အခန်း (၅၃၄)

သို့သော် မော့ချူး၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအားမှာ ကျဆင်းသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမ နေမကောင်းဖြစ်ပြီးနောက်တွင်ပင် မှန်ကန်သော ဆေးဝါးကို ရှာမတွေ့နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ဖျားနာခြင်းနှင့် ပိုးဝင်ခြင်းကဲ့သို့ပင် အခြားမည်သူမဆို ဖြစ်ပါက ၎င်းသည် အလွန်သေးငယ်သော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ အလွန်ဆုံးမှာ သူတို့သည် ကုသရေးစက်ထဲတွင် ဆယ်မိနစ်ကျော် လှဲလျောင်းနေရုံသာ ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် မော့ချူး အတွက်မူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး အကယ်၍ ရှဲ့ချွမ်ရှီးသာ အဖျားကျစေသော ကပ်ခွာကို အချိန်မီ မပြုလုပ်ခဲ့ပါက သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။

“ချူးလေး၊ အခြေအနေက ဒီလိုပဲ” ကျုံးဝမ်သည် ရှင်းပြပြီးနောက် ဤမိန်းကလေး ငိုလိမ့်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မော့ချူးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသည်မှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ မော့ချူးသည် မည်မျှပင် အသိတရားရှိစေကာမူ သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးသည်။ ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အခြေအနေတစ်ခုကို သူမ လက်မခံနိုင်ခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာပင်။

သို့သော် ကျုံးဝမ်၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မော့ချူးသည် ခဏတာမျှသာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်မ နားလည်သွားပြီ”

မော့ချူးသည် ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြုံးကာ ကျုံးဝမ်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ပြန်သွားပြီး အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်လိုက်ပါဦး။ ရှင့်မျက်လုံးအောက်က မျက်ကွင်းညိုနှစ်ခုကို ကြည့်ပါဦး”

ဤအချိန်တွင် မော့ချူးသည် နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ယန်တို့က သူမအား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်နေကြသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ သူတို့သည် သူမ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့တွေးမိသောအခါ မော့ချူးသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချမိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖန်ရုပ်လေးတစ်ရုပ် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“ဘော့စ်၊ အမ်…” မော့ချူး၏ ပွင့်လင်းသော အပြုအမူသည် ကျုံးဝမ်၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် အစောပိုင်းက မော့ချူး ပြောခဲ့သော နောက်ပြောင်သည့် စကားများကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် သူ့သူဌေးကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်၊ မင်း ပြန်လို့ရပြီ” မော့ချူးကို ကြည့်ပြီးနောက် နျဥ်ယွိယွမ်သည် ကျုံးဝမ်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လက်ဖဝါးကြီးတစ်ဖက်သည် နွေးထွေးသော စောင်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးဝင်သွားပြီး မော့ချူး၏ လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ပြီးရော!

ကျုံးဝမ်၏ စူးရှသော မျက်လုံးများသည် ထိုနှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုလေးများကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဟုတ်သည်လေ၊ သူ့ဘောစ့် ရှိနေမှတော့ ဘာကို စိုးရိမ်စရာ ရှိတော့မည်နည်း။ သူ ပြန်သွားပြီး အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

အင်း၊ ဒီလိုလုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ဤကဲ့သို့ တွေးမိသောအခါ ကျုံးဝမ်သည် သူ၏ မူလ တည်ငြိမ်နေသော ငိုက်မျဉ်းမှုသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်တက်ကြွလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျုံးဝမ်သည် အကြိမ်ကြိမ် သမ်းဝေရင်း ယိမ်းယိုင်လျက် လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်နှင့် သူ့ရှေ့မှ အခြေအနေကြောင့် သူ တုန်လှုပ်သွားသည်။

'အိုက်ယိုး! ဒီလူနဲ့ သားရဲက အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာလား။'

ကျုံးဝမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်ကို ချက်ချင်း သုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လေ့လာစောင့်ကြည့်ရန် ထိုင်ခုံလေးတစ်လုံး ယူလာလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထောင့်တစ်နေရာ၌။

မော့ယန်နှင့် ဝိုင်းဝိုင်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အသံတစ်ချက်မထွက်သော်လည်း တင်းမာသော အငွေ့အသက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်သည်။

ဒီလူနှင့် သားရဲသည် ယခင်က အမှန်တကယ် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ ယခု သူတို့သည် စစ်ပွဲတစ်ခု စတင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြတာလား။

ကျုံးဝမ်သည် ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မည်သို့ လက်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။

သူသည် လျင်မြန်စွာ နေ၍ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုလူနှင့် သားရဲသည် ဤအခြေအနေတွင် နှစ်မိနစ်ခန့် ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျုံးဝမ်သည် သူ၏ အနေအထားကို အနည်းငယ် ပြောင်းပြီး ဆက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ငါးမိနစ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ကျုံးဝမ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် သမ်းဝေလိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်။

“ဟေး! ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ကြမှာလား၊ မဖြစ်ကြဘူးလား” နောက်ဆုံးတွင် ကျုံးဝမ် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

