အခန်း (၅၃၂)

တစ်ကြိမ်ဖျားနာပြီးနောက်တွင် မော့ချူးမှာ သူတို့က သူမအား ဖန်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေကြသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

နျဥ်ယွိယွမ် ဖြစ်စေ မော့ယန် ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးက သူမအား မတော်တဆ လဲကျပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားချင်ကြသည်။

“ချူးလေး ရေသောက်မလား”

“မင်းပခုံးတွေကို ငါနှိပ်ပေးရမလား”

“ငါပျင်းနေပြီ။ မင်းကို ငါ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖတ်ပြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”

တိုတိုပြောရလျှင် ဒီနေ့တွင် မော့ချူးသည် ဘုရင်မတစ်ပါး၏ အဆင့်မြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ရသည်။

အခြေခံအားဖြင့် သူမအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမှ လုပ်ရန်မလိုအပ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်ပါက သူမဘက်မှ စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် နျဥ်ယွိယွမ် နှင့် မော့ယန်တို့က အပြီးသတ် ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ကြသည်။

သို့သော်…

နျဥ်ယွိယွမ်က သူမ၏ လက်မောင်းကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ထားသည်ကို ကြည့်ရင်း မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ မနေနိုင်ဘဲ တွန့်ကွေးသွားသည်။ သူမ ပြောလိုက်သည်။ “အမ်… ကျွန်မ အိမ်သာသွားမလို့၊ ဒီတော့ ရှင့်အကူအညီ မလိုပါဘူး”

“မဖြစ်ဘူး” နျဥ်ယွိယွမ်က ထိုစကားကိုကြားသော် အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းခါကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မတော်တဆ ချော်လဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်”

'သေစမ်း! မတော်တဆ ချော်လဲသွားမယ် ဟုတ်လား။'

မော့ချူးသည် နျဥ်ယွိယွမ်အား နဖူးပေါ်တွင် အနက်ရောင် အစင်းကြောင်းများ အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ‘ရှင် နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်’ ဟူသော စကားလုံးများက ရေးသားထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

သူမက ဖျားနေရုံလေးသာ ဖြစ်သည်၊ ခြေထောက်ကျိုးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အိမ်သာကိုပင် ဤမျှ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြည့်ရန် လိုအပ်လို့လား။

ထို့အပြင်… မော့ချူးက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်… နျဥ်ယွိယွမ်က ဒီလိုလုပ်ပြီး သူမထံမှ အခွင့်အရေး မယူဟု အမှန်တကယ် ပြောနိုင်ပါ့မလား။

သို့သော်လည်း သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာမှ မော့ချူး က မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာကိုမှ အမှန်တကယ် မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ အဆုံးတွင်တော့ သူမ လက်လျှော့လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ အနိမ့်ဆုံး စည်းမျဉ်းကိုတော့ ကာကွယ်ရပေဦးမည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ရှင် ဒီမှာစောင့်နေ။ ကျွန်မ မကြာခင် ပြန်ထွက်လာခဲ့မယ်။ အလွန်ဆုံး ငါးမိနစ်ပဲ”

ထိုသို့ပြောရင်း မော့ချူးက နျဥ်ယွိယွမ်အား တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဘေးချင်းကပ်အခန်းရှိ ရေချိုးခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်မှာမူ သူမ၏ နောက်မှ လိုက်လာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

မော့ချူးသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နျဥ်ယွိယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူမ အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ရှင့်မှာ ဘာအကြံအစည် ရှိနေတာလဲ”

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရိုးသားသော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ကိုယ်က စိတ်မချလို့ပါ”

'အား!'

