အခန်း (၄၁၂+၄၁၃)

Chapter 412

စက်မှုဇုန်-ဝါးမျိုခြင်း

“အင်း... ဖြစ်နိုင်တယ်”

“လုံတာဟေးက ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ရှုံးသွားတာလဲလို့ မင်း တွေး နေတာလား” လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။

“နည်းနည်းတော့...”

လင်းရှန်က ရှည်လျားစွာ လေရှူသွင်းပြီး မျက်လုံးများ ပြတ်သားလာသည်။

“ကျိုးဝူရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုံစံနဲ့ လှည့်စားမခံလိုက်နဲ့… သူ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ပြတ်သားတယ်။ သူ့ရဲ့ ပထမလှုပ်ရှားမှုကတည်းက အစွမ်းကုန်သုံးခဲ့တယ်… နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုမှာ လျှော့ထားတာကလွဲရင် သူက ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို သေဆုံးတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်တဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ လုံတာဟေးက သတိထားနေခဲ့ပေမယ့် အရှိန်အဟုန်မှာ တစ်လှမ်း နောက်ကျကျန်နေခဲ့တာပဲ”

၎င်းက လင်းရှန်ကို တစ်ခုတည်းသော အချက်အား ပြောပြနေသည်—ကျိုးဝူသည် လုံတာဟေး ခံစားခဲ့ရဖူးသည့်အရာများထက် သေခြင်းရှင်ခြင်းကြားမှ အခြေအနေများစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်...

“ဒါပေမယ့် မင်းကို ရင်ဆိုင်ရရင်တော့ ဒီလောက် မလွယ်ဘူး” ကီကီဘက်သို့ လှည့်ကာ လင်းရှန်က ထပ်ပြော သည်။

“မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအား စွမ်းရည်က ကာကွယ်မှုအစုံ ရှိတယ်။ မင်းက အလွယ်တကူ ချုပ်နှောင်လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး”

“အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်~”

ကီကီက ပြုံး လိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် အလေးအနက်ပြောရရင် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်မ အများကြီး သင်ယူခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ စွမ်းရည်က တိုးတက်ဖို့ အများကြီးရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိသွားတယ်”

“ဟုတ်တယ်… မင်းက အခု ရူးသွပ်သူအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာ—အဆင့်တက်ဖို့ နေရာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်”

၎င်းတို့ စကားပြောနေကြစဉ် နှစ်ဦးသားသည် စက်မှုဇုန်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးမြင်ကွင်းမှာ သံချေးတက်နေသော သံမဏိအဆောက်အအုံများ အစုအဝေးဖြစ်သည်။ မီးခိုးတိုင်ကြီးများသည် နှင်းကန့်လန့်ကာကို ထိုးဖောက်ထားသော မည်းနက်သော ဓားများကဲ့သို့ ထိုးထိုးထောင်ထောင်ရှိနေကြသည်။ ဂိုဒေါင်များ ပတ်လည်ရှိ ပွင့်လင်းသော နေရာများတွင် ယာဉ်တန်း အမျိုးမျိုး၏ စခန်းများကို ချထားပြီး အနွေးဓာတ်အတွက် အသုံးပြုသော မီးပုံများမှ မီးခိုးတန်းငယ်များ ထွက်နေသည်။

ဤဧရိယာတွင် ယာဉ်တန်း တစ်ရာနီးပါး ရှိနေပေမည်။ လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် စွန့်ပစ်ထားသော စက်ရုံများမှ သံမဏိပြားများနှင့် ပစ္စည်းများကို ပိုင်းဖြတ်နေသော ကြီးမားသော ယာဉ်များကိုပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့သည် ယာဉ်ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများအတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ဤစက်မှုဇုန်ရှိ အသုံးဝင်သော အရာအားလုံးကို အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်ပေသည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကောင်းမွန်သော သံတံခါးများကိုပင် ဖြုတ်ချထားခဲ့ပြီး မီးတောင်ပုံစံမျှော်စင်ကြီးများ၊ ပုံသွင်းသံရိုက်တူများနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ် အမျိုးမျိုးကိုသာ ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာများသည် ရှင်သန်သူများ အတွက် အမြဲတမ်း ပထမဆုံး ရှာဖွေစုဆောင်းရာ နေရာများဖြစ်သည်။ လင်းရှန်သည် ဤအချက်ကို မျှော်လင့် ထားပြီးဖြစ်ရာ ၎င်း၏ ပန်းတိုင်မှာ ရှင်သန်သူများ ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်းမရှိသော “ပစ္စည်းများ” အမျိုးအစားကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသား လေထဲမှ တစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်အတွက် ကြီးမားသော အလုပ်ရုံများစွာကို စကင်ဖတ်ရင်း ရှာဖွေမှုထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်ခဲ့သည်။

