အခန်း (၅၃၉)

"မွှေးလိုက်တာ။"

"ဒါက ဘာကြီးလဲကွာ။"

"ဟုတ်ပ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မွှေးနေနိုင်ရတာလဲ။"

တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားတွင် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိသည်။

ထို့ကြောင့် မော့ချူး၏ တံခါးဝတွင် ပိုပိုပြီး များလာသော လူများ လာရောက်စုရုံးနေကြပြီး သူတို့သည် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ဖြစ်လာမည့် အရိပ်အယောင်ပင် ရှိနေသည်။

"ဒါဆို... ငါတို့ တံခါးခေါက်ပြီး မေးကြည့်ကြရင် ကောင်းမလား။" နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှ သွားရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းသားပဲ။"

"အစ်ကိုကြီး၊ သွားလိုက်လေ။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အားပေးနေမယ်။"

"လက်တွေ့ကူညီပေးဖို့ကရော?" စကားစပြောခဲ့သော အမျိုးသားက မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ဖို့ကတော့... ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးရမှာပဲ။"

"သွားစမ်းပါ။" ထိုအမျိုးသားသည် မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြုံးလျက် ဆဲဆိုလိုက်ရာ လူတိုင်း ရယ်မောသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားကြတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် ချက်ချင်း ပိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

မူလက အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးသည် အဓိက အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားကြသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း သတင်းအချက်အလက်များ ဖလှယ်ရန်လည်း မမေ့ကြပေ။

"ငါ တစ်နေ့က ဒီမှာရှိနေတာ၊ အဲ့ဒီအနံ့ကို ချက်ချင်းရလိုက်တယ်။ အိုက်ယား၊ အဲ့ဒီအနံ့က အရမ်းပြင်းတာပဲ။ ငါတော့ ဒီတစ်သက် မေ့နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

"ဒါက ရေစက်ပဲဖြစ်ရမယ်။ ငါလည်း ကြုံဖူးတယ်။ စပ်တဲ့ရနံ့ပြင်းပြင်းလေး မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါပဲ။"

ပြောစရာအကြောင်းအရာတစ်ခုနှင့်အတူ လူတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လျင်မြန်စွာ စကားစမြည်ပြောဆိုလာကြပြီး သူတို့သည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွလာကြသည်။

ဒေါက် ! ဒေါက် !

ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံကြောင့် လူတိုင်း၏ အသံများ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆူညံနေသောနေရာသည် ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် တစ်ပြိုင်တည်း ခေါင်းလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အမ်? ဒီမှာ... လူမရှိပါလား။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လူတိုင်း၏အကြည့်သည် အောက်ဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်…

သူတို့သည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်ထားလျက်ရှိသည်။ သူ၏ကျောဘက်မြင်ကွင်းတစ်ခုတည်းကပင် လူများကို သူသည် သာမန်မဟုတ်ဟု ခံစားရစေပြီး သူ့ကို လျှော့တွက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ နောက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေပြီး ထိုရင်းနှီးနေသော ဘေးတိုက်မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

တောက်။

'ဒါ... ဒါ လက်ထောက် ယန် မဟုတ်ဘူးလား။'

ဒါဆို သူ့ရှေ့က ဒီလူက... လူတိုင်းသည် တုန်ရီနေသောလက်များဖြင့် သူတို့၏နှလုံးသားငယ်လေးများကို ထိကိုင်လိုက်ကြပြီး သွားရည်များကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ကြသည်။ 'ဒါက... သခင်လေး ယန် ဖြစ်နိုင်မလား။'

ခဏတာမျှ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် အနည်းငယ် အမှန်တကယ်မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ဤလူကို မတော်တဆ စိတ်ကွက်စေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မသိစိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ 'အရူး' ဟူသော နာမည်ပြောင်သည် မဟူရာသမုဒ္ဒရာဂလက်စီ၏ အထက်တန်းလွှာအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ သူ့ကို မထိခိုက် မစော်ကားနိုင်.. သူ့ကို လုံးဝ မထိခိုက်မစော်ကားလို့ မဖြစ်။

"ဘယ်သူလဲ။" လူတိုင်း တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားသင့်၊ မသွားသင့် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တံခါးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့သည်။

တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သော အစားကို အရသာခံစားသုံးနေသည့် ကျုံးဝမ်သည် လာသူကိုမြင်သောအခါ ချက်ချင်း မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

…

အခန်းထဲ၌။

မူလက နွေးထွေးသောဝန်းကျင်သည် ထိုအချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အလယ်တွင် ပြင်းထန်စွာ ပွက်ပွက်ဆူနေသော သိုးသားဟော့ပေါ့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်က ပထမဆုံး စကားစပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး ယန် ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။"

ယန်ယိယန် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ "မင်း နေမကောင်းဘူးလို့ ကြားတယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လား။" သူသည် မော့ချူးကိုသာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ဆင်ပြေပါတယ်။" ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မော့ချူး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့။" ယန်ယိယန်သည် အသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။