မော့ချူးသည် ခေါင်းကို နောက်သို့လွှဲကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်က အဘယ်ကြောင့် ရေချိုးခန်းထဲအထိ လိုက်ရလောက်အောင် ဤမျှ စေးကပ်နေရပါသနည်း။

'ရှင့်ရဲ့ သိက္ခာတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ဝိုင်းဝိုင်းက စားသွားတာလား။'

သူမ နိုးလာကတည်းက မော့ချူးသည် ရေရှစ်ခွက် သို့မဟုတ် ကိုးခွက်ခန့် သောက်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူမ ဘာမှမခံစားရသော်လည်း ယခုမူ အမှန်တကယ် မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ဆီးသွားချင်စိတ်က တရိပ်ရိပ် တက်လာသော်လည်း သူမ၏ နောက်တွင် စေးကပ်နေသော သကြားလုံးတစ်လုံး ရှိနေပြီး မည်မျှပင် ကြိုးစား၍ ဖယ်ထုတ်စေကာမူ ဖယ်ထုတ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

'သူမ ဒီလူကို သန့်စင်ခန်းထဲ တကယ် ခေါ်သွားရတော့မှာလား။'

သူမသည် သန့်စင်ခန်းထဲတွင် ဆီးသွားနေပြီး နျဥ်ယွိယွမ်က ဘေးတွင်ရပ်ကာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမည်လား။

'ဟင့်အင်း!'

ထိုမြင်ကွင်းကို တွေးမိသောအခါ မော့ချူးသည် ပေါင်းအိုးထဲတွင် အပေါင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး လုံးဝ နီရဲသွားတော့သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ မဟုတ်မှလွဲရော… မင်း ပြန်ဖျားနေပြန်ပြီလို့‌တော့ မပြောနဲ့နော်” နျဥ်ယွိယွမ်သည် ချူးလေး ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ရှင်းပြမရနိုင်သော နီရဲမှုကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ယခင်က ဖျားနာခဲ့သော ဤမိန်းကလေး၏ သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ပင် တင်းကြပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ သန်မာသော ခြေတံရှည်များက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး မော့ချူး၏ ပခုံးများကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ သူ၏ နဖူးကို မော့ချူး၏ နဖူးနှင့် ကပ်၍ အပူချိန်ကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်နီးကပ်နေပြီး သူတို့၏ အသက်ရှုသံများမှာ ချက်ချင်း ရောယှက်သွားကာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု အရိပ်အယောင်များ ယဲ့ယဲ့မျှ ရှိနေသည်။

“ကျွန်မမှာ အဖျားမရှိတော့ဘူး”

“ဒါပေမဲ့… မင်းမျက်နှာက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး နီနေရတာလဲ” နျဥ်ယွိယွမ်သည် ညင်သာစွာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး မော့ချူး၏ ပါးကို တို့ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

'ဒါဆို ကျွန်မကို အပြစ်တင်နေတာပေါ့။'

'ဟွန့်!' မော့ချူးသည် နှုတ်ခမ်းစူကာ နျဥ်ယွိယွမ်အား တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ဘူး”

'ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မနဲ့အတူ သန့်စင်ခန်းထဲကို မလိုက်သရွေ့ပေါ့။'

ဤသို့တွေးမိသောအခါ မော့ချူးသည် ဆီးသွားချင်စိတ် ပိုပြင်းထန်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ငယ်လေးပင် အနည်းငယ် နာကျင်နေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက ရေ ရှစ်ခွက်၊ ကိုးခွက်မျှ သောက်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။

မော့ချူးသည် သူမ၏ ခွန်အားအကုန်သုံး၍ နျဥ်ယွိယွမ်၏ ကြံ့ခိုင်သော ရင်ဘတ်ကို ထိုးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ရှင်ဒီမှာပဲ ရပ်နေ။ ကျွန်မ အိမ်သာသွားပြီးရင် ပြန်ထွက်လာခဲ့မယ်”