သေချာသည်မှာ မကြာမီတွင် လက်နက်စက်ရုံ၏ သံမဏိအလုပ်ရုံအတွင်း၌ ထူထဲသောသံချေးများထဲမှ ရတနာကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

Arc သတ္တုကျို မီးဖို၊ CNC ပုံသွင်းဖိအားစက်၊ သုံးထပ်ကာကွယ်ရေး ဖြည့်သွင်းစက်၊ ကြွေပြားဖုတ် မီးဖို၊ ကီဗလာ ရက်ကန်းစက်၊ သေနတ်ပြောင်းဖော်စက်နှင့် လင်းရှန် အမှန်တကယ် ရှာဖွေနေသည့်—အလိုအလျောက် ကျည်ခွံဖိနှိပ်စက်တို့ ဖြစ်သည်။

ပြဿနာကား ၎င်းတို့သည် ကြီးမားလွန်းလှခြင်းပင်။

စီလန် လက်နက်ထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံ၏ အတိုင်းအတာသည် လင်းရှန်၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ ဂဟေဆော်သည့် အလုပ်ရုံရှိ ဝင်ရိုးခြောက်ခုပါ စက်ရုပ်လက်တံများသည်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် များပြားနေသည်၊၊

“အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားတာလဲဆိုတော့။ ဒီနေရာက တင့်ကားတွေနဲ့ လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်တွေအတွက် ပစ္စည်းတွေ ထုတ်လုပ်တာပဲ။ သယ်လည်း မသွားနိုင်ဘူး၊ ဖြုတ်လည်း မဖြုတ်နိုင်ဘူး။ ဒီဟာတွေကို လည်ပတ်ဖို့အတွက်တောင် အဆင့်မြင့် Ai စနစ် အမှားပြင်ဆင်မှုနဲ့ ထိန်းသိမ်းလည်ပတ်ဖို့အတွက် အင်ဂျင်နီယာ ရာဂဏန်းလောက် လိုအပ်တယ်...”

“ဟေး~”

ကီကီ သည် တင်ဆောင် လိုင်းပေါ်ရှိ ဝင်ရိုးခြောက်ခုပါ စက်ရုပ်လက်တံကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“အဲဒါနဲ့ ဘာလို့ မစတာလဲ။ သေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အရင်ယူမယ်လေ”

လင်းရှန်က သက်ပြင်းကို အကူအညီမဲ့စွာ ချလိုက်သည်။ “သေးတယ်” ဟု ကီကီက ပြောနေသည်။ ထိုအရာသည် အနည်းဆုံး ၁၂တန်လောက်ရှိပြီး ကား သို့မဟုတ် ရထားထက် ပိုမို ရှုပ်ထွေးသည်။ ၎င်းကို ဝါးမျိုရန်မှာ ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုဖြစ်လိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ အဲဒါနဲ့ စမယ်...”

ယခုအချိန်တွင် ဤဝင်ရိုးခြောက်ခုပါ စက်ရုပ်လက်တံသည် ကိုင်တွယ်ရန် အလွယ်ကူဆုံး အရာတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အခြေခံပုံကြမ်း အပြည့်အစုံကို စကင်ဖတ်နိုင်ပါက တွဲနံပါတ် ၁၁ တွင် နှစ်ခုကို တပ်ဆင်နိုင်ပြီး စက်ရုပ်များ အတင်အချအတွက် သီးသန့်ထားနိုင်ပေသည်။ ၎င်းသည် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ခေါင်းကိုက်မှုကို ဖြေရှင်း ပေးလိမ့်မည်။

အနီးအနားတွင် သေးငယ်သော စက်အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း လင်းရှန်သည် ပစ္စည်းများအတွက် ဤနေရာကို ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပုံသွင်းစက်များ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ အခြေခံပုံကြမ်းများကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပေ။ စက်ရုပ်လက်တံကို ပြီးစီးပြီးနောက် ၎င်းသည် Arc သတ္တုကျိုမီးဖိုကို ရမရ စစ်ဆေးဖို့လိုလိမ့်မည်။

