လှည့်စားခံရခြင်း

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ ရှောင်လင်းယွီကို ချီးကျူးလေလေ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ပို၍မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ဒေါသထွက်လေလေဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သက်သေကို ဖျက်ဆီးရန် မအောင်မြင်ခဲ့သည့်အချက်သည် အခြေအနေကို ပို၍ဆိုးရွားစေခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် တက်ဘလက်ကိုကိုင်ကာ ပုပုဝဝအမျိုးသမီးကို အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် "မဒမ်၊ ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ? သက်သေကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာလား? ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်ဒီတက်ဘလက်ကို ဖျက်ဆီးရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး။ သက်သေက အဓိကကွန်ပျူတာကို ကူးယူပြီးသား။"

"မင်း..." ပုပုဝဝအမျိုးသမီးသည် ရှောင်လင်းယွီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ချက်ချင်းပင် မြေပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ "ဒီနေရာရဲ့ သူဌေးက ငါတို့လိုအပြင်လူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်။ ဝါးဝါး..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း "..."

သူတို့အား ပြောစရာ စကားမဲ့သွားကြသည်။

တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။

ရှောင်လင်းယွီသည်လည်း အနည်းငယ် စကားမဲ့သွားပြီး "မဒမ်၊ ငါတို့က သက်သေနဲ့ စကားပြောရမယ်။ ခင်ဗျားအနိုင်ကျင့်ခံရသလား၊ မခံရသလားဆိုတာ ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်း မြင်နိုင်တယ်။ ကမ္ဘာကြီးက ခင်ဗျားပတ်လည်မှာ လည်ပတ်နေတာမဟုတ်ဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး "ဘော့စ်ရှောင်၊ လူကြီးမင်း နိုးလာပါပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။" ရှောင်လင်းယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းသည် ချီတုံချတုံဖြင့် "သူနိုးလာတာနဲ့... သူက ရှောင်လီ သူ့ကိုတွန်းထုတ်ပြီး သူ့ကို နှလုံးရောဂါဖောက်စေခဲ့တယ်လို့ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်နေတယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို လျော်ကြေးပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်။"

ရှောင်လီသည် စားပွဲထိုးမလေးဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်ကာ "အင်း၊ ငါနားလည်ပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယခင်က သတိလစ်နေခဲ့သော အဘိုးအိုသည် ဝန်ထမ်းကို လျစ်လျူရှုပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူရောက်ရှိလာပြီး စွမ်းအင်အပြည့်ဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်သည်။ "ငါမင်းတို့ကိုပြောလိုက်မယ်။ မင်းတို့ရဲ့စားပွဲထိုးမက ငါ့ကို တွန်းချပြီး ငါ့ကို နှလုံးရောဂါဖောက်စေခဲ့တာ။ မင်းတို့ငါ့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခုမပေးဘူး၊ ငါ့ကို လျော်ကြေးမပေးဘူးဆိုရင် ငါမင်းတို့ကို တရားစွဲမယ်!"

လူတိုင်း "..." သူတို့က တကယ်ကို တစ်မိသားစုတည်းကပဲ။

သို့သော် လူတိုင်းကို အံ့ဩစေခဲ့သည်မှာ ဒီအဘိုးကြီး ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး သန်မာဖျတ်လတ်နေသေးသည်။ ယခု သူနိုးထလာသောအခါ သူသည် တောင်းပန်ခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ဒုက္ခရှာနေသည်။

ဤသည်မှာ လူတိုင်းကို ထပ်မံ၍ စကားမဲ့သွားစေခဲ့သည်။

"လူကြီးမင်း..." စားပွဲထိုးမလေးသည် ရှင်းပြလိုခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ ချက်ချင်းပင် တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ "ရှူး။"

