အံ့မခန်း အဘွား
Vol. 11 Ch. 125
“သေစမ်း မသာကောင်”
လော့ထျန်၏ အသံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့် သူ့လက်ချောင်းငါးချောင်းက ယိုဟွန်း၏ ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။
သူ့လက်ချောင်းများ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် လက်မတဝက်အရွယ် ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းမိလိုက်၏။
ပိုးကောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လုံးဝအနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင် စွမ်းအင်တစ်မျိုး ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ယိုဟွန်း၏ မျက်နှာသည် ကြောက်လန့်၍ ဖြူဖျော့သွားပြီး မာန်မာနရှိသည့် အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။ သူသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသည့်အတွက် သူ့အသံကပင် တုန်ယင်နေ၏။ “မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန် လွှတ်ပေးလိုက်ပါ”
သူ့ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွင်းခံရသော်လည်း သူ မသေဆုံးသေးသည်တကား။
လော့ထျန်က သူ့လက်ချောင်းများကြားတွင် ရုန်းကန်နေသည့် အနက်ရောင်ပိုးကောင်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီပိုးကောင် မသေရင် ဒီလူက မသေဘူးနဲ့တူတယ်။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သိုင်းကျမ်းပါပဲ။ ဒါ… ဒဏ္ဍာရီလာ ဂူအဆိပ် ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်နေနိုင်မလား”
“မသေနိုင်သော ဂူပိုးလား”
“အရမ်းကောင်းတာပဲ ငါသာ ဒီဂူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်ရင်၊ ပြီးတော့ ဖုတ်ကောင်အုပ်တစ်အုပ်ကို လေ့ကျင့်ပေးပြီး ငါ့အတွက် နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင်… မူရုန်ဝမ်ကျန်းကို ကျော်တက်ဖို့က အရမ်းမြန်သွားလိမ့်မည်။ ဒီနေရာမှာ ဒီဂူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့အတွက် အထောက်အကူပြုမည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေမလားတော့ မသိဘူး”
ဒီဂူကျင့်စဉ်က ဆိုးညစ်သည့် ပညာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။
သို့သော်…
ဆိုးညစ်သည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ကောင်းမွန်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် အသုံးပြုလျှင် ယင်းကို ဆိုးညစ်သည်ဟု သတ်မှတ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
လော့ထျန်သည် ဤဂူကျင့်စဉ်ကို ရရှိရန် တကယ်ပင် ဆန္ဒရှိနေသည်။
“မြန်မြန် လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း၊ လွှတ်ပေးလိုက် ခွေးကောင်” ယိုဟွန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ဆီးပင်သွားမိသည့်အထိ ကြောက်လန့်နေ၏။ သူ့မျက်လုံးများက လော့ထျန်၏ လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေသည့် ဂူပိုးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နှိုင်းယှဉ်၍မရလောက်အောင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြသနေသည်။
လော့ထျန်က အေးစက်စက် ရယ်လိုက်ပြီး “မင်းမှာ ထာဝရ ခန္ဓာကိုယ်ရှိတယ် မဟုတ်လား။ မင်း ကျုပ်ကို သတ်လို့မရဘူးဆိုပြီး လှောင်ပြောင်နေတယ် မဟုတ်လား။ အခု ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ကြောက်နေတာလား။ ကျုပ်ကို တောင်းပန်လိုက်ဦးလေ၊ ဟားဟားဟား…”
လော့ထျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာပေါ်နေပြီး ကြွားဝါရန် ကြိုးစားနေသည်။
ယိုဟွန်း မည်မျှ ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လော့ထျန်သည် ကြွားဝါခြင်းမှ မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသည့် အမူအရာ ရှိနေပြီး သူ၏ ဂုဏ်
ကျက်သရေ၌ ပျော်ရွှင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ “ကျုပ်ကို တောင်းပန်လိုက်။ ကျုပ် စိတ်ကျေနပ်လောက်အောင် ပျော်သွားရင် ဒီပိုးကောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်မှာပဲ”
