ချင်ရူယွင်
Vol. 4 Ch. 45
ချူကျန့်သည် အစောပိုင်းက သိုင်းလောကကြေညာချက်၏သက်ရောက်မှုကို သူ လျှော့တွက်မိသည်အား သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူသည် တောထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ခွာသည်ဖြစ်စေ ကစားသမားအမြောက်အများကို တွေ့မြင်နေရချိန်၌ နောက်ဆုံးတွင် လက်တွေ့ကို လက်ခံလိုက်ရသည်။
သူ နာမည်ကြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း နာမည်ကြီးသွားခြင်းပင်။ အနည်းဆုံး ဤအချိန်တွင် သူ၏မျက်စိရှေ့မှ ကစားသမားထောင်ပေါင်းများစွာသည် သူ့ကို ရှာဖွေရန် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘေးမသီရန်မခ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ချူကျန့်သည် ကြိုးစားရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ အလွန်လျှို့ဝှက်သော နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်၍ အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်သွားသည်။
လုံခြုံစိတ်ချရသော မြို့များနှင့် မတူဘဲ တောထဲတွင် အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်လိုပါက ‘တိုက်ခိုက်မှုအခြေအနေတွင် မရှိခြင်း’၊ ‘တာဝန် သို့မဟုတ် Instance Scene အခြေအနေတွင် မရှိခြင်း’၊ ‘ပတ်ဝန်းကျင် မီတာတစ်ရာအတွင်း NPC သို့မဟုတ် ချောင်းမြောင်းသူများ မရှိခြင်း’ စသော အခြေအနေများနှင့် ပြည့်စုံမှသာ ဘေးမသီရန်မခ အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ဂိမ်းဇာတ်ကောင်သည် ကစားသမား၏ စိတ်အာရုံနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပေမည်။
AI ထိန်းချုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် နေရာတွင် သတိလစ်သွားခြင်းမျိုး မဖြစ်ချေ။
ချူကျန့်မှာ အချိန်အတော်ကြာ နေရာရှာဖွေခဲ့ပြီးနောက် အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်ရန် ကြိုးစားချိန်၌ ဂိမ်းစနစ်မှ ‘သင် ဘေးမသီရန်မခ အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်နိုင်သည်’ ဟူသော သတိပေးချက်ကို မြင်လိုက်ရပေ၏။
အပြင်လောကသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချူကျန့်က ဂိမ်းဦးထုပ်ကို ချွတ်၍ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်မိနစ် သုံးမိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်သေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဂိမ်းအချိန်နှင့် အပြင်လောကအချိန်သည် မတူညီသဖြင့် အလေ့အကျင့်ရရန် ခက်ခဲသည်။
ချူကျန့်က ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်တကယ်ကို အခြေအနေအား ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် နောက်နာရီအနည်းငယ်အတွင်း သူ အွန်လိုင်းပြန်တက်မည် မဟုတ်ချေ။
သို့သော် ဂိမ်းမကစားဘဲ အလုပ်လည်း မလုပ်ရသဖြင့် ယခင်က ငွေရှာရန် အလုပ်များနေခဲ့သော သူ အနည်းငယ် ပျင်းရိငြီးငွေ့လာသည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ ဤစိတ်အခြေအနေသည် အစောပိုင်းက ကောရှန်နှင့် တိတ်တဆိတ် နှုတ်ဆက်ခဲ့စဉ်က ခွဲခွာရခြင်းမှ ဝမ်းနည်းမှု၏အဆက်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါက ချူကျန့် လုံးဝ လက်ခံမည်မဟုတ်ချေ။
ချူကျန့်က ဤနာရီအနည်းငယ်ကို မည်သို့ ကုန်ဆုံးရမည်ဟု စဉ်းစားနေစဉ်တွင် သူ၏ဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။ ဤသည်မှာ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ဝင်လာခြင်းပင်။
“နင် အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်သွားပြီလား…”
ချူကျန့်သည် ယခင်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအားလုံးကို ဘလော့ခ်လုပ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဖုန်းအဆက်အသွယ်စာရင်း၌ ဆယ်ယောက်မပြည့်သော အဆက်အသွယ်များသာ ရှိသည်။