ဒီလူသည် 'အရူး' ဟူသော ဘွဲ့ထူးကို ရရှိထားသော်လည်း ပုံမှန်အခြေအနေများတွင် သူ၏စကားပြောဆိုပုံသည် ကျော်ကြားသော ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အမူအရာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားသဖြင့် လူများကို အနည်းငယ်တွေဝေသွားစေသည်။

'အမ်? ဒီနေ့ အရူးက အရူးမထတော့ဘူးလား။'

ရှဲ့ချွင်ရှီးသည် ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ဟိုဒီရွေ့လျားနေသော လူအနည်းငယ်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

သို့သော် သူသည် ကောက်ချက်ချ စောလွန်းခဲ့ကြောင်း မကြာမီပင် သိလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ယိယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်ပြောလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"မင်းသာ သေသွားရင် ငါ့ခြေထောက်ကို ဘယ်သူက ကုပေးမှာလဲ။"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လူတိုင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။

'ဒါဆို... မော့ချူး အသက်ရှင်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းရဲ့ခြေထောက်ကို ကုပေးဖို့အတွက်လား။'

ထို့ကြောင့် မူလက သာမန်ဆန်သော မြင်ကွင်းသည် သူ့စကားများကြောင့် ချက်ချင်း ရေခဲမှတ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

"ဒါက ဘာလဲ။" သို့သော် ဤပြဿနာရှာသူသည် လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏အကြည့်ကို ခပ်ဖွဖွဝေ့လိုက်ရာ စားပွဲအလယ်မှ ဟော့ပေါ့အိုးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

"သိုးသားဟော့ပေါ့ပါ" မော့ချူးသည် ဤလူကို အကြောင်းမဲ့ ရူးသွပ်သွားစေခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် တတ်နိုင်သမျှ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေဆိုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"အော်..." ယန်ယိယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကာ အချိန်အတော်ကြာ ဂရုတစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"စားလို့ကောင်းလား။"

'အွန်း... ဒါကို သူမ ဘယ်လိုဖြေရမှာလဲ။'

"စားချင်ရင် စားချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်လေ။" နျဥ်ယွိယွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပို၍ပင် တိုက်ရိုက်ကျသည်။ သူသည် ဘေးမှ သန့်ရှင်းသော တူတစ်စုံကို ယူကာ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

'ဟင်။ သူက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။'

ဘေးပတ်လည်မှ လူအားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

'ပြောရမယ်ဆိုရင် နျဥ်ယွိယွမ် ယန်ယိယန်က ဒီသိုးသားဟော့ပေါ့ကို စားချင်နေမှန်း မင်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ဒါက သေချာပေါက် အမြင်မှားတာပဲဖြစ်ရမယ်။'

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏မေးရိုးများ ပြုတ်ကျသွားစေမည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ယန်ယိယန်သည် အမှန်တကယ်ပင် လက်လှမ်းကာ တူကို ယူလိုက်သည်။

'… အိုး ဘုရားသခင်။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။'

လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

သူ တူကို ကမ်းပေးနေစဉ်မှာပင် နျဥ်ယွိယွမ်သည် ယန်ယိယန်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။

သူ၏ညာလက်မှ တူကို ကမ်းပေးလိုက်သည်နှင့် ဘယ်ဘက်မှ ဆုပ်ထားသောလက်သီးသည် လေးလံသောသံတုံးကဲ့သို့ ယန်ယိယန်၏ ရင်ဘတ်ကို ချက်ချင်း ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်နောက်မှ ယန်ကျင့်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့တက်လှမ်းမည်အပြုတွင် ကျုံးဝမ်နှင့် ရောထွေးတိုက်ခိုက်ရတော့သည်။ ကျုံးဝမ်သည် အချက်ပြမှုကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ယန်ကျင့်သည် ဘာမှလုပ်၍မရတော့ပေ။

သို့သော် ယန်ယိယန်သည် သူ့ရာထူးတွင် တည်ငြိမ်စွာထိုင်နိုင်သဖြင့် သူသည် သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သူ မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း သူသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်မှ ရွှေ့လိုက်ကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နျဥ်ယွိယွမ်၏ ခြေတံရှည်က သူ့ထံသို့ ပျံဝဲလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါက လေးလံသော ကန်ချက်တစ်ခုပင်။

ယန်ယိယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ထိုကန်ချက်ကို အားဖြင့် ခုခံလိုက်သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း သူ့တိုက်ခိုက်မှုများသည် ပိုပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ထကြွလာသော ပုန်းကွယ်နေသည့် ကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲအားနှင့် တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားသည် လူများ၏ မျက်လုံးများကို အရောင်တောက်သွားစေသည်။

ယန်ယိယန်သည်လည်း အားနည်းသူမဟုတ်ပေ။ သူ၏ ခုခံကာကွယ်ဟန်မှာ အပြစ်အနာအဆာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

