လင်းပုယန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခြင်း

"ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက လင်းပုယန် အသတ်ခံလိုက်ရပြီးတော့ ရှုရှင်းက သတင်းမပို့တဲ့အပြင် သူတစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလား...."

တခြားနှစ်ယောက်၏မျက်နှာများပေါ်မှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့် မတူညီဘဲ ကျန်းရွှမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုလွဲချော်နေသည်ကို ခံစားမိလေ၏။

"ကံကြမ္မာအစောင့်အရှောက်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်က ကံကြမ္မာဆရာသခင်ကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ... အခု သူ ကာကွယ်နေရတဲ့သူ သေဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ဒီလိုပြင်းထန်တဲ့ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုမျိုးကြောင့် သူ့က အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး"

ယုလုံချင်းက ရှင်းပြသည်။

ကျန်းရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို လင်းပုယန်သေဆုံးသွားတာကို ဘယ်သူမှ မသိဘူးပေါ့..."

ယုလုံချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါတို့နှစ်ယောက်ကလွဲရင် သူ တစ်ယောက်ပဲသိတယ်... ပြီးတော့ အဲ့ဒီကိစ္စကိုသိတဲ့ လျှူထျန်ကျန်းကိုလည်း သူက နေရာမှာတင် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်...."

ကျန်းရွှမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"လျှူထျန်ကျန်း သေသွားပြီလား..."

သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးခဲ့သော်လည်း လျှူထျန်ကျန်းသည် လျှူမင်ယွဲ့၏ဖခင်ဖြစ်ပြီး လျှူမိသားစုခေါင်းဆောင်ပင်။ ယခုချိန်တွင်မူ သူ တိတ်တဆိတ် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ ကြီးမားသော အန္တရာယ်များအကြားတွင် ဆုလာဘ်များ လိုက်ပါလာလေ့ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။ သို့ရာတွင် သူ၏ကိစ္စတွင်မူ မည်သည့်ဆုလာဘ်မျှမရှိဘဲ သူ၏မိသားစု လုံးလုံးလျားလျားပျက်စီးခြင်းနှင့် သူကိုယ်တိုင်သေဆုံးခြင်းတို့သာ ကြွင်းကျန်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ကို ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ရပ်ပင်။

'ခဏလေး...လင်းပုယန် သေသွားတာကို ဘယ်သူမှမသိဘူး... ဒါက ငါ့အတွက် အကျိုးရှိနေတယ် မဟုတ်လား..."

ရုတ်တရက် ကျန်းရွှမ်၏စိတ်အတွင်းသို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို တွေဝေတုံ့ဆိုင်းသွားစေသည်။

အစွမ်းထက်မိသားစု၏ မျိုးဆက်တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏ပြောဆိုချက်များကို ထောက်ခံပေးရန် "ဆရာ" တစ်ဦးကို ရှာဖွေခြင်းသည် တခြားလူများကို ယာယီလှည့်စားနိုင်သော်လည်း စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးမှုအောက်တွင် ပေါ်လွင်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် သူသည် လင်းပုယန်၏ အထောက်အထားကို ယူလိုက်လျှင် မည်သို့ဖြစ်သွားနိုင်သနည်း။

လင်းပုယန်၏နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာမှတ်တမ်းတင်ထားပြီး သူသည် ကံကြမ္မာဆရာသခင်တစ်ဦးအဖြစ် တရားဝင်အဆင့်အတန်းနှင့်ရာထူးရှိသည်။ ထို့ထက်ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူသည် ကျိုးယီအင်ပါယာမှ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။ ထိုနေရာတွင် ခုန်းရှီသည် တစ်ချိန်က အမဲလိုက်ခြင်းခံရပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် ကံကြမ္မာနတ်ဘုရားဘုံ တစ်ခုသို့ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ကျန်းရွှမ်သည် လင်းပုယန်၏ အထောက်အထားကို ယူနိုင်လျှင် သူ လက်ရှိရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာများအားလုံးကို ဖြေရှင်းသွားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏စိတ်အတွင်းတွင် အစီအစဥ်တစ်ခုကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းပုယန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခြင်းသည် အစွမ်းထက်မိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခြင်းထက် ပို၍ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်းရွှမ်သည် ထိုအစီအစဥ်အပေါ် ပို၍ယုံကြည်မှုရှိလာပေ၏။ ဤနည်းဗျူဟာသည် သူ၏အထောက်အထား စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရုံသာမက လင်းပုယန်၏ သေဆုံးခြင်းကို လုံးလုံးလျားလျားဖုံးကွယ်ပေးပြီး မည်သူမျှ မတွေ့ရှိစေရန် သေချာစေပေလိမ့်မည်။