ဤလူများအနက် ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းသည် သူ့ကို WeChat မှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်ကြပြီး မက်ဆေ့ခ်ျပို့သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ နှုတ်ဆက်စကားမပါ ခေါ်ဝေါ်မှုမပါဘဲ အေးစက်စက်ဖြင့် တည့်တည့်ပြောဆိုတတ်သော ချင်မိသားစုမှဒုတိယသမီးပင်။
ချူကျန့်သည် မူလက ပြန်ရန် စိတ်မဝင်စားသော်လည်း ဤလူသည် သူ၏အလုပ်ရှင်ဖြစ်သည်ကို သတိရသွားပြီး မျက်နှာသာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ မတုံ့ပြန်ပါက မကောင်းပေ။
ဤသို့ဖြင့် သူသည် ခေါင်းလျှော်ရေချိုးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော အိပ်ယာဝင်ဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်လိုက်သည်။ ထိုနောက် သူ၏ဆံပင်ကို ခြောက်သွေ့အောင် မှုတ်ပြီး ပန်းသီးတစ်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာစားပြီးနောက် လက်သည်းညှပ်ဖြင့် လက်သည်းညှပ်ပြီးမှ ပျင်းရိစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်သွားပြီ… မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ…”
ချင်ရူယွင်၏ အကြောင်းပြန်ချက်သည် အလွန်လျှင်မြန်ပြီး နှစ်စက္ကန့်အကြာတွင် မက်ဆေ့ခ်ျ ပြန်ဝင်လာသည်။
“ငါ ရှန်ယန်မြို့မှာ ရှိနေတယ်… ရွှေလင်းယုန် စာပို့လက်မှတ်က ပို့ဆောင်ပြီးကြောင်း အသိမပေးဘူး…”
ချင်ရူယွင်ပင် ရှန်ယန်မြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သလော…။
မဟာလူကြမ်းလေးယောက်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ကစားသမားများ ရှိနေခြင်းနှင့်အတူ ရှန်ယန်မြို့သည် အလွန်စည်ကားနေမည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။
ချူကျန့်သည် သူနှင့်မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ တွေးတော၍ ချင်ရူယွင်၏မက်ဆေ့ခ်ျကို အကြောင်းမပြန်တော့ချေ။ သူမသည် အရင်စတင်မက်ဆေ့ခ်ျပို့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အရေးကြီးပါက ဆက်လက်မက်ဆေ့ခ်ျပို့မည် ဖြစ်ပြီး အရေးမကြီးပါက ပိုကောင်းသည်။
ချူကျန့်က သူ၏စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ်မကျေမနပ်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။
‘ငါ့ကို ယွမ်ငါးထောင် ဖုန်းဘေလ်ဖြည့်ပေးထားတိုင်း ငါ့ကို ဖုန်းဘေလ်ဖြုန်းခိုင်းလို့ ရမယ်လို့ မထင်နဲ့… ဒီဖုန်းဘေလ်ကို ငါ ဆယ်နှစ်လောက် ခြွေတာသုံးစွဲမလို့…’
သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မကြာမီ မက်ဆေ့ခ်ျ ထပ်ဝင်လာသည်။
“မင်း ခဏလောက်တော့ အွန်လိုင်းတက်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား… လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ ထွက်ခဲ့မလား… ငါ ကျွေးမယ်…”
ချူကျန့်သည် ဤထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော ချင်မိသားစုမှ ဒုတိယသမီးနှင့် အပိုဆက်ဆံရေးမျိုး မလိုလားသဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ အလုပ်လုပ်ရက် မဟုတ်လား… မင်း အရမ်းအားနေတာလား… အလုပ်လုပ်စရာ မရှိဘူးလား…”
“ဒီနေ့ နေ့လည်မှာ စာသင်ချိန်မရှိဘူး…”
“မင်း ကျောင်းတက်နေတုန်းပဲလို့ မပြောနဲ့နော်…”
“ငါက တကယ့်ကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ…”
“ဒါဆို မနက်ဖြန်အတွက် စာ ကြိုကျက်ထားလိုက်…”
“နင် တက္ကသိုလ် မတက်ဖူးဘူးဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်တာနဲ့ သိတယ်…”
ချူကျန့်သည် တက္ကသိုလ် မတက်ဖူးရုံမက မူလတန်းနှင့်သူငယ်တန်းပင် မတက်ဖူးချေ။ ကျောင်းနှင့်ပတ်သက်သော အသိပညာအားလုံးသည် စာအုပ်များ၊ တီဗီနှင့် အင်တာနက်မှ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟမ့်… တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူက အရမ်းတော်နေလို့လား… အရေးမကြီးရင် ငါ့ နေ့လည်အိပ်ချိန်ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့… မင်း ငါ့ရဲ့အလှအပအတွက် အိပ်ချိန်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေတယ်…”