…

ရလဒ်အနေဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံးသည် သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ရာနေရာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ အမှန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။

တိုက်စစ်ဖြစ်စေ၊ ခံစစ်ဖြစ်စေ မျက်စိပသာဒဖြစ်ဖွယ်ရာပင်။ ဘေးမှ ဝိုင်းဝိုင်းပင်လျှင် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အော်ဟစ်စပြုလာသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲသည် အပြင်းထန်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မည်သူမျှ စိတ်မလျှော့ဝံ့ကြပေ။ သူတို့၏ ရှပ်အင်္ကျီအောက်မှ ဖောင်းကြွနေသော ကြွက်သားများကို အခါအားလျော်စွာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ထိုနှစ်ဦး၏ ခွန်အားနှင့် တိုက်ပွဲ၏ပြင်းထန်မှုကို တိတ်တဆိတ် သက်သေပြနေသည်။

ရုတ်တရက် နျဥ်ယွိယွမ်သည် ယန်ယိယန်၏ အမြင်လိုင်းကို လမ်းလွှဲရန် ဟန်ဆောင်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူတုံ့ပြန်မိချိန်တွင် သံလက်သီးတစ်လုံးသည် သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ထိမှန်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ 'ဘုန်း' ဟူသော တိုးညင်းသည့်အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သခင်လေး။"

ယန်ကျင့်သည် အခြေအနေကို အစဉ်မပြတ် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် မပြောင်းလဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူနှင့် ကျုံးဝမ် အကြားတိုက်ပွဲသည် ရုတ်တရက် အေးစက်ပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး သူ့အသက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများသည်လည်း ပို၍ပို၍ မဆင်မခြင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲ၏ အဖြေမှာ ထွက်ပေါ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် နျဥ်ယွိယွမ်နှင့် ယန်ယိယန်အကြား ရုတ်တရက်တိုက်ပွဲသည်လည်း အလိုအလျောက် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော နျဥ်ယွိယွမ်သည် အနည်းငယ် မောဟိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ကျုံးဝမ်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ထိုအခြင်းအရာကိုမြင်သောအခါ ကျုံးဝမ်သည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ယန်ကျင့် လွတ်လပ်သွားပြီး ချက်ချင်း ယန်ယိယန်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

"ငါ အဆင်ပြေတယ်။"

ယန်ယိယန်သည် သူ၏နာကျင်နေသော ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့နံရိုးတွေ မကျိုးပါဘူး။"

မော့ချူး မှင်တက်သွားသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ခုနက လုံးဝညှာတာမှုမရှိခဲ့ပေ။ အသားကိုထိမှန်သော တိုးညင်းသည့်အသံသည် ကြည့်ရှုသူများ၏ နှလုံးသားကိုပင် ကြားရုံဖြင့် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"နျဥ်ယွိယွမ်၊ မင်းက..." ယန်ယိယန်သည် အမှန်တကယ်ပင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။ သောက်ကျိုးနည်း။ အရူးဟူသော သူ့နာမည်နှင့် ထိုက်တန်ပါပေသည်။

ယန်ယိယန်သည် ထိုအကြောင်းကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း သစ္စာရှိသော လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်သည့် ယန်ကျင့် က ဂရုမစိုက်ဘဲနေမည်မဟုတ်ပေ။

စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် အမြဲတစေတူညီသော ယန်ကျင့်သည် ထိုအချိန်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်စွာ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ခွန်အားမှာ အကန့်အသတ်သာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် နျဥ်ယွိယွမ်ကို ထိုနေရာတွင်ပင် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်ကောင်း ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည်။

"ငါက ချူးလေး အတွက် အကြွေးပြန်ဆပ်ပေးလိုက်တာ။" နျဥ်ယွိယွမ်သည် ယန်ကျင့်၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် မာနဖြင့်ရပ်ကာ ယန်ယိယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

… ဟင်။

ယန်ကျင့်သည် အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး သူဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

ယန်ယိယန်သည် လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆို၊ ဒါက ငါ မော့ချူးကို လည်ပင်းညှစ်ခဲ့တဲ့အတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ရာတန်ကြေးလား။"

ထိုအခါမှသာ မော့ချူးသည် နျဥ်ယွိယွမ် ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမအား ယန်ယိယန်က လည်ပင်းညှစ်ခဲ့သည့်အတွက် လက်စားချေပေးရန်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။

ခဏတာမျှ မော့ချူး၏ နှလုံးသားသည် နွေးထွေးသွားပြီး မသိစိတ်အရ နျဥ်ယွိယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် နျဥ်ယွိယွမ်သည်လည်း သူမကို ကြည့်ရန် လှည့်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏အကြည့်များ ဆုံသွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းသွားသည်။

မူလက တင်းမာနေသော ဝန်းကျင်သည် ဤအသံတိတ်အပြုံးကြောင့် ချက်ချင်း ပိုနွေးထွေးလာခဲ့သည်။