သို့ရာတွင် ဤကိစ္စတွင် မဖြစ်မနေလုပ်ဆောင်ရမည့်လိုအပ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သူသည် ကြိုတင်အတည်ပြုချက်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပေ၏။ သူ အတည်မပြုဘဲ လုပ်ဆောင်ပါက ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည့်အလား ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ကျန်းရွှမ်သည် ဤကိစ္စကို သူ၏စိတ်အတွင်းတွင် ထားရှိပြီး သူ့ရှေ့ရှိလူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ရှုရှင်းဆီ ခေါ်သွားပေးပါ... ကျွန်တော် သူ့ကို မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်"

"ကောင်းပါပြီ...."

ယုလုံချင်းသည် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့လေးဦးသည် မြို့အရှင်အိမ်တော်ရှိ သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့သည် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော ရှုရှင်းကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏အမူအယာသည် ကြောင်ငေးကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရပေ၏။ ယခင်က သူ၏ မောက်မာမှုနှင့်ရိုင်းစိုင်းမှုတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးလုံးလျားလျား ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံမှုတို့ဖြင့် အစားထိုးခြင်းခံထားရသည်။

"မင်းလား...မင်းက အရှင်လင်းကို သတ်ခဲ့တယ်... ငါ့ရဲ့ဘဝက အဆုံးသတ်သွားပြီ...မင်းလည်း ကောင်းကောင်းနေရမှာမဟုတ်ဘူး.. ကံကြမ္မာခန်းမက ဒီကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းရွှမ်ကို မှတ်မိသွားချိန်၌ ရှုရှင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဟန်ဆောင်အားတင်းထားသော ရဲရင့်မှုများဖြင့် တောက်ပလာသည်။

"ငါက စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကြောင့် အစွမ်းထက်မိသားစုတစ်စုကနေ ထွက်လာတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်မှန်း မင်းတို့သိရဲ့သားနဲ့ တိုက်ခိုက်ရဲခဲ့တယ်...ကံကြမ္မာခန်းမကသာ လင်းပုယန် ဘယ်လိုသေသွားခဲ့လဲဆိုတာကို သိသွားရင် သူတို့ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မယ်ထင်လဲ...."

ကျန်းရွှမ်က ရယ်ပြုံးကာ ရှုရှင်းနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်၏။

ရှုရှင်းက နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"အရှင်လင်းက သာမန်ကံကြမ္မာဆရာသခင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး....သူက အရှင်မိုပိုင်ယဲ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်ပဲ...ကံကြမ္မာခန်းမက မင်းရဲ့နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းကို သေသေချာချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးလိမ့်မယ်... မင်းက တကယ့်ကို ထိပါးလို့မရတဲ့ မျိုးရိုးကလာတယ်ဆိုရင် သူတို့ လွှတ်ထားကောင်းလွှတ်ထားနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ကျောထောက်နောက်ခံက သခင်မိုထက် အားနည်းတယ်ဆိုရင် မင်း ဘာပဲပြောပြော လက်စားချေခြင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ"

ကျန်းရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"ဒါက မျှတပါတယ်..."

"မျှတတာလား...."

