အခန်း (၅၃၃)

ထိုမိန်းကလေးသည် တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ်သာ ညည်းဆိုခဲ့ပုံရသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်က ဤအရာအားလုံးကို ကြားခဲ့သည်လား။ သို့ဆိုလျှင် အစောပိုင်းက သူမ ဆီးသွားသည့်အသံ…

မော့ချူး၏ မျက်နှာလေးသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ သူမသည် စောင်ကိုဆွဲယူကာ သူမ၏ မျက်နှာကို အသည်းအသန် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။' အိုး၊ ဒါက အရမ်းကို မျက်နှာပူစရာကောင်းပြီး တကယ်ရှက်စရာကြီး…'

'နောက်ပြီးတော့ သောက်ကျိုးနည်း! ဒါက ဘယ်လို အဆင့်မြင့်ဟိုတယ်မျိုးလဲ။ အသံလုံစနစ်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနိုင်ရတာလဲ။'

“ဘာဖြစ်တာလဲ” နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူ၏ လက်ကြီးဖြင့်ဆွဲကာ မော့ချူး၏ ဖုံးအုပ်ထားသော မျက်နှာကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ နူးညံ့ပြီး ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များသည် မော့ချူး၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဝဲကျနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် နီမြန်းနေပြီး သူမ၏ သန့်စင်သော မည်းနက်သော မျက်လုံးတစ်စုံသည် ရေတွင်စိမ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးတို့သည် အရည်လဲ့နေပြီး ဖော်ပြ၍မရအောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ခဏရပ်တန့်သွားသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံမိသောအခါ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှတစ်ဆင့် လျှပ်စစ်ဓာတ် ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ တုန်ယင်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူတို့၏ နှလုံးများမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာကြသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားပြီး သူ၏ အကြည့်သည် မော့ချူးကို တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားသည်။ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ အနည်းငယ် လေးလံသော အသက်ရှုသံများမှာ အတူတကွ ရောယှက်သွားသည်…

“ခဏလေး”

မော့ချူးသည် ရုတ်တရက် သူမ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒါ၊ ကျွန်မ သွားမတိုက်ရသေးဘူး၊ ဒီတော့ မလုပ်…”

“ရူးလိုက်တာ၊ ကိုယ် ဂရုမစိုက်ပါဘူး” မော့ချူး စကားမဆုံးမီမှာပင် နျဥ်ယွိယွမ်သည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူက သူ့လက်ဖဝါးကြီးကို ဆန့်ကာ မော့ချူး၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားသော လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ချစ်ခင်စွာဖြင့် ထိကပ်လိုက်ပြီး အတူတကွ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မော့ချူးအား သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာသည်အထိ ချော့မြှူပြီးနောက် နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူမအား အနိုင်ယူရန် နောက်တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ ယခင်က နူးညံ့မှုသည် တဖြည်းဖြည်း ကြမ်းတမ်းလာသည်…

အနမ်းတစ်ခုပြီးနောက်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အသက်ရှုသံများမှာ အနည်းငယ် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ လက်ကြီးသည် ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ သူသည် သူ၏ အကြည့်ကို အသုံးပြု၍ မော့ချူး မျက်နှာလေး၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေသည်။ သူသည် ဒီမိန်းကလေး၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားမိသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုနေဆဲဖြစ်သော်လည်း မော့ချူး၏ နားထင်နားရှိ ကျိုးပြတ်နေသော ဆံပင်များကို ဂရုတစိုက် သပ်တင်ပေးရန် သူ့လက်ကို အသုံးပြုဖို့ မမေ့ခဲ့ပေ။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော မော့ချူးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျက်လိုက်ပြီး နျဥ်ယွိယွမ်ကို မော့ကြည့်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။

သူမ နိုးလာကတည်းက သူမ၏ အင်အားအများစုကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရရှိခဲ့သော်လည်း မျက်နှာသစ်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော အနံ့ကို သူမကိုယ်တိုင် မခံနိုင်သော်လည်း နျဥ်ယွိယွမ်ကမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံပင်။ သူမသည် အမှန်တကယ်တော့ စိတ်အတွင်းထဲတွင် လူးလွန့်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူမ တွေးနေရင်းနှင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် ကော့တက်လာခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

တံခါးက ဂျက်ခနဲ ပွင့်သွားပြီး ကျုံးဝမ်၏ မူလက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေသော ပါးစပ်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် တောင့်ခဲသွားသည်။

“ဘော့စ်! ချူးလေး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ မော့ယန်က ကျွန်တော့်ကို အလောတကြီး ဆွဲခေါ်လာလို့…”

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ချစ်ခင်ကြင်နာသော စိတ်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည့် လူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် သူ၏ နှလုံးသားမှာ အမှတ်တစ်သောင်းတန် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

