ကျေးလက်အိမ်မှ မတော်တဆမှု

ပိုင်မိသားစုသည် ရှောင်လင်းယွီကို အန္တရာယ်ပေးရန် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ လာရောက်နိုင်သည်ကို သိရှိသောအခါ ရှောင်လင်းယွီနှင့် သခင်ကြီးကုန်းတို့သည် အပြည့်အဝ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မိသားစုကို စိတ်မပူစေရန် သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် ရှောင်မိသားစုကို မပြောပြရန် တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရှိခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် နေ့စဉ် ပုံမှန်အတိုင်း စားသောက်ပြီး အလုပ်လုပ်ကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းတစ်ခု၊ ဥယျာဉ်တစ်ခုနှင့် အိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်သည်။ သူမသည် နေ့စဉ် အလုပ်များနေသည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် ဆောင်းရာသီ၌ ရာသီအလိုက်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးခြင်းမှလွဲ၍ အခြေခံအားဖြင့် ဘာမှလုပ်စရာမရှိပေ။ ဤအချိန်တွင် ရွာသားများစွာသည် ယာယီအလုပ်များ ရှာဖွေကြပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် နွေဦးရာသီတွင် လယ်ကွင်းများသို့ အလုပ်လုပ်ရန် ပြန်လာကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထောင်ယွမ်ရွာအတွက်မူ အရာရာမှာ ကွဲပြားသည်။

ရွာတွင် မက်မွန်န်းတော ရှိသောကြောင့် ဆောင်းရာသီတွင်ပင် ဧည့်သည်များ လှိုင်းထနေခဲ့သည်။ ထောင်ယွမ်ရွာမှ ရွာသားများသည် နေ့စဉ် သူတို့၏အသေးစားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် အလုပ်များနေကြသည်။ သူတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ အခြားရွာများမှ ရွာသားများသည် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ အလုပ်ရှာရန် လာရောက်ကြပေလိမ့်မည်။ လူများလာသောအခါ ဒုက္ခများလည်း များလာပေလိမ့်မည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို အသေးအဖွဲကိစ္စအချို့ကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းခဲ့ပြီး သူမကတော့ အထွေထွေအုပ်ချုပ်ရေးအပိုင်းကို ကြီးကြပ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

သို့သော် နေ့စဉ် လယ်ကွင်းများရှိ သီးနှံများကို စစ်ဆေးခြင်းမှာ သူမ၏အလေ့အကျင့်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဤသီးနှံများ၏ ကြီးထွားမှုကို ကောင်းစွာထိန်းချုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတို့ကို ဧရာမဟင်းသီးဟင်းရွက်များအဖြစ် ကြီးထွားစေချင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် အလွန်အကျွံအာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ဤမျှများပြားသောမြေကို သူမတစ်ဦးတည်း မစီမံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမအမေ၏အကူအညီနှင့်ပင် ၎င်းမှာ အလွန်များပြားသည်။ သို့သော် ရှောင်လင်းယွီ ယုံကြည်နိုင်သော လူများမှာ ရှောင်နှင့်ကုန်းမိသားစုများသာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့ကိုသာ လယ်ကွင်းများသို့ ရေလောင်းခွင့်ပြုပေလိမ့်မည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူများစွာသည် ဤရေသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဤမျှကောင်းမွန်စွာ ကြီးထွားရသည့် စစ်မှန်သောအကြောင်းရင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိလာကြသည်။

လူအချို့သည် စပ်စုစွာဖြင့် "အဲ့ဒါ ဘာလဲ?" ဟု မေးကြပေလိမ့်မည်။

ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် တိုက်ရိုက်ပြုံးပြီး "ဒါက နွားငယ်လေးဘုရင်ရဲ့ဆီးလေ၊ ပြီးတော့ ဓာတ်မြေသြဇာလုပ်ဖို့ ပါဝင်ပစ္စည်းတချို့ ထပ်ထည့်ထားတယ်။" ဟု ဖြေကြသည်။

ရွာသားများ နားလည်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ ရှောင်လင်းယွီ၏ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လူများသည် မေးမြန်းခြင်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ဟင်းနုနွယ်ခင်းတစ်ခုကို စစ်ဆေးနေစဉ် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့သည် ပြေးလာပြီး "အစ်မ၊ ကျေးလက်အိမ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်လို့!" ဟု အော်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏အလုပ်ကို ချကာ "ဘာဖြစ်တာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က "အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ဝန်ထမ်းနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး သူက နှလုံးရောဂါဖောက်သွားတယ်။ သူအခု သတိလစ်နေတယ်၊ အဘိုးကြီးရဲ့မိသားစုက ပြဿနာရှာနေကြတယ်။"

"ဘာပြောတယ်။"

"ဟုတ်တယ်!" ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ ခေါင်းညိတ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားပြီး "ငါတို့ဝန်ထမ်းက customer is always first ဆိုတာ မသိဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထောင်ယွမ်ရွာရှိ ဝန်ဆောင်မှုဝန်ထမ်းများသည် အလုပ်ခန့်အပ်ခြင်းမခံရမီ ခုနစ်ရက်ကြာ လေ့ကျင့်မှုခံယူရသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က "အစ်မ၊ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာနှောင့်ယှက်ခဲ့တာ!"

သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူကျိန်ဆဲသည်- 'ဘယ်လိုတောင်အရှက်မရှိတဲ့အဘိုးကြီးလဲ။ သူကဖြင့် ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ်အရွယ် အဘိုးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါတောင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာနှောင့်ယှက်သေးတယ်။ ဘယ်လောက်အရှက်မရှိလိုက်လဲ!'

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့သည် ဤသို့သော မယဉ်ကျေးသောစကားများကို သူ့အစ်မရှေ့တွင် မပြောဝံ့ခဲ့ပေ။

ရှောင်လင်းယွီသည် ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏ခြေလှမ်းများကိုသာ မြန်ဆန်စေခဲ့သည်။ သို့သော် အခြားသူများ၏မျက်လုံးထဲတွင် ရှောင်လင်းယွီသည် လမ်းလျှောက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပြေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဘော့စ်ကို ကြည့်စမ်း၊ ဒီလောက်အလျင်စလိုဖြစ်နေတာ။ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား?" အလုပ်သမားများသည် ရှောင်လင်းယွီ အလျင်အမြန်ဖြတ်သွားစဉ် ဆွေးနွေးကြသည်။

"အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်သင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူဒီလောက်အလျင်စလိုဖြစ်နေမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ဘော့စ်ရှောင်ကို ဒီလောက်အလျင်စလိုဖြစ်နေတာ ရှားရှားပါးပါးပဲမြင်ဖူးတယ်။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ၅လုံးမြောက်ကျေးလက်အိမ်သို့ အလျင်အမြန်ရောက်ရှိသွားသောအခါ ၎င်းကို လူအုပ်ကြီးတစ်စု ဝန်းရံထားပြီးဖြစ်သည်။ ကျယ်လောင်သောဆဲဆိုသံများနှင့် ဆူညံသံများလည်း ရှိနေသည်။

"ဒီမိန်းမတော့၊ မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ရက်စက်ပြီး အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရက်ရတာလဲ?" သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမသည် အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းကိုပင် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ငိုကြွေးနေသည်။ "ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ သူ... သူက ကျွန်မလက်ကို လာဆွဲလို့..." ကျွန်မသူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တာ။

"မဟုတ်တာတွေ!" အမျိုးသမီးဝန်ထမ်း မဆုံးမီ အခြားသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ဆဲဆိုသည်- "မိန်းကလေး၊ မင်းတကယ်ကို အရမ်းရက်စက်တာပဲ။ မင်းငါ့အကြီးအကဲကို တွန်းထုတ်ရုံသာမက သူ့ဂုဏ်သတင်းကိုပါ ဖျက်ဆီးချင်နေတာလား? မင်းကိုယ်မင်းဘယ်သူလို့ထင်နေတာလဲ? ငါတို့အကြီးအကဲက မင်းကို စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?" သူမသည် လက်မြှောက်ကာ ဝန်ထမ်းကို ရိုက်နှက်လိုခဲ့သည်- "ငါမင်းကို သင်ခန်းစာပေးပြမယ်!"

ရှောင်လင်းယွီသည် လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြေပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရန်လိုသောသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်- "မဒမ်၊ ကျွန်မတို့ဒါကို စကားနဲ့ပြောလို့ရပါတယ်။ ဘာလို့ အကြမ်းဖက်တဲ့နည်းကို သုံးနေမှာလဲ။"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးသည် ကြားဖြတ်ခံရသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "မင်းဘာတွေလာပြောနေတာလဲ? ဒီအရှက်မရှိတဲ့မိန်းမကို သင်ခန်းစာမပေးသင့်ဘူးလား?"

ရှောင်လင်းယွီက "ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးသင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့မဟုတ်ဘူး။ အဘိုးက မြေပေါ်မှာ လဲနေတုန်းလေ။ ရာသီဥတုက အရမ်းအေးတယ်။ ကျွန်မတို့သူ့ကို မြေပေါ်မှာ အေးခဲအောင် ဒီအတိုင်းပစ်ထားလို့မဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား။"

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီသည် သူမဘေးမှ ဝန်ထမ်းကို ကြည့်ကာ မာမာထန်ထန်အော်ဟစ်သည်။ "မင်းတို့ဘာလုပ်နေကြတာလဲ? လူကြီးမင်းကို နွေးထွေးတဲ့နေရာကို သယ်သွားရမယ်ဆိုတာ မသိကြဘူးလား?"

