အခန်း (၅၂၉)

ကျုံးဝမ် ခြေနှစ်လှမ်း ပိုနီးကပ်သွားသောအခါ သူ၏အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒါ...

ကျုံးဝမ်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲ လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို မော့ချူး၏ နဖူးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ပူလောင်သော အပူက မော့ချူး၏ အသားမှတစ်ဆင့် သူ၏လက်သို့ ကူးစက်လာခဲ့သည်။

သူမ ဘယ်လိုလုပ် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေမှာလဲ? ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ကိုယ်အရမ်းပူနေလို့ သတိလစ်သွားတာပဲ။

ကျုံးဝမ်မှာ စိတ်ပျက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်မိသော်လည်း သူက ဆက်၍ အချိန်မဆွဲဝံ့တော့ပေ။ သူက မော့ချူးကို ဟိုတယ်ရှိ ကုသရေးစက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဘေးသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသော ဝိုင်းဝိုင်းမှာ သိသာစွာပင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

'ဘာဖြစ်သွားတာလဲ? မင်းတို့ ငါ့ ချူးလေးကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ?'

သူတို့နှစ်ဦး မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသောအခါ ဝိုင်းဝိုင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာပြီး ချက်ချင်း သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

အဖျားတက်ခြင်းမှာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပေ။

ကုသရေးစက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးမြစေရန် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပူစုပ်ထုတ်မှုစနစ်ကို အသုံးပြုသည်။ စက်ထဲမှ အထူးအာဟာရဓာတ်များ၏ အကူအညီဖြင့် အာနိသင်မှာ ပို၍ပင် ထိရောက်ပြီး ၁၀၀% စွမ်းဆောင်ရည် ရှိသည်။

မဟုတ်ဘူး။

အခုကြည့်ရသည်မှာ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ၉၉.၉% သာ ရှိသည်။

အကြောင်းမှာ...

'သောက်ကျိုးနည်း။ ဒီ ကုသရေးစက်က မော့ချူး အပေါ်မှာ ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မရှိဘူးလား?'

ကျုံးဝမ် စိတ်တိုစွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ 'ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?'

မော့ချူးကို ထည့်ထားသည်မှာ နာရီဝက်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသော လူနာတစ်ဦးပင်လျှင် ယခုအချိန်တွင် သိသာသော တိုးတက်မှုလက္ခဏာများ ပြသသင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် မော့ချူး၏ အဖျားနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမှလုပ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

အပူချိန်မှာ လုံးဝမကျဘဲ ပို၍ မြင့်တက်လာနေသည်။

မော့ချူးမှာ အစပိုင်းတွင် သတိလစ်နေရုံသာဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမမှာ အဖျားကြောင့် ယောင်ယမ်းပြောဆိုနေပြီဖြစ်ပြီး တတွတ်တွတ်ပင် ရေရွတ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ မူလက နူးညံ့လှပသော မျက်နှာမှာ ယခုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နီရဲနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများမှာ ယခုအခါ အလွန် ခြောက်သွေ့နေပြီး အချို့မှာ ကွဲအက်ကွာကျနေပြီဖြစ်သည်။

"အူး-" ဤပုံစံကြောင့် ကျုံးဝမ် သာမက ပုံမှန်အားဖြင့် ဉာဏ်မကောင်းလှသော ဝိုင်းဝိုင်း ပင်လျှင် တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု သိလိုက်သည်။

သူက ကုသရေးစက်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီး သူ၏ ခြေသည်းတစ်စုံက မြေပြင်ကို အဆက်မပြတ် ကုတ်ခြစ်နေသည်။ သူက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမာကျောဆုံးဟု ဆိုကြသော မင်ကျောက်ကြမ်းပြင်တွင် အပေါက်တစ်ခု တူးမိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျုံးဝမ်လည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။

သူ အရင်က ဘာလို့ အဖျားကျဆေးတချို့ကို မလေ့လာခဲ့မိတာလဲ? အခုလို ကြည့်နေရုံသက်သက်နဲ့ မဖြစ်တော့ဘူး။

သို့သော် ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံးရှိ မည်သည့် ဆေးပညာကျွမ်းကျင်သူမျှ ဒါကို အထူးပြုလေ့လာမည် မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

အဓိကအချက်မှာ ဒါက မလိုအပ်ခြင်းပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဖြေရှင်းနိုင်သော အရာတစ်ခုကို သုတေသနပြုရန် မည်သူက ဤမျှ အားထုတ်မည်နည်း?