“အိပ်မက် မက်မနေနဲ့”
“မင်း ငါ့ကို သတ်ရဲရင် အမှောင်ဘုရင်က မင်းကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
ယိုဟွန်းသည် ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောနိုင်ခြင်း မရှိချေ။
လော့ထျန်က အလွန်ကြောက်ရွံ့သည့် အမူအရာ ပြသရင်း “ဝိုး၊ အမှောင်ဘုရင်က ကျုပ်ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့ တကယ်ကို တကယ်ကို ကြောက်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့…”
ရုတ်တရက်…
လော့ထျန်၏ အသံက ပြတ်သားသွားပြီး “သူ ဒီကို လာရဲရင်တောင်၊ကျုပ် သူ့ကို
မင်းနဲ့အတူ ကစားပြလိုက်မှာ”
ချက်ချင်းပင်…
သူ့လက်ချောင်းများကို ဆုပ်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ပိုးကောင်သည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အနက်ရောင် အညစ်အကြေးများ ပတ်လည်တွင် စိမ့်ထွက်သွားတော့၏။
ယိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများက လော့ထျန်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း အလွန်ပင် ပြူးကျယ်နေသည်— သူ သေဆုံးသွားချေပြီ
“ဒင်”
“ကစားသမား လော့ထျန် ယိုဟွန်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်၊ အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၀,၀၀၀၊ နက်နဲ စွမ်းအင် ၁,၀၀၀ ရရှိခဲ့ပါသည်…”
“ကစားသမား လော့ထျန် စိတ်ဝိညာဉ်မြွေလှံ ရရှိခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်”
“အမ်”
“လက်နက်လုယူမှု ပေါက်ထွက်လာတယ်လား”
လော့ထျန်သည် အံ့အားသင့်သွား၏၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မီနီဘော့စ်တစ်ကောင်ထံမှ လက်နက်လုယူမှု ပေါက်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ချက်ချင်းပင် ထိုပစ္စည်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပစ္စည်း- စိတ်ဝိညာဉ်မြွေလှံ
အဆင့်- ၇
ဖော်ပြချက်- သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို အသုံးပြုသောအခါ ဒုတိယဖိနှိပ်တိုက်ခိုက်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ကြာပွတ်ရှည်ကို ပုံဖော်နိုင်သည်။
“ဟာ”
“ဒီလှံက မဆိုးဘူးပဲ ဒုတိယတိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် ဖိနှိပ်မှုနှင့် သက်ဆိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးတောင် ရှိနေသေးတယ်။ ယိုဟွန်း သေမင်းရဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့ အပြည့်အဝဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ကြာပွတ်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါ။ မဆိုးဘူး” လော့ထျန်က သူ့ကိုယ်သူ ချီးကျူးလိုက်သည်။
လက်နက်များက သူ့အတွက် လိုအပ်သည့် အရာများပင် ဖြစ်သည်။
သွေးစုပ်သော ဓားရိုင်းသည် အစွမ်းထက်သော်လည်း ထိုအရာကို ပြသသည့်အခါ အခြားသူများအတွက် အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်၏။
ထို့အပြင်…
သွေးစုပ်သော ဓားရိုင်းသည် သူ အားကိုးရသည့် အစအနတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။ ထိုဓားရိုင်း ထွက်လာသည်နှင့် သွေးသောက်ရမည်။
“သူ သေသွားပြီ၊ ယိုဟွန်း သေသွားပြီ၊ ဟားဟားဟား…”
“ညီမလေးတို့၊ ယိုဟွန်း သေသွားပြီ အဲဒီ နတ်ဆိုး သေသွားပြီ”
“ဝူး… ဝူး…”
ယိုဟွန်း သေဆုံးသွားသည့်အတွက် ဗဟိုမြေလူမျိုးစုမှ အမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူတို့အားလုံး မျက်ရည်များဖြင့် ထရပ်လိုက်ကြပြီး များစွာသော အမျိုးသမီးများက တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြတော့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ထိုလူသား နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားပြီ။
ဤအမျိုးသမီးတစ်ဦးချင်းစီသည် သူ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားခဲ့ကြရ၏။
သူ၏ ကြာပွတ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် ဤအမျိုးသမီးတိုင်းသည် ယိုဟွန်းကို အရိုးထဲထိအောင် မုန်းတီးကြသည်။
