နှုတ်ဆက်ပါတယ် ကောရှန်

ထိုကစားသမားသုံးဦး၏အမည်များသည် ‘လောကမှာပြိုင်ဘက်ကင်း ပန်းပွင့်မှာအနာအဆာရှိ’ ‘ဟန်ကျန်းထျန်းဝိုက်ထျန်း’ နှင့် ‘တောရိုင်းနွားသိုး’ တို့ဖြစ်ကြပြီး ID ၏ ရှေ့တွင် ‘အရှင်သခင်’ ဟူသော စကားလုံးတစ်ခုစီ ရှိနေသည်။

အရှင်သခင်… ချူကျန့်က ချင်ရူယွင်သည် သူ့အား အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့သော သူ့အပေါ် မကောင်းကြံစည်သည့် ဂိုဏ်းကြီးကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

ဤနာမည်နီကစားသမားသုံးဦးသည် ‘အရှင်သခင်ဂိုဏ်း’ မှ လူများ ဖြစ်နေသလော...

ကြည့်ရတာ ငါ့ကို တမင်သက်သက် လာရှာနေကြတာပဲ…

ထိုအချိန်တွင် စက်ယန္တရားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ‘ဝှစ်… ဝှစ်… ဝှစ်…’ ဟူသော အသံများနှင့်အတူ မြှားသုံးစင်းက ချူကျန့်ထံသို့ တပြိုင်နက်တည်း ပျံ့လွင့်လာသည်။

ဤနာမည်နီကစားသမားသုံးဦးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်လာကြ၏။ သူတို့သည် လက်နက်များဖြင့် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သေသပ်စွာ ပြုလုပ်ထားသော လေးငယ်များကို ထုတ်ယူ၍ ချူကျန့်ကို ချိန်ရွယ်ကာ မြှားပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ခြေဆယ်လှမ်းမပြည့်သော အကွာအဝေးတွင် မြှား၏အရှိန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်ပြီး ထိမှန်နိုင်ခြေမှာ တစ်ရာရာခိုင်နှုန်းနီးပါး ရှိသည်။

အကယ်၍ တခြားကစားသမားသာ ဆိုလျှင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အလစ်တိုက်ခိုက်ခံရပြီး သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသွားပေမည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချူကျန့်သည် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အိမ်တွင် ထမင်းစားသကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်နေလေပြီ။ သူတို့သည် လေးများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်အား မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။

သူသည် မဆိုင်းမတွပင် သူ၏လက်ထဲမှ လူငယ်ကို ဆွဲကိုင်၍ လူသားဒိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကာ ‘ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း’ ဟူသော တိုက်ကွက်ဖြင့် သူ့ထံ လာသော မြားများကို အကုန်ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

နာမည်နီကစားသမားသုံးဦး၏လက်ထဲမှ လေးများသည် တစ်ကြိမ်သာ ပစ်ခတ်နိုင်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပစ်ခတ်လိုပါက ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်သည်။

ချူကျန့်သည် ဤချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ဒဏ်ရာအနည်းငယ်မျှ မရဘဲ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်ကို သူတို့သုံးယောက် မြင်တွေ့သွားသည်။ သူတို့သည် အမြန်ဆုံး အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးသည် ချူကျန့်ကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေကာ ကျန်တစ်ဦးက အကူအညီ သွားခေါ်ရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချူကျန့်က လူငယ်ကို လက်ထဲမှ လွှတ်ချလိုက်ပြီး နေကြာသိုင်းကျမ်းကို ထုတ်ယူကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ငါ့ဆီမှာ နတ်ဘုရားအဆင့် သိုင်းကျမ်းတစ်အုပ် ရှိတယ်… နေကြာသိုင်းကျမ်းလို့ ခေါ်တယ်… မင်းတို့ လိုချင်လား…”

“နေကြာသိုင်းကျမ်း…”

သူတို့သုံးဦးလုံး တပြိုင်နက်တည်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အကူအညီ သွားခေါ်ရန် လှည့်ထွက်သွားသော ‘လောကမှာပြိုင်ဘက်ကင်း ပန်းပွင့်မှာအနာအဆာရှိ’ မှာပင် အလိုအလျောက် ရပ်တန့်၍ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချူကျန့်၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်၏ မျက်နှာဖုံးတွင် ‘နေကြာသိုင်းကျမ်း’ ဟူသော ရှေးဟောင်းစာလုံးလေးလုံးကို ထင်ရှားစွာ ရေးသားထားသည်အား မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤသည်မှာ နာမည်ကြီး နတ်ဘုရားအဆင့် သိုင်းပညာပင်။ ထို့ပြင် ဤသိုင်းကျမ်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အစစ်အမှန်ဖြစ်မည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

