့ကို ရောက်တာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီ… ကောစံအိမ်ကနေ မြို့ထဲကို လျှောက်မလည်ဖူးသေးဘူး… မနက်ဖြန် မင်းနဲ့ငါ အတူတူ မြို့ထဲက အခြေအနေတွေကို သွားလေ့လာကြမလား… မွန်ဂိုစစ်တပ် ရောက်လာရင် ငါလည်း တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီနိုင်တာပေါ့…”

သူ၏ အကြောင်းပြချက်မှာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ပြီး ယုတ္တိရှိသဖြင့် ကောဖော့လုက ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သော်လည်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“အခု မွန်ဂိုစစ်တပ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက မရှင်းလင်းသေးဘူး… မဟာလူကြမ်းလေးယောက်ကလည်း မကြာခင် ရှန်ယန်မြို့ကို ရောက်လာမယ်လို့ ကြားတယ်… မြို့ထဲက အငွေ့အသက်က တော်တော်လေး တင်းမာနေတယ်… ငါတို့ စံအိမ်က ထွက်သွားရင် အဖေနဲ့အမေရဲ့ ခွင့်ပြုချက် အရင် တောင်းရလောက်မယ်…”

‘မဟာလူကြမ်းလေးယောက်… နာမည်ကြားတာနဲ့ မလွယ်တဲ့သူတွေမှန်း သိသာတယ်… ယူနန်က သိုင်းသမားတွေ ရှန်ယန်မြို့ကို လာတာက ဒီမဟာလူကြမ်းလေးယောက်ကို ခြေရာခံဖို့ပဲဆိုတာ ပြန်တွေးကြည့်ရင် ဒီလူတွေ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ…’

ချူကျန့်၏ စိတ်ထဲ၌ မကောင်းသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ့မွေးရာပါကံ ၄၀ မှတ်ဖြင့် နောင်တွင် မဟာလူကြမ်းလေးယောက်နှင့် ပတ်သက်သည့် ထူးခြားသော ကံကြမ္မာများနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေမှာ မဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ ရှန်ယန်မြို့သို့ မရောက်မီ တာဝန် ကို ပြီးမြောက်၍ “ထိုက်ရှန့်လောင်ကျွင်းရဲ့ ကံပြောင်းအဆောင်” ကို ရယူရမည်။

သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ကောဖော့လုကို ခေါ်၍ ကောကျင့်ကို သွားတွေ့ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ကောကျင့်မှာ အလုပ်များသဖြင့် ချူကျန့်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အတန်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ကာ အကြောင်းပြချက်နှင့် အတွေးအခေါ်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

ကောကျင့်က ယုတ္တိရှိသည်ဟု ကြားသောအခါ နှစ်ယောက်စလုံးကို ဂရုစိုက်ရန် အရေးကြုံလျှင် မြို့စောင့်စစ်သားများကို အကူအညီတောင်းရန် အထပ်ထပ် မှာကြားပြီး အရေးပေါ်အခြေအနေ၌ ပစ်လွှတ်ရန် အချက်ပြမီးရှူးတစ်ခုကို ချူကျန့်ကို ပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော၌ ချူကျန့်က စံအိမ်ရှေ့သို့ သွား၍ ကောဖော့လုနှင့် စုရပ်သို့ ရောက်သောအခါ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ ကောရှန်လည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက အစိမ်းရောင် အင်္ကျီနှင့် အဖြူရောင် စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပကာ အရောင်အသွေးမှာ နံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။

ကြီးမားနက်မှောင်သော မျက်လုံးတစ်စုံမှာ ယခင်ကဲ့သို့ တက်ကြွမှုများ ပြန်လည်ရရှိနေပြီး ချူကျန့်ကို မြင်သောအခါ လှပသော လှိုင်းဂယက်လေးများ ထသွားသည်။

“ဆရာတူမောင်လေး… မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ…”

ချူကျန့်က သူမ၏ လည်ပင်းမှ ပုလဲလည်ဆွဲမှလွဲ၍ အခြားအဆင်တန်ဆာများ မရှိသည်ကို တွေ့ရပြီး ခါး၌ ဓားရှည်တစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားကာ သူရဲကောင်းဆန်သော သိုင်းလောကမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ပုံစံ ဖြစ်နေရာ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ သူက လက်သီးချင်းထပ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

“ဆရာတူအစ်မ မင်္ဂလာပါ… ဖော့လု မင်္ဂလာပါ…”

ကောဖော့လုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မက ကျွန်တော် အပြင်ထွက်မှာ ကြားတော့ စိတ်မချလို့ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုက်လာတာ… အစ်ကိုကျွင်း… ခင်ဗျား စိတ်မရှိဘူး မဟုတ်လား…”

‘စိတ်ရှိတော့ရော ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ… ဒီကောင်မလေးက ခေါင်းမာတဲ့သူ… မနေ့ကပဲ မြည်းစမ်းပြီးပြီ…’

“ကြိုဆိုပါတယ်… ကြိုဆိုပါတယ်… ဆရာတူအစ်မ ပါလာရင် ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး စိတ်အေးရတာပေါ့…”

ချူကျန့်မှာ အချိန်က အဖိုးတန်သဖြင့် နောက်ထပ် မဆွဲထားနိုင်တော့ပေ။ ကောရှန်တစ်ယောက် ပိုလာလျှင် အလကားရသည့် လုပ်အားတစ်ခု တိုးလာသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

ဤကောင်မလေးမှာ စိတ်ထားကောင်းသူ ဖြစ်ရာ Quest ပြီးမြောက်ရန် သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည်မှာ သေချာသည်။ သူက ဆင်ခြေတစ်ခု ရှာလိုက်ပြီး မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ပစ္စည်းထိန်းသိမ်းအပ်နှံရာနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။