ဤကုသရေးစက်က ဒီကောင်မလေး မော့ချူး အပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း?

"ဘော့စ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ" ကျုံးဝမ်မှာ ဤကဲ့သို့သော ကူကယ်ရာမဲ့သည့်အခြေအနေမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူက နျဥ်ယွိယွမ်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလုပ်များနေသင့်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဗီဒီယိုကော တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

သူက ကိစ္စကို ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြပြီးနောက် နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မည်းမှောင်နေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့သော ကျုံးဝမ် ပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"..."

စက္ကန့်ဝက်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် နျဥ်ယွိယွမ်က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။ "တခြား ဆေးပညာကျွမ်းကျင်သူတွေ မရှိဘူးလား။ သူတို့ကို ရှာ"

သူ၏ စကားတစ်ခွန်းက အိပ်မက်မက်နေသူကို နိုးထစေလိုက်သည်။

ကျုံးဝမ်မှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ဟုတ်သားပဲ။ အထပ်သုံးထပ်ရှိ ဟိုတယ်များကို အားလုံး ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ညီလာခံတက်ရောက်နေသော ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

လူတစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် အကြံဉာဏ်တိုတောင်းပြီး သုံးယောက်ဆိုလျှင် ရှည်လျားသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့တွင် ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။

ကျုံးဝမ်ကလည်း ထွက်သွားရန် မဝံ့ရဲပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မော့ချူး၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အကောင်းဘက်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူက ခလုတ်ခုံတွင် ရှဲ့ချွင်ရှီး၏ ဆက်သွယ်ရန်နံပါတ်ကို ထားခဲ့သည်။ အရှင်သူမြတ် စုယွမ်၏ တစ်ဦးတည်းသော ကိုယ်ပိုင်တပည့်အဖြစ် ရှဲ့ချွင်ရှီး၏ ဂုဏ်သတင်းဖြင့် သူက လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်လာနိုင်သင့်သည် မဟုတ်လော?

နောက်ထပ် မတွေဝေတော့ဘဲ ကျုံးဝမ်က ခလုတ်ခုံကို ချက်ချင်း ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

မိနစ်ဝက်အကြာတွင် ဆေးပညာကျွမ်းကျင်သူ ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးမှာ ရှဲ့ချွင်ရှီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာကြသည်။

တခြား ဆေးပညာကျွမ်းကျင်သူတွေက ဖလှယ်ရေးနေရာကို အလျင်စလို သွားကြပြီ။ ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေက ကူညီဖို့ လာခဲ့ကြတာ"ရှဲ့ချွင်ရှီးကလည်း တစ်လမ်းလုံး ပြေးလာခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် မောဟိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ " မော့ချူး ဘယ်မှာလဲ။ သူမ ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

သူက အကြည့်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ကုသရေးစက်ထဲမှ မော့ချူးကို လျင်မြန်စွာ တွေ့လိုက်သည်။

မနေ့က တက်ကြွမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် မော့ချူး မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူနေသည်။

သူမမှာ ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် အသက်ကို မနည်းရှူနေရပြီး မှတ်မိနိုင်သည်ထက်ပင် ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

တစ်ညတည်းသာ ရှိသေးသည်၊ ဒီမိန်းကလေးက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်...

"ဒီ ကုသရေးစက်မှာ ပြဿနာရှိနေတာလား" အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရှဲ့ချွင်ရှီး

က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး" ကျုံးဝမ်မှာလည်း ဤပြဿနာကို ယခင်က စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သူက အထူးတလည်ပင် စစ်ဆေးခဲ့သေးသည်။ ဤကုသရေးစက်မှာ မနှစ်က ထုတ်လုပ်ခဲ့သော မော်ဒယ်သစ်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှသော ပြဿနာပင် မရှိပေ။

"မော့ချူးကို ဒီလိုဆက်ပြီး အဖျားတက်ခွင့် ပေးထားလို့မဖြစ်ဘူး..." ရှဲ့ချွင်ရှီးက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ အလုပ်လုပ်သည့်အခါ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ မာနကြီးမှုမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခိုင်မာသော ပညာရှင်ဆန်မှုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ "သာမန်လူတစ်ယောက်တောင် ဒီလောက်မြင့်တဲ့ အပူချိန်ကို မခံနိုင်ဘူး၊ မော့ချူးဆိုရင် ပြောစရာမလိုတော့ဘူး..."

