အခန်း (၃၁၆၉-၃၁၇၀)

အခန်း ၃၁၆၉ - လာပြီးတိုက်လေ

“သတ်ကြ…”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်နှင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည့်အချိန်မှာပင် အမှုဆောင်တမန်တော်များက သူတို့၏ လက်များကို ဝေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ဓားကမ္ဘာနှင့် ထျန်ဟွမ်ကမ္ဘာကြားတိုက်ပွဲက နောက်တစ်ဖန်ဖြစ်ပွားလာသည်။

ဤတစ်ခေါက်မှာ ဓားကမ္ဘာကို ကူညီပေးမည့် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ မရှိတော့ပေ။ သံသရဖူဆောင်းအဖိုးအိုနှင့် ငရဲကမ္ဘာမှ ဧကရာဇ်များသည် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံး၊ မွန်မြတ်ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာနှင့် ထိပ်တန်းကမ္ဘာကြီးတချို့၏ ပူးပေါင်းထားသော အင်အားများကို မခုခံနိုင်ကြပေ။

တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားလာသည့်ခဏမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားကျင့်ကြံသူများက သေဆုံးကုန်ကြ၏။

သံသရဖူဆောင်းအဖိုးအိုသည် သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ဆံပင်ရှည်များက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေ၏။ သူက သူ၏ဓားကို ကိုင်ဆွဲပြီး သူ၏ အစွမ်းကုန်ရှိသမျှနှင့် ဧကရာဇ်များကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေ၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ထိုသည်ကို အာရုံခံမိသောအခါ အတွေးတစ်ချက်နှင့်အတူ သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်သည် ဓားကမ္ဘာတိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်က ဆင်းသက်လာပြီး တွေ့မြင်သမျှလူတိုင်းကို ပစ်တိုက်ချနေ၏။

အမှုဆောင်တမန်တော်တချို့ကလွဲလျှင် အခြားသောဧကရာဇ်ပညာရှင်များသည် ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်၏ ဖိနှိမ်မှုကို လုံးဝမခုခံနိုင်ကြပေ။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ စိတ်အာရုံအများစုကို ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်ထံသို့ ပို့လွှတ်ထားရပြီး သူက ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်၏ စွမ်းအားအပြည့်အဝကို မထုတ်ဖော်နိုင်သောကြောင့်သာလျှင် သူတို့အတွက် ခံသာနေသေးသည်။

ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်နှင့်အတူ ဓားကမ္ဘာပေါ်ရှိဖိအားက ကြီးမားစွာလျော့ကျသွား၏။

သို့သော်လည်း သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာဘက်မှာ ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်၏ အားဖြည့်ထောက်ပံ့မှုမရှိဘဲ သူ၏စိတ်အာရုံကိုလည်း ခွဲဝေထားရသည့်အခါ သူသည်ချက်ချင်းပင် အရေးနိမ့်သွားပြီး ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ ထပ်တလဲလဲဖိနှိမ်ခြင်းခံရကာ တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း နောက်သို့ဆုတ်ပေးနေရ၏။

ဝုန်း…

ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်က သူ၏ လောကကို မြှောက်တင်လိုက်၏။

ဤလောကထဲမှာ ဓမ္မတာအိုအမှတ်အသားကို ရှင်းလင်းစွာတွေ့မြင်နိုင်ပြီး ၎င်းသည် ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်သောအော်ရာနှင့်အတူ ကျားဖြူအထွတ်အမြတ်တောကောင်တစ်ကောင်အဖြစ် ခပ်ရေးရေးစုဖွဲ့ထား၏။

ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်က သူ၏ မျိုးဆက်သွေးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ဘက်မှာ သွေးချီက တလိပ်လိပ်ထိုးတက်လာ၏။ ကျားဖြူအထွတ်အမြတ်တောကောင်က ပေါ်ထွက်လာပြီး ဆူဇီမိုရှိရာသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

“ဝေါင်း…”

ကျားဟိန်းသံနှင့်အတူ တွဲဖက်၍ ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ တာအိုအမှတ်အသားလောကက ကျဆင်းလာကာ သူ၏ မျိုးဆက်သွေးနယ်မြေနှင့် ပေါင်းစည်းပြီး သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“မင်း.. ငါနဲ့တိုက်ခိုက်နေရင်းနဲ့ ဘယ်လိုတောင်စိတ်အာရုံပျံ့လွင့်ရဲတာလဲ”

ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ အကြည့်က ရေခဲတမျှအေးစက်လာပြီး တင်းမာခက်ထန်စွာအော်ပြောလိုက်၏။

“မင်းမှာ အသက်ဘယ်လောက်များများရှိလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

သူက အခွင့်အလမ်းကိုချိန်ဆပြီး သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာကို ဤနေရာမှာသတ်ဖြတ်လိုကာ သူ၏သတ်ဖြတ်ကွက်များကို ဆက်တိုက်ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ နောက်ဘက်ရှိ လောကက လောကအသေးတစ်ခုသာလျှင်ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းသည် သူနှင့်ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် ဤကဲ့သို့ကြောက်စရာကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရည်ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်နိုင်နေသည်။