စားပွဲထိုးမလေးသည် ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ သူမဘေးမှ ဝန်ထမ်းသည် သူမကို တိုးတိုးလေး "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘော့စ်က မင်းအတွက် တရားမျှတမှုကို သေချာပေါက်ရှာပေးမှာပဲ! ဒီအဘိုးကြီးက နှလုံးပြဿနာရှိတယ်။ ငါတို့သူ့ကို လှုံ့ဆော်လို့မဖြစ်ဘူး။ သူနောက်တစ်ကြိမ်ထဖောက်ရင် ငါတို့ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စကို ဘော့စ်ကိုပဲ ထားခဲ့လိုက်။ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့။"

စားပွဲထိုးမလေးသည် နှုတ်ခမ်းကိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။" သူတို့သည် ထောင်ယွမ်ရွာတွင် အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သောကြောင့် ရှောင်လင်းယွီအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ရှောင်လီကို တားဆီးပြီးနောက် သူမသည် အဘိုးအိုထံသို့ ပြုံးပြီး လှည့်လိုက်သည်။ "အဘိုး၊ အခု သက်သာရဲ့လား?"

အဘိုးအိုသည် မူလက ဒေါသထွက်နေသော်လည်း လှပသောရှောင်လင်းယွီကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးငယ်လေးများ အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထူးဆန်းသောအလင်းရောင်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာသည်။ လူများစွာသည် သူ့မျက်လုံးများထဲမှ ကာမစိတ်ပြင်းပြသောအကြည့်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တိုးတိုးလေး "ဘယ်သောက်အဘိုးကြီးလဲ!" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက ပြုံးပြီး "သက်သာပါတယ် မိန်းကလေး။ မင်းက ဘယ်သူလေးများလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက "မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်း။ ကျွန်မက ဒီခြံရဲ့တာဝန်ခံပါ။ ကျွန်မမျိုးရိုးက ရှောင်ပါ။ ရှင် ကျွန်မကို ရှောင်ရှောင်လို့ခေါ်နိုင်ပါတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှောင်?" အဘိုးအိုသည် သူမကို ရင်းနှီးစွာ တမင်တကာ ခေါ်ဆိုသည်။ "ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ရှောင်ရှောင်။ မင်းက အရမ်းလှပြီး အရမ်းအရည်အချင်းရှိတယ်။"

"လူကြီးမင်းက ကျွန်မကို မြှောက်ပင့်နေတာပဲ!" ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ လက်သွားပြီး သူမက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြန်ပြောလိုက်သည် "လူကြီးမင်း၊ ရှင်အခု သက်သာသွားတာ ကောင်းတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ခြံမှာဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက် ကျွန်မတကယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိမှာပဲ။ ကျွန်မအရမ်းအပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားမိမှာပဲ။ အာ၊ လူကြီးမင်း၊ ရှင် ဒီခရီးမှာ ရှင့်ရဲ့နှလုံးဆေးကို ယူလာဖို့ မေ့သွားတာလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏မျက်နှာများမှာ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့သည် အော်ဟစ်မည်အပြု သူတို့၏အသံများ ထွက်မလာတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး တုန်လှုပ်ပြီး စိုးရိမ်သွားကြသည်။

"ငါအဲ့ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မေ့နိုင်မှာလဲ?" အဘိုးအိုသည် စဉ်းစားမနေဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ "အဲ့ဒါက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ဘယ်သွားသွား အရင်ထည့်တာ!" သူ့တွင် နှလုံးပြဿနာရှိသည်။ သူသတိမထားလျှင် သူ့နှလုံးရောဂါသည် မည်သည့်အချိန်မဆို ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။ သူ့ဆေးကို မယူလာဘဲနေလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်ကာ "ဦးလေး၊ ဒါဆိုရင် ရှင်နဲ့ရှင့်မိသားစုက ရှင့်မှာ နှလုံးရောဂါရာဇဝင်ရှိတယ်ဆိုတာ သိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?"