အာ့ခ် သတ္တုကျိုမီးဖိုကို အဆင့်မြင့် ဆီလီကွန်-ကာဗိုက်နှင့် အပူချိန်မြင့် သတ္တုစပ်သံမဏိတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး ၎င်း၏ ရှုပ်ထွေးမှုသည် မမြင့်မားပေ—ပစ္စည်းများကို ရိတ်သိမ်းရန်အတွက် ကောင်းမွန်သည်။ အလိုအလျောက် ကျည်ခွံဖိနှိပ်စက်ကမူ အနည်းငယ် ကြီးမား သည်။ စကင်ဖတ်ပြီးနောက် စနစ်ခွဲများအဖြစ် ရိုးရှင်းစေကာ လင်းရှန်က အခြေနေကြည့်ရပေလိမ့်မည်။ အခြေခံပုံကြမ်း မပါဘဲ ၎င်းသည် မည်သို့ အလုပ်လုပ်သည်ကို လုံးဝ မသိပေ။

အချိန်ဖြုန်းရန် မလိုတော့ပေ… ယခု ၁၆:၀၀ နီးပါး ရှိနေပြီ—ညနေစောင်းရန် နှစ်နာရီခန့်သာ လိုတော့သည်။ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရမည်။

လင်းရှန်သည် စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံကို ပါဝါဖွင့်ကာ တင်ဆောင်လိုင်း၏ ထိန်းသိမ်းရေးလှေကားမှ စက်ရုပ်လက်တံ ဘေးသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်အိတ်များကို ချွတ်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ စကင်ဖတ်ခြင်းနှင့် ဝါးမျိုခြင်းတို့ကို စတင်လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

【စကင်ဖတ်မှု တိုးတက်မှု: ၁%】

စတင်သည်နှင့် လင်းရှန်သည် ဤအရာအား စကင်ဖတ်ရန် တစ်နာရီကျော်ကြာမြင့်မည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဝါးမျိုရန် အနည်းဆုံး နောက်ထပ်တစ်နာရီ ကြာလိမ့်မည်။ Arc သတ္တုကျိုမီးဖို နှင့် ကျည်ခွံဖိနှိပ်စက်တို့ကိုပါ ကိုင်တွယ်လိုပါက ညနေစောင်းချိန်အထိ အလုပ်လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှန် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကီကီက စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရှင် လုပ်စရာရှိတာ လုပ်လေ… ကျွန်မ လိုက်ကြည့်ဦးမယ်”

“သိပ် ဝေးဝေးမသွားနဲ့။ ငါ အာရုံပျက်လို့ မရဘူး”

“မသွားပါဘူး~” ကီကီသည် လင်းရှန်က ယခုအချိန်တွင် ကာကွယ်မှုလိုအပ်သည်ကို ကောင်းကောင်းသိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကြီးမားသော စက်ရုံပတ်လည်တွင် ပျံဝဲနေပြီး အရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်တစား လိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဆက်သွယ်ရေးစနစ်မှတစ်ဆင့် ရှုချင်း၏ အသံထွက်လာသည်။ ဖီးနစ်မှ အထောက်အပံ့များ အားလုံးကို အနန္တရထားပေါ်သို့ ပြန်လည် ရွှေ့ပြောင်းပြီးကြောင်း အစီရင်ခံသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ညာဘက်ခြမ်း သံချပ်ကာပြားများ တပ်ဆင်ပြီးကြောင်း ဖြစ်ကာ ရထားအတွက် မရှိမဖြစ် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် တာဝန်ယူထားသော ချန်ဆီရွှမ်သည်လည်း ပြန်ရောက်လာပြီး လင်းရှန်ကို နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမည်ကို မေးမြန်းနေသည်။

လင်းရှန် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ညနေစောင်း မတိုင်မီ အဖွဲ့အား အားလပ်ချိန်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်—လူတိုင်း အပန်းဖြေရန် အခွင့်အရေး…။

အနန္တရထားအဖွဲ့သည် သတင်းကြားသောအခါ ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ ဤမျှ လုံခြုံသည်ဟု မခံစားခဲ့ရသည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သည်။ လူတိုင်းတွင် ရှိနေသော တင်းမာမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် လျော့ပါးသွားလေသည်။

