အခန်း (၁၃၆-၁၄၀)

Chapter 136

ကျူးယွမ်သည် သူ၏ပါးကိုပွတ်သပ်ကာ တခြားစကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မဆိုဝံ့တော့ချေ။

အချိန်တခဏအကြာတွင် လမ်းနံဘေးရှိအခြေအနေသည် ထူးဆန်းနေပြီး ယဲ့ပေ၏အသနားခံတောင်းပန်နေသံကသာ ပဲ့တင်ထပ်ပျံ့နှံ့နေသည်။

အမှန်အားဖြင့် ယဲ့ပေသည် မောက်မာရိုင်းစိုင်းသူတစ်ယောက်ပင်။

သို့ရာတွင် တစ်ဖက်လူ၏အဆင့်သည် သူ့ထက် အဆမတန်မြင့်မားနေသဖြင့် ယဲ့ပေ၏မောက်မာရိုင်းစိုင်းမှုသည် ထပ်မံ၍မတည်ရှိနိုင်တော့ချေ။

"မင်းက အမှားကိုပြင်ဆင်ချင်တယ်ဆိုရင် ရိုးသားမှုတော့ ရှိသင့်တယ်လေ....ဟုတ်တယ်မလား..."

ထိုအချိန်မှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူထံမှနေ၍ နောက်ဆုံး၌ စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့...ဟုတ်ကဲ့...ဟုတ်ကဲ့"

ယဲ့ပေသည် အသက်ကယ်ကောက်ရိုးတမျှင်ကို ဖမ်းဆုပ်မိသည့်အလား သူ၏လက်ဖဝါးကိုလှုပ်ကာ သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ကိုချွတ်၍ အတွင်းရှိအရာအားလုံးကို ထုတ်လိုက်၏။

ထိုအရာများအတွင်းတွင် ကျင့်ကြံနည်းစနစ်စာအုပ်များ ဘုရင်အဆင့်နှင့်ဧကရာဇ်အဆင့်မှော်ရတနာများကဲ့သို့ ရတနာတချို့ပါဝင်သည်။

သို့ရာတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူက အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ဒါပဲလား"

ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် ယဲ့ပေသည် ငိုကြွေးမိလုမတတ်ပင်။

'သောက်ချေး...သောက်ချေးလိုပဲ...ဒါက ငါ့ရဲ့အဖိုးတန်ရတနာတွေ အားလုံးပဲလေ...'

သို့ရာတွင် သူ အသက်ရှင်သန်နိုင်စေရန်အလို့ငှာ သူက အပြုံးနှင့်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စီနီယာက....တခြား ဘာကိုများအလိုရှိတာလဲ"

"ဧကရာဇ်အဆင့်နဲ့ဘိုးဘေးအဆင့် ရတနာတွေအကြောင်းကို မေ့ထားလိုက်စမ်း...စိတ်ဝိညာဥ်ရတနာတွေလို ရှားပါးတဲ့ရတနာတွေဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ...မင်း အနည်းဆုံး စိတ်ဝိညာဥ်ရတနာအခုရှစ်ရာလောက်တော့ ရှာနိုင်လောက်ပါတယ်...ဟုတ်တယ်မလား"

"စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့်ရတနာ ရှစ်ရာလား"

ယဲ့ပေ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ သတိလစ်မေ့မျောသွားလုမတတ်ပင်။

စိတ်ဝိညာဥ်ရတနာများသည် လက်ဖြင့်ထုလုပ်ဖန်တီးထားသော ရတနာများမဟုတ်ဘဲ သဘာဝရတနာများဖြစ်သည်။ ထိုရတနာများအတွက် တိကျသောအဆင့်သတ်မှတ်ချက်မရှိချေ။ ထိုအရာများအနက်မှ တချို့သည် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် တိုက်ရိုက်အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိပေ။ သို့ရာတွင် လုချင်ရှန်း၏မီးတောက်ပုလဲကဲ့သို့ သဘာဝစိတ်ဝိညာဥ်ရတနာမျိုးတွင် သွန်းလုပ်ထားသောရတနာများတွင် မပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အထူးအကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုးရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့စိတ်ဝိညာဥ်ရတနာများကို ရှစ်ရာမဆိုထားနှင့် တစ်ခုတစ်လေကိုပင် လွယ်လင့်တကူမရရှိနိုင်ချေ။

"ဘာမှားနေလို့လဲ...မင်း ဆန္ဒမရှိဘူးလား"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် မေးမြန်းသည်။

"ဆန္ဒရှိပါတယ်...ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

ယဲ့ပေသည် ခါးသည်းသောအမူအယာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒါပေမယ့် ငါ တက်နိုင်သလောက် အများဆုံးရအောင် အကောင်းဆုံးကြိုးစားမှာပါ"

"အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်...ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းလိုအမှိုက်ကောင်တစ်ကောင်က အများကြီးရှာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...စိတ်ဝိညာဥ်ရတနာတွေ အများကြီးမရနိုင်မှတော့ တခြားအရာတစ်ခုနဲ့ အစားထိုးပေးနိုင်မလား"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူက အလေးအနက်ထားသောလေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် သူ စဥ်းစားဆင်ခြင်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ...

သူ ယဲ့ပေကို အစားထိုးအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကို တောင်းဆိုသင့်သနည်း...

"အကိုကြီး...အကိုကြီး..ကြက်ပေါက်စ...ကြက်ပေါက်စတွေ"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူ စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်မချရသေးမီမှာပင် သူ၏ဘေးရှိအောင်းချင်က အရေးတကြီးလေသံဖြင့် သတိပေးလေသည်။

ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူသည် အောင်းချင်ကို အသိအမှတ်ပြုပုံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားပြီး သူ၏ပေါင်ကိုရိုက်ကာ ယဲ့ပေကိုလက်ညှိုးညွှန်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒါက အမှန်ပဲ...ကြက်ပေါက်စတွေ...ကြက်ပေါက်စလေးတွေ များလေကောင်းလေပဲ...မင်းမှာ စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့်ရတနာတွေ အများကြီးမရှိဘူးဆိုရင်လည်း ပြဿနာမရှိဘူး...မင်း လိုအပ်တဲ့ရတနာတစ်ခုစီအတွက် ငါ့ကို ကြက်ပေါက်စလေးတွေ အများကြီးပေးရမယ်"

"ကြက်ပေါက်စလေးတွေလား"

ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် ယဲ့ပေက အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။

စိတ်ဝိညာဥ်ရတနာအခုရှစ်ရာဟူသည်မှာ အကယ်၍ သူ သေဆုံးသွားလျှင်ပင် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကြက်ပေါက်စအကောင်ရှစ်ရာကို ရရှိရန်မှာမူ အလွန်လွယ်ကူသည်။

"ဟုတ်ကဲ့...ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာ...ငါက မင်းအတွက် ကြက်ပေါက်စတွေ အလုံအလောက်ရှာပေးပါ့မယ်"

ယဲ့ပေက အလျှင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ...အဲ့ဒါတွေကို ခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ သိုင်းပညာခန်းမကိုပို့လိုက်စမ်း"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုသည်။