ရှုရှင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အမှန်ပဲ.... ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အာဏာရှိသူတွေက စိန်ခေါ်တာကို မခံရဘူး.... အားနည်းသူတွေက မလွဲမသွေ ဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတယ်...အင်အားကြီးသူတွေကပဲ ရှင်သန်နိုင်တယ်"

ကျန်းရွှမ်က မှတ်ချက်ချသည်။

"မင်း ထွက်ပြေးသွားရုံနဲ့ ကံကြမ္မာခန်းမက လင်းပုယန် သေဆုံးသွားတာကို သိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ မင်း တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား..."

"ငါက လျှူမိသားစုကို အခန်းနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်...ငါ ထုတ်မပြောသရွေ့ ဘယ်သူမှ အချိန်တခဏအတွင်းမှာ မသိနိုင်ဘူး... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါက ဘယ်သူမှ လိုက်လို့မမီနိုင်တဲ့ နေရာတစ်နေရာကို ရောက်နေလောက်ပြီ..."

ရှုရှင်း၏မျက်လုံးများအတွင်းတွင် နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယုလုံချင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြောင့်ပဲ...အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ရင် ငါ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နေလောက်ပြီ...."

ကျန်းရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို ဘယ်သူမှ မတွေ့ရင် သူတို့ သိမှာမဟုတ်ဘူးပေါ့...ကံကြမ္မာခန်းမမှာ တစ်ယောက်ယောက်သေဆုံးသွားရင် အချက်ပြတဲ့ အသက်တံဆိပ်ပြားလိုဟာမျိုး မရှိဘူးလား...."

ပါမောက္ခကုန်းမြေတွင် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များသည် သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများဖြင့် ခတ်နှိပ်ထားသော အသက်တံဆိပ်ပြားများကို ချန်ထားလေ့ရှိသည်။ သူတို့၏မူလခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားချိန်၌ အသက်တံဆိပ်ပြားသည် ကြေမွှပျက်စီးသွားပြီး သူတို့၏သေဆုံးခြင်းကို အချက်ပြပေမည်။ ဤသည်မှာ ရင်းမြစ်ကမ္ဘာနှင့်ပတ်သက်၍ ကျန်းရွှမ်၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုပင်။

"ဟုတ်တာပေါ့...အသက်တံဆိပ်ပြားတွေရှိတယ်"

ရှုရှင်းက တုံ့ပြန်အဖြေပေးသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက အရှင်လင်းနောက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ခဲ့ပြီးတော့ သူ အဲ့ဒီလိုအရာမျိုးတွေ ဘယ်တော့မှ မချန်ထားခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်...စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းတစကို ချိတ်ပိတ်ထားတာက တခြားလူတွေအတွက် မင်းရဲ့ကံကြမ္မာကို ကောက်ချက်ချဖို့ လွယ်ကူစေပြီးတော့ အကျိုးဆက်အနေနဲ့ အဲ့ဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်...အစွမ်းထက်တဲ့မိသားစုတွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေကသာ အသက်ရှင်သလား သေဆုံးသလားဆိုတာကို အတည်ပြုဖို့ အဲ့ဒါတွေကို သုံးကြတယ်...အဲ့ဒီလို အသက်တံဆိပ်ပြားတွေရှိတာက တခြားလူတွေကို သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီး ထိန်းချုပ်ခွင့်ပေးတာဖြစ်လို့ ဘယ်သူက ဆန္ဒအလျောက် လုပ်ချင်မှာလဲ..."

"ဟူး..."

ကျန်းရွှမ်က စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး အသက်ရှူထုတ်လိုက်၏။

အကယ်၍ သူသည် လင်းပုယန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး တခြားလူများသည် လင်းပုယန်၏သေဆုံးခြင်းကို မသိရှိပါက ဤသည်မှာ ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်းပင်။

"အခု ငါ ဒါကိုသိပြီးပြီမလို့ ငါ မင်းကို မလိုအပ်တော့ဘူး..."