နာမည်နီကစားသမားသုံးဦး၏ မျက်လုံးများတွင် ဖုံးကွယ်မရနိုင်သော လောဘရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

“မင်းတို့ ငါ့ကို လွှတ်ပေးရင် ဒီသိုင်းကျမ်းကို မင်းတို့ကို ပေးမယ်… ဘယ်လိုသဘောရလဲ…”

ချူကျန့်က သူတို့၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ နေကြာသိုင်းကျမ်းကို အဝေးဆုံးတွင် ရှိသော ‘လောကမှာပြိုင်ဘက်ကင်း ပန်းပွင့်မှာအနာအဆာရှိ’ ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးလုံးသည် သူ၏ကျောပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်အား ထမ်းထားသည်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ တိုက်ခိုက်မည့်ပုံမပေါ်ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။ ထို့ပြင် သိုင်းကျမ်းကို အမှန်တကယ်ကြီး သူတို့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်ချိန်၌ သူတို့ကဲ့သို့ စိတ်ထားမကောင်းသူများသည် လောဘကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သိုင်းကျမ်းကို လုယူရန် ပြေးသွားကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ချူကျန့်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သံမဏိခရမ်းပြာဓားသည် ဓားအိမ်မှ ထွက်လာပြီး ခရမ်းရောင်ဓားအလင်းတန်းနှင့်အတူ လေမုန်တိုင်းမိုးကြိုးသခင် နတ်ဆိုးသတ်ဓားသိုင်းက အနီးဆုံးမှ ‘ဟန်ကျန်းထျန်းဝိုက်ထျန်း’ ၏ နောက်စေ့ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားသည်။

‘ဟန်ကျန်းထျန်းဝိုက်ထျန်း’သည် အော်ဟစ်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပေ၏။ ကျန်နှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း သူတို့ တုံ့ပြန်ချိန်မရမီ ချူကျန့်က ‘တောရိုင်းနွားသိုး’ ၏ ပေါင်ကြားသို့ ကန်လိုက်သည်။

‘တောရိုင်းနွားသိုး’ သည် အော်ဟစ်၍ ပေါင်ကို စေ့ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။ ချူကျန့်က ဒူးဖြင့် သူ၏ မေးစေ့ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်လိုက်ရာ သူ နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။

‘လောကမှာပြိုင်ဘက်ကင်း ပန်းပွင့်မှာအနာအဆာရှိ’ သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ဓားကို မြှောက်၍ ခုတ်ချလိုက်သည်။ ချူကျန့်သည် ကောရှန်ကို ကျောပေါ်တွင်ထမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများကို လျင်မြန်စွာရွှေ့၍ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကာ သံမဏိခရမ်းပြာဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

‘လောကမှာပြိုင်ဘက်ကင်း ပန်းပွင့်မှာအနာအဆာရှိ’သည် အတွေ့အကြုံရှိသော ကစားသမားတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် လက်ထဲမှ ဓားကိုလှည့်၍ တိုးဝင်လာသော သံမဏိခရမ်းပြာဓားကို ခတ်ထုတ်လိုက်၏။

သူ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားစဉ်တွင် သူ၏မျက်နှာရှေ့သို့ ထုံးမှုန့်များ ပက်လာသဖြင့် မျက်စိကိုမှိတ်၍ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရသည်။

သို့သော် နောက်ထပ်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ခါး၌ အပ်ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုဖြင့် ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထုံကျဉ်မှုသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပေ၏။ သူသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ချူကျန့်က သံမဏိခရမ်းပြာဓားကို ပြန်လည်ကောက်ယူပြီး ‘ဟန်ကျန်းထျန်းဝိုက်ထျန်း’ နှင့် ‘လောကမှာပြိုင်ဘက်ကင်း ပန်းပွင့်မှာအနာအဆာရှိ’ တို့ကို အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာသို့ တစ်ချက်စီ ထပ်ထိုးလိုက်သည်။

သူတို့ ‘ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်ခြင်း’ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို သေချာစေပြီးမှ ‘တောရိုင်းနွားသိုး’ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ခါး၊ ပါး နှင့် နံဘေးကဲ့သို့သော အလွန်အမင်း နာကျင်သော်လည်း အလွယ်တကူ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ မရစေနိုင်သော နေရာများကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။ ‘တောရိုင်းနွားသိုး’သည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေပေ၏။