'ပြောစမ်းပါ၊ ကုတင်ပေါ်မှာ နေမကောင်းဖြစ်နေတာတောင် မင်းတို့နှစ်ယောက်က အချစ်ကို ချပြဖို့ မမေ့ကြဘူး။ ငါ့ရဲ့ ခွေးမျက်လုံးတွေ မကန်းသေးတာကို မင်းတို့က မကျေနပ်ကြဘူးလား။'

“ပြီးရော! ဒီပုံအတိုင်းဆိုရင် ချူးလေး အဆင်ပြေသင့်ပါတယ်” ကျုံးဝမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သမ်းဝေရန် သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။

သူသည် တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနေခဲ့သည်။ သူသည် တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီခန့်သာ အိပ်ရသေးခင်မှာပင် မော့ယန်က သူ့ကို နှိုးလိုက်သည်။ သူက သနားစရာကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး ခဏအိပ်လိုက်ဦးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က… ဆက်ပြီး အလုပ်များနေနိုင်ပါတယ်”

“ခဏစောင့်” နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

“ချူးလေးရဲ့ မျက်နှာက ခုနက နည်းနည်းနီနေတယ်။ လာပြီး သူ့ကို ကြည့်ပေးပါဦး”

ထို့နောက် ကျုံးဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

'ဘော့စ်! ခင်ဗျားမှာ မိန်းမတစ်ယောက်ရှိရုံနဲ့ မိတ်ဆွေတွေကို မေ့မသွားသင့်ဘူး မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ခုနက ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်နေတာ၊ အခု ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ။ ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ခုနက ပြုမူနေတဲ့ပုံစံနဲ့ဆိုရင် ဘာမှမှားနေပုံမရဘူး မဟုတ်လား။'

“အင်း” ကျုံးဝမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူသည် ထိုနှစ်ယောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မော့ချူးကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပေးလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ မော့ချူးရဲ့ အပူချိန်က ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အပူချိန်ပြန်မတက်အောင် ဂရုစိုက်ရုံပါပဲ။ ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား မရှိပါဘူး”

ကျုံးဝမ် ဆက်တိုက် သမ်းဝေလိုက်ရာ အလွန်အိပ်ချင်နေပုံရသည်။ သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ခလုတ်ခုံမှာ အပူချိန်တိုင်းကိရိယာ မရှိဘူးဆိုရင်တောင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်လို့ရတာပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ကိုတောင်… ဝှါး… လာဖို့ ခေါ်သေးတယ်”

နျဥ်ယွိယွမ်သည်လည်း ဤပြဿနာကို ထိုအချိန်တွင် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ခလုတ်ခုံတွင် အပူချိန်တိုင်းကိရိယာ ရှိသည်ကို မေ့နေလောက်အောင်ထိ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျုံးဝမ်ကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်နှင့်ဆိုလျှင် သူ စိတ်ချရပေမည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် အရင်ပြန်နှင့်မယ်” သူသည် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို အားနည်းစွာ လက်ပြလိုက်သည်။ ကျုံးဝမ်သည် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လှည့်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း မော့ချူးက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

“ခဏနေဦး”

'မင်းတို့ ချစ်ငှက်နှစ်ကောင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလဲ။ တစ်ခါတည်းနဲ့ မပြီးနိုင်တဲ့ ကိစ္စများ ရှိနေသေးလို့လား။'

ကျုံးဝမ်သည် သူ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းကာ သူ၏ အိပ်ချင်မူးတူး ဆံပင်များကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူသည် ရပ်တန့်ကာ မော့ချူးကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

“ရှင့်အိပ်ချိန်ကို နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” မော့ချူးသည် သူ့အား တောင်းပန်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေကို အကောင်းဆုံးသိတဲ့သူ ဖြစ်နေတော့ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ရှင့်ကိုပဲ မေးလို့ရမှာ”

“အမ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ… တစ်ခုခု မှားနေလို့လား” မော့ချူးကလည်း မတုံးပေ။

နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ယန်တို့သည် သူမအား ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ အမြဲဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ အလွန်အကျွံ ဖြစ်နေပြီး သူမ ဂရုမစိုက်ပါက တစ်ခုခု ဖြစ်သွားနိုင်သကဲ့သို့ပင်။ ထို့အပြင် အဖျားသည် အလွန်ကြာရှည်စွာ တက်နေခဲ့ရာ သူမ၏ သံသယများကို ပို၍ နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။

ယုတ္တိရှိရှိဆို ဤကဲ့သို့ မြင့်မားသော အဖျားသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကုသရေးစက်ထဲတွင် ဆယ်မိနစ်ကျော် လှဲနေရန်သာ လိုအပ်သော်လည်း သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ပါက ထိုသို့မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျုံးဝမ်သည် သူ၏ ငိုက်မျဉ်းမှုမှ ချက်ချင်း နိုးကြားလာသည်။

သူသည် သူ့ဘောစ့်ကို မသိစိတ်အရ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက မော့ချူးကို ဒီအကြောင်း ပြောပြသင့်လား။

သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံမိသောအခါ မော့ချူး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ အမှန်ပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်။

မော့ချူးသည် သူမ၏ လက်ကို စောင်အောက်မှ ဆန့်ထုတ်ကာ နျဥ်ယွိယွမ်၏ လက်ဖဝါးကြီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ ရိုးသားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မကို ပြောပြပါ။ ကျွန်မ သိသွားတဲ့အခါ ကျွန်မလည်း သတိထားလို့ရတာပေါ့။ ရှင့်အနေနဲ့ ဒါကို ကျွန်မဆီကနေ ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရဘူး မဟုတ်လား”

“အအေးမမိအောင် သတိထား”

နျဥ်ယွိယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မော့ချူး၏ လက်လေးကို နွေးထွေးသော စောင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် သူမအတွက် စောင်၏ အစွန်းများကိုပင် ဂရုတစိုက် သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိလေသည်။ သူသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ အဆုံးတွင် သူ အလျှော့ပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ”

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ဤကိစ္စကို မော့ချူးထံမှ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားလိုခြင်း မရှိပေ။ သူတို့သည် ဒီကိစ္စကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ထားပြီး သူမ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီမိန်းကလေးသည် ဤမျှ ထိလွယ်ရှလွယ်ဖြစ်ပြီး ဤမျှ လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

“ကောင်းပါပြီ” သူ့ဘော့စ်၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ ကျုံးဝမ်သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ယခင်က အိပ်ချင်မူးတူးပုံစံကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ဒီလိုပါ။ အရင်က စစ်ဆေးမှုတွေအပြီးမှာ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှားပါးပြီး မြင့်မားတဲ့ ဓာတ်မတည့်မှုလွန်ကဲတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခု ရှိနေတာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရှိခဲ့တယ်”

ကျုံးဝမ်၏ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ မော့ချူးသည် သူမတွင် ကုသ၍မရသော ရောဂါတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက်… အမှန်တကယ် အခြေအနေသည် ထိုမျှ ဆိုးရွားခြင်းမရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဓာတ်မတည့်မှုများကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သွယ်ဝိုက်သော ဆေးဝါးများကိုသာ လက်ခံနိုင်ပြီး တိုက်ရိုက်ဆေးဝါးများကိုမူ လက်မခံနိုင်ပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လိမ်းဆေးများ၊ ကပ်ခွာများနှင့် အခြားဆေးဝါးပုံစံများကိုသာ လက်ခံနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ ဈေးကွက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆေးဝါးများ၏ အချိုးအစားသည် အလွန်နည်းပါးပြီး ၁၀% ခန့်သာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် ဆေးဝါးအများအပြားကို လိမ်းဆေး သို့မဟုတ် ကပ်ခွာများအဖြစ် ပြုလုပ်၍ မရနိုင်သောကြောင့် မော့ချူး အသုံးပြုနိုင်သော ဆေးဝါးအမျိုးအစားများမှာ အလွန်အမင်း လျော့ကျသွားသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် သူမသည် ယခုအခါ သွေးအပြည့်ရှိသော ကြွပ်ရွနေသော ဝက်သားရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအား ညင်သာစွာ ထိုးလိုက်ရုံဖြင့် သူမသည် ဒဏ်ရာရပြီး ပိုးဝင်နိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ကံက ဆိုးရွားပြီး သင့်လျော်သော ဆေးဝါးကို ရှာမတွေ့နိုင်ပါက ဟဲဟဲ! ထိုအခါ သူမသည် ထိုအတိုင်းပင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

အင်း… ရှုထောင့်တစ်ခုမှ ကြည့်လျှင် ဒါကို ကုရာနတ္ထိ ဆေးမရှိသော ရောဂါဟု မှတ်ယူသင့်သည်။

ဒါသည် ၂၁ ရာစုမှ AIDS ရောဂါနှင့် များစွာမကွာခြားပေ။

လူတို့သည် AIDS ကို ရှောင်ရှားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကူးစက်ခံရသော ဗိုင်းရပ်စ်သည် သတ်ရန်ခက်ခဲသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တစ်ကြိမ်ကူးစက်ခံရသည်နှင့် သယ်ဆောင်လာသော ဗိုင်းရပ်စ်သည် ကိုယ်ခံအားလုပ်ဆောင်မှုကို လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သိထားရပေမည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သာမန်လူများ စိုးရိမ်စရာမလိုသော သာမန်အအေးမိခြင်းနှင့် ခြစ်ရာများသည် AIDS ဝေဒနာရှင်များအတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်စေနိုင်ခြေ အလွန်များသည်။ သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိကြဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ထိရောက်စွာ ကာကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မကြာမီတွင် သူတို့သည် ခုခံအား ကျဆင်းလာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသည်က သေဆုံးခြင်းသို့ ဦးတည်နိုင်ခြေ အလွန်များလေသည်။

ထိုသည်က မော့ချူး၏ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ဆင်တူနေသည်။