“ယောကျ်ားလေးတွေက ဘာအလှအပအတွက် အိပ်ချိန်လိုလို့လဲ…”
“ဟေ့… မင်း ငါ့ကို ဒီလောက် မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ဆက်တိုက်ပို့နေတာက ငါ့စိတ်ထဲက မင်းရဲ့ ရေခဲလို အေးစက်ပြီး မာနကြီးတဲ့ ပုံရိပ်ကို ထိခိုက်စေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား…”
“ငါက အစကတည်းက ရေခဲလိုအေးစက်ပြီး မာနကြီးတဲ့ စိတ်နေသဘောထားမျိုး မဟုတ်ဘူး…”
ထို့နောက် မက်ဆေ့ခ်ျသုံးစောင် ဆက်တိုက် ဝင်လာသည်။
“ထွက်လာမှာလား…”
“ထွက်လာမှာလား…”
“ထွက်လာမှာလား…”
‘ဒီမိန်းမ…’
အကယ်၍ သူမသည် အလုပ်ရှင် မဟုတ်ပါက ချူကျန့်မှာ သူမကို ဘလော့ခ်လုပ်လိုက်မည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။
“မထွက်ဘူး…”
“ကောင်းပြီ… ဒါဆို ငါ လာခဲ့မယ်…”
‘မင်း စကားနားမလည်တာလား… ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို တမင် စိတ်တိုအောင် လုပ်နေတာလား… သူဌေးတွေရဲ့ သမီးတွေက အားလုံး ဒီလို ကိုယ်ထင်ရာကိုယ်လုပ်တတ်ကြတာလား… ဟုတ်တယ်… ကောရှန်… ဒုတိယသမီးကလည်း ဒီလို စိတ်နေသဘောထားမျိုးပဲ… ဟာ… ငါ ဘာလို့ သူ့ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားရတာလဲ…’
“မင်း ဘယ်ကို လာမှာလဲ…”
“နင် နေတဲ့နေရာပေါ့…”
ချူကျန့်၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အေးစက်စက် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက အေးအေးလူလူ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒုတိယမမလေး… မမလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့လိပ်စာကို သိနေတာလား…”
ချင်ရူယွင်ကဲ့သို့ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော လူတစ်ယောက်အတွက် သူ၏လိပ်စာကို စုံစမ်းရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသည်ကို သူ သိသော်လည်း ဤသို့ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းခံရခြင်းက ချူကျန့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် မက်ဆေ့ခ်ျ ပြန်မဝင်လာချေ။ ချူကျန့်က အပြင်ဘက်စင်္ကြန်လမ်းမှ ညင်သာပြီး ညီညာသောခြေသံတစ်စုံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဖိနပ်သံသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည့်အချိန်၌ သာယာသော စည်းချက်တစ်ခုပင် ရှိနေသည်။ ထို့နောက် သူ၏အခန်းတံခါးကို ခေါက်သံအား ကြားလိုက်ရပေ၏။
ချူကျန့်၏စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်၌ နေကာမျက်မှန် တပ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တံခါးရှေ့တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် အရပ်ရှည်ပြီး သေသပ်စွာချုပ်ထားသော ရှုပ်ထွေးသည့် ပန်းပွင့်များပါသည့် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဒူးထိရှည်သော အစိမ်းရောင်စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြူဖွေးသော ခြေသလုံးတစ်ဝက်ကို ဖော်ပြထားသည်။
သူမ၏ရှည်လျားသော ဆံပင်များသည် ပခုံးပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး သူမအား ကပိုပရိုအလှကို ပေးစွမ်းနေသည်။
ချူကျန့် တံခါးဖွင့်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ မိန်းကလေးက မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော နေကာမျက်မှန်ကြီးကို ချွတ်လိုက်ရာ အလွန်လှပသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမက လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဟိုင်း…”
သူမ၏အသံသည် လေတိုက်ခတ်သော ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်သာယာပြီး အလွန်နားထောင်ကောင်းပေ၏။