"ဟုတ်တယ်။" ဤအထိပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းကို စိုက်ကြည့်ကာ သူမကို ဒေါသတကြီး ညွှန်ပြသည်။ "ဒီမိန်းမက ခုနက ငါ့ကိုတွန်းထုတ်ပြီး ငါ့နှလုံးရောဂါကို ပြန်ဖောက်စေခဲ့တာ။ ငါသူမကို သေချာပေါက် တာဝန်ခံခိုင်းမှာပဲ။"

ရှောင်လင်းယွီက ထို့နောက် "ဦးလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မတို့ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးပါ့မယ်။ တကယ်ပဲ ရှောင်လီရဲ့အမှားဆိုရင် ကျွန်မတို့သေချာပေါက် တာဝန်ယူပါ့မယ်။" သို့သော် မဟုတ်ခဲ့လျှင်...

ဤအဘိုးကြီးသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ အလှတွင် နစ်မွန်းနေပြီး ရှောင်လင်းယွီ၏ စကားများထဲမှ ဝှက်ထားသောအဓိပ္ပာယ်ကို သတိမပြုမိခဲ့ခြင်းမှာ သနားစရာကောင်းသည်။

အဘိုးကြီး ခေါင်းညိတ်သည်- "ဟုတ်တာပေါ့။"

လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့ဘာသာသူတို့ ပြုံးရယ်နေကြသည်။ အဘိုးကြီးသည် သူစစ်ဆေးမေးမြန်းခံနေရသည်ကိုပင် မသိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီသည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားကာ အလွန်လေးနက်စွာ "မဒမ်တို့၊ ရှင်တို့ကိုယ်တိုင် ကြားခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား? ရှင်တို့ယောက္ခထီးက သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံး သူနှလုံးပြဿနာရှိတယ်ဆိုတာ သိတယ်လို့ ဝန်ခံခဲ့တယ်။ သူက သူ့ဆေးကို သူနဲ့အတူ ထုပ်ပိုးခဲ့တယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ရဲ့စားပွဲထိုးမရဲ့ တွန်းထုတ်မှုက သူ့ကို နှလုံးရောဂါရစေခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ သူအဲ့ဒီမတိုင်ခင်ကတည်းက နှလုံးပြဿနာတွေ ရှိခဲ့တာ။ ဒီမှာရှိတဲ့လူတော်တော်များများ ကြားခဲ့ကြတယ်။"

ပိန်ရှည်ရှည်အမျိုးသမီးသည် အံကြိတ်ကာ "ဒါပေမဲ့ ငါ့ယောက္ခထီးက နင်တို့ရဲ့စားပွဲထိုးရဲ့ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံရပြီး နှလုံးရောဂါဖောက်သွားတာ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား?"

"အဲ့ဒါကို ကျွန်မဝန်ခံပါတယ်!" ရှောင်လင်းယွီသည် မငြင်းဆန်ဘဲ "ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ယောက္ခထီးက သူအမြဲတမ်း သူ့ဆေးတွေကို သူနဲ့အတူ ယူဆောင်သွားတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မမေးလို့ရမလား၊ ဒီအရေးပေါ်ဆေးတွေက ဘယ်မှာလဲ? သူနှလုံးရောဂါဖောက်တုန်းက ရှင်တို့ဘာလို့သူ့ကို မပေးခဲ့ကြတာလဲ? ကျွန်မရှင်တို့ကိုပြောလိုက်မယ်၊ ရှင်တို့က လူသတ်မှုနဲ့ သံသယရှိနေတယ်!"