ကျန်းရွှမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ပြီး ရှုရှင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ သူ၏နဖူးပေါ်သို့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ရှုရှင်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးကျန်း...ငါ မှားသွားပါတယ်... ငါက လင်းပုယန်ရဲ့အမိန့်ကိုပဲ လိုက်နာခဲ့တာပါ... သူက မင်းကို သတ်ချင်ခဲ့တာ...ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ.... ငါ့မှာရှိတဲ့ ရင်းမြစ်ဒင်္ဂါးသန်းသုံးဆယ်နဲ့ကံကြမ္မာချပ်ပြားသုံးချပ်ကို မင်းကို ပေးပါ့မယ်.."

အန္တရာယ်နှင့်ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာသော ရှုရှင်းသည် ချက်ချင်းအရှုံးပေးလိုက်၏။

"မင်း သေသွားရင် ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာမှာပဲ"

ကျန်းရွှမ်၏မျက်နှာအမူအယာသည် တည်ငြိမ်နေကာ သူ၏ရွှမ်ကမ္ဘာအတွင်းမှ ကျယ်ပြန့်သော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ရှုရှင်း၏မှတ်ဉာဏ်များ ထုတ်ယူခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ ရှေ့ဖြစ်ဟောပညာရှင်တစ်ဦး၏ ထူးခြားသောနည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်သော မှတ်ဉာဏ်ထုတ်ယူခြင်းပင်။

ဤနည်းစနစ်သည် ပါမောက္ခကုန်းမြေမှ ထိပ်သီးနည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာသစ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုမီးရှို့၍ အသက်သွင်းရန် လိုအပ်ပေ၏။

ရှုရှင်း၏မှတ်ဉာဏ်များကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ယူဆောင်ပြီးနောက် ကျန်းရွှမ်သည် ဟန်ယွမ်အင်ပါယာ၏ကံကြမ္မာခန်းမနှင့် ပတ်သက်၍ ရှုပ်ထွေးသော အသေးစိတ်အကြောင်းအရာများအပါအဝင် အရာအားလုံးကို သင်ယူခဲ့ရသည်။ သူသည် ရှုရှင်း၏ထွက်ဆိုချက်များ မှန်ကန်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် လင်းပုယန်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ဟန်ဆောင်နိုင်ရန် သူသည် ဤကိစ္စအကြောင်းကို ပို၍သိရှိရန် လိုအပ်ပေ၏။

ယခင်က ကောင်းကင်ဘုံစာကြည့်တိုက်ကို အသုံးပြု၍ ကျန်းရွှမ်သည် အားနည်းချက်များကို သိမြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အသေးစိတ်အချက်အလက်များ နည်းပါးနေခဲ့သည်။ ယခုချိန်၌ ရှုရှင်း၏မှတ်ဉာဏ်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူသည် ကံကြမ္မာခန်းမအကြောင်း လုံလောက်သော အသိပညာရရှိခဲ့ပြီးနောက် သူ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ဆင်ကန်းတောတိုးဖြစ်မသွားစေရန် လုံလောက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ...ငါက ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ရောက်နေတာလဲ...ငါ ဗိုက်ဆာတယ်..."

မှတ်ဉာဏ်များဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် ရှုရှင်း၏အကြည့်သည် ကြောင်စီစီဖြစ်သွားပြီး သူ၏အသိစိတ်သည် လုံးလုံးလျားလျား ကင်းလွတ်သွားပုံရသည်။

"ငါ သုံးခဲ့တဲ့ စွမ်းအင်က မလုံလောက်ခဲ့ဘူးထင်တယ်..."

ကျန်းရွှမ်က အနည်းငယ်ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားကာ သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။

သာမန်အားဖြင့် သူ၏စွမ်းအားကို တစ်ဖက်လူ၏မှတ်ဉာဏ်အား ထုတ်ယူရန် အသုံးပြုခြင်းသည် ပစ်မှတ်ကို မထိခိုက်နိုင်ချေ။ သို့ရာတွင် သူသည် ကမ္ဘာသစ်၏အရင်းအမြစ်များကို လောင်ကျွမ်းရန် လိုအပ်သောကြောင့် ရလဒ်သည် တိကျမှုမရှိဘဲ သိသာထင်ရှားသော ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပေမည်။

သို့ရာတွင် ရှုရှင်းကို လူအတစ်ယောက်အဖြစ် ချန်ထားခဲ့ခြင်းသည် သေဆုံးခြင်းထက် ပို၍အညှာအတာကင်းမဲ့ရာကျသည်။

"လျှူမိသားစုဆီ သွားကြစို့..."