'တကယ်လို့ မင်းတို့ ရန်မဖြစ်ဘူးဆိုရင် မြန်မြန်ထွက်သွားကြ။ ငါ့အချိန်ကို မဖြုန်းကြနဲ့၊ ဟုတ်ပြီလား။'

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မော့ယန် တို့သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် သူတို့၏ ခေါင်းများကို လှည့်ကာ သူ့ကို မလိုမုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်ကြသည်။

ဤအကြည့်များကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသော ကျုံးဝမ်သည် မသိစိတ်အရ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်… ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”

မော့ယန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”

ကျုံးဝမ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး သူ့အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်… ဘာမှမမြင်ပါဘူး”

အိုက်ယား၊ သူ သွားရမည်။ ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပါက သူတို့သည် သူ့ကို ဝိုင်း၍ တိုက်ခိုက်နိုင်ပေသည်။ သူသည် မော့ယန်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်သေးသော်လည်း ဝိုင်းဝိုင်းနှင့်ဆိုလျှင် သူ ရယ်ကျဲကျဲသာ လုပ်နိုင်ပေမည်။

လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသော ကျုံးဝမ်ကို ကြည့်ရင်း မော့ယန်နှင့် ဝိုင်းဝိုင်းတို့ အနည်းငယ် ကြောင်သွားကြသည်။ 'ဟင်။ ဒီလူက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။'

“တော်လောက်ပြီ!” အချိန်အတော်ကြာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် မော့ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားပဲ၊ ဟုတ်ပြီလား”

“အူး” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝိုင်းဝိုင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ၏ အမြီးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

'ဟားဟား၊ ငါ့ရဲ့ ရာဇပလ္လင်ကို နောက်ဆုံးတော့ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပြီ။'

“ဒါပေမဲ့ မင်းက ချူးလေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို နောက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ရမယ်” မော့ယန်သည် ဝိုင်းဝိုင်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူနှင့် နျဥ်ယွိယွမ်တို့သည် မော့ချူး၏ ဘေးတွင် အမြဲရှိမနေနိုင်သောကြောင့် ဝိုင်းဝိုင်းသည် ထိုကွာဟချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အံကိုက်ဖြစ်နေသည်။

“အူး အူး !” ဒါပေါ့! ဝိုင်းဝိုင်းသည် မော့ယန်ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ မော့ချူးသည် တစ်နေ့လုံး နေမကောင်းဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူသည်လည်း တစ်နေ့လုံး ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေခဲ့သည်။ ဤခံစားချက်သည် အလွန်အမင်း မခံမရပ်နိုင်စရာပင်။

ဤနာကျင်ဖွယ်ရာ သင်ခန်းစာကို ရှုမြင်လျက် ဝိုင်းဝိုင်းသည် ချူးလေး၏ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်မည်ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဤသခင်လေးသည်လည်း ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် မော့ချူး၏ အခန်းသည် နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျုံးဝမ်ရဲ့ စကားတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့” နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ လက်ဖဝါးကို ပွတ်သပ်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “လက်ရှိဆေးတွေကို မင်းသုံးလို့ရတဲ့ ဆေးပမာဏပုံစံအဖြစ် အမြန်ဆုံးပြောင်းလဲဖို့ ကိုယ် သူတို့ကို ညွှန်ကြားထားပြီးသားပါ”

သူ ထိုသို့ပြောသော်လည်း အခက်အခဲမှာ သူမကိုယ်တိုင် သိသာထင်ရှားလှသည်။

ဆေးကို အခြားဆေးပမာဏပုံစံမှ လိမ်းဆေး သို့မဟုတ် ကပ်ခွာအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းသည် ထင်သလောက် မလွယ်ကူပေ။ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် အချက်များ အလွန်များပြားပြီး အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကန့်သတ်ချက်များလည်း အလွန်များပြားလှသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရှဲ့ချွမ်ရှီးသည် အဖျားကျဆေးထိုးဆေးကို ကပ်ခွာအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် မိနစ် ၂၀ ကျော်သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့တိုင် သူသည် အန္တရာယ်အချို့ကို ရယူခဲ့ရသည်။

မည်သို့ ပင်ဆိုစေ ဤဆေးသည် စစ်ဆေးမှုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ခြင်းမရှိဘဲ မော့ချူး အပေါ် တိုက်ရိုက်အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအချိန်က အရေးပေါ်အခြေအနေသာ မဟုတ်ပါက ဒီလိုဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

မော့ချူးသည် ဒီအကြောင်းကို အသံထွက်၍ ပြောမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူမသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ လက်ကို အားဖြင့် ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ စိတ်မပူပါဘူး။ ကျွန်မမှာ ရှင်ရှိနေတာပဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်၏ အမူအရာသည် ပိုပြီး နူးညံ့လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကော့တက်သွားကြသည်။

ရုတ်တရက် ‘ဂွီ’ ဟူသော အသံတစ်ခုသည် အခန်းထဲမှ ချိုမြိန်သော အငွေ့အသက်ကို ရုတ်တရက် ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