‘တောရိုင်းနွားသိုး’ ကို တစ်ချက်ရိုက်နှက်ပြီးနောက် ချူကျန့်၏စိတ်ထဲမှ ဒေါသမီးများ တော်တော်များများ ငြိမ်းသွားသည်။

“ပြော… မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေကြတာလဲ…”

ချူကျန့်က သံမဏိခရမ်းပြာဓားကို ‘တောရိုင်းနွားသိုး’၏ လည်ပင်းရှေ့တွင် ထောက်ထားလိုက်သည်။

‘တောရိုင်းနွားသိုး’သည် နာကျင်သဖြင့် သူ၏မျက်နှာ ပုံပျက်နေလေပြီ။ အေးစက်သော ဓားသွားကို လည်ပင်းတွင် ခံစားလိုက်ရချိန်၌ အစစ်အမှန်လူရမ်းကားတစ်ဦးနှင့် တွေ့နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်ပြီး သူ သိသမျှ အကုန် ပြောပြလိုက်သည်။

ချူကျန့်က ဓားတစ်ချက်ဖြင့် သူ့ကို အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်သွားစေပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

‘ငါ သတိလစ်နေတုန်းက သိုင်းလောကကြေညာချက်မှာ နောက်တစ်ခါ ပါသွားတာကိုး… ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို နာမည်ကြီးသွားပြီ… လူတိုင်းရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားပြီ… ဒါကြောင့် လူတွေ အများကြီး ရှန်ယန်မြို့ကို လာနေကြတာ… သူတို့အားလုံး ငါ့ကို လာရှာနေကြတာပဲ…’

ချူကျန့်က နေကြာသိုင်းကျမ်းကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူ၍ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး သတိလစ်နေသော ကစားသမားသုံးဦးထံမှ ပစ္စည်းအားလုံးကို ယူဆောင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ကောရှန်ကိုထမ်း၍ လူငယ်ကို ချီမကာ တောထဲသို့ ပြန်ဆုတ်ခွာသွားပြီး လျှို့ဝှက်သော နေရာတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ရှန်ယန်မြို့သို့ ပြန်သွားရန် မသင့်တော်တော့ချေ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကစားသမားအမြောက်အများက သူ့ကို ရှာဖွေနေကြသည်။

‘တော်ပြီ… ရှန်ယန်မြို့မှာ အဆင့်မြင့် ပန်းပဲဆရာဆီက ပညာသင်ယူမယ့် အစီအစဉ်ကို ယာယီစွန့်လွှတ်လိုက်တော့မယ်…’

မူလကတည်းက ချူကျန့်သည် ကောစံအိမ်မှ ထွက်ခွာရန် စိတ်ကူးရှိနေခဲ့ပြီး ယခု ဤကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ ချီမထားသော လူငယ်သည် နိုးလာတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသလာသဖြင့် ချူကျန့်က သူ၏ သတိမေ့သွေးကြောထုံးကို ထပ်မံနှိပ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍အိပ်စက်စေလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏မျက်နှာကို မမြင်စေရန်နှင့် ပြဿနာမဖြစ်စေရန်အတွက်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ ရှန်ယန်မြို့မှ မြင်းစီးသူရဲပေါင်းများစွာ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသည် ယဲ့လွီချီးနှင့် ကောဖူဖြစ်ပြီး နံဘေးတွင် ကောဖော့လုလည်း ပါလာသည်။

ကစားသမားများသည် ဤ NPC ပညာရှင်အဖွဲ့ကို ရန်မရှာရဲသဖြင့် အဝေးသို့ ရှောင်တိမ်းသွားကြသည်။

‘သူတို့ ရောက်လာပြီ…’

ချူကျန့်က ကောကျင့်နှင့်ဟွမ်ရုံတို့ကို ကောစံအိမ်တွင် မရှိသောကြောင့် ကောဖော့လုက မိဘများကို ရှာမတွေ့ဘဲ အစ်ကိုဖြစ်သူ ယဲ့လွီချီးကို အကူအညီ တောင်းခံခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ချူကျန့်သည် ရှန်ယန်မြို့မှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ‘ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း’ ပင်။