ကျုံးဝမ်လည်း ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။ "ခင်ဗျားတို့ထဲမှာ အဖျားကျဆေး ထုတ်ဖော်နိုင်တဲ့သူ ရှိလား"

ကုသရေးစက်က အသုံးမဝင်သောကြောင့် သူတို့က ဤအပေါ်တွင်သာ မျှော်လင့်ချက်ထားနိုင်တော့သည်။

... ဘာ?

အဖျားကျရန် အထူးဆေး လိုအပ်သည်။ ကုသရေးစက်ထဲတွင် မိနစ်အနည်းငယ် နေလိုက်ရုံနှင့် မပြီးဘူးလား?

လူတိုင်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မှာ မော့ချူး၏ အခြေအနေနှင့်ပတ်သက်၍ ကူကယ်ရာမဲ့နေကြသည်။

“ စောင့်ဦး” ရှဲ့ချွင်ရှီး၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။ "ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိမယ်ထင်တယ်"

ခလုတ်ခုံ ထဲတွင် ခဏတာ ရှာဖွေပြီးနောက် ရှဲ့ချွင်ရှီးက ဆေးထိုးပြွန်တစ်ဘူးကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက လူအုပ်၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံသောအခါ ကောင်လေးငယ်မှာ ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် ပျင်းနေတာ မဟုတ်လား။ အချိန်ဖြုန်းဖို့ သာမန်ပဲ သုတေသနလုပ်ကြည့်တာ။ ဒါပေမဲ့ အဖျားကျဆေးရဲ့ အာနိသင်က အထူးသဖြင့် ထင်ရှားတယ်..."

အမှန်ပင်၊ ဤဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့ထဲတွင် အဖျားကျဆေးကို သုတေသနပြုမည့်သူ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိပါက ထိုသူမှာ ရှဲ့ချွင်ရှီးဆိုသည့် ဒီထူးဆန်းသော လူငယ်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

"သွေးကြောထဲကို တိုက်ရိုက်ထိုးရမှာလား" ကျုံးဝမ်က ဆေးထိုးပြွန်မှ ဆေးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်သည့်လေသံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ရှဲ့ချွင်ရှီး၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူက ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ရှဲ့ချွင်ရှီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အတည်ပြုအဖြေ ရပြီးနောက် ကျုံးဝမ်မှာ ဆက်၍ အချိန်မဆွဲဝံ့တော့ပေ။

ဆေးထိုးပြွန်ထဲမှ လေကို ထုတ်ပြီးနောက် သူက ၎င်းကို မော့ချူး၏ သွေးကြောထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ကျုံးဝမ်၏ လက်များမှာ အလွန်တည်ငြိမ်သော်လည်း သူ၏နှလုံးမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူ မော့ချူးကို စစ်ဆေးစဉ် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူက အလေးအနက် မထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေမှာ ထိုမျှ မရိုးရှင်းတော့ပုံရသည်။

မဟုတ်ပါက ဒီမိန်းကလေးမှာ အဖွဲ့ချုပ်၏ အစားအစာကို စားသုံးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခု ကုသရေးစက်ပင်လျှင် အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိတော့။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်။

ကျုံးဝမ်၏ စိုးရိမ်မှုမှာ ထင်ထားသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့သည် - မော့ချူး၏ အပူချိန်မှာ ကျမလာသေးပေ။

ရှဲ့ချွင်ရှီးက အံ့ဩစွာဖြင့် မျက်လုံးများ ကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် အရင်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အပူချိန် ဘယ်လောက်မြင့်နေပါစေ၊ ဒီလိုဆေးထိုးတာကို သုံးရင် အများဆုံး ခုနစ်မိနစ်အတွင်း အဖျားကျသွားတယ်။ ဘာလို့ မော့ချူးက တုံ့ပြန်မှုမရှိတာလဲ"

မကြာမီပင် မော့ချူး၏ ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုများက ဤသို့သော ဆေးထိုးခြင်းမှာ အသုံးမဝင်သည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြလာသည်...

သူမမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာသည်။

"အား- အား-" နိမ့်ကျပြီး နာကျင်သော ညည်းညူသံတစ်ခုက မော့ချူး၏ ပါးစပ်မှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ မူလက နီရဲပြီး ပူလောင်နေသော ပါးများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖြူဖျော့ပြီး အရောင်ကင်းမဲ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးနေသည်။ ယခုလို နာကျင်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။