အထီးကျန်သိုင်းသခင်က မသေဘူးဆိုလျှင် သူသည် အနာဂတ်မှာ ကြီးမားသည့်ပြဿနာတစ်ခု သေချာပေါက်ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

တာအိုအမှတ်အသား၏ အားဖြည့်ဖိနှိမ်မှုနှင့်အတူ ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ မျိုးဆက်သွေးနယ်မြေ၏ စွမ်းအားက နောက်ထပ်တစ်ဆင့်ကို သိသိသာသာမြင့်တက်လာ၏။

ဝုန်း… ဝုန်း… ဝုန်း…

ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်က သူ၏ လောကကို မြှောက်တင်ပြီး တာအိုအမှတ်အသားဖြင့် မြှင့်တင်ပေးထားသော မျိုးဆက်သွေးနယ်မြေနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာကာ တိုက်ခိုက်မှုများ၏ မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေ၏။ ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲမှာ ကျယ်လောင်သော ထိတွေ့ရိုက်ခတ်သံများက ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာ၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ခရမ်းရောင်မီးတောက်များက လောင်ကျွမ်းနေပြီး သူက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမီးဖိုကို မြှောက်တင်ကာ သိုင်းစကြဝဠာကို သန့်စင်နေ၏။ သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ငရဲဖိနှိမ်မီးဖိုကို ကိုင်မြှောက်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကို လက်သီးအဖြစ်ဆုပ်ကာ ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံရန် သိုင်းတာအို၏ စိတ်စွမ်းအားကို စုဖွဲ့နေ၏။

ဒုန်း… ဒုန်း… ဒုန်း…

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက အဆက်မပြတ်နောက်သို့ ဆုတ်ပေးနေရ၏။

ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲမှာ သူလှမ်းလိုက်သောခြေလှမ်းတိုင်းက ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကို တုန်ခါသွားစေ၏။

သိုင်းစကြဝဠာက ယိမ်းထိုးနေပြီး မီးနဂါးကိုးကောင်က ယခင်ကကဲ့သို့ စီးပိုးခြယ်လှယ်မှု မရှိတော့ပေ။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမီးဖိုပေါ်ရှိ ဓမ္မတာအိုမှော်စာလုံးများက မှေးမှိန်လာ၏။ ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ အဆက်မပြတ်တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ သူတို့သည် စတင်၍ တွန့်လိမ်ပြီး သူတို့၏ အကန့်အသတ်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

“ဖွီး…”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ပါးစပ်အပြည့်သွေးတစ်လုတ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ရ၏။

သူသည် သိုင်းတာအိုမှာ အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီးကတည်းက သူ့ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်နိုင်သည့်သူ မရှိသလောက်နီးပါးပင်။

သို့သော်လည်း ယနေ့မှာ ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးမှ ဤမဟာဧကရာဇ်၏ ခွန်အားအပြည့်နှင့်ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်၏ အားဖြည့်ထောက်ပံ့မှုမရှိဘဲ…။

ဤအနိမ့်အမြင့်အတက်အကျမှာ သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ဒဏ်ရာရရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်တော့မည့်ပုံပေါ်နေ၏။

“အာ…”

အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှာ သက်ပြင်းချသံများထွက်ပေါ်လာ၏။

သူက ရှုံးနိမ့်နေဆဲဖြစ်၏။

အဲဒါသည် ကံကြမ္မာနှင့် ပြန်ဝင်စားမှုနှင့်တူလေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးသည် မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး မဟာဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်က ဆက်လက်၍ မခုခံနိုင်တော့ပေ။

ဧကရာဇ်မြောက်ပိုင်းခွန်နှင့် ဧကရာဇ်တောင်ပိုင်းဖန်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲမှာ ယခုတင်ထွန်းညှိလာသော အလင်းရောင်က နောက်တစ်ဖန်မှေးမှိန်သွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စိတ်အားမာန်က တဖြည်းဖြည်းငြိမ်းသေသွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဣန္ဒြေပြန်ထိန်းပြီး နှုတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

“ဇီမို…”

သံသရဖူဆောင်းအဖိုးအိုက အရူးတစ်ယောက်လို.. သူ၏ ဓားကိုဝေ့ယမ်းပြီး သူ၏ ဘေးပတ်လည်မှာရှိသော ဧကရာဇ်ပညာရှင်များကို တွန်းဖယ်ထုတ်ကာ ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထက်သို့ အော်ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့… ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် ထိုစကားကိုမကြားရသည့်အလား ပြုမူနေ၏။

သူက ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး ရှုံးနိမ့်နေသည့်ပုံပေါ်လျှင်တောင် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံး၏ စွမ်းအားကြီးမားသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံရန် ဓားကမ္ဘာအတွက် ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်ကို ထိန်းချုပ်ပေးနေဆဲဖြစ်၏။