"ထွက်သွားစမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့...ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ယဲ့ပေ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသောအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာကာ သူ၏ခြေထောက်မှ နာကျင်မှုကိုတောင့်ခံ၍ လေထုအတွင်း၌ပျံသန်းကာ အဝေးသို့ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ထို့နောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူ၏အကြည့်သည် လုချင်ရှန်းတို့ထံသို့ ကျရောက်သွားကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့လည်း ထွက်သွားကြတော့...ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ခါ သိုင်းပညာခန်းမကိုလာမယ်ဆိုရင် လက်ဗလာနဲ့မလာကြနဲ့...ကြားကြလား"

"ဟုတ်ကဲ့...ဟုတ်ကဲ့...ဟုတ်ကဲ့ပါစီနီယာ"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူ၏ဖိအားအရှိန်အဝါအောက်တွင် လုချင်ရှန်းတို့လူစုသည် အလျင်စလိုခေါင်းညိတ်ပြကာ ရိုသေလေးစားသောအမူအယာများဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အဝေးရှိမိုးကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းတစ်တန်း အလျှင်အမြန် ဖြတ်သန်းနေပေ၏။

"သောက်ချေး လုချင်ရှန်း...ငါ လုသရှန်းက နန်ရှားနယ်မြေရဲ့နံပါတ်တစ်ဆေးပညာရှင်...ဒါတောင် မင်းက ချင်ရှန်းဂိုဏ်းကိုစောင့်ဖို့ ငါ့ကိုချန်ထားခဲ့တယ်...ဒါက သည်းမခံနိုင်စရာပဲ"

"တကယ်လို့ မီးပုလဲကိုရှာဖွေဖို့အတွက် ငါ မင်းကိုသာ မလိုအပ်တော့ရင်...ငါ မင်းရဲ့ချင်ရှန်းဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်"

"ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီကိစ္စမတိုင်ခင်....ငါ မြို့ထဲကနေ အရင်ဆုံးထွက်ပြီးတော့ ဆေးပင်တချို့ သွားရှာရမယ်"

လုချင်ရှန်းသည် မိုးကောင်းကင်ယံအတွင်း၌ ပို၍လျှင်မြန်စွာ ပျံသန်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အဝေးရှိမိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကိုကြည့်ပြီး သူ၏အရှိန်နှုန်းအနည်းငယ်လျော့ကျသွားသည်။

"အဲ့ဒီနေရာမှာ အရှိန်အဝါလှုပ်ခတ်မှုတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေရှိနေတယ်"

"အဲ့ဒီအရှိန်အဝါတွေကိုကြည့်ရတာ အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့ပုံပဲ"

"ငါ အရင်ဆုံးသွားပြီးတော့ စစ်ဆေးကြည့်ရမယ်"

ထိုသို့ရေရွတ်ပြီးနောက် သူသည် စွမ်းအားလှုပ်ခတ်မှုများရှိနေသောနေရာသို့ ဦးတည်၍ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

Chapter 137

သူ ထိုနေရာသို့ရောက်ရှိသွားလုဆဲဆဲအချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သူအလွန်ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် ပေါက်ထွက်သွားလုမတတ်ပင်။

သူသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှနေ၍ အေးစက်စက်ချွေးများ ယိုစီးကျလာသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထုအတွင်း၌ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြန်ကွေ့လိုက်ကာ မကြုံစဖူးအရှိန်နှုန်းဖြင့် သူ အဝေးသို့ပျံသန်းလိုက်၏။

သို့ရာတွင်...

သူ ကျန်းတစ်ဝက်ခန့်မပျံသန်းရသေးမီမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက်တုန်ရီသွားကာ အားလှိုင်းတစ်ရပ်ကသူ့ကို နောက်သို့ပြန်ဆွဲသွားသည်။

ဘုန်း...

သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျရောက်သွားတော့သည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် လုသရှန်းသည် သေတော့မည့်လူတစ်ယောက်အလား ခံစားမိသည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်တည်ရှိမှုကြီးနှင့် သူ တဖန်ထပ်၍ ကြုံတွေ့ရပြန်လေပြီ။

သို့ရာတွင် သူ၏စိတ်နှလုံးသားအတွင်း၌ အနည်းငယ်မျှပင် စောဒကမတက်ဝံ့ချေ။ သူသည် တောင်းပန်လိုသောအပြုံးဖြင့် တွားသွားထကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ထပ်ဖြစ်နေပြန်ပြီလား"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ၏အောက်မှနေ၍ မှုန်တေတေအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ လုသရှန်းကို မှတ်မိသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှ၏။

"ဟုတ်ကဲ့...ဟုတ်ကဲ့...ဟုတ်ကဲ့...ငါပါပဲ"

လုသရှန်းက သူ၏ချွေးများကိုသုတ်ကာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် ပြောဆိုသည်။

"မင်းက တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းတဲ့သူပဲ"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ၏အောက်မှအသံသည် သုန်မှုန်နေသည်။ ထိုအသံကျရောက်လာသည်နှင့် အကြွင်းမဲ့ဖိအားအရှိန်အဝါတစ်ရပ်က လုသရှန်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာကာ ထိုလူက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ဆက်လက်၍ပြောဆိုသည်။

"ကြည့်ရတာတော့ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် မင်းကို ငါ သင်ခန်းစာပေးခဲ့တာက သိပ်ပြီးမလုံလောက်သေးတဲ့ပုံပဲ"

ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် လုသရှန်းသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံသွားသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားလေ၏။

သူ၏အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီးနောက် သူ၏လက်ကို ပျာပျာသလဲဝှေ့ယမ်းကာ တောင်းပန်စကားပြောဆိုလေသည်။

"စီနီယာ...စီနီယာ....စီနီယာ...နားလည်မှုလွဲနေတာပါ...ဒီတစ်ကြိမ်က ငါ တကယ်ပဲ ဒီနားကနေဖြတ်သွားတာပါ"

"မင်း သူပြောတာကို ယုံလား"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူက သူ၏ခြေထောက်အောက်ရှိ ခွေးကိုကြည့်လိုက်သည်။

ခွေးသည် သူ၏ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူ့ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ကြမလဲ"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလေသည်။

"ရိုးသားမှုကို ပြခိုင်းရမလား"

ခွေး၏မျက်လုံးများ ကျဥ်းမြောင်းသွားကာ ပြောဆိုသည်။

"အင်း...."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူသည် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ လုသရှန်းကိုကြည့်ပြီး အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးလို့ရတယ်...ဒါပေမယ့် ဒါက မင်းရဲ့ရိုးသားမှုပေါ် မူတည်တယ်"

"ငါ လုပ်မယ်...ငါ လုပ်မယ်"

လုသရှန်း၏အသံသည် တုန်ရီနေကာ သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အလျှင်အမြန်ဖွင့်၍ ဆေးပြားများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါလေးပဲလား"

ထိုဆေးလုံးများကို မြင်တွေ့ချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ၏အောက်မှနေ၍ အထင်အမြင်သေးသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပို၍ပြင်းထန်သော ဖိအားအရှိန်အဝါတစ်ရပ်က လုသရှန်းပေါ်သို့ သက်ရောက်လာသည်။

ဤတုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဖိအားအောက်တွင် လုသရှန်းသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်တွားနေကာ သူသည် လိပ်ပြာလွင့်လုမတတ် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံသွားပေ၏။ သူသည် ထပ်မံ၍ဖုံးကွယ်မထားဝံ့တော့သဖြင့် အရာရာတိုင်းကို သူ၏သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏အင်္ကျီလက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ခြင်းနှင့်အတူ သိုလှောင်လက်စွပ်က အောင်းချင်၏ရှေ့သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"ခွေးလေး...တစ်ချက်ကြည့်လိုက်စမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကိုကြီး"

အောင်းချင်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အကိုကြီး...ဒီထဲမှာ အကိုကြီးအတွက် ဘာတစ်ခုမှ ကောင်းတာမပါဘူး...ဒါပေမယ့် တချို့ပစ္စည်းတွေက ငါ့အတွက် တော်တော်လေး အသုံးဝင်တယ်"

"အော်..."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူက အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒီလိုဆိုမှတော့...အဲ့ဒီသိုလှောင်လက်စွပ်က မင်းရဲ့ဟာပဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး....မင်းက ချောမောခန့်ညားပြီးတော့ စိတ်ထားကောင်းတယ်....အပေးအကမ်းရက်ရောပြီးတော့ ဥာဏ်ပညာရှိတယ်...သူရဲကောင်းဆန်ပြီး သာလွန်ထူးကဲတယ်...မင်းက တောင်ပိုင်းတောင်တန်းကြီးတွေလို ထာဝရအသက်ရှည်မယ့်လူပဲ..."

ခွေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို သိမ်းဆည်းကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူကို အဆက်မပြတ်မြှောက်ပင့်ချီးမွမ်းလိုက်၏။

ဤမြှောက်ပင့်ချီးမွမ်းမှုကြောင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူသည် သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏လက်ဝါးကိုတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ သူက လုသရှန်းကိုကြည့်၍ ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း...."

ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် လုသရှန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော မျက်နှာအမူအယာမျိုး ထင်ဟပ်လာသည်။ သူသည် ကျေးဇူးတင်စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ခြေထောက်များ လိမ်ယှက်သည်အထိ အလျှင်အမြန် ထွက်ပြေးခဲ့တော့သည်။

"အကိုကြီး....သူ့ရဲ့အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကိုကြည့်ရတာ တော်တော်လေးကောင်းတယ်.....တကယ်လို့သာ မင်း ဒီအနက်ရောင်ဝတ်ရုံကိုဝတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ပိုပြီးတောင် ချောမောခန့်ညားပြီးတော့ သူရဲကောင်းဆန်သွားမယ်လို့ ငါထင်တယ်"

လုသရှန်း၏အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကိုကြည့်ပြီး ခွေးက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"အော်...."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူသည် သူ၏ဝတ်ရုံကိုကြည့်ပြီးနောက် လုသရှန်း၏အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကိုကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မင်းပြောတာ အမှန်ပဲ"

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် လုသရှန်းထံဦးတည်၍ သူ၏လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ပြန်လာခဲ့စမ်း"

သနားစဖွယ်လုချင်ရှန်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ခန့် ထွက်ပြေးပြီးဖြစ်သဖြင့် စိတ်သက်သာရာရနေခဲ့သော်လည်း ဤဖမ်းဆုပ်မှုကြောင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ မျက်ရည်များယိုစီးကျလာသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ဝပ်တွားကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"စီနီယာမှာ တခြားအမိန့်ပေးစရာတစ်ခုခု ရှိနေသေးလို့လား"

"အဝတ်အစားတွေ...မင်း အဲ့ဒါတွေကို ချွတ်လိုက်စမ်း"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူက တင်းမာခက်ထန်သောလေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"အမ်..."

လုချင်ရှန်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"အမ်ဆိုတာက ဘာလဲ..."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူသည် သူ၏လက်ဝါးကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လုသရှန်းသည် အေးစိမ့်မှုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ခံစားမိလေ၏။ သူ၏အဝတ်အစားများ လူးလွန့်သွားခြင်းနှင့်အတူ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူ၏လက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"အား....စီနီယာ...ငါ့ရဲ့ပစ္စည်းတွေကို လုယက်တာကတော့ လုယက်တာပေါ့....ဒါပေမယ့် ငါကို ဘာလို့ ဒီလိုမျိုးအရှက်ခွဲတာလဲ"

နောက်ဆုံး၌ လုသရှန်း၏မကျေနပ်ချက်များ ပွင့်အံ့ထွက်လာသည်။ သူ၏ပေါင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ငှက်ကို တခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဖုံးအုပ်ပြီး သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ရှေ့၌ နောက်မှီကုလားထိုင်အလွတ်တစ်ခုံသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ လူနှင့်ဝံပုလွေသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာမြင့်နေလေပြီ။

"ရွှတ်...."

"နေရင်းထိုင်ရင်းရောက်လာတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးပါကွာ....ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ကပ်ဘေးဆိုးကြီးလဲ"

လုသရှန်း၏မျက်လုံးမှ မျက်ရည်များ ယိုစီးကျနေသည်။ သူသည် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ပင်မရှိဘဲ ခြောက်ကပ်နေသောပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ကာ လေထုအတွင်းသို့ ခြေတစ်လှမ်းချလိုက်သည်။ သူသည် မကြုံစဖူးအရှိန်နှုန်းကို ထုတ်ဖော်အသုံးပြု၍ ချင်ရှန်းဂိုဏ်းထံဦးတည်ကာ တဟုန်ထိုးပျံသန်းခဲ့တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလျင်စလို ပြန်ပြေးလာသော လုချင်ရှန်းတို့လူစုသည်လည်း ချင်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပေ၏။

"တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်"

ကျူးယွမ်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် လုချင်ရှန်းက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အဝေးသို့လှမ်းကြည့်လေသည်။ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါတစ်ရပ်သည် အလွန်အမင်းလျှင်မြန်သောအရှိန်နှုန်းဖြင့် ချင်ရှန်းဂိုဏ်းထံဦးတည်၍ ပျံသန်းလာကြောင်း သူတို့အားလုံး အာရုံခံမိသည်။

"ရန်သူတစ်ယောက် လာပြီးတိုက်ခိုက်တာများလား"

ကျူးယွမ်က စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် မေးမြန်းသည်။

ချင်ရှန်းဘိုးဘေးသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားများကို စတင်၍လှည့်ပတ်ကာ လူတစ်စုနှင့်အတူ ချဥ်းကပ်လာသောအရှိန်အဝါကို ကြိုတင်ကာကွယ်ရန်အတွက် စောင့်ဆိုင်းလိုက်တော့သည်။

Chapter 138

နောက်ဆုံး၌ လူရိပ်တစ်ရိပ်က လူတိုင်း၏အမြင်အာရုံအောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ထိုပုံရိပ်သည် တစတစ ပို၍ကြည်လင်ပြတ်သားလာပေ၏။

နှင်းများကလည်း တဖွေးဖွေး ကျနေသည်။

ထိုပုံရိပ်ချဥ်းကပ်လာချိန်တွင် သူတို့၏အာရုံကြောများ နိုးကြားသွားသည်။ ချင်ရှန်းဂိုဏ်းဆီသို့ ဤမျှထိကြီးမားသောအရှိန်အဝါနှင့် တိုးဝင်လာသော ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရန်မှတပါး တခြားအရာမရှိတော့သဖြင့် သူတို့အားလုံး အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

သို့ရာတွင် သူတို့မှာတိုက်ခိုက်မှုကို မြင်တွေ့ရသည့်အချိန်တွင် နောက်ဆုံး၌ ထိုပုံရိပ်၏ပုံသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့မြင်မိကြလေ၏။

"ဆရာလုလား..."