“တံခါးမှားခေါက်တာ ဖြစ်မယ်… ကျွန်တော် မမလေးကို မသိဘူး…”
ချူကျန့်က မျက်နှာအမူအယာမရှိဘဲ တံခါးပိတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ မိန်းကလေးသည် စိတ်ဆိုးခြင်း တားဆီးခြင်း မပြုဘဲ ပြုံး၍ သူ့ကို ကြည့်နေပြီး လက်ချောင်းများမှာမူ အဝေးမှ ကင်မရာကို ညွှန်ပြနေသည်။
“ကောင်းပြီ… မင်း နိုင်တယ်… ငါ့ရဲ့အိမ်က ကြိုဆိုပါတယ်…”
ချူကျန့်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တံခါးဖွင့်၍ မိန်းကလေးကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
မိန်းကလေးက စပ်စုစွာဖြင့် ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“နင်က ဒီမှာ နေတာလား…”
သူမသည် ဤသေးငယ်သောနေရာကို အလွန်အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။
ချူကျန့်က တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။
“ဒုတိယမမလေး… မမလေးရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေရော… မမလေး တစ်ယောက်တည်း ဒီလိုနေရာကို လာရဲတာလား…”
သူ့ကို အံ့အားသင့်စေဆုံးမှာ ဤမိန်းကလေးသည် မနေ့က သူ၏ ဖုန်းကိုပင် မကိုင်ဘဲ ယနေ့တွင်မူ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာရောက်တွေ့ဆုံခြင်းပင်။ သူမ ဆေးမှားသောက်မိသလော သို့မဟုတ် စိတ်ဖောက်ပြန်နေသလော။
ဤမိန်းကလေးသည် ချင်ရူယွင်ပင်။ သူမက အပြုံးနှင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“နင် ရှိနေတာပဲ… ငါ့မှာ တခြား ကိုယ်ရံတော်တွေ လိုသေးလို့လား…”
ချူကျန့်၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“မင်းက ငါ့ကို ကိုယ်ရံတော်လို့ ယုံကြည်တာလား… ငါ လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်တာလား…”
ချင်ရူယွင်က မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့… ငါ ဒီကို လာခဲ့တာကို ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး… နင့်ရဲ့ ပုံမှန်ဘဝကိုလည်း ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး… ငါ ပြန်သွားရင် ခြေရာလက်ရာအားလုံးကို ဖျက်ပစ်မယ်…”
ချင်မိသားစုမှဒုတိယသမီး၏ အဆင့်အတန်းအရ ဤသို့ ပြောနိုင်လျှင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။
ချူကျန့်၏စိတ်ထဲမှ စိတ်အနှောင့်အယှက်များ တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့အစစ်အမှန်စွမ်းရည်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို သိသော ဤမိန်းကလေး၏ရှေ့တွင် သိုသိုသိပ်သိပ်ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။
သူက ချင်ရူယွင်ကို အပေါ်အောက်ကြည့်လိုက်ကာ သူမကမူ တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
တော်လိုက်တာ…
သူ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ဖိအားအောက်တွင် ဤမျှ တည်ငြိမ်နိုင်ခြင်းမှာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ယောက်ပင်။
ချင်ရူယွင်က သူမ၏လက်ထဲမှ အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ခြင်းတောင်းကို ချထားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ရေနွေးအိုး ရှိလား… ရေနွေးနွေးလေး ပေးစမ်းပါ…”
“ဘာလုပ်မလို့လဲ…”
“ပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား…ငါ နင့်ကို လက်ဖက်ရည် တိုက်မလို့လေ…”
ချင်ရူယွင်က ပြောရင်းဖြင့် ချူကျန့်၏ စာရေးစားပွဲ၊ ထမင်းစားပွဲ၊ နှင့် အထွေထွေပစ္စည်းထားသော စားပွဲကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းပေါ်မှ အဝတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
အတွင်းမှ ကြည်လင်လှပသော လက်ဖက်ရည်အိုးငယ်၊ ခွက်ငယ်၊ လက်ဖက်ခြောက်၊ နှင့် အခြား လက်ဖက်ရည်ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ဘီစကစ်တစ်ပန်းကန်ပင် ပါသေးသည်။