သူက ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်နှင့် ဓားကမ္ဘာက သုံးမိနစ်မကြာခင် ဖျက်ဆီးခံရပေလိမ့်မည်။

“အထီးကျန်သိုင်းသခင်…”

ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်က ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီကို တွေ့မြင်သောအခါ သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသောအမူအရာဖြင့် လှောင်ရယ်လိုက်၏။

“မင်းကိုယ်တိုင်သေရတော့မှာကို မင်းက ဓားကမ္ဘာကို ကယ်တင်ချင်နေသေးတာလား”

“မင်းတစ်ယောက်တည်းက ငါ့ကိုသတ်ဖို့မလုံလောက်ဘူး”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစများကို သာမန်ကာလျှံကာ သုတ်ဖယ်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲရှိ ခရမ်းရောင်မီးတောက်များက သိပ်သည်းစုဖွဲ့လာ၏။ သူက ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိထားသော်လည်း သူ၏တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်က လျော့ကျမသွားဘဲ သူ၏ အော်ရာက ဆက်လက်၍ မြင့်တက်လာနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်သည် အကြောက်အလန့်ကင်းမဲ့သော၊ အနိုင်မခံအရှုံးမပေးသော၊ ခုခံဆန့်ကျင်နေသော အင်အားကြီးမားသည့် စိတ်စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားမိလာ၏။

သူသည် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာကျင့်ကြံထားသည့် အလျှံညီးညီးတာအိုနှလုံးသားကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည့်အလားပင်။

၎င်းကိုယ်တိုင်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အတိုင်းအတာနှင့် ကန့်သတ်မှုကို ကျော်လွန်နေ၏။

၎င်းကို ကိုင်လှုပ်နိုင်သောစွမ်းအား လောကမှာမရှိသည့်အလားပင်။

“လာပြီးတိုက်လေ”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ငရဲဖိနှိမ်မီးဖိုကို မြှောက်တင်လိုက်၏။ မီးဖိုနံရံပေါ်ရှိ အထွတ်အမြတ်ဝိညာဉ်လေးခုက ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ထက်သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ သူတို့၏ ဘေးပတ်လည်မှာ ဗုဒ္ဓပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ အော်ရာက ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်ထိ ရောက်ရှိလာပြီး ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်ကိုပင် ဖိနှိမ်နိုင်လာလေသည်။

ဝုန်း… ဝုန်း… ဝုန်း…

သူတို့နှစ်ယောက်က နောက်တစ်ဖန်တိုက်ခိုက်ဖလှယ်လိုက်ပြီး ထိတွေ့ရိုက်ခတ်သံများက ဆက်တိုက်ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

သူတို့၏ တဗူးနည်းစနစ်များက တစ်ခုကိုတစ်ခု ကြိတ်ချေနေပြီး သူတို့၏ မျိုးဆက်သွေးများက ထိတွေ့ရိုက်ခတ်ကာ သူတို့သည် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရည်မှာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ အမြုတေစိတ်ဝိညာဉ်များက တစ်ခုနှင့်တစ်ခုအားပြိုင်ပြီး သူတို့၏ လောကများက တစ်ခုကိုတစ်ခု ထိခတ်နေကြ၏။

ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိပြီးနောက် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် အင်အားကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအားတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများက ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။ သူက တိုက်ခိုက်ရင်း ပို၍ ရဲဝံ့လာကာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရည်ခွန်အားက နောက်တစ်ဖန်မြင့်တက်လာ၏။ သူသည် အလှည့်အပြောင်းကို တကယ်ပင်ဖြစ်စေပြီး ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်နှင့် တစ်ကျော့ပြန်တိုက်ခိုက်ကာ ညီတူမျှတူ ယှဉ်ပြိုင်လာနိုင်၏။

တာအိုအမှတ်အသား၏ အားဖြည့်တိုးမြှင့်မှုနှင့်ပင်လျှင် ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်သည် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာကို မဖိနှိမ်နိုင်ပေ။

ကျယ်ပြောသောကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ ထောင့်တစ်နေရာမှာ…။

ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲမှ တိုက်ခိုက်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း မိန်းကလေးက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်၏။

“အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှာ သူတို့ရဲ့တာအိုကို အတည်ပြုပြီး မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်လာတဲ့သူ မရှိသေးပေမယ့် အထီးကျန်သိုင်းသခင်က ဒီဘက်မျိုးဆက်မှာ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးနဲ့ ယှဉ်နိုင်နေပြီ”

“ငါတို့က သူနဲ့ပူးပေါင်းပြီး ကောင်းကင်ဘုံဆန့်ကျင်တိုက်ပွဲကို အသက်သွင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး”

“မရသေးဘူး”