လူတိုင်းသည် သူတို့၏မျက်လုံးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ကျွတ်ထွက်ကျလုမတတ် အလွန်ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သူတို့ ပို၍မယုံကြည်နိုင်သည်မှာ နန်ရှားနယ်မြေ၏နံပါတ်တစ်ဆေးပညာရှင်သည် လုံးလုံးလျားလျား အဝတ်ဗလာဖြစ်နေခြင်းပင်။

လုချင်ရှန်းသည် သူ့အားနှုတ်ဆက်ရန်အတွက် ရှေ့သို့အလျှင်အမြန်တိုးသွားကာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအယာနှင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဆရာလု...ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မင်း ဘယ်လိုပြဿနာမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ ခုလိုမျိုးဝတ်လစ်စားလစ် ဖြစ်နေတာလဲ"

ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် လုသရှန်းသည် သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်းမှ မြင့်တက်လာသောသွေးများကို အလျှင်အမြန် ပြန်မျိုသိပ်လိုက်၏။

သို့ရာတွင် သူ ထိုအရာကို ပြန်လည်မျိုသိပ်ပြီးချိန်မှာပင် တုံးအသောကျူးယွမ်သည် နံဘေးမှနေ၍ ဓားတစ်လက်ဖြင့် သူ့အားထိုးစိုက်သည့်အလား ပြောဆိုသည်။

"ဆရာလု...မင်းမှာ ဒီလိုဝါသနာမျိုးရှိတာကို ငါ နားလည်ပေးနိုင်ပေမယ့် ချင်ရှန်းဂိုဏ်းထဲမှာ တပည့်တွေအများကြီးရှိတယ်....ပြီးတော့ သူတို့ထဲကအများစုက မိန်းကလေးတွေ...ဒါက မင်းရဲ့ နန်ရှားနယ်မြေနံပါတ်တစ်ဆေးပညာရှင်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ကျဆင်းစေပြီးတော့ ဆိုးရွားတဲ့သက်ရောက်မှုတွေ ရှိသွားစေနိုင်တယ်"

ဤစကားလုံးများသည် လုသရှန်း၏နားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူအစောပိုင်းက မျိုသိပ်ခဲ့သော သွေးများကို နောက်ဆုံး၌ တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ဘဲ ထွေးထုတ်လိုက်ရတော့သည်။ သူသည် သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ဆန္ဒများဖြင့် ကျူးယွမ်ကို စူးစူးဝါးဝါးစိုက်ကြည့်ကာ အလင်းတန်းတစ်တန်းအသွင်ပြောင်းလဲ၍ သူ၏အဆောင်ထံသို့ တရကြမ်းပျံသန်းသွားတော့သည်။

"ငါပြောတာ ဘာမှားသွားလို့လဲ"

ကျူးယွမ်၏မျက်နှာပေါ်၌ တွေဝေနေသောအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

"ဆရာလုက အမြဲတမ်း မာန်မာနကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ...သူ ဆိုးဆိုးရွားရွား ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ကြုံလာရတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"

လုချင်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောဆိုသည်။

"မင်း တခြားကိစ္စတွေကို အရင်ဆုံးဂရုစိုက်ထားလိုက်အုံး....သူ ဘာလုပ်နေတာလဲဆိုတာ ငါ သွားကြည့်အုံးမယ်"

ထို့နောက် လုချင်ရှန်းသည် လုသရှန်းရှိနေသောအဆောင်ထံသို့ဦးတည်၍ ပျံသန်းခဲ့တော့သည်။ သူ၏အမြင်သည် ဆရာကြီးနှင့်တွေ့ဆုံရပြီးနောက် အလွန်အမင်းကျယ်ပြန့်သွားသော်လည်း ဤလုသရှန်းသည် နန်ရှားနယ်မြေ၏နံပါတ်တစ်ဆေးပညာရှင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ အကယ်၍ သူ တတ်နိုင်ပါက လုသရှန်းကို ရန်စစော်ကားခြင်းအား ရှောင်ကြဥ်သည်မှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမည်။

လုချင်ရှန်း ရောက်ရှိသွားစဥ်တွင် လုသရှန်းသည် နောက်ဆုံး၌ သူ၏အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်၍ဝတ်ဆင်ပြီးလေပြီ။

သူ နောက်ဆုံး၌ တဖန်ပြန်၍လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"လုချင်ရှန်း...ဒါက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ"

လုသရှန်းသည် လုချင်ရှန်းကို စူးစူးဝါးဝါးစိုက်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် အော်ငေါက်လိုက်၏။

"မင်း ငါ့ကို မီးပုလဲရှိနေတဲ့နေရာဆီ လိုက်ပို့မယ်လို့ အစတုန်းက သဘောတူခဲ့တယ်...ဒါပေမယ့် အခုချတော့ မင်းရဲ့ချင်ရှန်းဂိုဏ်းထဲမှာ ငါ့ကို ဆက်ပြီးစောင့်ခိုင်းထားတယ်...ဖြစ်နိုင်တာတော့ ငါ လုသရှန်းက မင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အရေးမပါတဲ့ကောင် ဖြစ်နေတာများလား"

"ဆရာလု...ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ နားလည်ပေးပါ"

လုချင်ရှန်းက အလျင်စလို ရှင်းပြသည်။

"ငါက ရှောင်လွှဲမရတဲ့ ကိစ္စရပ်လေးတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အပြင်ကိုသွားဖို့ လိုအပ်နေခဲ့တယ်...ဒါကြောင့် ငါက မင်းကို ဒီနေရာမှာ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ စောင့်ခိုင်းထားရတာပါ....ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့"

"ဟမ့်...မင်း ငါ့ကို ဆင်ခြေတွေပေးနေတာ ရပ်လိုက်စမ်း...ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီးတော့ ငါ မင်းနဲ့ငြင်းခုံဖို့ အရမ်းငြီးငွေ့နေပြီ"

လုသရှန်းက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"မနက်ဖြန်....မနက်ဖြန်က နောက်ဆုံးပဲ...ငါ့ကို မင်းပြောတဲ့ စီနီယာဆီခေါ်သွားပြီးတော့ မီးပုလဲကိုယူရမယ်...အဲ့ဒီကိစ္စပြီးတာနဲ့ ငါ ချက်ချင်းထွက်သွားတော့မယ်"

ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် လုချင်ရှန်း၏မျက်နှာပေါ်၌ အကြပ်ရိုက်နေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ယခုလက်ရှိချိန်တွင် ဆရာကြီး၏တပည့်သည် ဒဏ်ရာရရှိထားလေ၏။ ဤကဲ့သို့အချိန်အခိုက်အတန့်မျိုးတွင် သူ စီနီယာအားအနှောက်အယှက်ပေးရန် လူများကိုခေါ်ဆောင်သွားသည်မှာ ဥာဏ်ရှိသောကိစ္စတစ်ရပ်မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူက အလျှင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာလု...အဲ့ဒီမီးပုလဲနေရာမှာ တခြားတစ်ခုနဲ့အစားထိုးလို့ တကယ်မရနိုင်ဘူးလား"

"မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

လုသရှန်းသည် ရုတ်တရက် စားပွဲခုံကိုရိုက်ပုတ်ကာ မှုန်တေတေမျက်နှာနှင့် လုချင်ရှန်းကိုကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"လုချင်ရှန်း...မင်း ငါ့ကိုကစားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး...မဟုတ်ဘူး...ငါ မလုပ်ဝံ့ပါဘူး"

လုချင်ရှန်းက ရှင်းပြသည်။

"အဲ့ဒီစီနီယာမှာ မြေပြင်တပြင်လုံး အက်ကွဲစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုးရှိနေတယ်...အခုလတ်တလောအချိန်မှာ သူ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်...သူ့ကို အနှောက်အယှက်သွားပေးတာက မင်းအတွက်ရော ငါ့အတွက်ရော အဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူး"

"စီနီယာ...ဒီစီနီယာပဲ...လုချင်ရှန်း...ကြည့်ရတာတော့ မင်းဆီမှာ ငါ့ကိုမီးပုလဲပေးဖို့ရည်ရွယ်ချက် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိပုံပဲ...ဒါကြောင့် အဲ့ဒီစီနီယာဆိုတာကို မင်းလုပ်ကြံဖန်တီးထားတာပဲဖြစ်မယ်"

လုသရှန်းသည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သောအရှိန်အဝါတစ်ရပ်ဖြင့် လုချင်ရှန်းကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ဆရာလု...ငါ လုချင်ရှန်းက အဲ့ဒီလောက်ထိ အဆင့်နိမ့်တဲ့လူမျိုးမဟုတ်ဘူး"

လုချင်ရှန်းက ပြောဆိုသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေကာ အနည်းငယ်ပို၍ပြင်းထန်သောလေသံနှင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါက လှည့်စားတဲ့စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောခဲ့ဘူး...ငါ ခုလိုလုပ်တာက မင်းရဲ့ကောင်းကျိုးအတွက်ပဲ"

"ငါ့ တဲ့တိုးပဲပြောလိုက်မယ်...တကယ်လို့ မင်းက အဲ့ဒီစီနီယာကို အပြစ်ပြုမိမယ်ဆိုရင် မင်းက မသိသာမထင်ရှားတဲ့ နန်ရှားနယ်မြေရဲ့နံပါတ်တစ်ဆေးပညာရှင်ဖြစ်နေတာကို မေ့ထားလိုက်အုံး....မင်းက အရှေ့ရှန်းပြည်နယ်တခွင်လုံးရဲ့ နံပါတ်တစ်ဆေးပညာရှင်ဖြစ်နေရင်တောင် မင်း သူ့ရဲ့ဒေါသကို တောင့်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

"ခြောက်လုံးလှန့်လုံးတွေ..."

လုသရှန်းက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် အထင်အမြင်သေးစွာ ပြောဆိုသည်။

"မင်းက ခေါင်းမာမာနဲ့ အဲ့ဒီလူ အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်လို့ လေကျယ်နေမှတော့...ငါ လုသရှန်းက အဲ့ဒီစီနီယာဆိုတဲ့ကောင်ကို တမင်သက်သက်ရန်စပြီးတော့ သူ မီးပုလဲကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ လက်လွှဲပေးမလား ဒါမှမဟုတ် ငါကပဲ မြေပြင်ပေါ်မှာဒူးထောက်ပြီးတော့ အသနားခံတောင်းပန်ရမလားဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်မယ်"

"ဟမ့်....မင်းက ငါ အကြံပေးတာကို တကယ်ကြီးဂရုမစိုက်တာပါလား"

လုချင်ရှန်းက ဒေါသတကြီး နှာတစ်ချက်မှုတ်လိုက်၏။

"ဟမ့်...လုချင်ရှန်း...ငါ့ကိုခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ရပ်လိုက်စမ်း...ငါက မင်းရဲ့လှည့်စားမှုတွေထဲကို ကျသွားမှာမဟုတ်ဘူး"

လုသရှန်းက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီ...မနက်ဖြန်ကျရင် မီးပုလဲယူဖို့အတွက် မင်း ငါ့ကို ခေါ်သွားရမယ်...မဟုတ်ရင်......"

ထိုစကားသို့အရောက်တွင် လုသရှန်း၏မျက်နှာ အေးစက်တင်းမာသွားသည်။

"မင်းက ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်ထားတာလဲ"

လုချင်ရှန်း၏မျက်နှာအမူအယာ ပျက်ယွင်းသွားပေ၏။

"ငါ မင်းရဲ့ချင်ရှန်းဂိုဏ်းမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မယ်....မင်း ငါ့ကို ဟန့်တားနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

လုသရှန်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာပြောဆိုကာ လုချင်ရှန်းကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"မင်း....."

လုချင်ရှန်းသည် သူ၏လက်သီးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ထားကာ သူ၏မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားသည်။ လုသရှန်း၏မောက်မာရိုင်းစိုင်းသော စိတ်နေသဘောထားကိုကြည့်ပြီး သူ ထိုလူအားသတ်ပစ်နိုင်ရန် ဆုတောင်းနေမိသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ချင်ရှန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏မျက်နှာများကိုထောက်၍ သူ မလိုလားသော်လည်း ခေါင်းငုံနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ....မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ မင်းကို အဲ့ဒီနေရာဆီ ခေါ်သွားမယ်"

"နောက်ကျရင် မင်း ဒီကိစ္စအတွက် နောင်တမရဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်"

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လုချင်ရှန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏အင်္ကျီလက်ကိုခါယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"နောင်တလား"

လုသရှန်းက အေးစက်စက်ရယ်မောကာ အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် သူ၏နုတ်ခမ်းထောင့်များ အထက်သို့မြင့်တက်သွားသည်။

Chapter 139

လုသရှန်းသည် အေးစက်စက်ရယ်မောပြီးနောက် နောက်ထပ်သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဟူး...."

"ကံကောင်းထောက်မပြီးတော့ ငါ ဒီသိုလှောင်လက်စွပ်ကို ယူမသွားခဲ့မိဘူး"

သူသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို သူ၏လက်ညှိုး၌ ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူ ယူဆောင်သွားသော သိုလှောင်လက်စွပ်သည် အရေးကြီးသော်လည်း သူ၏ရတနာများအားလုံးကို သိမ်းဆည်းထားသော ဤတစ်ခုနှင့်နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ပါက အရေးမပါလှချေ။

.....

မူတောင်ပရဝုဏ်အတွင်း၌...

