ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားမှု

ဖုန်းကျောက်ထင်၏ညီငယ်အပေါ် နာမည်ကျော်ကြားသော အလိုလိုက်မှုသည် ကံကြမ္မာခန်းမဆောင်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ပေ။ သူ၏အလွန်အကျွံကာကွယ်မှုသည် လူသိများရုံသာမက ဖုန်းယိကျိုးကို စော်ကားစကားတစ်ခွန်းပြောရုံဖြင့် မျိုးနွယ်စုတစ်စုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းခဲ့မှာမူ မတွေးဝံ့ဖွယ်ရာ ကိစ္စတစ်ရပ်ပင်။

အခြေအနေ၏လေးနက်မှုသည် ရှဲ့ဖုန်းအား ချွေးစေးများပြန်စေသည်။ သူ၏အသံသည် တုန်ရီနေပြီး သူက တောင့်တင်းသောအပြုံးဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"အကြီးအကဲလင်း.... ခင်ဗျား နောက်နေတာပဲ ဖြစ်မယ်..."

ကျန်းရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ထိ ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး.... ဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး...လမ်းသာပြပါ.."

ကျန်းရွှမ်၏တည်ငြိမ်သော်လည်း တင်းမာခက်ထန်နေသောအမူအယာကို မြင်တွေ့ချိန်၌ ရှဲ့ဖုန်းက ဤကိစ္စသည် သူ၏အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ရှေ့သို့ လမ်းပြလိုက်ပြီး သူ၏အတွေးများ ချာချာလည်နေသည်။

ဒုတိယခန်းမဆောင်သခင်နေရာအတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှုသည် အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာ ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဖုန်းယိကျိုးကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာမူ....

ဤသည်မှာ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းကို ကြေညာခြင်းဖြစ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်း၍မရနိုင်သော ရန်ငြိုးတစ်ခုပင်။ ဤအဖြစ်အပျက်သည် ကံကြမ္မာခန်းမဆောင်ကို ပရမ်းပတာဖြစ်စေမည်မှာ သေချာပေ၏။

ရှဲ့ဖုန်း၏နောက်သို့လိုက်ရင်း ကျန်းရွှမ်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏မျက်နှာအမူအယာကို ဖြေလျှော့ရန် သူ၏မျက်နှာကိုပင် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခန်းမဆောင်သခင်၏အခန်းအတွင်း၌ ဖုန်းကျောက်ထင်သည် သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ထားပြီး သူ၏အမူအယာသည် မယိမ်းယိုင်သော ခိုင်မာပြတ်သားမှုမျိုး ရှိနေပေ၏။

"ခန်းမသခင်... ဒါက ကျွန်တော့်ညီ ကျွန်တော့်ရဲ့သွေးသားအရင်းပဲ... အခုတော့ သူက လင်းပုယန် သတ်တာကို ခံလိုက်ရပြီ...ကျွန်တော်က တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုတယ်...မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စကို သွေးနဲ့ ဖြေရှင်းမယ်..."

ဟန်ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲဖုန်း စိတ်ထိန်းပါအုံး... ဒါက နားလည်မှုလွဲတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် လင်ပုယန်ဆီကနေ အရင်နားထောင်ကြည့်ကြရအောင်..."

"နားလည်မှုလွဲတာလား..."

ဖုန်းကျောက်ထင် ဒေါသတကြီး လှောင်ပြောင်ရယ်မောလေသည်။

"ကျွန်တော့်ညီရဲ့အလောင်းက အေးစက်နေပြီ... ထောင်နဲ့ချီတဲ့လူတွေက သူ့ကို လင်းပုယန်က လူသိရှင်ကြား သတ်ဖြတ်ခဲ့တာကို သက်သေခံခဲ့ကြတယ်...ဘယ်လိုနားလည်မှုလွဲတာမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ"

ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ဖုန်းသည် ဝင်ရောက်လာပြီး ရိုသေလေးစာစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်...အကြီးအကဲလင်း ရောက်လာပါပြီ..."

"သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်..."

ဟန်ရှောင်က ညွှန်ကြားသည်။

တံခါးများပွင့်သွားပြီးနောက် ကျန်းရွှမ် ဝင်ရောက်လာကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များစွန်းထင်းနေပြီး သူ၏အမူအရာယာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးပုံပေါက်နေသဖြင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်... ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးရမယ်..."

သူသည် စိတ်ခံစားမှုများကြောင့် မွန်းကြပ်နေသောအသံဖြင့် ငိုယိုလိုက်၏။

"...."

ဟန်ရှောင်နှင့်ရှဲ့ဖုန်းတို့နှစ်ဦးလုံး ကြက်သေသေသွားကြပြီး ဖုန်းကျောက်ထင်၏ဒေါသသည် အသက်တစ်ရှိုက်စာခန့် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...