သို့သော် သူတို့သည် အလွန်အားနည်းနေကြပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ခွန်အား မရှိကြချေ။ ယခု လော့ထျန်က သူ့ကို သတ်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲရှိ ဖိနှိပ်ခံနေရသည့် ခံစားချက်က နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်သွားပြီး သူတို့အားလုံး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြတော့သည်။
အဖွားကြီးက လော့ထျန်ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး ဒူးထောက်လိုက်ကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သည်။
အခြားသူများက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း သူမကို လိုက်လုပ်ကြ၏။
သူတို့ ဒူးထောက်သည့် လေထုက အတော်ပင် လေးနက်နေသော်လည်း လော့ထျန်က သူတို့ကို မတားမြစ်ခဲ့ချေ။ သူသာ သူတို့ကို တားမြစ်လိုက်ပါက သူတို့၏ သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” အဖွားကြီးက အလွန်ပင် အလေးအနက်ရှိသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် နတ်ဘုရားဆိုသည့် စကားလုံးကို မပြောတော့ပေ။
အခြားသူများကလည်း “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟူ၍ တစ်ပြိုင်နက် ပြောကြသည်။
ဆဆဤအမျိုးသမီးများသည် လုံးဝကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်နေသည့်အတွက် သူတို့ကို ထိတွေ့မိသောအခါ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်မည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ဤအမျိုးသမီးများသည် ပွင့်လင်းသော ဝံပုလွေနှင့် ကျားမများဖြစ်ကြသည့်အတွက် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် ဘယ်လိုလုပ်ရမည်နည်း။
ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် လော့ထျန်သည် လူပျိုလေးတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်နေသေးသည်။
သင် မပွင့်လင်းသင့်သည့် အချိန်များ ရှိပေ၏။ မူလ အမျိုးသမီးခြောက်ဦးနှင့်သာဆိုလျှင် သူ ထိန်းချုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် တစ်ပြိုင်နက် ရောက်လာလျှင်… ဟာ၊ ဒါ သူ့အသက်ကို ယူတာနဲ့ မညီမျှဘူးလား။
အရေးအကြီးဆုံးအချက်က…
အဖွားကြီးသည် ယခုအခါ အလွန်ပင် ရေငတ်နေသည့် အကြည့်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနေ၏။
သူမသာ…
လော့ထျန်က မသိစိတ်မှ တုန်ယင်သွားသည်။ လော့ထျန်သည် တည်ငြိမ်သည့် အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး “ မြန်မြန် ထလိုက်ပါ၊ အမှောင်တောင် အလောင်းမြို့က ဒီထာဝရ အစောင့်တွေက ငါ့အတွက် အရေးမကြီးပါဘူး”
အဖွားကြီးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး “အားလုံး ထကြ၊ အိမ်ပြန်ကြ၊ ခဏတာတော့ အပြင် မထွက်ကြပါနဲ့”
ချက်ချင်းပင်…
အဖွားကြီးက လော့ထျန်ထံ လျှောက်လာပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ယခင်က ဖျက်ဆီးခံရသည့် အိမ်ဟောင်းဆီသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။
ဒီ…
လော့ထျန်၏ နှလုံးသားက နက်နဲ ချောက်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက “မဖြစ်နိုင်ပါဘူး… အို ဘုရားသခင်ရေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးပါ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မလိုချင်ပါဘူး…” သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ကို သူ့ထက် အသက်ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် ပို၍ပင် ကြီးသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ဖြစ်ရမည်လား။ သူ့ထက် အသက်အရွယ်ကြီးသူတစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိခြင်းက ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေမည်နည်း။
လော့ထျန်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်လာပြီး သူ့ခြေထောက်များက ဆန့်ကျင်နေတော့သည်။ ထို့နောက် သူက ဖြူဖျော့နေသည့် မျက်နှာဖြင့် “အဖွားကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားတာလဲ”