တောင်ခြေတွင် ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှဂိုဏ်းသားများနှင့် လီမိသားစုဝင်များ စုဝေးနေကာ တောင်ပေါ်သို့ စနစ်တကျချီတက်လာကြပြီး အလွန်ကြီးမားသော ဝိုင်းရံထားမှုကြီးအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီကျားရှင်း ရှမိုကျူးနှင့် တခြားသူများသည် လေထုအတွင်း၌ မတ်တတ်ရပ်နေလေ၏။

"ငါ နင့်ကို ပြောလိုက်မယ်....တကယ်လို့ အဲ့ဒီဆေးအိတ်ကို ရှာမတွေ့ဘူးဆိုရင်...မင်း တာဝန်ခံရမယ်"

လီကျားရှင်းက သူမ၏နံဘေးရှိလီရမ်ဟိုကို တင်းမာခက်ထန်စွာ ပြောဆိုသည်။ ဤကိစ္စတွင် သူမ အမြဲတစေ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခဲ့သော သူမ၏တူမဖြစ်နေသည့်တိုင် လီကျားရှင်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် သနားကြင်နာမှုကို မပြသခဲ့ချေ။

လီရမ်ဟို၏မျက်နှာ ဖြူရော်နေကာ သူမ၏နုတ်ခမ်းကိုဖိကိုက်ထားပြီး မည်သည့်စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဆိုချေ။

ဤဆေးအိတ်ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းသည် သူမ တွေးတောထားသည်ထက် များစွာပို၍ ပြင်းထန်နေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ လီအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် လီမိသားစုမှအစွမ်းထက်ကျင့်ကြံသူများသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှနေ၍ အရှိန်အဝါတစ်ရပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုအရှိန်အဝါ၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် သူမ၏ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

သို့ရာတွင် သူမသည် ဤဆေးအိတ်ကို ပျောက်မသွားမီ အချိန်နှစ်ရက်ခန့်သာ ဝတ်ဆင်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ထိုအရာကို အချိန်အတော်ကြာ ဝတ်ဆင်ရပါက မည်မျှထိကြီးမားသောအကျိုးကျေးဇူးများ သူမ ရရှိနိုင်မည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ဤသတင်းထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လီမိသားစုတစ်စုလုံးနှင့် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတို့သည် အုတ်အော်သောင်းနင်းဖြစ်သွားလေ၏။

နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် ဂိုဏ်းမှတပည့်များသာမက ပြင်ပရှိတပည့်များကိုလည်း အမြန်ဆုံးပြန်ခေါ်ကာ ဆေးအိတ်တစ်အိတ်ကိုရှာဖွေရန်အတွက် သူတို့အားလုံးကို မူတောင်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

လီမိသားစုဝင်များသည်လည်း ချွင်းချက်မရှိ ပြေးထွက်လာကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် လီကျားရှင်း ရှမိုကျုးနှင့်တခြားလူအနည်းငယ်ကလွဲ၍ မိုးကောင်းကင်ယံတခွင်လုံး၌ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသောပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အားလုံးပဲ နားထောင်ကြစမ်း....မင်းတို့က နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းရဲ့တပည့်တစ်ယောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် လုမိသားစုဝင်တစ်ယောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဆေးအိတ်ကိုရှာဖွေတဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးသရွေ့....မင်းတို့က လီမိသားစုနဲ့နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းရဲ့ထောက်ပံမှုကို အပြည့်အဝရရှိမယ်...မင်းတို့က ဘယ်အကြီးအကဲကိုမဆို မင်းတို့ရဲ့ဆရာသခင်အဖြစ် ရွေးချယ်နိုင်မယ်"

"ဆေးအိတ်ကို တိုက်ရိုက်ရှာတွေ့တဲ့လူကတော့.. ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့်အဆင့်ကို ချီးမြှင့်ခံရပြီးတော့ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းရဲ့ဂိုဏ်းချုပ် ဒါမှမဟုတ် လီမိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ဆရာသခင်အနေနဲ့ ရွေးချယ်နိုင်မယ်"

ရှမိုကျုး၏အသံက မိုးကောင်းကင်ယံတခွင်လုံးအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျယ်လောင်သောအသံများကြောင့် တောတောင်တခွင်လုံး တုန်ခါသွားပေ၏။

နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် နန်ရှားနယ်မြေ၏ထိပ်သီးဂိုဏ်းများအနက်မှ တစ်ဂိုဏ်းဖြစ်ကာ ချင်ရှန်းဂိုဏ်းထက် များစွာပို၍အားကောင်းသည်။ ထို့ပြင် လီမိသားစုဝင်များလည်း ရှိနေလေရာ ဤလူအင်အားစုဖွဲ့မှုသည် အမှန်တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပင်။

.....

မူတောင်ပရဝုဏ်၏နေရာတစ်ခုတွင်....

ဤသည်မှာ ပိုကူ၏နယ်မြေနှင့် ဘေးချင်းကပ်တည်ရှိသော နယ်မြေတစ်ခုပင်။ ဤနယ်မြေ၏ခေါင်းဆောင်သည် မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖြစ်ကာ အကြွင်းမဲ့အခွင့်အာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ရှေ့၌ သေမျိုးနှစ်ယောက်သည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ဒူးထောက်နေလေ၏။

"နတ်....နတ်ဆိုးဧကရာဇ်....ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

"ဟမ့်..."

မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က အေးစက်စက်နှာတစ်ချက်မှုတ်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ခြင်းနှင့်အတူ ထိုလူနှစ်ယောက်၏ခေါင်းများကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး ဖရဲသီးများကိုစားသည့်အလား အငမ်းမရဝါးမျိုလိုက်၏။ ထိုလူနှစ်ယောက်၏ခေါင်းများသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ လွှင့်ပစ်လိုက်သော အရိုးဖြူများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူ ထိုအရိုးများကို လွှင့်ပစ်လိုက်သော နေရာတွင် အရိုးခေါင်းများသည် တောင်ငယ်တစ်လုံးစာမျှ စုပုံနေလေပြီ။

"လန်းဆန်းသွားတာပဲ"

မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် သူ၏လျှာကိုဆန့်တန်းကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ စိတ်ကျေနပ်သွားသော အမူအယာမျိုး ထင်ဟပ်နေသည်။

"နတ်ဆိုးဧကရာဇ်...သတင်းဆိုးပဲ...သတင်းဆိုး..."

ထိုအချိန်မှာပင် နတ်ဆိုးငယ်တစ်ကောင်ပြေးလာကာ စိုးရိမ်ပူပန်စွာပြောဆိုသည်။

"တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ...ငါတို့ရဲ့ပိုင်နက်နယ်မြေထဲက နတ်ဆိုးဝိညာဥ်အဆင့် သားရဲဆယ့်ငါးကောင် သေသွားပြီ...တခြားနတ်ဆိုးဘုရင်သုံးကောင်မှာလည်း ရောဂါလက္ခဏာတွေ ပြနေပြီ...သူတို့လည်း မကြာခင်မှာ သေသွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်"

"ဘာ..."

မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားလေ၏။

လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်မှစ၍ သူ၏နယ်မြေအတွင်းရှိ အဆင့်နိမ့်နတ်ဆိုးသားရဲများသည် ရုတ်တရက် အားနည်းစပြုလာကာ နတ်ဆိုးစွမ်းအားများကိုအသုံးပြုနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တုန်းက သူသည် ဤကိစ္စကို များစွာဂရုစိုက်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနယ်မြေအတွင်းတွင် နတ်ဆိုးသားရဲများ အမြောက်အများရှိနေသဖြင့် ရံဖန်ရံခါတွင် မတော်တဆကိစ္စများဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်မှာ ပုံမှန်ပင်။ သို့ရာတွင် နတ်ဆိုးဝိညာဥ်အဆင့်သားရဲများကိုသာ သက်ရောက်ရုံတင်မက သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများဖြစ်သော နတ်ဆိုးဘုရင်များလည်း ဒုက္ခတွေ့လာမည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားမိချေ။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...တခြားနယ်မြေတွေမှာရော ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးတွေ ရှိနေလား"

မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က အလေးအနက်ထား၍ ပြောဆိုသည်။

"အရှင် ခဏစောင့်ပါဦး...တခြားနယ်မြေတွေဆီကို သွားပြီးတော့စစ်ဆေးဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ချက်ချင်းစေလွှတ်လိုက်မယ်"

နတ်ဆိုးငယ်လေးက အလျှင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

သို့ရာတွင် သူ နောက်သို့လှည့်လိုက်စဥ်မှာပင် မောက်မာဝံ့ကြွားသောအသံများက ပြင်ပမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာမှသွားစုံစမ်းနေစရာမလိုတော့ဘူး...ငါတို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေပြီ"

ထိုအသံများ ကျရောက်လာခြင်းနှင့်အတူ မြောက်မြားစွာသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ ပျံ့လွင့်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါများရှိသည့် ပုံရိပ်အမြောက်အများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တွေပါလား....ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ မင်းတို့သိလား"

မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် သူတို့အား အလျှင်အမြန် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ကာ အလေးအနက်ထားသောလေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"အဲ့ဒီကိစ္စကြောင့် ငါတို့က မင်းကို လာရှာတာပဲ"

ထိုနတ်ဆိုးဧကရာဇ်များအနက်မှတစ်ယောက်ဖြစ်သော ချန်ကန်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ပြောဆိုသည်။

"မင်းရဲ့နယ်မြေမှာ ဖြစ်နေတဲ့ကိစ္စက ငါတို့ရဲ့နယ်မြေတွေထဲမှာလည်း ဖြစ်နေတယ်....တချို့နယ်မြေတွေဆိုရင် ငါတို့ထက်တောင် ဆုံးရှုံးမှုပိုပြီးပြင်းထန်တယ်"

"ဒါကြောင့် ငါတို့က အတူပူးပေါင်းဆွေးနွေးပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ အဖြေရှာရမယ်"

"ဘယ်လို....ဒါက မင်းတို့နယ်မြေတွေထဲမှာလည်း ဖြစ်နေတာလား"

မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က မျက်မှောင်တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤထူးဆန်းသောအခြေအနေသည် နယ်မြေအားလုံးကို ဖြတ်သန်း၍ ဖြစ်ပွားနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စသည် အလွန်ဂရုစိုက်၍ စဥ်းစားတွေးတောရမည့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလေပြီ။

Chapter 140

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ အကြောင်းအရင်းကို သိရပြီလား...ဒီလိုဖြစ်လာရတာက ဘာလို့လဲ"

မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ထပ်မံ၍ မေးမြန်းသည်။

"ရေအရင်းအမြစ်မှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်"

မေ့ပျောက်ခြင်းမြစ်နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ပြောဆိုသည်။

"တောင်ပေါ်ကစိတ်ဝိညာဥ်စမ်းရေကို သောက်မိတဲ့နတ်ဆိုးသားရဲတိုင်း ချွင်းချက်မရှိ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ကြရတယ်"

"ရေအရင်းအမြစ်လား"

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့ ရေအရင်းအမြစ်မှာ အမှားအယွင်းတစ်ခုခု ရှိနေတာလဲ"

မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဘုရင်သည် ပို၍ပင် အလေးအနက်ထားစပြုလာသည်။ သူတို့သည် နတ်ဆိုးသားရဲကျင့်ကြံသူများဖြစ်သော်လည်း ရေမရှိဘဲ အသက်ရှင်သန်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ ရေအရင်းအမြစ်တွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်မှာ သူတို့၏အခြေခံအုတ်မြစ်များကို ဖျက်ဆီးသည့်သဘောမျိုးသက်ရောက်သည်။

"ငါ မြင်သလောက်တော့...ဒါက ပိုကူရဲ့နယ်မြေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်"

ထိုအချက်အရောက်တွင် မေ့ဖျောက်ခြင်းမြစ်နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျဥ်းမြောင်းသွားကာ သူက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုသည်။

"ပိုကူရဲ့နယ်မြေထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီးကတည်းက ဒီတောတောင်တွေထဲမှာ မငြိမ်းချမ်းတော့ဘူး"

"ဒါပေမယ့် နတ်ဆိုးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးတွေအားလုံးက အဲ့ဒီလူသားကို မြင်မြင်ချင်းသတ်ဖြတ်မိန့် ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား...ပိုကူရဲ့နယ်မြေထဲက ကိစ္စတွေက ခုထိမငြိမ်းချမ်းသေးဘူးလား"

မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ထပ်မံ၍မေးမြန်းသည်။

သူ၏မေးခွန်းကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တခြားနတ်ဆိုးဧကရာဇ်များ၏ မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို သူ ခံလိုက်ရသည်။

"မင်းက တကယ့်ကို သတင်းရနောက်ကျနေတဲ့ပုံပဲ..ပိုကူရဲ့နယ်မြေထဲမှာ အဆင့်နိမ့်နတ်ဆိုးလေးတွေကလွဲလို့ ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ နယ်မြေကြီးတစ်ခုဖြစ်နေပြီ...ပိုကူပျောက်နေရုံတင်မကဘူး...သူ့ရဲ့လက်အောက်က နတ်ဆိုးဘုရင်ဆယ့်ရှစ်ကောင်လည်း အရိပ်အယောင်တောင်မကျန်ဘဲ ပျောက်နေခဲ့တယ်...ဒါပေမယ့် ငါတို့နယ်မြေတွေရဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်တွေ ပြန်ယူလာပေးတဲ့ သတင်းအရဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီနတ်ဆိုးဘုရင်ဆယ့်ရှစ်ကောင် သေသွားတာဖြစ်ဖို့များတယ်...သူတို့က ခုခံတိုက်ခိုက်ဖို့တောင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ကြတဲ့ပုံပဲ"

စီးဆင်းခြင်းနေမင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုသည်။

"ဘာ..."

မီးတောက်လုယက်ခြင်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် အလွန်ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ သူ၏နောက်ကျောမှနေ၍ အေးစက်စက်ချွေးများ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ယိုစီးကျလာသည်။

သူ၏နယ်မြေနှင့် ကပ်လျက်တည်ရှိသော ပိုကူ၏နယ်မြေသည် ယခုကဲ့သို့ အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ခြင်းခံလိုက်ရမည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားမိချေ။

"ဖြစ်နိုင်တာတော့ လူသားတွေက ငါတို့ပေါ်ကို လှုပ်ရှားလာတာများလား"

မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် တံတွေးတစ်ချက်မျိုချကာ အရဲကိုး၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး...."