"လင်းပုယန်...မင်း နောက်ဆုံးတော့ မျက်နှာပြရဲပြီပေါ့..."

ဖုန်းကျောက်ထင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် တောက်လောင်နေသည်။

"မင်း...."

ကျန်းရွှမ်၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းစူးရှတောက်ပသွားသည်။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်..."

သူသည် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏လက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ ဓားချီစွမ်းအားတစ်ခုသည် လေထုကိုဖြတ်သန်း၍ ဖုန်းကျောက်ထင်ထံသို့ တိုးဝင်သွားပေ၏။

အငိုက်မိသွားသော ဖုန်းကျောက်ထင်သည် ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ၏လက်များကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဘုန်း...

ဤထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမှ တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်လှိုင်းသည် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို ဖြတ်သန်း၍ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဖုန်းကျောက်ထင်သည်ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ပြီးမှ တည်ငြိမ်စွာ ခြေစုံပြန်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ရင်ဘတ်တွင် ကြွင်းကျန်နေသော တုန်ခါမှုများကို ခံစားမိသဖြင့် သူ၏မျက်နှာအမူအယာ သုန်မှုန်သွားသည်။

"မင်း..."

ဖုန်းကျောက်ထင်၏မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မင်းရဲ့စွမ်းအားက..."

လင်းပုယန်၏စွမ်းအားသည် မည်သည်ကြောင့် ဤမျှထိ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သနည်း။ သူသည် ဤတိုက်ခိုက်မှုတွင် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက အသာစီးပင် အနည်းငယ်ရရှိခဲ့သည်။

ဖုန်းကျောက်ထင်သည် မည်သည့်ကိစ္စများ ဖြစ်နေသည်ကို အပြည့်အဝနားမလည်မီမှာပင် ကျန်းရွှမ်သည် နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ သူ၏ဘယ်လက်သည် ဓားသွားတစ်ခုသဖွယ်ဖြစ်လာပြီး သူ၏ညာလက်သည် တူသဖွယ်ထုရိုက်သောလက်သီး ဖြစ်လာသည်။

"တော်သင့်ပြီ"

ဟန်ရှောင်၏အသံသည် အခန်းအတွင်း၌ ပွင့်အံ့ထွက်လာပြီး မမြင်နိုင်သောစွမ်းအားတစ်ရပ် ပျံ့နှံ့လာကာ တိုက်ခိုက်နေသောစွမ်းအားများကို ချက်ချင်းချေဖျက်လိုက်၏။ ကျန်းရွှမ်နှင့် ဖုန်းကျောက်ထင်တို့ နှစ်ဦးလုံး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများ ချိတ်ပိတ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"ခန်းမသခင်..."

ကျန်းရွှမ်က ဟန်ရှောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးအတွင်းမှ မျက်ရည်များ ယိုစီးကျလာသည်။

"ခင်ဗျားက ဒီလူသတ်သမားကို အကာအကွယ်မပေးသင့်ဘူး..."

"လူသတ်သမားလား..."

ဖုန်းကျောက်ထင် မှင်သက်သွားသည်။

"မင်းက ငါ့ကို လူသတ်သမားလို့ ပြောနေတာလား..."

ဟန်ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"လင်းပုယန်...ဒီကိစ္စကို ရှင်းပြစမ်း"

ကျန်းရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပေ၏။

"ခန်းမဆောင်သခင်...ဖုန်းကျောက်ထင်က သူ့ရဲ့လူတွေကို ကျွန်တော့်ရဲ့ပုရွှီခန်းမဆောင်ဆီ လွှတ်ပြီးတော့ လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်.... ကျွန်တော့်ရဲ့တပည့်တွေ ကျွန်တော့်ရဲ့အမွေအနှစ်တွေအားလုံး အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီ...ဒီရန်ငြိုးကို မျက်ကွယ်ပြုလို့မရဘူး"

"ပုရွှီခန်းမဆောင်... ပျက်စီးသွားပြီလား..."

အံ့အားတသင့်ရေရွတ်သံတစ်သံသည် အခန်းကိုဖြတ်သန်းသွားကာ တုန်ခါမှုလှိုင်းများကို ပျံ့နှံ့သွားစေသည်။

ဟန်ရှောင်၏အကြည့်သည် တင်းမာခက်ထန်သွားပေ၏။

"အကြီးအကဲဖုန်း...ဒါက အမှန်ပဲလား.."