ဤအချိန်တွင် သူ ရှေ့ထွက်ရန် မသင့်တော်ချေ။ သူ့ထံ၌ ရုပ်ဖျက်ရန်လည်း ပစ္စည်းမရှိချေ။ ကောရှန်ကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့၍ သူ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားရမည်လော။

'မဖြစ်ဘူး… ကောရှန်က ဓားပြတွေနဲ့ တောထဲမှာ ပိတ်မိနေတာကို သတိရနေမှာပဲ… အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက ငါ ‘ပျောက်ဆုံးသွားပြီး’ သူ ‘ဘေးမသီရန်မခ’ ဖြစ်နိုင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာရမယ်…'

ချူကျန့်က လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားပြီး စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တုန်းဖန်းပုပိုက်ကို ခေါ်ယူသည်…”

အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်တန်းနှင့်အတူ တုန်းဖန်းပုပိုက်ဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးသည် သူ၏ရှေ့တွင် မျက်နှာအမူအယာမရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချူကျန့်သည် သူမ ယခင်က အဖြစ်အပျက်များကို သတိရနေသည်ဖြစ်စေ မရနေသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ချေ။ ယခုအချိန်တွင် သူက သခင်ဖြစ်သဖြင့် ကောရှန်နှင့်လူငယ်ကို ညွှန်ပြ၍ သာမာန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်သည်။

“သွား… ဒီကောင်မလေးနဲ့ ဒီကောင်လေးကို အဲ့ဒီလူတွေဆီ ပို့ပေးလိုက်… မင်း ကယ်ခဲ့တာလို့ ပြောလိုက်…”

တုန်းဖန်းပုပိုက်က မျက်နှာတွင် ဘာအမူအယာမှမရှိဘဲ သူမ၏လက်ကို ဆန့်တန်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“အလုပ်လုပ်စေချင်ရင်… မုန့်ပေး…”

အခကြေးငွေ တောင်းနေတာလား… ကောင်းလိုက်တာ…

ဤသို့ ရိုးရှင်းသည့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဆက်ဆံရေးမျိုးကို အနှစ်သက်ဆုံးပင်။

ချူကျန့်သည် ကောရှန်က လမ်းတွင် မုန့်များ ယူဆောင်လာသည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသွားသဖြင့် သူမကို မြက်ခင်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ပြီး သူမ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ မုန့်တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ရှန်ယန်မြို့၏ နာမည်ကြီး ကျောက်စိမ်းခါးပတ်မုန့်ဖြစ်ပြီး ဘူးကိုဖွင့်၍ တစ်ခုအား တုန်းဖန်းပုပိုက်ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

တုန်းဖန်းပုပိုက်က ယူ၍ မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်…”

မုန့်တစ်ခုလုံးကို အမြန်စားပြီးနောက် သူမက ကောရှန်နှင့်လူငယ်၏ အင်္ကျီဂုတ်ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီဆွဲကိုင်၍ ဆွဲခေါ်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ချူကျန့်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် မြက်ပင်များနှင့်ကျောက်ခဲများ ပြည့်နေသဖြင့် ဆွဲခေါ်သွားပါက ကောရှန်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ပြည့်သွားမည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

လူငယ်သည် အရေးမကြီးသော်လည်း ကောရှန်ကဲ့သို့ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမာရွတ်များ ပြည့်နေပါက…

“ဟေ့…”

ချူကျန့်က သူမကို အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။

“အဲဒီကောင်လေးကို ဆွဲခေါ်သွားလို့ရတယ်… ဒီအစ်မကိုတော့ ကျောပိုးသွားရမယ်…”

“စိတ်ရှုပ်စရာပဲ… မုန့်တစ်ခု ထပ်ပေး…”

တုန်းဖန်းပုပိုက်က စိတ်မရှည်သော မျက်နှာဖြင့် လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

တကယ့် အစားကြူးမလေးပဲ… နတ်သမီးရုပ်ရည်နဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေတာပဲ… ဒါပေမယ့် ဒီလိုက အကောင်းဆုံးပဲ… အသိအမှတ်ပြုမှု ရဖို့ ကြိုးစားစရာ မလိုဘူး… တစ်ဖက်က မုန့်ပေး… တစ်ဖက်က အလုပ်လုပ်… လွယ်တယ်…။