'အိုး!' မော့ချူး၏ မျက်နှာလေးသည် နီရဲသွားသည်။

သူမသည် အကြည့်ကို နှိမ့်ချကာ သူမ၏ စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာ ဝမ်းဗိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နျဥ်ယွိယွမ်၏ ရှေ့တွင် အော်ဟစ်ခဲ့သည်မှာ ဒီအကောင်ပင် ဖြစ်သည်။ အလွန် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

“မင်း ဗိုက်ဆာနေပြီ ဟုတ်လား” နျဥ်ယွိယွမ်သည် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ပြုံးလျက် မော့ချူး၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ဘာစားချင်လဲ”

တစ်နေ့လုံး ဆာလောင်ပြီးနောက် မော့ချူးသည် သူမ၏ ပါးစပ်သည် ခြောက်သွေ့ပြီး အရသာမရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကျွန်မ ဆန်ပြုတ်ချိုချိုလေး သောက်ချင်တယ်…”

ဤအချက်အထိ ပြောပြီးသောအခါ မော့ချူးသည် မှင်တက်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခလုတ်ခုံ တွင် ဆန်ပြုတ် သိုလှောင်ထားခြင်း မရှိဟု ထိုအချိန်မှသာ သူမ သိလိုက်ရသည်။ သူမ အစားအသောက် လုံလောက်စွာ ရရှိရန်အတွက် ယခု သူမကိုယ်တိုင် ချက်ရမှာလား။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မော့ချူးသည် ဤလောကတွင် စားဖိုမှူးတစ်ဦးတည်းသာ ရှိခြင်းသည် မည်မျှ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

သူမသည် ခလုတ်ခုံကို ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ခလုတ်ခုံထဲမှာ ဆန်ပြုတ်မရှိဘူး”

မော့ချူးသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချရင်း ထတော့မည်လုပ်စဉ် နျဥ်ယွိယွမ်က သူမအား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။ သူ၏ လှပသော မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”

မော့ချူးသည် ဝမ်းနည်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ထပြီး ချက်မလို့လေ”

သူမထက် ပို၍ ကံဆိုးသူ ရှိသေးလား။ သူမ အပြည့်အဝ မသက်သာသေးခင်မှာပင် သူမ စားဖို့ကို ရှင်းလင်းရန် ထရမည်လား။ ဟင်း!

နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး နေမကောင်းဖြစ်နေစဉ် ချက်ပြုတ်နေသည်ကို ကြည့်နေနိုင်မည်လား။

သိသာစွာပင် မကြည့်နိုင်ပေ။

“မထနဲ့” နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူးကို စောင်ဖြင့် ပတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။

“ကိုယ့်ကို ပေးချက်၊ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ကိုယ့်ကိုပေး၊ ကိုယ်လုပ်လိုက်မယ်”

သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် မော့ချူးသည် နျဥ်ယွိယွမ်ကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါ သူမ၏ အမှားမဟုတ်ပေ။ ယခင်က မော့ယန်သည် သူမ ချက်ပြုတ်သည်ကို အကြိမ်များစွာ ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခု သူ ချက်ပြုတ်ရမည့် အလှည့်ရောက်သောအခါ အရသာမှာ အမှန်တကယ်… ရှုပ်ထွေးလှသည်။

ယခု နျဥ်ယွိယွမ်သည် ၁၀၀% အသစ်စက်စက်ဖြစ်နေသေးရာ သူ ချက်ပြုတ်သော အစားအစာကို စား၍ရနိုင်ပါ့မလား။

“တော်ပါပြီ” မော့ချူး၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ နျဥ်ယွိယွမ် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ နှာခေါင်းလေးအား ကုတ်ခြစ်လိုက်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

“စောင့်ကြည့်နေလိုက်”

ထို့ကြောင့် မော့ချူးသည် ခလုတ်ခုံမှ လတ်ဆတ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူပြီးနောက် နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် အလုပ်စတင်လုပ်ဆောင်လေသည်။

ဆန်ပြုတ်ချက်ခြင်းမှာ မခက်ခဲပေ၊ အထူးသဖြင့် နျဥ်ယွိယွမ်သည် အသစ်စက်စက်ဖြစ်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် မော့ချူးသည် အခက်အခဲနည်းသော စွန်ပလွံသီးခြောက် ဆန်ပြုတ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ပထမဆုံး သူသည် ဆန်ကို ဆေးကြောပြီး မြေအိုးထဲသို့ ထည့်ကာ ရေပမာဏ အသင့်အတင့် လောင်းထည့်ပြီးနောက် မီးပြင်းဖြင့် ဆူအောင်တည်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် စွန်ပလွံသီးခြောက်များကို ဆေးကြောလိုက်သည်။ ဆန်ပြုတ် အနည်းငယ် ဆူပွက်စပြုသောအခါ သူသည် ပြင်ဆင်ထားသော စွန်ပလွံသီးခြောက်များကို မြေအိုးထဲသို့ ထည့်ကာ မီးအေးအေးသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။