အဖွားကြီး၏ ခြေလှမ်းက ခပ်သုတ်သုတ်ဖြစ်နေပြီး သူမက လော့ထျန်ကို ဆွဲခေါ်ရင်း “ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါ့အိမ်ကိုပေါ့”
လော့ထျန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း ယင်းက အတော်ပင် ရုပ်ဆိုးသည့် ရယ်သံဖြစ်နေ၏။ “ပြောစရာရှိရင် ဒီမှာပဲ ပြောလို့ရပါတယ်”
အဖွားကြီးက “ဒီနေရာမှာ အဲဒီအရာတွေကို ပြောဖို့က အဆင်မပြေဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း ငါနဲ့အတူ အိမ်ထဲကို လိုက်ခဲ့သင့်တယ်”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်…
အဖွားကြီးက လော့ထျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ခွံများ တုန်ခါသွားသည်။ သူမသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ် လျှပ်စစ်ဓာတ်များ ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီးနောက် ချစ်ခင်စွာဖြင့် “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို စားပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျွန်တော်…”
ထိုအချိန်တွင်…
လော့ထျန်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် စဉ်းစားမိတော့သည်။
အကယ်၍ ထိုသူသည် အမျိုးသား သို့မဟုတ် ယောက်ျားအသွင်ဆောင်သည့် မိန်းမတစ်ဦးပင် ဖြစ်နေပါက လော့ထျန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားနှင့်ပြီး ဖြစ်မည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် အသက်ကြီးသည့် မိန်းမတစ်ဦးဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လော့ထျန်က မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။
မီတာ ၅၀ အကွာအဝေးသာ ရှိသည့်အတွက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာအောင် ဆွဲခြင်းနှင့် တွန်းလှန်ခြင်းတို့ဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည်။
နောက်ဆုံးတွင်…
လော့ထျန်သည် အဖွားကြီးက အားကိုးရာမဲ့စွာ အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
လော့ထျန် အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အဖွားကြီးသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို အပြင်သို့ ထုတ်ကာ ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူမသည် တံခါးကို အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။ စိတ်မရှည်သည့် အမူအရာဖြင့် အဖွားကြီးက လော့ထျန်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။
လော့ထျန်သည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့၏။
“အဖွားကြီး၊ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”
အဖွားကြီးက အံ့အားသင့်သည့် ပုံပေါ်နေပြီး လော့ထျန်ကို အသာအယာ လက်ညှိုးထိုးကာ ရယ်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ မင်းကို ဒီအဖွားကြီး စားပစ်မှာကို ကြောက်နေတယ်နဲ့တူတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းက ရုပ်ချောပေမဲ့ ငါ့မှာ ချစ်ရတဲ့ ခင်ပွန်းရှိတယ်”
ဤစကားကို ကြားရသောအခါ လော့ထျန်၏ စိတ်ထဲမှ အလေးချိန် တစ်ခု လွင့်ပျောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…
အဖွားကြီးသည် ကုတင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး သေတ္တာတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သေတ္တာထဲတွင် အတော်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပုံရသည့် စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိပြီး အဖုံးပေါ်တွင် ဂူကျင့်စဉ် ပြုလုပ်နည်းဟူသည့် စကားလုံးသုံးလုံး ရေးထားသည်။
လော့ထျန်၏ မျက်လုံးများ ရပ်တန့်သွားပြီ။
လော့ထျန်သည် ယိုဟွန်းကို သတ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်မြွေလှံကို ရရှိခဲ့သည့်အပြင် ယခု အဖွားကြီးထံမှ သူလိုချင်သည့် ဂူကျင့်စဉ် စာအုပ်ကိုပါ ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။
သူ၏ နောက်တစ်ဆင့် စွန့်စားခန်းသည် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ဟု သင် ထင်ပါသလဲ