သို့သော်လည်း နျဥ်ယွိယွမ်က မော့ချူး၏ စကားများကို အလေးအနက် မထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အစောပိုင်းက နီရဲနေခဲ့သောကြောင့် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် မပေါ့ဆရဲတော့ပေ။ သူက ကိုင်းညွတ်ပြီး သူမအား မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ပွေ့ချီကာ အိမ်သာဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဒီလုပ်ရပ်၏ ရလဒ်မှာ မော့ချူးအား ပို၍ပင် ဆီးသွားချင်စိတ်ဖြစ်လာစေခြင်းပင်။

သို့သော် နျဥ်ယွိယွမ်၏ ခိုင်မာသော သဘောထားကို ကြည့်ရင်း ဒီလူက သူမအား လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူမ သူ့ရှေ့မှာ တကယ်ပဲ ဆီးသွားရတော့မှာလား။ မဟုတ်ဘူး! ဒါက အရမ်းလွန်လွန်းသည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားလိုက်သည်…

မော့ချူး ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင်…

မော့ယန်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာပြီး မြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်တွင် ရေချိုးနေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ သူမ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အစ်ကို! ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး” မော့ချူးသည် လက်မောင်းကို နောက်သို့ အမြန်ဆန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

“နျဥ်ယွိယွမ်၊ အဲ့ဒီလူယုတ်မာက ကျွန်မနဲ့အတူ သန့်စင်ခန်းထဲကို လိုက်ချင်နေတယ်”

'ဘာ!'

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မော့ယန်သည် ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လက်စကို ခေါက်တင်ပြီး အိမ်သာဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

'ဟေး! နျဥ်ယွိယွမ်၊ အဲ့ဒီကောင်လေး၊ နေရောင်ခြည် နည်းနည်းလေးရတာနဲ့ မင်းက တောက်ပြောင်ချင်နေတာပဲ။'

'ငါ့ညီမလေး နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို မင်းမမြင်ဘူးလား။ မင်းက သူ့ကို မင်းရဲ့ မိစ္ဆာလက်သည်းတွေနဲ့ ထိရဲတယ်ပေါ့လေ။'

“ချူးလေး တစ်ယောက်တည်း သန့်စင်ခန်းသွားတာကို ငါ နည်းနည်း စိတ်ပူလို့ပါ”

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ခေါင်းကို မထုံတတ်သေး လှည့်လိုက်သည်။ “ခုနက သူ့ပုံက ပြန်ဖျားနေသလိုပဲ၊ သူ့ပါးတွေလည်း အရမ်းနီနေတယ်”

“အမ်?” မော့ယန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

“ချူးလေးရဲ့ အပူချိန် ပြန်တက်လာပြီလား။ ငါ ကျုံးဝမ် ကို ခေါ်လိုက်ရမလား”

“မခေါ်ပါနဲ့ အစ်ကို”

မော့ချူးသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ အစ်ကိုကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ သနားစဖွယ် ပြောလိုက်သည်။

“ညီမ အဖျားမရှိတော့ပါဘူး၊ ညီမက သန့်စင်ခန်းသွားချင်ရုံလေးပါ…”

ထိုသို့ပြောနေစဉ်တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်များမှာ နျဥ်ယွိယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပို၍ပင် တင်းကြပ်စွာ လိမ်ယှက်ကာ လူးလွန့်နေသည်… 'ဟင့် ဟင့် ရှင် ကျွန်မကို မချပေးဘူးဆိုရင် ကျွန်မ တကယ် မအောင့်နိုင်တော့ဘူး။'

“ဒါဆို မြန်မြန်သွားလေ” မော့ယန်သည် သူ့ ညီမလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးသည် နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“နျဥ်ယွိယွမ်နဲ့ ငါ မင်းကို ဒီမှာ စောင့်နေမယ်။ ဂရုစိုက်နော်”

နျဥ်ယွိယွမ်သည် မလိုလားသော်လည်း မော့ယန်၏ အမူအရာကြောင့် အဆုံးတွင် သူ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ပေ။