"ဟမ်?" အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသာမက ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခရီးသွားများပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဒါ... အမှန်တော့အမှန်ပဲ။

ဘာကြောင် ဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က သူတို့ယောက္ခထီးကို ကယ်တင်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ကြတာလဲ။ တကယ်တော့ သူတို့သည် စားပွဲထိုးများကို သူ့ကိုကူညီခြင်းမှပင် တားဆီးခဲ့ပြီး သူ့ကို မြေပေါ်တွင် အေးခဲသေဆုံးစေချင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် ဆေးရှိသောကြောင့် သူတို့သည် အဘိုးကြီးကို ကူညီနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့မလုပ်ခဲ့ကြပေ။ ဒါက လူသတ်ရန်ကြိုးပမ်းမှုမဟုတ်လို့ဘာလဲ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဘိုးအိုသည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူက "မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ? ငါနှလုံးရောဂါဖောက်တုန်းက သူတို့ငါ့ကို ဆေးမတိုက်ခဲ့ဘူးလား? ဒါဆို ငါဘယ်လိုကောင်းသွားတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက အလွန်လေးနက်စွာ "လူကြီးမင်း၊ ငါတို့ခြံက ရှေးဦးသူနာပြုဆေးပြားအမျိုးမျိုးကို ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ခုနက ရှင့်ကို ဆေးတိုက်ခဲ့တာ ကျွန်မပါ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် မယုံကြည်ပုံရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ အဖြူရောင်ပုလင်းငယ်လေးကို ထုတ်ယူကာ အဖုံးကိုဖွင့်ပြီး အတွင်းမှ ဆေးပြားအားလုံးကို လောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူတို့ကို ရေတွက်လိုက်သည်။ သူတို့ကို ရေတွက်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာမှာ အလွန်အရုပ်ဆိုးသွားသည်။

သူသည် ဆေးပြားများကို ပုလင်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ပြီးနောက် သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ချွေးမနှစ်ဦးထံသို့ ပြာနှမ်းပြီး ဒေါသထွက်သောမျက်နှာဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းရှေ့တွင် သူသည် လက်မြှောက်ကာ သူတို့ကို ရိုက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ အဆိပ်ပြင်းတဲ့မိန်းမနှစ်ယောက်!" အဘိုးအိုသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။ "မင်းတို့ငါ့ကို ရုတ်တရက် အားလပ်ရက်ခေါ်သွားတာ ဘာလို့များလဲဆိုပြီး အံ့ဩနေခဲ့တာ။ ဒါဆို မင်းတို့ကငါ့ကို သတ်ဖို့စီစဉ်ထားတာပေါ့။ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့မိန်းမတွေပဲ။ ငါငါ့သားတွေကို မင်းတို့ကို ကွာရှင်းခိုင်းမယ်..."

ထိုစကားနှင့်အတူ သူသည် သူတို့ကို ထပ်မံ၍ ရိုက်လိုက်သည်။ ရိုက်ချက်များမှာ ထူးထူးခြားခြား ကြည်လင်ပြီး ကျယ်လောင်သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့အတွက် မည်သည့်သနားမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။

တစ်ယောက်က သူ့အကျင့်ကို မပြောင်းနိုင်သော အဘိုးကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်နှစ်ယောက်မှာမူ လူသတ်ရန်ကြိုးပမ်းခဲ့သူများဖြစ်ကြသည်။

သူ့အသက်ကို လုနီးပါး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ၎င်းမှာ သူ့ချွေးမနှစ်ဦးကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ အဘိုးအို၏နှလုံးသားထဲမှဒေါသမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ရှိနေသူမည်သူမျှ သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် ဤသည်မှာ သူတို့မိသားစုကိစ္စဖြစ်သည်။

အဘိုးအို၏ဒေါသကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည်လည်း အိမ်တွင် ဒုက္ခများစွာခံစားခဲ့ရဖူးမှာမှန်း မြင်သာနေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အပြင်ဘက်တွင် ဥဩသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ တစ်ယောက်က ခပ်ကျယ်ကျယ်အော်၍ သတိပေးလိုက်သည်။

"ရဲအရာရှိတွေ ရောက်လာပြီ!"

အဘိုးအိုမှာ ကြောင်သွားကာ "သူတို့ ရဲခေါ်ထားတာလား?"

***