ရှုရှင်း၏မှတ်ဉာဏ်များကို ထုတ်ယူကာ ရင်းမြစ်ဒင်္ဂါးသန်းသုံးဆယ်နှင့် ကံကြမ္မာချပ်ပြားသုံးချပ်ကို စုဆောင်းပြီးနောက် ကျန်းရွှမ်က ပြင်ပသို့ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဆရာကျန်း...ငါတို့က... သူ့ကို သတ်လိုက်ရမလား..."

ယုလုံချင်းက ရှုရှင်းသည် တံတွေးများကျနေသော အရူးတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ ကျန်းရွှမ်၏ ကျောက်စိမ်းအရိုးနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဟုခေါ်သော အရာမှာ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်သာဖြစ်ကြောင်း သိသာရှင်းလင်းနေသည်။

"သူ့ကို လျှူမင်ယွဲ့ကိုင်တွယ်ဖို့ ချန်ထားလိုက်ပါ"

ကျန်းရွှမ်က လျစ်လျူရှုသောအမူအယာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လျှူထျန်ကျန်းထံ၌ မည်မျှထိ ချို့ယွင်းချက်များရှိနေစေကာမူ သူသည် လျှူမင်ယွဲ့၏ဖခင်ပင်။ ထို့ကြောင့် ရှုရှင်း၏ကံကြမ္မာကို သူမ ဆုံးဖြတ်သည်က အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမည်။

"နားလည်ပါပြီ..."

ယုလုံချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မြို့အရှင်ယုနှင့်ကျောင်းအုပ်ကြီးလုကိုယ်တိုင် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသဖြင့် သူတို့သည် မကြာမီမှာပင် လျှူမိသားစု၏ သီးသန့်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုခန်းမအတွင်းတွင် သူတို့သည် ဝင်္ကပါတစ်ခု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေသော လင်းပုယန်၏ တောင့်တင်းနေသောအလောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အနီးအနားတွင် လဲကျနေသော လျှူထျန်ကျန်း၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ခံထားရသော ရုပ်အလောင်းကို တွေ့ရှိမိပေ၏။

ယုလုံချင်းနှင့်လုမင်ရုန်တို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်တွေ့ချိန်၌ သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအယာများ ထင်ဟပ်နေသည်။

ဓမ္မရုပ်သွင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံဆင့်ရှိသော ကံကြမ္မာဆရာသခင်တစ်ဦးသည် ဤမျှထိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ရှေ့မှပုဂ္ဂိုလ်သည် ထိုအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ကျန်းရွှမ်သည် လင်းပုယန်၏အလောင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ညင်သာစွာ ထိလိုက်ရာ 'ဝှစ်' ခနဲအသံနှင့်အတူ ထိုအရာသည် သူ၏ရွှမ်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ဝင်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပေ၏။ နောက်ထပ်အချိန်တခဏတွင် ကျန်းရွှမ်၏အရိုးများမှ အက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ပုံပန်းသွင်ပြင် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်း... မင်း..."

ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးထံတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ကျန်းရွှမ်သည် ယခုအချိန်၌ လင်းပုယန်နှင့် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှအစ သူ၏အရှိန်အဝါနှင့် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်မှ ထုတ်လွှင့်သော ခံစားမှုအထိအသေးငယ်ဆုံး ကွဲလွဲချက်ပင်မရှိဘဲ တစ်ထပ်တည်းတူနေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကျန်းရွှမ်သည် အဆင့်မြင့်အယောင်ဆောင်နည်းစနစ်များကို ကျွမ်းကျင်နေသလော....