လူငယ်တစ်ဦးက အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် "ဘော့စ်၊ ကျွန်တော်တို့က မလုပ်ချင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိသားစုဝင်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို သူ့ကိုရွှေ့ခွင့်မပေးဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို အခု ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရမယ်၊ မဟုတ်ရင်..." သူတို့က အဘိုးအိုကို မြေပေါ်မှာ အေးခဲသေဆုံးစေချင်ကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် အဘိုးအိုဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ရှောင်လင်းယွီ အဘိုးကို စစ်ဆေးမည်အပြု အမျိုးသမီးသည် ချက်ချင်းပင် သူမကို ကျယ်လောင်စွာ တားဆီးသည်။ "မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ? သူ့ကိုမထိနဲ့။ ငါမင်းကိုပြောလိုက်မယ်၊ ငါ့အကြီးအကဲကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် အဲ့ဒါ မင်းတာဝန်ပဲ။"

ရှောင်လင်းယွီသည် မျက်နှာဖြူဖျော့ပြီး နှုတ်ခမ်းခရမ်းရောင်ဖြစ်နေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ ပုပုဝဝအမျိုးသမီးနှင့်၊ ပိန်ရှည်ရှည်အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး "ဒီလူကြီးမင်းက နှလုံးရောဂါဖောက်နေတာ။ ရှင်တို့မှာ သူသောက်နေကျဆေးမရှိဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးတွင် ရောဂါမှတ်တမ်းရှိသောကြောင့် သူ၏မိသားစုသည် သူ့ဆေးကို သူတို့နှင့်အတူ ယူဆောင်လာခြင်းက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများမှာ အပြစ်ရှိစွာ လက်သွားသည်။ ထို့နောက် ပုပုဝဝအမျိုးသမီးသည် ချက်ချင်းပင် "ဘာဆေးလဲ? ငါတို့အကြီးအကဲမှာ နှလုံးရောဂါမှတ်တမ်းမရှိဘူး။ ငါတို့က အဲ့ဒီလိုအရာတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ ဘယ်လိုသိမှာလဲ?"

"ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်! သူက အဲ့ဒီရက်စက်တဲ့မိန်းမရဲ့ တွန်းထုတ်တာကို ခံရပြီးနောက်မှ အဲ့ဒီရောဂါဖောက်သွားတာပဲဖြစ်ရမယ်!" အခြားအမျိုးသမီးက ထပ်ပြောသည်။ "ငါမင်းကိုပြောလိုက်မယ်၊ ငါတို့အကြီးအကဲကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းတာဝန်ယူရမယ်!"

ရှောင်လင်းယွီသည် မြေပေါ်မှ အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ လက်သွားပြီး သူမက "မဒမ်တို့၊ ဘယ်သူတာဝန်ရှိရှိ၊ ကျွန်မတို့တွေ ဒီလူကြီးမင်းကို အရင်ကယ်တင်ရမယ်။"

ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အဖြူရောင်ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပုလင်းထဲမှ အဖြူရောင်ဆေးပြားတစ်ပြားကို လောင်းထုတ်ပြီး အဘိုးအိုကို တိုက်ရိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားပြီး "မင်းငါတို့အကြီးအကဲကို ဘာကျွေးလိုက်တာလဲ? ငါတို့အကြီးအကဲကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါတို့မင်းကို တရားစွဲမယ်!"

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က အရင်ဆုံး "ဒီအဘိုးက နှလုံးရောဂါဖောက်သွားတာ။ ကျွန်တော့်အစ်မက သူ့ကို ရှေးဦးသူနာပြုဆေးပြားတချို့ ကျွေးတာပေါ့။ အဆိပ်ကျွေးမယ်လို့ ခင်ဗျားတို့တကယ်ထင်နေတာလား?" ရှောင်ရှောင်းဟွေ့သည် တည့်တိုးပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူတို့သည် ဒေါသတကြီး ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာကျယ်လောင်စွာ "မင်း ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းကဘာသိလို့လဲ?" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က "ကျွန်တော်တို့က ဒီလိုအခြေအနေတွေအတွက် အရေးပေါ်ဆေးဝါးအမျိုးမျိုးကို ပြင်ဆင်ထားတယ်။"

အခြားခရီးသွားများသည် ရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဤမျှ ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ထားသည်ကို အံ့ဩသွားကြသည်။

"ဒါက ကျွန်တော်ကြုံဖူးသမျှထဲမှာ အသေးစိတ်ပြီး ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ခရီးသွားနေရာတစ်ခုပဲ။ အရေးပေါ်ကုသမှုအတွက်ပါ ကောင်းကောင်းလုပ်ထားတယ်!"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း အခုမှဒါမျိုးကြုံဖူးတာ။"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ဆွေးနွေးမှုကို လျစ်လျူရှုပြီး ရှောင်လင်းယွီကို ဆုံးမမည်အပြု ရှောင်လင်းယွီသည် အဘိုးအို၏ခေါင်းကို ပွေ့ဖက်ကာ ဝန်ထမ်းကို "ဒီကိုလာ၊ အဘိုးကို နွေးထွေးတဲ့အခန်းကို ရွှေ့လိုက်ကြ။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ခေါ်ပြီးပါပြီ!" ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ မင်းတို့သူ့ကို မရွှေ့ရဘူး!" အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့ကို တားဆီးလိုက်ကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်ကာ "မဒမ်တို့၊ ရှင်တို့တကယ်ပဲ ဒီလူကြီးမင်းကို အေးခဲသေအောင်လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား?"

***