ချူးလေးကို ပွေ့ချီလျက် သူသည် သန့်စင်ခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမအား ဂရုတစိုက် သတိပေးစကားအချို့ ပြောပြီးနောက် တံခါးကိုပိတ်ကာ မော့ယန်နှင့်အတူ အပြင်ဘက်တွင် အစောင့်အဖြစ် ရပ်နေလိုက်သည်။

သူ နောက်ဆုံးတော့ လစ်ပြီ။

မော့ချူး သက်ပြင်းကို ဖွဖွချလိုက်မိသည်။ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမသည် ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ကာ အိမ်သာတက်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူမသည် သီချင်းအချို့ကိုပင် ညည်းဆိုလိုက်သေးသည်…

သူမ ပြီးသွားသောအခါ မော့ချူးသည် ပို၍ ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူမ လက်ဆေးပြီး၍ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အပြင်ဘက်ရှိ ‘အစောင့်’ နှစ်ယောက်နှင့် ဆုံသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ မနေနိုင်ဘဲ တောင့်တင်းသွားသည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် တံခါးနှင့် ကပ်နေလုမတတ် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မော့ချူး လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤတံခါး၏ အသံလုံစနစ်သည် တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သင့်သည် မဟုတ်လား။

မဟုတ်လျှင် အစောပိုင်းက သူမ ဆီးသွားနေသည့်အသံကို ဤလူနှစ်ယောက်မှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားသွားမည် မဟုတ်လော။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ မော့ချူးသည် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရအောင်ပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ၎င်းသည် နှမ်းဆီလောင်းထားပြီး ပူပြင်းသော အိုးထဲတွင် လှန်လှောနေသော အမဲသားကင်တစ်တုံးနှင့် တူလှသည်။ ဒါ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပင် ဖြစ်သည်။

မော့ချူးသည် ကြောင်တောင်တောင် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရင်း သူမ၏ ကုတင်ပေါ်သို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲယူသွားပြီး မသိစိတ်အရ စောင်ခြုံထားလိုက်သည်။

သူမ၏ နောက်တွင် နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ယန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် ဒီမိန်းကလေး၏ အခြေအနေက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိကြသည်။ ထို့ကြောင့် မော့ယန်သည် သူ၏ ခြေထောက်များကို အနည်းငယ်လှည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

ဤဟိုတယ်၏ တည်နေရာသည် အလွန်အဆင်ပြေလှသည်။ သူတို့ဘေးရှိ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများသည် အရည်အသွေးမြင့်မားပြီး သူတို့တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းမှာ ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

အခန်းထဲတွင် နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် သူမအတွက် စောင်၏ အစွန်းကိုပင် ဂရုတစိုက် ဖိပေးနေသည်။ သူ၏ လေသံမှာ နူးညံ့လှပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။

“တခြား ဘာလိုသေးလဲ။ နေလို့မကောင်းဘူးလား။ စိတ်ထဲမှာ မထားနဲ့၊ မင်း ကိုယ့်ကို ပြောလို့ရတယ်”

“မဟုတ်ဘူး” မော့ချူးသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ တောင့်ခံထားပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“အမ်… ကျွန်မ ခုနက ရေချိုးခန်းသွားတုန်းက ရှင့်တို့တွေ တစ်ခုခု ကြားလိုက်သေးလား”

“ဟင်” နျဥ်ယွိယွမ်၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။

“မကြားပါဘူး၊ ဘာလို့လဲ”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

မော့ချူးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်လေးကို မသိစိတ်အရ ပုတ်လိုက်သည်။ မင်းတို့ မကြားသရွေ့တော့ ကောင်းတာပေါ့။

“ဒါပေမဲ့ မင်း ရေချိုးခန်းသွားတုန်းက သီချင်းညည်းတာ တော်တော်ကောင်းတယ်” နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက မော့ချူး၏ နှာခေါင်းကို ညင်သာစွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မော့ချူး၏ အမူအရာသည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားခဲ့သည်။

သီချင်းညည်းတယ် ဟုတ်လား။