ချူကျန့်က မုန့်တစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်သည်။

တုန်းဖန်းပုပိုက်က ရှဉ့်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မုန့်ကိုကိုင်၍ စားပြီးနောက် သူမနှင့် အရပ်မတိမ်းမယိမ်းရှိသော ကောရှန်ကို ကျောပေါ်သို့ ထမ်းတင်လိုက်ပြီး လူငယ်ကို ဆက်လက်ဆွဲခေါ်၍ တောအပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ချူကျန့်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး အနောက်မှ လိုက်သွားကာ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ထံမှ ရထားသော အသုံးမဝင်သည့် ဆေးပုလင်းများကို ကောရှန်၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး မှာကြားလိုက်သည်။

“မင်း ဒီအစ်မကို ချထားပြီးရင် သူတို့ကို ပြောလိုက်… အဆိပ်ဖြေဆေးက ဒီပုလင်းတွေထဲမှာ ရှိနိုင်တယ်လို့… ပြီးတော့ အရှေ့ဘက်ကို ပြေးသွား… သူတို့ရဲ့ ဘယ်စကားကိုမှ ပြန်မဖြေနဲ့… သူတို့ကို လိုက်မမီစေနဲ့…”

“အလုပ်လေးခု… မုန့်လေးခု…”

တုန်းဖန်းပုပိုက်က မျက်နှာအမူအယာမရှိဘဲ လက်လေးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

ချူကျန့်က ကြည့်လိုက်ရာ ဘူးထဲတွင် ငါးခု ကျန်သေးသဖြင့် လေးခု ထပ်ပေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တုန်းဖန်းပုပိုက်က စားရန် နှမြောသဖြင့် အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သိမ်းပြီးနောက် မှာကြားထားသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

မကြာမီ ယဲ့လွီချီးအဖွဲ့က တုန်းဖန်းပုပိုက်ကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ချူကျန့်က အဝေးမှနေ၍ ကောဖူက အော်ဟစ်၍ ညီမဖြစ်သူကို ပြေးဖက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တုန်းဖန်းပုပိုက်မှာမူ ချူကျန့် မှာကြားထားသည့်အတိုင်း ‘လူကို ငါ ကယ်ခဲ့တာ’ နှင့် ‘အဆိပ်ဖြေဆေးက ဒီပုလင်းတွေထဲမှာ ရှိနိုင်တယ်’ ဟူသော စကားနှစ်ခွန်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုပြီး အပိုစကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အရှေ့ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ကောရှန်သည် သူမအစ်မဖြစ်သူ၏လက်ထဲသို့ ဘေးမသီရန်မခ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လစ်ဟာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက ‘ဆရာတူမောင်လေး’ ဟု ချိုမြိန်စွာ ခေါ်ဆိုပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးတတ်သော ချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မတွေ့နိုင်တော့သည်ကို သူ သိသည်။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ်… ကောရှန်…”

ယခင်က သူက ကောရှန်ကို ‘ဆရာတူအစ်မ’ ဟုသာ ခေါ်ခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ‘ဆရာတူအစ်မ’ နှင့် ‘ကောရှန်’ မှာ ဘာမှ ကွာခြားခြင်း မရှိဘဲ အသုံးဝင်သော လူတစ်ယောက်အတွက် နာမည်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနောက်ဆုံး ခွဲခွာရမည့် အချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အိပ်မက်ဆိုးထဲမှ ‘ဆရာတူမောင်လေး… မြန်မြန်ပြေး…’ ဟု အော်ဟစ်ရင်း မျက်ရည်ကျနေသော မျက်နှာကို အလိုအလျောက် သတိရသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် နာမည်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

‘ကောရှန်…’

ချူကျန့်က သူ၏မျက်နှာကိုပုတ်၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော ခံစားမှုတစ်ခုကို စိတ်ထဲသို့ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

တုန်းဖန်းပုပိုက်သည် အဝေးမှ တောင်ကုန်းအကွေ့သို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်ချိန်၌ ယဲ့လွီချီးက သူမကို လိုက်လံရှာဖွေလိုပုံရသဖြင့် သူက ‘တုန်းဖန်းပုပိုက်ကို ပြန်ခေါ်သည်’ ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ တုန်းဖန်းပုပိုက်သည် အဖြူရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ Bossနှိမ်နင်းခြင်းကျမ်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားပေ၏။

အဝေးမှ ကောဖော့လုက ‘အစ်ကိုကျွင်းရော… အစ်ကိုကျွင်းကို မြန်မြန်သွားရှာ…’ ဟု အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချူကျန့်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားသော်လည်း သက်ပြင်းချ၍ တောထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှန်ယန်မြို့နှင့် ဝေးရာသို့ ခရီးနှင်သွားတော့သည်။