စီးဆင်းခြင်းနေမင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းလေသည်။

"ငါတို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နဲ့လူသားတွေအကြားက မဟာတိုက်ပွဲကြီး ရပ်တန့်ထားတာ နှစ်တွေအများကြီးကြာနေပြီ...ငါတို့တွေက ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ဖို့ သဘောတူညီချက်ကို တည်ဆောက်ထားခဲ့တာလဲ အချိန်ကြာလှပြီ...သာမာန်အားဖြင့်တော့ ငါတို့ကြားမှာ အသေးစားပဋိပက္ခတွေ ရှိနေပြီးတော့ လူသားတွေက ငါတို့ကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ချင်တယ်ဆိုပေမယ့် သူတို့တွေမှာ အဲ့ဒီလိုလုပ်ဖို့ သတ္တိမရှိတာ သေချာတယ်...ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ်လို့ စစ်ပွဲသာအမှန်တကယ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် လူသားတွေက နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်တွေကို ဘယ်လိုမှ တောင့်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

"ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကိုသာ လူသားတွေ တကယ်ကြီးလုပ်တာဆိုရင် သူတို့က နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ကောင်ရဲ့နယ်မြေကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်လိုက်တာက...နန်ရှားနယ်မြေတခွင်လုံးမှာရှိတဲ့ ငါတို့နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေအားလုံးကို စစ်ကြေငြာလိုက်တယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာမရှိဘူး"

"ဒါကြောင့် သူတို့ မလုပ်ရဲဘူးဆိုတာ သေချာတယ်"

ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် တခြားနတ်ဆိုးဧကရာဇ်များအားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မျိုးနွယ်များအကြားရှိစစ်ပွဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်အထိ မည်သူကမျှ အစပြုရန်စဝံ့ခြင်းမရှိချေ။

သူတို့သည် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များဖြစ်သည့်တိုင် သူတို့၏နတ်ဘုရားကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရန်အတွက် ဦးခေါင်းခွံများ စုဆောင်းလိုသော်လည်း အနီးရှိလူသားကျေးရွာများမှနေ၍ လူနှစ်ယောက်ခန့်ကိုသာ ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ဝံ့သည်။ သူတို့သည် အကြီးစားတိုက်ခိုက်မှုများကို အကြွင်းမဲ့မလုပ်ဝံ့ချေ။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် မီးတောက်လုယက်ခြင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏နယ်မြေမှ အဆင့်နိမ့်နတ်ဆိုးလေးတစ်ကောင်သည် အလျင်စလိုပြေးလာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင်ပင် ခလုတ်တိုက်ကာ နှစ်ပတ်ခန့်လူးလိမ့်သွားသည်။

"အရှင်...အရှင်...သတင်းဆိုး...လူသားကျင့်ကြံသူတွေက ငါတို့ရဲ့နယ်မြေထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာတယ်...မိုးကောင်းကင်ယံမှာလည်း သိုင်းဝိညာဥ်အဆင့်တွေနဲ့ သိုင်းဘုရင်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတွေ ပျံသန်းနေတယ်"

"ဘာ..."

ထိုအဆင့်နိမ့်နတ်ဆိုးလေး သယ်ဆောင်လာသော သတင်းကြောင့် ယခုလက်ရှိနေရာတွင်ရှိနေသော နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေဆဲအချိန်မှာပင် တခြားအဆင့်နိမ့်နတ်ဆိုးလေးများသည် အလျင်စလိုပြေးဝင်လာကာ မြေပြင်ပေါ်၌ဒူးထောက်၍ ပျာပျာသလဲ သတင်းပို့လိုက်ကြ၏။

"ချန်ကန်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို သတင်းပို့ပါတယ်...ငါတို့ရဲ့နယ်မြေထဲမှာ လူသားဂိုဏ်းတွေရဲ့တပည့်တွေအများကြီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်"

"စီးဆင်းခြင်းနေမင်းနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို သတင်းပို့ပါတယ်...လူသားကျင့်ကြံသူတွေက ငါတို့ရဲ့နယ်မြေထဲမှာလည်း ထွက်ပေါ်လာတယ်...သူတို့ရဲ့အင်အားက တစ်သိန်းကျော်လောက်ရှိမယ်...သိုင်းဝိညာဥ်အဆင့်နဲ့သိုင်းဘုရင်အဆင့်တင်မကဘူး...သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့် ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စွမ်းအားလှုပ်ခတ်မှုတွေကိုပါ ငါတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်"

"မေ့ဖျောက်ခြင်းမြစ်နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို သတင်းပို့ပါတယ်....ငါတို့လည်း အတူတူပဲ...ငါတို့နယ်မြေထဲက အဆင့်နိမ့်နတ်ဆိုးလေးတွေနဲ့ သူတို့ကြားမှာ အသေးစားတိုက်ပွဲလေးတွေ စဖြစ်နေပြီ"

ထိုအသံများကိုကြားပြီးနောက် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များအားလုံး၏မျက်နှာများ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားကာ သူတို့အားလုံး အလွန်ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

"လောကကြီးက ပြောင်းလဲသွားပြီ"

"လူသားတွေ...."

"သူတို့က ငါတို့နန်ရှားနယ်မြေနတ်ဆိုးသားရဲတွေအားလုံးကို တကယ်ကြီး စစ်ကြေငြာလိုက်တာပါလား"

နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များသည် တည်ကြည်လေးနက်သောအမူအယာများဖြင့် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

လူသားစစ်တပ်ကြီးတွင် ဂိုဏ်းတပည့်များ သိုင်းဝိညာဥ် သိုင်းဘုရင်အဆင့်အပြင် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များနှင့် နှိုင်းယှဥ်နိုင်သော သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူများပင် ပါဝင်နေလေရာ ဤသည်မှာ စစ်ကြေငြာခြင်းမှတပါး တခြားကိစ္စမဖြစ်နိုင်ချေ။

"သောက်ချေးလူသားတွေ အရမ်းရက်စက်ယုတ်မာတာပဲ...အရင်ဆုံး သူတို့က ပိုကူရဲ့နယ်မြေကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ခဲ့တယ်...ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ရေအရင်းအမြစ်ကို တမင်ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်...အခု ငါတို့ မပြင်ဆင်ရသေးတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ကျူးကျော်ဖို့အတွက် လူသားစစ်တပ်ကြီးကို စေလွှတ်လိုက်တယ်....ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ နည်းဗျူဟာမျိုးလဲ"

"တကယ့်ကို ယုတ်မာကောက်ကျစ်တယ်...ကံကောင်းထောက်မပြီးတော့ ငါတို့က ဒီကိစ္စကို အစောကြီးရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်...မဟုတ်ရင် သူတို့တွေ ငါတို့ရဲ့အိမ်တံခါးဝကို လာခေါက်ရင်တောင် ငါတို့ သိမှာမဟုတ်ဘူး"

"အမှန်ပဲ...တကယ်လို့ ငါတို့ နည်းနည်းနောက်ကျမှသာ သိမယ်ဆိုရင်...ငါတို့ရဲ့နယ်မြေတွေလည်း ပိုကူရဲ့နယ်မြေလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ဖြင့် အေးစက်စက်ချွေးများက နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များ၏ခန္ဓာကိုယ်များမှ ယိုစီးကျလာသည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ"

"အစီအစဥ်တစ်ခု ဆွဲကြစို့"

နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များသည် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ဟန့်....အဲ့ဒီမှာ လူသားသိုင်းဧကရာဇ်တွေ ရှိနေရင်တောင် လူသားကျင့်ကြံသူတစ်သိန်းကျော်ကို ငါတို့ အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ရမယ်"

"အမှန်ပဲ...သူတို့ကို သုတ်သင်မယ်...ဒါက အရမ်းကို မောက်မာရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်"

"မင်းပြောတာမှန်တယ်...ဒါက ငါတို့ရဲ့နယ်မြေ...ဘာလို့ ငါတို့က သူတို့ကို ကြောက်နေရမှာလဲ"

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များထံမှနေ၍ မကျေမနပ်အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။