မှောင်မိုက်သောအရိပ်တစ်ခုအောက်မှာ အမျိုးသမီးအိုက ထိုအချက်ကိုတိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်လိုက်၏။

“သူက ဘာပဲပြောပြော အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကရဲ့ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးမဟုတ်ဘူး… နောက်ပြီး ဖုန့်တူကလည်း နည်းနည်းလိုနေသေးတယ်… သူက အလောင်းသုံးလောင်းကို အခုချိန်ထိ မပေါင်းစည်းနိုင်သေးဘူး”

မိန်းကလေးက ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ အမူအရာက အေးစက်လာပြီး တင်းမာခက်ထန်စွာပြောလိုက်၏။

“သူက သူ့ရဲ့အလောင်းသုံးလောင်းကို ပေါင်းစည်းဖို့အတွက် လူဘယ်လောက်များများကို စတေးနေဦးမှာလဲ”

“အဲဒါက လူဘယ်လောက်များများ စတေးရစတေးရ ထိုက်တန်တယ်”

အမျိုးသမီးအိုက သာမန်ကာလျှံကာပြောလိုက်၏။

“မဟုတ်လည်း အဲဒီပုရွက်ဆိတ်တွေက ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးရဲ့ အသုံးချတာကို ခံရပြီး ကောင်းကင်ဘုံဆန့်ကျင်တိုက်ပွဲမှာ ငါတို့အတွက် အဟန့်အတားဖြစ်နေဦးမှာပဲ”

“အဲဒါက ထိုက်တန်တယ်လို့ ရှင်ထင်တယ်ပေါ့”

မိန်းကလေးက လေသံက ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒတစ်စွန်းတစ်စကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

“တော်ကြတော့”

မျက်ခုံးမွေးဖြူလူအိုကြီးက မှင်သေသေဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့အနေနဲ့ အခုချိန်မှာ ပေါ်ထွက်ဖို့က မသင့်လျော်သေးဘူး”

“ငါတို့က ရုပ်လုံးထွက်မပြဘူးဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးက သူတို့တွေကလည်း မဆင်မခြင်ပြုမူလှုပ်ရှားရဲမှာမဟုတ်ဘူး… အနည်းဆုံးတော့ အထီးကျန်သိုင်းသခင်မှာ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုရှိနေသေးတယ်”

“ငါတို့ ပေါ်ထွက်လာတာနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးက မဟာဧကရာဇ်တချို့ကလည်း ပေါ်ထွက်လာကြလိမ့်မယ်… အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှာ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးမရှိရင် ဖုန့်တူကလည်း အခုချိန်ထိ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်မလာသေးဘူးဆိုတော့ ငါတို့တွေက ကောင်းကင်ဘုံဆန့်ကျင်တိုက်ပွဲမှာ အရေးနိမ့်နေဦးမှာပဲ”

မိန်းကလေးက ဆက်လက်၍ မပြောဆိုတော့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

မိစ္ဆာအရှင်ပြောသည်က မှန်ကန်သည်ကို သူမကလည်း သိရှိနေ၏။

မိစ္ဆာအရှင်၏ ရင်ထဲမှာ သူသည် အထီးကျန်သိုင်းသခင်၏ အသက် သို့မဟုတ် အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှ သက်ရှိများ၏ အသက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ တကယ်ဆို သူက မည်သူ့ကိုမှပင် ဂရုမစိုက်ပေ။

မိစ္ဆာအရှင်မှာ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုသာလျှင်ရှိသည်။

ကောင်းကင်ဘုံဆန့်ကျင်တိုက်ပွဲ…။

သို့သော်လည်း သူမကတော့ မတူပေ။

မိန်းကလေး၏ အကြည့်က ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာရှိရာဘက်သို့ ဆင်းသက်သွားပြီး သူမက သူမ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို တဖြည်းဖြည်းဆုပ်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အေးစက်မှုက သိပ်သည်းစုဖွဲ့လာ၏။

ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာကို မရဏချီက လွှမ်းခြုံထားပြီဖြစ်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သောအပင်များက ညှိုးခြောက်လာပြီး သက်ရှိများစွာက အော်ဟစ်ညည်းတွားနေကြ၏။

အစိမ်းရောင်တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများ၏ နေရာဒေသအများစုက အပျက်အစီးပုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တောကောင်များက သေဆုံးကုန်ပြီး ငှက်များက ပျံသန်းရာကနေပြုတ်ကျကာ သစ်ပင်များက ညှိုးခြောက်လာနေ၏။

မျိုးနွယ်စုမရွေး၊ ကျားမမရွေး၊ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မရွေး သူတို့သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဆုံးရှုံးလာသော အသက်ဓာတ်အားကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြပေ။ သူတို့၏ အမူအရာများက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့က မသေခင်နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ညည်းတွားအော်ဟစ်နေရ၏။

အခန်း ၃၁၇၀ - အများလူထု၏ ငိုကြွေးသံများ

ထိုနေရာမှာ သက်ရှိများသည် ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို လုံးဝမသိရှိကြပေ။