ထိုကဲ့သို့ ပညာရပ်တစ်ခု၌ကျွမ်းကျင်ရန်သည် ကံကြမ္မာ၏အသိအမှတ်ပြုမှုကို လိုအပ်ပေ၏။

ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံတူကူးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူတို့သည် ကျန်းရွှမ်နှင့် ပို၍ဆက်ဆံလေလေ သူသည် ပို၍ပဟေဠိဆန်လာလေလေဖြစ်ပြီး နက်ရှိုင်းပြီး နားလည်ရခက်သော ရေအိုင်ကြီးတစ်ခုအလား သူ့ကို ထိုးဖောက်တွေ့မြင်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

"ဆရာကျန်းက... လင်းပုယန်ရဲ့သေဆုံးခြင်းကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက်....သူက လင်းပုယန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား..."

လုမင်ရုန်က အစီအစဉ်ကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။

ဤသည်မှာ လိမ္မာပါးနပ်သော ချဉ်းကပ်မှုတစ်ခုပင်။ အကယ်၍ 'လင်းပုယန်'သာ ကံကြမ္မာခန်းမသို့ ပြန်သွားပါက ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သော အဖြူရောင်ကျောက်တုံးမြို့မှ လူများအားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံကြပေလိမ့်မည်။ အနာဂတ်တွင် 'သူ' မည်သည့်အချိန်တွင် သေဆုံးမည်ဟူသည်မှာမူ ကျန်းရွှမ်အပေါ် မူတည်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရွှမ်သည် အထူးသီးသန့် ထိန်းသိမ်းသောနည်းလမ်းများဖြင့် လင်းပုယန်၏ရုပ်အလောင်းကို လျင်မြန်စွာ မပုပ်သွားအောင် ပြုလုပ်ထားနိုင်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်လာပါက သူသည် ဤလှည့်ကွက်ကို အချိန်အတော်ကြာ ဆက်လက်၍ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေမည်။

ကျန်းရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဤကိစ္စကို နားလည်သဘောပေါက်သွားချိန်၌ ယုလုံချင်း၏မျက်နှာအမူအယာ ညှိုးငယ်သွားသည်။ သူသည် အလေးအနက်ထား၍ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဆရာကျန်း...တကယ်လို့ ငါသာ အသက်မရှင်နိုင်ခဲ့ရင် ရှောင်ယွီကို ကျေးဇူးပြုပြီး စောင့်ရှောက်ပေးပါ.... သူက မင်းရဲ့တပည့်ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီအကြောင်းကို ဘာမှမသိပါဘူး"

လုမင်ရုန်ကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုသည်။

"ငါ့မှာ မိသားစု ဒါမှမဟုတ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ မရှိဘူး...ငါ တောင်းဆိုချင်တာကတော့ မင်းက အဖြူရောင်ကျောက်တုံးကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာတစ်ယောက် အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ပါပဲ"

"သေမှာလား..."

သူတို့၏မျက်နှာအမူအယာများကို မြင်သောအခါ ကျန်းရွှမ်သည် သူတို့၏အတွေးများကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့က အရမ်းအတွေးလွန်နေပြီ... ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်တာက ခင်ဗျားတို့က ဒီအကြောင်းကို လျှို့ဝှက်ထားပြီးတော့ မပျံ့နှံ့စေဖို့ပါပဲ"

ယုလုံချင်းနှင့်လုမင်ရုန်တို့နှစ်ယောက်သား ကြက်သေသေသွားကြသည်။

ဤကိစ္စ၏ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများသည် ကြီးမားပေ၏။ ရှုရှင်းသည် လျှူထျန်ကျန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ မပေးခဲ့ချေ။ သို့ရာတွင် ကျန်းရွှမ်သည် သူတို့ကို တိတ်တဆိတ်နေရန်သာ တောင်းဆိုပြီး သူတို့ကို ထိခိုက်နာကျင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မျိုးမရှိချေ။

"ဘာလို့လဲ..."

ယုလုံချင်းသည် သူ၏သိချင်စိတ်ပြင်းပြမှုကို မထိန်းနိုင်တော့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မေးမြန်းလိုက်၏။