Chapter 413

စျေးဝယ်ထွက်ခြင်း

နဂါးတောင် ၁ မှ လူပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်အဖွဲ့ပင် အနားယူနေကြသည်…အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှီတိယွမ်က ခရီးသည်များကို မြို့တွင်းရှိ လုံခြုံစိတ်ချရသော ဇုန်များတွင် လျှောက်သွားကာ ၎င်းတို့လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို လဲလှယ်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုံခြုံရေးအတွက် ချန်ဆီရွှမ်သည် အပြင်ထွက်သူတိုင်းကို သုံးဦး သို့မဟုတ် သုံးဦးထက် ပိုသော အဖွဲ့များဖြင့် သွားလာရန်နှင့် ညနေစောင်းမတိုင်မီ ပြန်လာရန် သေချာမှာနေသည်။

မကြာမီတွင် အနန္တရထားမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် နှစ်ဦးသုံးဦးတွဲ၍ စုဖွဲ့ကာ မြို့ထဲသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မီးတောက်သည် ရထားကို စောင့်ကြည့် ရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတာဝန်ကို ယူခဲ့သည်။ သူသည် နေပူဆာလှုံရင်း ဖီးနစ်မှ ရရှိသော စွမ်းရည်တိုးတက်မှု လက်စွဲစာအုပ်ကို လေ့လာနေသည်။

အဓိကရိပ်သာလမ်းအနီးရှိ ပတ်ဝန်းကျင်လမ်းများပေါ်တွင် ယာဉ်တန်းစခန်းများသည် ကုန်သွယ်မှုအတွက် ဆိုင်ခန်းများကို ဖွင့်ထားခဲ့ကြသည်။ ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါများမှ ရရှိသော သွေးပဲစေ့များသည် ငွေကြေးအဖြစ် ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် သေးငယ်သော အရောင်းအဝယ်များအတွက် အလွန်တန်ဖိုးကြီးနေသောကြောင့် ရောင်းဝယ် ဖောက်ကားခြင်းဖြင့်သာ လဲလှယ်ကြသည်။ ရိုးရှင်းစွာပင် နှစ်ဖက်လုံး သဘောတူပါက အရောင်းအဝယ် ဖြစ်မြောက်သည်—

ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခြင်းအပြင် ကျွမ်းကျင်သောရှင်သန်သူများသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပြီးနောက် ငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေရန် အခွင့်အရေး ယူခဲ့ကြသည်—မုတ်ဆိတ်ရိတ်ခြင်း၊ ဆံပင်ညှပ်ခြင်း၊ အမြန်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ဆောင်မှုများ၊ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာပြုပြင်ခြင်းများ၊ နှိပ်နယ်ခြင်း၊ အရိုးပြင်ခြင်း၊ အရက်များ ရောင်းချသောဘားများအထိပင် ရှိသည်။ မိုနီကာ ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း အချို့သည် ငှားရမ်းဝန်ဆောင်မှုများပင် ပေးသည်။

“တာယာမှို သားရေစာ၊ အယ်လ်ဂီ ကိတ်မုန့်ကို အိမ်မြှောင်ဆီ နဲ့ကြော်ထားတာ၊ စိမ်းစိုတဲ့ သစ်ခေါက်ကြွပ်ကြွပ်လေး၊ နှင်းဆား အိမ်မြှောင်၊ ကတ္တရာ ကင်းမြီးကောက်ချိစ်ပ်တွေ၊ လင်းနို့ပါတဲ့ အမဲသား ဟင်းချို၊ အေးခဲ စလပ်ဂ်...”

“ဘုရားရေ…. ဒါတွေက ဘာတွေလဲ”

မြောင်လုနှင့် ရှောင်ယွမ်တို့သည် ချန်ဆီရွှမ်၊ တာလို့၊ ရှားရှားတို့နှင့်အတူ အထောက်အပံ့ ကုန်သွယ်ရေး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပတ်ကြည့်နေကြသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပြီးနောက် ရရှိသော “အရသာရှိသော အစားအစာများ” ၏ ကွဲပြားမှုသည် မိန်းကလေးများအားလုံးကို တစ်ညီတညွှတ်တည်း မျက်မှောင်ကုပ်သွားစေသည်။