တချို့က အိပ်နေရင်းသေဆုံးသွားပြီး အချို့က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သေဆုံးသွားကြသည်။

အချို့က မချင့်မရဲဖြင့် သေဆုံးသွားကြသည်။

သက်ရှိတချို့သည် သူတို့မသေခင်မှာ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေခဲ့ကြ၏။

သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် တွေးဝေရှုပ်ထွေးခြင်း၊ မချင့်မရဲဖြစ်ခြင်း၊ သံသယ၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့က နာကြည်းမှုများစွာဖြင့် သေဆုံးသွားကြလေသည်။

“အဖေ… အမေ… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

ငါးနှစ်အရွယ်ကလေးငယ်က မရဏချီ၏ လွှမ်းခြုံခံထားရသည့် သူ့မိသားစုကိုကြည့်ပြီး အော်မေးလိုက်၏။

အမျိုးသမီးမှာ ယူကျုံးမရအမူအရာတစ်ခုရှိနေပြီး ကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းထောင့်များမှ မျက်ရည်စများကို ညင်သာစွာသုတ်ပေးချင်၏။

သို့သော်လည်း သူမက လက်လှမ်းလိုက်သည့်ခဏမှာပင် သူမ၏ ခွန်အားကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး ကလေးရှေ့မှာလဲကျကာ သူမ၏ အသက်ဓာတ်အားက ဆုတ်ယုတ်သွားသည်။

ကလေးငယ်က သူ၏ မိဘများဆီ တိုးဝင်ပြီး ကျယ်လောင်စွာငိုကြွေးနေသော်လည်း သူက သူချစ်ရသောသူများကို ပြန်လည်အသက်မသွင်းနိုင်တော့ပေ။

သိပ်မကြာခင် ကလေးငယ်၏ ငိုသံကလည်း တဖြည်းဖြည်းငြိမ်သက်သွား၏။

သူ့မျက်နှာကလည်း မရဏချီဖြင့် လွှမ်းခြုံခံသွားရ၏။

ကလေးငယ်က ဆက်လက်၍ မငိုတော့ပေ။ ထိုအစား သူက သူ့မိဘများ၏ ရုပ်အလောင်းများကြားတိုးဝင်ပြီး တဖြည်းဖြည်းသူ၏ ထွက်သက်က ငြိမ်သက်သွားသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဤနေရာကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ချင်ပြီး အစွမ်းကုန်ရှိသမျှဖြင့် ပြေးလွှားနေ၏။ သို့သော်လည်း သူက မည်သည့်နေရာကိုရောက်ရှိသည်ဖြစ်စေ သူသည် မရဏချီဖြင့် စွန်းထင်းခံနေရ၏။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူသည် ညှိုးခြောက်ပိန်လှီနေသော အလောင်းတစ်လောင်းအဖြစ်ပြောင်းလဲပြီး မြေကြီးပေါ်ကို လဲကျသွား၏။

“ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ… ငါတို့ကို ဘယ်သူကမှ မကယ်တင်ပေးကြတော့ဘူးလား”

ရှေးဟောင်းမြို့တော်တစ်မြို့မှာ မြို့တော်အရှင်သည် မြို့တော်၏ နေရာအနှံ့လဲကျနေသည့် အလောင်းများကိုကြည့်ပြီး စိတ်ထိခိုက်ခံစားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

မည်သူကမှ တုံ့ပြန်မလာခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မြို့ရိုးပေါ်တွင် နောက်ထပ်အလောင်းတစ်လောင်းထပ်တိုးလာ၏။

“ကောင်းကင်ဘုံ… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်တို့ကို သနားညှာတာပါဦး… ဒီလိုမျိုး ကပ်ဘေးတစ်ခု ဘာ့ကြောင့်ဖြစ်လာရတာလဲ”

မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများက မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ချပြီး ကောင်းကင်ထက်ကိုမော့ကြည့်ကာ ဆုတောင်းနေကြ၏။

ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာသည် အပျက်အစီးပုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး သက်ရှိများစွာက ဆိုးဆိုးဝါးဝါးအခြေအနေမှာ ကျဆင်းသွားလေသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားတို့… အရှင်တို့ အဲဒါကို မြင်ရဲ့လား… ဒီကုန်းမြေမှာ ဒီလိုကပ်ဘေးတစ်ခုကျရောက်လာပြီး ဒီမှာရှိတဲ့သက်ရှိတွေထိခိုက်ခံစားနေရတာတွေကို အရှင်တို့မြင်ကြရဲ့လား… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်တို့ကို ကယ်တင်ပေးပါဦး”

“ဗုဒ္ဓ… ဗောဓိသတ္တ…‌ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်တို့ကို ကောင်းချီးပေးဖို့ ပေါ်ထွက်လာပါဦး”

“အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်မိုးကောင်းကင်ကိုးလွှာ… ခင်ဗျားဘယ်ရောက်နေတာလဲ… ကျေးဇူးပြုပြီး အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေက ကျင့်ကြံသူတွေကို ကယ်တင်ပေးပါဦး”

အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ၊ ဗုဒ္ဓကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ မည်သူကမှ ချမ်းသာရာမရပေ။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များထဲမှာ မရဏချီက တလိပ်လိပ်ထိုးတက်နေပြီး သူတို့သည် ဂူသင်္ချိုင်းများရှိရာသို့ ချီတက်နေကြ၏။

အော်ဟစ်သံများ၊ ငိုကြွေးသံမျာ၊ ညည်းတွားသံများနှင့် ငိုရှိုက်သံများက ရောထွေးနေ၏။

သို့သော်လည်း ကျယ်ပြောသောအလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှာ ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာမှ သက်ရှိများ၏ အသံများကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်ပေးမှာလဲ။

အစစ်အမှန်မဟာဧကရာဇ်များကလွဲလျှင် တခြားဘယ်သူက သူတို့၏ အသံများကို ကြားနိုင်မှာလဲ။ အခြားဘယ်သူက သူတို့ထိခိုက်ခံစားနေရသည့်အရာများကို မြင်နိုင်မှာလဲ။

အများလူထု၏ ပူဆွေးဝမ်းနည်းမှုသည် သူတို့၏ အဆုံးမဲ့မကျေမနပ်မှုများဖြင့် ထပ်ဆင့်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲမှာ ခါးသီးသောစစ်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွဲနေသည့် ထိုလူကို သတိထားမိသွးစေလေသည်။

အခြားအချိန်များမှာဆိုလျှင် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် အဲဒါကို သေချာပေါက် စောစောကြိုတင်ပြီး အာရုံခံမိပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိမှာ သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံရေးလမ်းခရီးတွင် တွေ့ကြုံဖူးသမျှထဲ အသန်မာဆုံးပညာရှင် ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံနှင့် တိုက်ခိုက်နေ၏။

သူ့စိတ်အာရုံ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ငရဲဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်ဆီ ပို့လွှတ်ထားပြီး ဓားကမ္ဘာ၏ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းပေးနေရ၏။ သူက နောက်ထပ်စိတ်အာရုံပျံ့လွင့်ဖို့ မတတ်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း လောက၏ အစွန်အဖျားကနေ ဝေးကွာလွန်းသော ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာမှ သက်ရှိများ၏ ညည်းတွားငိုကြွေးသံများကို သူက ခပ်ရေးရေးအာရုံခံမိလိုက်နိုင်ဆဲဖြစ်၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် ထိုးချက်တစ်ချက်နှင့်အတူ ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်ကို တွန်းလှန်ထုတ်ပြီး ရုတ်တရက်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ အကြည့်က အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်များကို ထိုးဖောက်ပြီး မရဏချီဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်သွားလေသည်။

“ဖုန့်တူ… မင်းအသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ခရမ်းရောင်မီးတောက်များက လျှံထွက်လာတော့မည့်ဆဲဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ အသံက မိုးကြိုးထစ်ချုန်းသံကဲ့သို့ အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောက၏ တစ်နေရာမကျန် ပျံ့နှံ့ကာ သိပ်သည်းပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်ကလည်း ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာကဘက်မှ အခြေအနေကို အာရုံခံမိသွားသည်။

သူက မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်လိုက်၏။

ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာမှ သက်ရှိများအားလုံးသည် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ဖြစ်၏။ သူက ထိုသူများ၏ အသက်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ ရပ်တည်ချက်နှင့်ပတ်သက်၍ သူက သိချင်စိတ်ဖြစ်သွားရုံသာဖြစ်သည်။

အထီးကျန်သိုင်းသခင်သည် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးကို ဆန့်ကျင်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် တမလွန်ဘုံမှ ထိုလူနှင့်လည်း အတိုက်အခံဖြစ်ထားပုံရသည်။

ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်က တိုက်ခိုက်ဖို့ကို အလောတကြီးရှိမနေပေ။ ထိုအစား သူက အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေ၏။

“ဟားဟားဟားဟား…”

ဖုန့်တူ၏ ရယ်မောသံက ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာကနေ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူက အဲဒါကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘူးဆိုမှတော့ သူ့အနေဖြင့် ဆက်လက်၍ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ပေ။

“အထီးကျန်သိုင်းသခင်… မင်းဘာလို့ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြနေတာလဲ”

ဖုန့်တူက ကျယ်လောင်စွာရယ်မောလိုက်၏။

“ငါက မင်းကိုကူညီပေးဖို့ ဒါကိုလုပ်နေတာ”