"ကျွန်...ကျွန်တော်မသိဘူး"

ဖုန်းကျောက်ထင်၏အသံ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်းစုံစမ်းစစ်ဆေးမယ်"

ဟန်ရှောင်က ရှဲ့ဖုန်းဘက်သို့လှည့်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ပုရွှီခန်းမဆောင်ကို သွားကြည့်ပြီးတော့ ပြန်သတင်းပို့ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခန်းမဆောင်သခင်"

ရှဲ့ဖုန်းက လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရှဲ့ဖုန်းသည် မျက်နှာဖြူဖျော့စွာဖြင့် ပြန်ရောက်လာပေ၏။

"ခန်းမဆောင်သခင်...ပုရွှီခန်းမဆောင် တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်...သခင်မယုချင်းယုနဲ့ ခန်းမဆောင်တပည့်တွေ သေဆုံးနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်...မျက်မြင်သက်သေတွေက ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားတဲ့ လူတွေ ပုရွှီခန်းမဆောင်ထဲကို ဝင်သွားတာကို မြင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်... သဲလွန်စတွေက ယွင်ရှန်းခန်းမဆောင်ကို ညွှန်ပြနေပါတယ်"

ဟန်ရှောင်၏မျက်နှာ သုန်မှုန်သွားသည်။

"အကြီးအကဲဖုန်း...."

"ဒါ... ဒါက အမှားတစ်ခုပဲ ဖြစ်မယ်..."

ဖုန်းကျောက်ထင်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်.."

ကျန်းရွှမ်က ကြားဖြတ်ပြောဆိုလေ၏။

"ဒါကို အပြစ်မပေးဘဲ ထားလို့မရဘူး... ကျွန်တော်က သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ တောင်းဆိုတယ်"

"တော်ကြစမ်း"

ဟန်ရှောင် သူ၏လက်ကိုမြှောက်ပြီး အခန်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ ထို့နောက်သူက ဖုန်းကျောက်ထင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲဖုန်း...ခင်ဗျား အဆင့်တက်ဖို့အတွက် ခရမ်းရောင်ဝါးစိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်လုံး မကြာသေးခင်က ရခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"ခန်းမဆောင်သခင်..."

ဖုန်းကျောက်ထင်၏စိတ်နှလုံးသား လေးလံသွားသည်။

"အဲ့ဒီဆေးလုံးကို တစ်ဝက်ခွဲပြီး အကြီးအကဲလင်းကို လျော်ကြေးအဖြစ် ပေးလိုက်ပါ... ပြီးမှ တခြားကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးကြမယ်"

ဖုန်းကျောက်ထင်သည် အံ့တင်းတင်းကြိတ်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ထိုအမိန့်ကို လိုက်နာခဲ့သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ဆေးလုံးကိုထက်ခြမ်းခွဲကာ တစ်ဝက်ကို ကျန်းရွှမ်အား ပေးအပ်လိုက်၏။

"အသက်ပေါင်းများစွာအတွက် ဆေးလုံးတစ်ခြမ်း..."

ကျန်းရွှမ် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါက လုံလောက်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

ဖုန်းကျောက်ထင် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ကျန်းရွှမ်သည် ဆေးလုံးတစ်ခြမ်းကို လုယူပြီး အိတ်ထဲထည့်လိုက်သည်။

"မင်း အတင့်ရဲလှချည်လား"

ဖုန်းကျောက်ထင်၏ဒေါသများ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ့ထံမှ လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းရွှမ်က ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်၏။ သူတို့၏တိုက်ပွဲသည် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ဖုန်းကျောက်ထင်၏ သာလွန်သောစွမ်းအားသည် ကျန်းရွှမ်အား နောက်သို့ယိုင်သွားစေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစီးကြောင်းတစ်ကြောင်း ယိုစီးကျလာသည်။

ဟန်ရှောင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်ပြီး တင်းမာခက်ထန်သောလေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"တော်ကြစမ်း...ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးပြီ..အကြီးအကဲလင်း ဒါကို ယူလိုက်ပါ..."

သူသည် ကျန်းရွှမ်အား နောက်ထပ်ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံး ပေးအပ်လိုက်သည်။

"ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်နွေးထွေးဆေးလုံးပဲ.. ဒီဆေးလုံးက မင်းရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခိုင်မာစေဖို့ ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခန်းမဆောင်သခင်"

ကျန်းရွှမ်သည် ဟန်ရှောင်၏ဟန်ချက်ညီကံကြမ္မာအပေါ် သူ၏ကြီးထွားလာသော စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို လက်ခံရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဟန်ရှောင်က သူတို့ကို ထွက်ခွာခိုင်းချိန်၌ ကျန်းရွှမ်၏စိတ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကံကြမ္မာခန်းမဆောင်ရှိအာဏာချိန်ခွင်လျှာသည် သူ တွေးထင်ထားသည်ထက် ပို၍ရှုပ်ထွေးနေပေ၏။