ယခင်က အိမ်မြှောင်အသားခြောက်၊ ကြွက်အသားခြောက်နှင့် ပိုးဟပ် ပရိုတင်းအခဲများကိုပင် အရမ်းကို ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် ထိုအစားအစာများကို ကြည့်ပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် လူသားမျိုးနွယ်၏ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်မှုကို အံ့သြမိသည်။ မြောင်လုနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာ အမူအရာများကို ကြည့်လျှင် အနန္တရထားပေါ်ရှိ အစားအစာများသည် ရှင်သန်သူများ၏ စံနှုန်းအရ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများဖြစ်သည်၊၊

အနန္တရထားတွင် အဖွဲ့ဝင်များ သိပ်မရှိသော်လည်း သူတို့၌ အထောက်အပံ့ရင်းမြစ် အများအပြားရှိသည်။ ဖီးနစ်မှ ရရှိခဲ့သည်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းသည် အရင်းအမြစ်များဖြင့် ပြည့်လျှံ နေသည်။

အဖွဲ့သည် စိတ်ဖိစီးမှုမှ အနားယူရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် “ပြတင်းပေါက်မှ စျေးဝယ်ခြင်း” သဘောထားဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ တာလို့က ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ရံတော်ကဲ့သို့ နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ လင်းရှန်ကြောင့် နေ့စဉ် စည်သွပ်ဘူး အစားအစာများကို စားရင်း အသားကျနေသူတစ်ဦးအတွက် ကင်းမြီးကောက်ချစ်ပ်များကဲ့သို့သော အရာများကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် ရှုံ့မဲ့သွားစေသည်၊၊

အခြားသူများ ဆိုင်ခန်းများကို ကြည့်ရှု နေကြစဉ် ချန်ဆီရွှမ်သည် ကားဘောနက်ကို ဆိုင်ခုံအဖြစ် အသုံးပြုထားသော ဆိုင်ခန်းတစ်ခုတွင် ပြသထားသည့် ရင်းနှီးသောအရာတစ်ခုကို မြင်သောအခါ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရောင်းချသူမှာ အထူစား အနွေးထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ယာဉ်တန်းသည် အနီးအနားတွင် စုဝေးနေကြပြီး ၎င်းတို့နောက်တွင် စည်ပိုင်း မီးပုံတစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေသည်။

အမျိုးသမီးသည် ချန်ဆီရွှမ်၏ အကြည့်ကို သတိထားမိပြီး ထောင့်ရှိ သေတ္တာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုး ပြသည်။

“အသစ်စက်စက်တွေ။ ငါးခု ရှိတယ်။ Ultra-thin အမျိုးအစား။ စည်သွပ်ဘူး လေးဘူးနဲ့ ရှင်ရမယ်။ ဈေးတန်တန်လေးပဲ”

ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ကွန်ဒုံးများသည် အစားအစာကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိလာမည်ဟု လူအနည်းငယ်သာ မျှော်လင့်မိပေမည်။ ချန်ဆီရွှမ်က နားလည်သော အကြည့်ဖြင့် သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စည်သွပ်ဘူး လေးဘူးကို ထုတ်ပြီး လဲလှယ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ ယူမယ်”

“ကောင်းပါပြီ~”

အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်သည်။ ချန်ဆီရွှမ် မည်မျှ လှပသည်ကို မြင်သောအခါ အတွေ့အကြုံ ရှိသူကဲ့သို့ ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ပြီး ထပ်ပြောသည်။

“မပျက်စီးသွားဘူးဆိုရင် ပြန်ဆေး၊ အခြောက်ခံပြီး ဂျယ်လီနည်းနည်းထည့်ရင် တစ်ခုချင်းစီကို ငါးကြိမ်-ခြောက်ကြိမ်လောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြန်သုံးနိုင်တယ်”

ထိုမှတ်ချက်သည် ချန်ဆီရွှမ်၏ ပုံမှန် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော မျက်နှာကိုပင် နီရဲသွားစေခဲ့သည်။ သူမက အတင်းလုပ်ယူထားသောအပြုံးဖြင် ပြုံးပြပြီး ပစ္စည်းများကို သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ရှက်စရာ မလိုပါဘူး”

အမျိုးသမီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းမတွေက ဒီလို ရှုပ်ထွေးမှုမှာ ကိုယ်ဝန်ရမယ်ဆို ငရဲကျသလိုပါပဲ။ ကိုယ်ဝန်ရဖို့ကလည်း ခက်ခဲနေပါပြီ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ချန်ဆီရွှမ်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြပြီး ထွက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြောင်လုနှင့် ရှောင်ယွမ်တို့နှင့် စကားပြောနေသော ထူးဆန်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ တာလို့က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသောကြောင့် ထိုအမျိုးသားသည် အနီးကပ် မရဲသေးပေ။ ချန်ဆီရွှမ် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွယ်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“တိုင်တန်အဆင့်အတွက်က တစ်လကို အေးခဲ-အမှောင်ဆေးရည်တစ်ပုလင်း၊ အသီးနှံဖျော်ရည်နှစ်ဘူး၊ နေ့တိုင်း အသား စည်သွပ်ဘူး တစ်ဘူးနဲ့ မုန့်တွေ အများကြီးရမယ်။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ အဆင့်ဆိုရင်တော့ passive ချပ်ကာဝတ်စုံ ပေးတယ်”

“ရူးသွပ်သူ အဆင့်အတွက်ကတော့ တစ်လကို အေးခဲ-အမှောင်ဆေးရည်နှစ်ပုလင်း၊ အသီးအနှံ ဖျော်ရည်လေးဘူး၊ စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံ၊ အသားပါတဲ့ စိတ်ကြိုက် အစားအစာနဲ့ သီးသန့်ပြုပြင်ထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင်နေရာရမယ်”

“ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ ညလေပြေယာဥ်တန်းက အလွန်လုံခြုံတယ်။ လူ ၆၀၀ ကျော်၊ ထောက်ပံ့ရေးထရပ်ကားဆယ်စီး၊ လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေးစနစ်တွေ၊ ကြီးမားတဲ့ လက်နက်တွေ—မင်း လိုချင်တာကို ပြောလို့ရတယ်...”

ထို့နောက် သူသည် တာလို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ

“မင်းရဲ့ ၁၁၂၀ စွမ်းရည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်နဲ့ဆို၊ မင်းရဲ့ အိပ်ဖော် ဖြစ်နိုင်တဲ့ ချောမောတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းကို အပန်းဖြေဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်… ဈေးမကြီးဘူး—သူတို့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြီး မင်းရဲ့ အစားအစာကို မျှဝေပေးရင် ရူးသွပ်သူအဆင့် မိန်းကလေးတွေတောင် မင်းဆီ သူတို့ကိုယ်တိုင်လာလိမ့်မယ်။ တစ်ကြိမ်ကို နှစ်ယောက်လား…သုံးယောက် လား။ ပြဿနာမရှိဘူး”

ထိုစကားကြောင့် မြောင်လုနှင့် ရှောင်ယွမ်တို့ သိသိသာသာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ မြောင်လုသည် ရှားရှား၏ နားများကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်—သို့သော် ရှားရှား က သူမ၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ် ပြီး ထိုအမျိုးသား ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်သည်။

“သူက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကို။ သူက အဲဒီလို ဆက်ဆံမှုမျိုး ရတယ်ဆိုရင် ကျွန်မကရော ဘာရမလဲ”

ထိုအမျိုးသားသည် နဖူးကို ပွတ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“မင်းက အဲဒီလောက် ငယ်သေးတာကို အိပ်ဖော်လိုချင်တာလား”

“ရူးနေတာလား” ရှားရှားက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ပြောတာက—ကျွန်မ အေးခဲ-အမှောင်ဆေးရည်ရလား။ အသီးအနှံဖျော်ရည် ရလား။ အသားစည်သွပ်ဘူး ရလား”

“အင်း...”

ထိုအမျိုးသားသည် မိုဘိုင်းကိရိယာတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး စွမ်းရည်စမ်းသပ်ပွဲ ရင်ပြင်မှ ဒေတာများဖြစ်ပုံရသော အရာများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် သူမ၏ ဖိုင်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ သွားသည်။

“အိုး၊ မင်းက ၁.၈ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပါရမီရှင် မိန်းကလေး—တိုင်တန်အဆင့်ပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ မင်းက တိုင်တန်အဆင့် အကျိုးခံစားခွင့်တွေရမယ်”

သူသည် ပြုံးကာ ဒူးထောက်ပြီး ချော့မော့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို သူက မင်းရဲ့ အစ်ကိုလား”

ရှားရှားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အင်း၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အတူတူပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းတို့အတွက် ပိုကောင်းတဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်တွေကို ရယူပေးနိုင်တယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”