ဝုန်း…

ထိုသို့သူပြောလိုက်သည့်ခဏမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာ၏ မိစ္ဆာမဟာနယ်မြေ၊ မိုးကောင်းကင်အင်မော်တယ်မဟာနယ်မြေနှင့် သုခဘုံသန့်စင်ကုန်းမြေရှိရာဘက်ကနေ ပုံရိပ်သုံးခုက လေထဲကိုပျံတက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်အရှင်ဆဗြဟ္မ၊ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်မိုးကောင်းကင်ကိုးလွှာနှင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကမ္ဘာဖျက်ကပ်ဘေးတို့ဖြစ်သည်။

အလောင်းသုံးလောင်းကို သိပ်သည်းသောမရဏချီက လွှမ်းခြုံထားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်မှာ တူညီသောမကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန်အပြုံးတစ်ခုစီ ရှိနေ၏။ သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာ၏ အထက်ကိုရောက်ရှိလာပြီး အတူတကွ လျင်မြန်စွာပေါင်းစည်းနေ၏။

အလောင်းသုံးလောင်း၏ အော်ရာက သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာနောက်ဆုံးတွေ့မြင်ခဲ့စဉ်ကထက်ပင် များစွာပိုမိုသန်မာလာသည်။

အလောင်းသုံးလောင်းကိုပေါင်းစည်းပြီး မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်လာရန် သူ၏ တာအိုကို အတည်ပြုမည့်နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုနိုင်ရန်အလို့ငှာ ဖုန့်တူသည် ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာမှ ဘီလီယံနှင့်ချီသော သက်ရှိများကို တကယ်ပင်သန့်စင်ပစ်နေ၏။

ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာတစ်ခုလုံး၏ အထက်ကောင်းကင်မှာ ဧရာမဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာသည်။

အလောင်းသုံးလောင်းသည် အစကတည်းက ဖုန့်တူထံမှ ခွဲထုတ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ပေါင်းစည်းမှုအလျင်အဟုန်က အလွန်တရာမြန်ဆန်နေ၏။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် အလောင်းသုံးလောင်းက တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားလေသည်။

သူတို့၏ ပေါင်းစည်းမှုအပြီးမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန်အမူအရာနှင့်အတူ အရပ်အမောင်းမြင့်မားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာ၏။

ရုတ်တရက် ပုံရိပ်ယောင်ကဲ့သို့ အလင်းလုံးတစ်လုံးက ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ဆင်းသက်ပြီး သူ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

အမျိုးသား၏ အော်ရာက နောက်တစ်ဖန်မြင့်တက်လာ၏။

အလောင်းသုံးလောင်း၏ ပေါင်းစည်းမှုနှင့်အတူ ဖုန့်တူသည် အလောင်းသုံးလောင်းနှင့်အတူ တစ်သားတည်းကျသွားခဲ့လေပြီ။

ဖုန့်တူ၏ အော်ရာက မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အဆင့်နှင့် အလွန့်အလွန်နီးစပ်နေပြီဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သူက အနည်းငယ်လိုအပ်နေသေးသည်။

အလောင်းသုံးလောင်းက ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိသေးပေ။

“မလုံလောက်သေးဘူး… သေဆုံးမှုအရေအတွက်က မလုံလောက်သေးဘူးပဲ”

ဖုန့်တူက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကိုဖြန့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“လာခဲ့ကြ… ကောင်းကင်ဘုံသင်္ချိုင်းရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားမှုကို ကောင်းကင်ဘုံက မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်”

ဝုန်း… ဝုန်း… ဝုန်း…

မရေမတွက်နိုင်သောအကြည့်များအောက်မှာ အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောက၏ ကမ္ဘာများစွာထံကနေ ဧရာမအုတ်ဂူများပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့ကို လွှမ်းခြုံလာခဲ့၏။

ကောင်းကင်ဘုံသင်္ချိုင်းဓမ္မတာအိုက ဆင်းသက်လာပြီး အဆုံးမဲ့မရဏချီက လွှမ်းခြုံထားသည်။

ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲမှာ မတ်တတ်ရပ်နေသော ဧကရာဇ်ပညာရှင်များက ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကက အုတ်ဂူများဖြင့်ပြည့်နှက်ကာ ဧရာမသုဿာန်သင်္ချိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့မြင်နေရ၏။

“ဘယ်လောက်တောင်ကြီးမားတဲ့လုပ်ဆောင်မှုလဲ”

မှောင်မိုက်သောအရိပ်များအောက်မှာ အမျိုးသမီးအိုက ချီးကျူးလိုက်၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာအစီအစဉ်ချပြီးနောက် ဖုန့်တူသည် အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောက၏ အမျိုးမျိုးသောအစိတ်အပိုင်းများမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓမ္မမှော်စာလုံးများကို ခင်းကျင်းထားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအရာများအားလုံးသည် ဤအခိုက်အတန့်အတွက်ဖြစ်လေသည်။ သူ့အနေဖြင့် မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်လာဖို့ သူ၏တာအိုကို အတည်ပြုနိုင်ရန် အများလူထုကို သန့်စင်စတေးတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဖုန့်တူကို ဆက်လက်၍ ခွင့်ပြုထားမည်ဆိုလျှင် အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှ သက်ရှိထက်ဝက်ကျော်က မသေသင့်သော သေဆုံးမှုများဖြင့် မြှုပ်နှံခံရပေလိမ့်မည်။

အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှ လူတိုင်းသည် ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို လုံးဝမသိရှိကြပေ။

သက်ရှိများအားလုံးက ပြေးလွှားကာ ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်နေကြ၏။

ဝုန်း…

ထိုစဉ်မှာပင် ဥက္ကာခဲတစ်ခုကဲ့သို့ ပုံရိပ်တစ်ခုက ပစ်လွင့်ကျဆင်းလာပြီး ဖုန့်တူကို ပြင်းထန်စွာပစ်တိုက်ချလိုက်၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာထက်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ဖုန့်တူ၏ ဓမ္မပညာရပ်ကို ထိုးချက်တစ်ချက်ဖြင့် ဟန့်တားနှောက်ယှက်လိုက်၏။

“ဖုန့်တူ…”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ မျက်လုံးများက ခရမ်းရောင်မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေ၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ အသံက အလွန်တရာအေးစက်နေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောလိုက်၏။

“မင်းကို ဆင်ဆင်ခြင်ခြင်နေပြီး ဒုတိယမြောက်ငရဲအရှင်ဖြစ်မလာချင်စမ်းနဲ့လို့ ငါပြောခဲ့တယ်”

ဖုန့်တူက မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်လာဖို့ ခြေတစ်လှမ်းသာလိုတော့လေသည်။ ယခု သူက သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ ဟန့်တားနှောက်ယှက်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ အမူအရာက သုန်မှုန်နေ၏။

“အထီးကျန်သိုင်းသခင်…”

ဖုန့်တူ၏ လေသံက စိမ်းသက်လာပြီး သူ၏ အကြည့်က တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်လာကာ အေးစက်စွာပြောလိုက်၏။

“မင်းအဲဒါကို သေသေချာချာစဉ်းစားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်… ငါက မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်လာတာနဲ့ ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်ကို ဖိနှိမ်ဖို့ ငါမင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်… မင်းက ဒုတိယမြောက် မဟာဧကရာဇ်အနန္တဖြစ်လာချင်တယ်လို့ ငါ့ကိုမပြောစမ်းနဲ့”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်နေပြီး ဖုန့်တူ၏ စကားကို နားထောင်နေခြင်းမရှိဘဲ နောက်တစ်ဖန်တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

ငရဲဖိနှိမ်မိးဖိုက ဖုန့်တူရှိရာသို့ ပစ်တိုက်ချလိုက်၏။

ဝုန်း… ဝုန်း… ဝုန်း…

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာနှင့် ဖုန့်တူကြားမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခုက ဖြစ်ပွားလာသည်။ ဖုန့်တူသည် အစစ်အမှန်မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်မလာသေးသော်လည်း အလောင်းသုံးလောင်း၏ ပေါင်းစည်းမှုအပြီးမှာ သူသည် မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ကိုယ်ကာယနှင့် အလွန့်အလွန်နီးစပ်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။ သူ၏ မဟာဧကရာဇ်အမြုတေစိတ်ဝိညာဉ်နှင့်အတူ သူက အလွန်တရာစွမ်းအားကြီးမားလာပြီး သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာအနေဖြင့် လောလောဆယ်မှာ ဖုန့်တူကို ဖိနှိမ်ဖို့က ခက်ခဲနေ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ရင်တစ်ချက်ထိတ်သွား၏။

ထက်ရှသောလက်နက်တစ်ခုက လေထုကို ဆုတ်ဖြဲလာနေသည်။ ၎င်းက ဆင်းသက်မလာခင် သူက သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှာ ခပ်စူးစူးနာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ငရဲဖိနှိမ်မီးဖိုက ယခုတင် ဖုန့်တူကို ပစ်တိုက်လိုက်ခါစဖြစ်ပြီး သူက ထက်ရှသောထိုလက်နက်ကို အချိန်မီမရှောင်တိမ်းနိုင်ပေ။ သူက သူ၏ နောက်ဘက်ကိုသာ ပစ်ထိုးလိုက်ရ၏။

ဖောက်…

သွေးများက အဘက်ဘက်ကိုဖိတ်စင်ပြန့်ကျဲသွား၏။

ဓားတစ်လက်က သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ လက်သီးကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

လက်တစ်ဖက်လုံးက ထိုဓားဖြင့် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရပြီး ကြေမွပျက်စီးကာ အသားစများနှင့်သွေးများက ပြန့်ကျဲသွား၏။

၎င်းသည် ပေါ်ထွန်းမှုကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ ဓမ္မတာအိုအမှတ်အသားဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ထက်ရှသည့်ဓားတစ်လက်ဖြစ်လေသည်။